Кіріспе

Британдық саясаткер (1710–1782)

Уильям Талбот, 1-ші граф Талбот, ПК (16 мамыр 1710 – 27 сәуір 1782), 1737 жылдан 1761 жылға дейін Талбот лорды ретінде танымал, ағылшын пэрі және виг саясаткері болған. Талбот, Джордж II патшаның тұсындағы оппозициялық виг саясаткерлерінің ішінде көрнекті тұлға еді, кейін немересі патша болған кезде сарайға келіп, үй шаруашылығының лорды қызметін атқарды.

Ерте өмір және білім

Талбот Вустер қаласында Чарльз Талботтың, кейін барон Талбот, және Сесил Мэтьюдің (1720 жылы қайтыс болған), Гламоргайнширдегі Кастел-и-Минахтың Чарльз Мэтьюының қызы, ең үлкен тірі ұлы ретінде дүниеге келді. Болашақ барон Талботтың бес ұлының екіншісі Талбот 1725 жылдан 1728 жылға дейін Итон қаласында білім алды және 1727 жылдың 23 қаңтарында Оксфордтағы Эксетер колледжіне қабылданды, содан кейін 1728 жылы Линкольнс Иннге қатысты. 1736 жылдың 12 маусымында азаматтық құқық докторы (DCL) дәрежесін алды. 1734 жылдың наурыз айында Талбот Грузия қоғамының сенімдісі болып сайланды және 1738 жылдың наурыз айына дейін осы қоғаммен байланыста болды.

Саясат

Талбот 1734 жылғы жалпы сайлауда Гламморганширден парламент мүшесі болып сайланды, осымен сэр Чарльз Кемейстің тори депутаттығына соңғы аяқталды. Осы уақытқа дейін округ үш тори пэрінің – Бофорт герцогының, лорд Манселдің және лорд Виндзордың одағымен басқарылған. Манселдер 1712 жылға дейін шамамен қырық жыл бойы орынды иеленді, содан кейін оны екі жергілікті тори иелері жеңіп алды. Талбот жергілікті торилер үшін Басси Манселге қарсы әкесінің ықпалымен виг ретінде сайланды, ол қисық мінезімен және мол байлығымен танымал болды. Талбот Манселден тартыспен жеңіске жетті, осылайша Ганноверлік әулеттің билігі кезеңінде округтің өкілі болған алғашқы виг атанды. Палатада Талбот Уильям Пултени басқаратын оппозициялық вигтермен бірікті, Роберт Уолпол мен оның министрлігіне қарсы болды. Талбот өзін «шынайы виг» деп есептеді және саясатында тәуелсіздік танытты, сэр Фрэнсис Дэшвуд, граф Стэнхоп және лорд Стрэндж сияқты басқа тәуелсіз вигтермен байланыс күйінде болды, олардың алғашқы екеуі Талботтың жақын серіктестері мен достары ретінде белгілі болды. Бұл «шынайы вигтер» «тәуелсіздік» саяси ұстанымын жақтады, ол Септенналдық актіге, туысқандыққа, сыбайлас жемқорлыққа және үлкен тұрақты армияға қарсы шығу қағидаларын қолдады, сонымен қатар отаршылдық жүйені, парламенттегі лауазымды тұлғаларды шектеуге бағытталған заң жобаларын және үкіметтердің Палатаға басып алуын шектеуге бағытталған жалпы шараларды қолдады. Бұл мәселелерде бұл тәуелсіздер оппозициядағы торилермен келісті, олар өздерін жазбалар мен сөздер арқылы ерекшелендіруге тырысты. Талбот өзінің саяси сенімдерін 1734 жылы сэр Джон Даттонға жазған хатында білдірді, онда Талбот былай деді:

Мен виг пен торидің номиналды айырмашылығы жойылуын қалаймын, себебі сөздер ғана қалды, мағынасы емес; билікте болған кезде министрлік виг пен мемлекеттік тори өте ұқсас мінез-құлық танытады, менің түсінігім оларды ажыратуға жеткіліксіз. Менің түсінігімше, шынайы вигтің қағидалары мыналар: үкімет – басқарушылар мен басқарылатындар арасындағы бастапқы келісім, ол бүкіл қоғамның игілігі үшін құрылған; шектеулі монархияда немесе нақтырақ айтқанда, патшалық одақтастықта, билік халықта, ал тақ отырған адам кез келген жеке тұлғадан жоғары болғанымен, ол ұлттың қызметшісі; тәжге деген жалғыз құқық – халықтың сайлауы; заңдар ханзада мен халыққа бірдей міндетті; Англия конституциясы үш заң шығару тармағынан тұрғандықтан, олардың арасындағы тепе-теңдік сақталуы керек, бүкіл құрылымның құлауын болдырмау үшін; сайлаулар еркін, сайланғандар тәуелсіз болуы керек; парламенттік ықпал орындар мен зейнетақылар арқылы қоғамдық мүддеге қайшы келеді; және жемқорлықпен басқаруға тырысатын министр конституцияны құлатуға тырысудың ең жаман қылмысын жасайды; бейбіт уақытта тұрақты жалдамалы армия заңдарға қарсы, азаттықтарға қауіпті және Ұлыбританияның азаматтарына зорлық көрсетуге жарайды. Палатада Талбот виг әкімшілігінің қарсыласы болды, ол тори сэр Уильям Уиндхемнің Уолпол үкіметінен теңіз жарлығын тексеру үшін комитет тағайындау туралы ұсынысын қолдады. 1737 жылдың ақпан айында Талбот әкесінің қайтысынан кейін Палатадағы орынды босатып, барон Талбот атанды. Талбот 1737 жылдың наурызынан бастап бір жыл бойы Джорджия қоғамының кеңесшісі қызметін атқарды, ол 1738 жылы Уолполға қарсылығын білдіргендіктен қоғамнан үкіметке екі өтінішке қол қоюдан бас тартқаннан кейін, қызметінен кетті. Палатадағы орыннан айырылғанмен, Талбот оппозициялық топтарда оппозициялық тәуелсіз вигтердің бірі ретінде маңызды тұлға болып қалды. 1747 жылы Дашвудпен бірге Талбот Уэльс принці Фредерикпен кездесті, ол екі тәуелсіз саясаткерге Лестер үйінің, гриблтондық вигтердің және торилердің біріккен парламенттік оппозициясын құру үшін мұқият келіссөздер жүргізуге рұқсат берді. Бірнеше айлық келіссөздерден кейін Дашвуд пен Талбот Фредериктің 1751 жылы қайтыс болғанға дейін оның ең адал жақтастары мен қолдаушылары болып қалды. Талбот Фредериктің кеңесшісі Бабб Додингтонмен бірікті және болашақ әкімшілікте зергерлік кеңсесінің меңгерушісі лауазымына ие болады деп уәде алды. Талбот кейінгі виг әкімшіліктеріне қарсы болды, оның ішінде Ньюкасл герцогының конституциялық қағидаларына қарсы болды, бірақ ол кеңсеге деген құштарлығынан емес. 1760 жылы үшінші Жордж таққа отырғанда Талбот жаңа монархтың тәж кию рәсімінде Лорд-Жоғары Стюард қызметін атқарды және 1761 жылы Құпия кеңеске тағайындалды. 19 наурыз 1761 жылы Талбот графы Талбот титулын алды және лорд Бюттің бұйрығымен Корольдік үйдің басқарушысы болып тағайындалды, ол өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Ол қаңтарда жаңадан құрылған Гламморган ополчениесіне басшылық етті. Талбот, өзінің досы Дэшвуд сияқты, Бютпен жеке достық немесе саяси одақтан емес, жаңа монархтың өзінің ізашарынан өзгеше екеніне және жаңа билік осы өзгерісті көрсететініне сенгендіктен кеңсеге қабылданды. Содан кейін Талботтың саясаты сот саясатына ұқсас болды, ол өмірінің соңына дейін Корольдік үйдің лауазымын сақтап, күннің саяси мәселелеріне көп араласпады. Бұл ережеден бір ғана ерекшелік – 1763 жылы Дэшвудтың сидр салығына қарсылығына байланысты болды, осы кезде лорд Эгремонт Талботты Гламморган округінің отырысына қатысуға шақырды, «жергілікті оппозициялық тұлғаларға қарсы оппозицияны жою үшін». 1763 жылдың күзінде Талбот Жордж Гренвиллмен кеңесті, ол парламенттегі торилердің және тәуелсіздердің бұрынғы мүшелеріне қалай көңіл көтеруге және оларды ынталандыруға болады, олар кейде парламенттік тепе-теңдікті ұстап тұрды.

Отбасы

Талбот 1733 жылғы 21 ақпанда Марлборо герцогының хатшысы Адам де Кардоннелдің қызы және мұрагері Мэриге Ганновер алаңындағы Сент-Джордж шіркеуінде үйленді. Әйелі Талботтан екі бала – қызы Сесил және одан бұрын қайтыс болған ұлы дүниеге келді. Ол Франсис Сомерсет, Бофорт герцогинясымен (1711 жылғы 14 тамызда туған – 1750 жылғы 16 ақпанда қайтыс болған), Генри Скудамор Сомерсеттің, Бофорттың 3-ші герцогының әйелімен байланыс құрды, бұл 1743 жылы Бофорттардың ажырасуына себеп болды. Осы оқиға салдарынан Талбот пен оның әйелі 1742 жылы ажырасып кетті. Талботтың мінез-құлқы туралы Хорас Уолпол, Eveline Cruickshanks келтіргендей, былай деп жазды:

«Осы Лорд ұзақ жылдар бойы кез келген жағдайда еркін сөйлейтін патриотизмді қолдады. Ол біраз зекеттілік пен шашыраңқы ойлауға бейімділік танытты, бірақ мемлекет қайраткері емес, боксшы және ләззат шегуші ретінде танымал болды. Герцогиня де Фенни оның есебінен әйелінен ажырасып, оның сүйіктісі ретінде ашық өмір сүрген жалғыз әйел емес еді. Ол денелі, жақсы құрылған және әдемі болды, бірақ ақсүйек адамға тән осал немесе әдептілік танытпады. Пәктікті жарнамалаған билікте мұндай министрдің жоғарылауы соттың адалдығына күдік тудырды. Жағдай одан да күлкілі болды, өйткені жаңа мемлекет қайраткері реформатор болып көрінді. Талботтың өмірінің соңына дейін тірі қалған ұлдары болмады, сондықтан 1780 жылғы 17 қазанда Кармартен графтығындағы Диневор бароны титулы берілді, бұл титул оның қызы Сесилге және оның еркек мұрагерлеріне берілді. Мэри Энн Талбот Лорд Талботтың он алты заңсыз баласының бірі екенін мәлімдеді. Талбот 1782 жылғы 27 сәуірде Линкольн Инн Филдсте қайтыс болды және Саттон қаласындағы Сент-Николас шіркеуіне жерленді. Оның өлімінен кейін графтық титулы жойылды, ал Талбот бароны титулы оның жүрегі туысына (қазір Шрусбери графтығының бір бөлігі) және Диневор бароны титулы оның қызына, одан кейін оның үлкен ұлына өтті. Ол Джордж Райсқа үйленді және екі ұлы болды, олардың үлкені Джордж Райс, 3-ші Диневор бароны.