Манитоба Ұлттық Ортақ Игілік Федерациясы: Тарих және Эволюциясы

Кіріспе

Кооперативтік Комонвелл Федерациясы (Манитоба) (CCF), жай ғана Манитоба CCF деп белгілі, сол атпен белгілі Канаданың ұлттық партиясының провинциялық бөлімшесі болды. Ұлттық CCF 1930 жылдардан 1960 жылдардың басына дейін Канададағы басты социал-демократиялық партия болды, содан кейін еңбек қозғалысымен бірігіп, Жаңа Демократиялық партияға айналды. 1932 жылы құрылған Манитоба CCF провинциялық деңгейде де сондай рөл атқарды. Бастапқыда бұл шағын ұйым болды және 1920 жылдан бері провинцияда бар болған Тәуелсіз Еңбек партиясының мүшелері тарапынан қолдау көрсетілді. 1933 жылы ИЛП мен CCF ресми одақ құрды, бұрынғы партияның кейбір мүшелерінің күмәндануына қарамастан. ИЛП CCF құрылғанға дейін Манитобадағы жетекші социал-демократиялық партия болды. Оның Виннипег және басқа да қалалық аймақтарда сенімді қолдау базасы болды, бірақ ауылдық жерлерде ұйымдық құрылымы болған жоқ. CCF еңбек және фермерлік топтарды бір саяси лагерге біріктіру үшін құрылды. Кейбір ИЛП мүшелері мұны өз партиясының тұтастығын әлсірету деп қарады. 1936 жылға қарай провинциялық CCF күшейді, ал сол жылғы провинциялық сайлаудағы ИЛП кандидаттары «ИЛП CCF» деп аталды. Сайлаудан кейін наразы болған ИЛП мүшелері партиялардан уақытша шығуға қол жеткізді. Дэвид Льюис пен Дж. С. Вудсворттың ықпалымен тез арада қайта құрылымдама жасалды, бірақ қарым-қатынастар шиеленісіп қалды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде ИЛП мен CCF қайтадан келіспеушілікке ұшырады: ИЛП толыққанды соғыс күшін қолдады, ал CCF «адамдардың орнына байлықты» міндеттеуді қолдады. Бұл дау-дамай 1940 жылғы сайлауда федералды CCF депутаты Абрахам Альберт Хипстің жеңіліске ұшырауына себеп болды. Ақырында CCF ИЛП-ның ішкі ұйымын бақылауға алды, ал екі партия 1941 жылдан кейін біртұтас болды. ИЛП 1943 жылы ресми түрде таратылды. 1940 жылдың соңында ИЛП CCF Манитоба премьер-министрі Джон Бракеннің барлық партиялардың «бірлік үкіметіне» қатысу туралы ұсынысын қабылдады. Бұл шешімге кейбір ұлттық көшбасшылар (оның ішінде Дэвид Льюис) қарсы болды, бірақ 1935 жылдан бері ИЛП парламенттік тобын басқарған Сеймур Фармер сияқты жергілікті тұлғалар қолдады. 1940 жылдың 4 қарашасында Фармер Канада тарихында министрлік дәрежесіне жеткен алғашқы социалистік саясаткер болды. Коалициялық үкіметтегі CCF тәжірибесі партия үшін көңіл көшірді. Партия басшылары өздерінің ықпалын прогрессивті еңбек заңнамасын ілгерілету үшін пайдалануды үміттенген еді; керісінше, Бракен үкіметі Фармерді министрліктің бастамаларына «еркін дауыс беруге» мәжбүр етті (бұл жақын арада партиялық дауысқа айналды, ал CCF үнемі жеңіліске ұшырады). Фармер 1942 жылдың желтоқсанында үкіметтен кетті, ал CCF 1943 жылы коалициядан ресми түрде шықты. CCF-тің үкіметтегі уақыты оның мүшелігін әлсіретті және сайлаудағы табыстарына кедергі келтірді. Сайлаушылар 1941 жылы CCF-тің үш ғана депутатын сайлады. Келесі бірнеше жыл ішінде CCF-тің басты мәселесі коммунистердің (кейін ресми түрде Еңбекшілердің прогрессивті партиясы) кіргізілуіне жол бермеу болды. LPP-дегі кейбір тұлғалар CCF-пен ынтымақтастыққа қолдау көрсетті; CCF басшылығы бұған мүлдем қарсы болды және ресми ынтымақтастық туралы айтқан екі танымал Манитоба депутатын тоқтатты. «Коммунистік симпатизанттар» деген айыптар партияның болашақтағы жетістіктеріне кедергі келтірді. 1944 жылы ұлттық партия сауалнамаларда жақсы нәтиже көрсетті және көршілес Саскачеванда CCF үкіметі сайланды. Манитоба CCF келесі жылы осы табысты қайталауға үміттенді, бірақ 55 орынның тек 10-ын ғана жеңді. Бұл сәтсіздік провинцияның ескірген сайлау шекараларына байланысты болды, олар қалалардың есебінен ауылдық округтерге артықшылық берді. 1947 жылы Фармер партия басшысы лауазымынан кетіп, келесі жылы оның орнына Эдвин Хансфорд тағайындалды. Партия 1949 жылғы сайлауда тек жеті орынға ие болды, бұл Канададағы солшыл партиялардың жалпы алғанда нашар жағдайы болған кезең. Хансфорд 1952 жылы көшбасшы лауазымынан кетті, оның орнына Скоти Брайс тағайындалды. Брайс сайлауы ерекше болды, өйткені ол провинциялық палатада тәжірибесі жоқ федералды депутатты болды. Ол партияның басшысы болып сайланған, себебі оның федералды креслосы қайта бөлу арқылы жойылады деген қауіп-қатер туындаған. Брайс ақырында провинциялық саясатқа кірмеуге шешім қабылдады және 1953 жылғы сайлау алдында Ллойд Стинсонмен алмастырылды. Стинсон Манитоба CCF-нің көшбасшыларының ішіндегі ең тәжірибелісі болған шығар, бірақ ол өзінің жеке танымалдылығы мен харизмасын сайлауда жеңіске жеткізе алмады. Партия 1953 жылы бес орынға дейін төмендеді, бұл провинцияның Либералды-консервативті коалициясы араздықпен таратылғаннан кейін өткен алғашқы сайлау кезінде болды. Либералдық үкімет Дуглас Кэмпбеллдің ортасы 1950 жылдары көңіл көшірді, ал CCF халықтың наразылығының бір бөлігін пайдалана алды. Стинсон провинцияның «орта-сол» сайлаушылары арасында белгілі бір дәрежеде танымал болды, ал CCF 1958 жылы өзінің орын санын он бірге дейін арттырды. Бірақ Кэмпбеллдің беделсіздігінен ең көп пайда тапқандар – Дюферин Роблин басқаратын Прогрессивті консерваторлар болды, олар 57 орынның 26-сын жеңді. Кэмпбелл үкіметі бастапқыда CCF-пен одақ құрып билікте қалуға тырысты, бірақ CCF бұл ұсыныстан бас тартты (бәлкім, 1940–43 жылдардағы көңіл көшіруден туындаған). Роблин сол жылы премьер-министр болып тағайындалды. Роблин үкіметі CCF-ті парадоксалды жағдайға түсірді. Роблин оппозицияда Кэмпбелден солға қарай позиция алған. Жаңа премьер-министр ретінде ол ұзақ күткен прогрессивті заңнаманы бастады және орта-сол сайлаушылар үшін күресте CCF-ті озып кетті. CCF Роблиннің бастамаларын қолдауға мәжбүр болды, осылайша оның үкіметіне келесі жылы көпшілік дауыс беруге қажетті заңнамалық рекордты ұсынды. Консерваторлар келесі жылы 38 орын жеңіп алды, ал CCF 10 орынға дейін төмендеді. Стинсон 1960 жылы партия басшысы лауазымынан кетіп, оның орнына Расс Поллей тағайындалды. Ұлттық CCF 1958 жылы сегіз орынға дейін төмендеді, Джон Дифенбейкердің консерваторларына көптеген қолдаушыларын жоғалтты. Ұлттық партия 1961 жылы Еңбекшілердің Канадалық конгресімен одақтасып, Жаңа Демократиялық партия ретінде «жаңарғанда», провинциялық CCF да солай істеді. Манитобадағы «Жаңа партия» Манитоба Еңбек Федерациясымен бірікті, ал Поллей сол жылының соңында провинциялық ЖДП-нің алғашқы басшысы болды. CCF болды, оның орнына Жаңа Демократиялық партия келді, бұрынғыдай ИЛП-тің орнын басты.

The Co operative Commonwealth Federation (Manitoba) (CCF), known informally as the Manitoba CCF, was a provincial branch of the national Canadian party by the same name. The national CCF was the dominant social democratic party in Canada from the 1930s to the early 1960s, when it merged with the labour movement to become the New Democratic Party. The Manitoba CCF, created in 1932, played the same role at the provincial level. It was initially a small organization, and was supported by members of the Independent Labour Party, which had existed in the province since 1920. The ILP and CCF were brought into a formal alliance in 1933, despite misgivings from some in the former party. The ILP was the leading social democratic party in Manitoba prior to the CCF's formation. It had a reliable support base in Winnipeg and other urban areas, but had virtually no organization in the countryside. The CCF was formed to bring labour and farm groups into the same political camp. Some ILP members saw this as diluting their party's integrity. The provincial CCF had become stronger by 1936, and the ILP's candidates in that year's provincial election were referred to as "ILP CCF". After the election, some disgruntled ILP members succeeded in temporarily disaffiliating the parties. Pressure from David Lewis and J. S. Woodsworth brought about a quick realignment, but relations remained strained. At the start of World War II, the ILP and CCF were again in disagreement: the ILP supported an all out war effort, whereas the CCF supported the conscription of "wealth rather than men". This controversy contributed to the defeat of federal CCF MP Abraham Albert Heaps in the election of 1940. The CCF eventually gained control of the ILP's internal organization, and the two parties were effectively one after 1941. The ILP formally disbanded in 1943. In late 1940, the ILP CCF accepted an offer by Manitoba Premier John Bracken to become part of an all party "unity government". This decision was opposed by some national leaders (including David Lewis), but was supported by local figures such as Seymour Farmer, who had led the ILP parliamentary group since 1935. On November 4, 1940, Farmer became the first socialist politician in Canadian history to attain cabinet rank, having been sworn in as Minister of Labour. The CCF's experience in the coalition government was a disappointment to the party. The party leaders had hoped to use their influence to promote progressive labour legislation; instead, Bracken's government forced Farmer to seek "free votes" on his ministry's initiatives (these soon became party votes, with the CCF invariably losing). Farmer resigned from government in December 1942, and the CCF formally left the coalition in 1943. The CCF's time in government demoralized its membership, and hindered its electoral fortunes voters elected only three CCF MLAs in 1941. For the next few years, the CCF's primary concern was preventing infiltration from Communists (then officially represented by the Labour Progressive Party). Some figures in the LPP favoured cooperation with the CCF; the CCF leadership was fully opposed to this, and suspended two prominent Manitoba MLAs when they advocated formal cooperation. Accusations of being "Communist sympathizers" would hinder the party's fortunes for years to come. In 1944, the national party was performing well in the polls and a CCF government was elected in neighbouring Saskatchewan. The Manitoba CCF hoped to repeat this success the following year, but won only 10 seats out of 55. This failure was due in part to the province's outdated electoral boundaries, which favoured rural ridings at the expense of the cities. Farmer resigned as party leader in 1947, and was replaced the following year by Edwin Hansford. The party won only seven seats in the election of 1949, amid a period of generally poor fortunes for left wing parties in Canada. Hansford resigned as leader in 1952, replaced by Scottie Bryce. The selection of Bryce was somewhat unusual, in that he was a federal MP without experience in the provincial house. He was apparently chosen as party leader due to fears that his federal seat would be eliminated by redistribution. Bryce ultimately decided against joining provincial politics, and was replaced by Lloyd Stinson before the 1953 election. Stinson was probably the most adept of the Manitoba CCF's leaders, but he was unable to translate his personal popularity and charisma into victory at the polls. The party fell to five seats in 1953, during the first election to be held after the province's Liberal Conservative coalition dissolved amid acrimony. The Liberal government of Douglas Campbell became increasingly unpopular in the mid 1950s, and the CCF was able to tap into some of the public's discontent. Stinson was relatively popular among the province's "centre left" voters, and the CCF increased its seat total to eleven in 1958. The primary benefactors of Campbell's unpopularity, however, were the Progressive Conservatives under Dufferin Roblin, who won 26 seats out of 57. The Campbell government initially attempted to stay in power through an alliance with the CCF, which turned down this offer (perhaps due to the disappointment of 1940–43). Roblin was sworn in as Premier later in the year. Roblin's government put the CCF in a paradoxical situation. Roblin had staked out a position well to Campbell's left in opposition. As the new Premier, he initiated long overdue progressive legislation and outflanked the CCF in a bid for centre left voters. The CCF was forced to lend support to Roblin's initiatives, thereby providing his ministry with the legislative record it needed to win a majority the following year. The Tories won 38 seats the following year, with the CCF dropping to 10. Stinson resigned as party leader in 1960, and was replaced by Russ Paulley. The national CCF had fallen to eight seats in 1958, losing much of its support to John Diefenbaker's Tories. When the national party "reinvented" itself in 1961 as the New Democratic Party (via an alliance with the Canadian Labour Congress), the provincial CCF followed suit. The "New Party" in Manitoba affiliated with the Manitoba Federation of Labour, and Paulley became the first provincial NDP leader later in 1961. The CCF ceased to exist, having been superseded by the New Democratic Party of Manitoba in much the same way as it had previously superseded the ILP.

Партия басшылары

1. Сеймур Фармер 1936 1947
2. Эдвин Хансфорд 1948 1952
3. Уильям Брайс 1952
4. Ллойд Стинсон 1952 1960 (1953 жылға дейін үй басшысы болды)
5. Рассел Полли 1960 1961

Партияның барлық лидерлері қарсылықсыз сайланды.

Сайлау нәтижелері

Жыл CCF көшбасшысы Жеңілген орын саны Орынның өзгеруі Орын саны Халық дауысы Халық дауысының үлесі Нәтиже 1936 Фермер 2* 3-ші 12% Либералды-Прогрессивті көпшілік 1941 Фермер 4 3-ші 17% Либералды-Прогрессивті-Консервативті CCF коалициясы 1945 Фермер 6 3-ші 33.8% Либералды-Прогрессивті-Консервативті коалициясы 1949 Хансфорд 2 3-ші 25.6% Либералды-Прогрессивті-Консервативті коалициясы 1953 Стинсон 2 3-ші 44,332 16.56% Либералды-Прогрессивті көпшілік 1958 Стинсон 6 3-ші 20% Прогрессивті-Консервативті азшылық 1959 Стинсон 1 3-ші 21.9% Прогрессивті-Консервативті көпшілік *1932 жылы ILP CCF тізімімен қатысты, алдыңғы сайлаудағы Тәуелсіз Еңбек партиясының 5 орынымен салыстырылғанда.