Америка Социалистік Партиясы (1901-1972)

Американың Социалистік партиясы (1901-1972) тарихы: құрылуы, мақсаттары, Юджин Дебстің сайлаудағы жетістіктері, және партияның ыдырау себептері.

45 мин оқу

100%

Дереккөз: Socialist Party of America — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

1901–1972 АҚШ саяси партиясы

Америка Социалистік партиясы (АСП) – 1901 жылы Америка Құрама Штаттарында үш жылдық Социал-демократиялық партиясы мен Америка Социалистік Еңбек партиясының наразылық білдірген топтарының бірігуі арқылы құрылған социалистік саяси партия. 20 ғасырдың басында АСП көптеген түрлі топтардан, соның ішінде кәсіподақ мүшелерінен, прогрессивті әлеуметтік реформаторлардан, популистік фермерлерден және иммигранттардан маңызды қолдау алды. Юджин В. Дебс президент сайлауында екі рет 900 000-нан астам дауыс жинады (1912 және 1920), ал партия АҚШ-тың екі өкілін (Виктор Л. Бергер және Мейер Лондон), ондаған штат заң шығарушыларын, 100-ден астам қала әкімдерін және көптеген кіші лауазымды шенеуніктерді сайлады. Партияның Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы тұруы, көптеген адамдар тарапынан құптауға ие болғанымен, сонымен қатар көрнекті дезертирлерге, ресми қуғын-сүргінге және өздігінен шабуыл жасауға әкелді. 1917 жылы Ресей Республикасындағы Қазан төңкерісіне және 1919 жылы Коммунистік Интернационалдың құрылуына қалай жауап беру керектігі туралы фракциялық соғыс партияны әлсіретті. Көптеген мүшелер Социалистік партиядан шығып, Лениншіл партияларды құрды. 1924 жылы Роберт М. Ла Фоллеттің президенттік науқанына қолдау көрсеткеннен кейін партия президенттік деңгейде тәуелсіз саясатқа қайта оралды. 1930 жылдардың басында президенттікке кандидат Норман Томас тұсында партия шағын өсімді көрсетті. Партияның ықпалы президент Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа саясат» танымалдылығымен, Эрл Браудер басқаратын Коммунистік партияның ұйымдасқандығы мен икемділігімен, сондай-ақ қайта жанданған еңбек қозғалысының Демократиялық партияның саясаткерлерін қолдауға деген ынтасымен әлсіреді. Леон Троцкий мен Джей Лавстоунның жақтастарын қабылдау арқылы партияны кеңейтуге жасалған жік салатын және сәтсіз әрекет нәтижесінде дәстүрлі «Ескі гвардия» партиядан шығып, Социал-демократиялық федерацияны құрды. Партия әрқашан фашизмге де, сталинизмге де қарсы болғанымен, Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсылық білдіруі оған ішкі және сыртқы қолдаудың жоғалуына себеп болды. Партия 1956 жылдан кейін президенттікке үміткерлерді ұсынғаннан бас тартты, оның үміткері Дарлингтон Хоупс 6000-нан аз дауыс жинады. Партияның соңғы онжылдықтарында оның мүшелері, олардың көптегені еңбек, бейбітшілік, азаматтық құқықтар және азаматтық бостандықтар қозғалыстарында белсенді болды, социалистік қозғалыстың еңбек қозғалысымен және Демократиялық партиямен қарым-қатынасы, сондай-ақ шетелде демократияны қалай дамыту туралы мәселелерде келіспеді. 1970–1973 жылдары бұл стратегиялық айырмашылықтар соншалықты күшейді, АСП өзінің атын «АҚШ Социал-демократтары» деп өзгертті, себебі атауындағы «партия» термині жұртшылықты шатастырды және Кеңес Одағынан алшақтау мақсатында жасалды. Оның екі фракциясының басшылары жеке социалистік ұйымдар құрды: АҚШ Социалистік партиясы және Американың Демократиялық Социалистерінің алдағысы – Демократиялық Социалистік Ұйымдастыру комитеті.

The Socialist Party of America (SPA) was a socialist political party in the United States formed in 1901 by a merger between the three year old Social Democratic Party of America and disaffected elements of the Socialist Labor Party of America who had split from the main organization in 1899. In the first decades of the 20th century, the SPA drew significant support from many different groups, including trade unionists, progressive social reformers, populist farmers and immigrants. Eugene V. Debs twice won over 900,000 votes in presidential elections (1912 and 1920), while the party also elected two U. S. representatives (Victor L. Berger and Meyer London), dozens of state legislators, more than 100 mayors, and countless lesser officials. The party's staunch opposition to American involvement in World War I, although welcomed by many, also led to prominent defections, official repression, and vigilante persecution. The party was further shattered by a factional war over how to respond to the October Revolution in the Russian Republic in 1917 and the establishment of the Communist International in 1919—many members left the Socialist Party to found Leninist Parties. After endorsing Robert M. La Follette's presidential campaign in 1924, the party returned to independent action at the presidential level. It had modest growth in the early 1930s behind presidential candidate Norman Thomas. The party's appeal was weakened by the popularity of President Franklin D. Roosevelt's New Deal, the organization and flexibility of the Communist Party under Earl Browder and the resurgent labor movement's desire to support sympathetic Democratic Party politicians. A divisive and ultimately unsuccessful attempt to broaden the party by admitting followers of Leon Trotsky and Jay Lovestone caused the traditional Old Guard to leave and form the Social Democratic Federation. While the party was always strongly anti fascist as well as anti Stalinist, its opposition to American entry in World War II cost it both internal and external support. The party stopped running presidential candidates after 1956, when its nominee, Darlington Hoopes, won fewer than 6,000 votes. In the party's last decades, its members, many of them prominent in the labor, peace, civil rights, and civil liberties movements, fundamentally disagreed about the socialist movement's relationship to the labor movement and the Democratic Party and about how best to advance democracy abroad. In 1970–1973, these strategic differences became so acute that the SPA changed its name to Social Democrats, USA, both because the term "party" in its name had confused the public and to distance itself from the Soviet Union. Leaders of two of its caucuses formed separate socialist organizations, the Socialist Party USA and the Democratic Socialist Organizing Committee, the precursor of the Democratic Socialists of America.

Ерте тарих

1901 жылы Американың Социал-демократиялық партиясы (штаб-пәтері Чикагода, Иллинойс штатында) және Американың Социалистік Еңбек партиясының наразылық білдірген Лассальдық мүшелері бірігіп, Социалистік партияны құрды. Олар Американың Социал-демократиялық партиясы (штаб-пәтері Спрингфилдте, Массачусетс штатында) деген атауды да қабылдады. Жаңа партия «социалистік» терминін «социал-демократиялық» емес деп таңдады, себебі соңғысы неміс тілінен ағылшын тіліне аударғанда мағынасын жоғалтқан. 1901 жылдан Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Социалистік партияның бүкіл АҚШ-та көптеген сайланған лауазымды өкілдері болды. Конгресте екі социалистік мүше болды: Нью-Йорк қаласынан Майер Лондон және Милуокиден Виктор Бергер (қоқыс ағызу социализмінің бір бөлігі, социализмдегі маңызды бағыт. Милуоки социалистік мэрді сайлауға бірінші және жалғыз ірі қала, ол 1910 мен 1956 жылдар аралығында төрт рет осы лауазымға ие болды); 70-тен астам мэр; және көптеген штат заң шығарушылары мен қалалық кеңесшілер. Партия кішкентай муниципалитеттерде де, ірі қалаларда да үміткерлерді сәтті тіркеуге қол жеткізді, Монтана штатының Бутт қаласында Луис Дунканды, ал Нью-Йорк штатының Шенектади қаласында Джордж Р. Ланнды мэрлікке сайлады. Партияның дауыс беру күші ең көп болған топтар – жақында келген еврей, фин және неміс иммигранттары, көмір шахтерлері және Орта Батыстағы бұрынғы популистік фермерлер еді. Джимми Вайнштейннің сөзіне сәйкес, партияның сайлаушылар базасы Миссисипи өзенінің батысында, «кен өндіру, ағаш өңдеу және жалға алушылық шаруашылықтары басым болған штаттарда» ең мықты болды. Ол сонымен қатар теміржол қызметкерлерінен де қолдау тапты. Оның дауыс үлесі Оклахома, Невада, Монтана, Вашингтон, Калифорния, Айдахо, Флорида, Аризона және Висконсин штаттарында ең жоғары болды, сондай-ақ Техас, Арканзас және Канзаста да қолдау тапты. Ауыл шаруашылығы және фермерлердің мүдделеріне қатысты көзқарастар партияда қызу талқылауларға түрткі болды. Елдің көп бөлігіндегі мүшелер ұжымдық шаруашылықты жақтаса, Техас және Оклахома штаттарының партиялары шағын шаруашылықтарға негізделген популистік саясатты қолдады, ал басқа жерлерде социалистер оны экономикалық жағынан артта қалған деп есептеді. Популистік ұстанымды Алги Мартин Саймонс қолдады, ол шағын фермерлер көптеген социалистер сенгендей капиталистік қысыммен жойылмайды, бірақ олар «Америкадағы ауыл шаруашылығы өміріндегі тұрақты фактор» және социалистік және еңбек қозғалыстары жұмысшы табының мүдделерін ілгерілету үшін олардың қолдауына ие болуы керек деп мәлімдеді. 1908 жылғы сайлауда жерді ұжымдықтандыруға негізделген жетілмеген аграрлық платформамен жарысқа шыққаннан кейін, 1912 жылы партия реформалар бағдарламасын қабылдады, оның ішінде мемлекеттік қолдауындағы ауыл шаруашылығы кооперативтері, көлік, сақтау және өңдеу объектілерін әлеуметтендіру, прогрессивті жер салығы және шағын фермерлер үшін жерді жалға алуға мемлекеттік қолдау көрсету кірді. Резолюцияда расизмге қарсы тұру міндеттемесі берілсе де, партияның кейбір бөлімдері оған қарсы пікір білдіруді жалғастырды. Мысалы, Виктор Бергер қара және мулаттардың «адам нәсілі төмен» деп мәлімдеген кезде ғылыми нәсілшілдікке сүйенді. Оларға қарсы пікір білдіргендер де болды, олардың ішінде Дебс ең бастысы болды. Бұл пікірдің таралуы оңтүстіктегі партиялардың конституциясын құрастыруда көрініс тапты. Луизиананың Социалистік партиясы бастапқыда қара нәсілділерді сайлау құқығынан айыруға қарсы «негролық ереже» қабылдады, бірақ ол сегрегацияны қолдады. Бұл бапты кейбір оңтүстік социалистер қолдады, ал басқалары қарсы болды, бірақ бұл оның расизмді қабылдауымен емес, ресми түрде осы үйлестіруді бекіткендіктен болды. Партияның Ұлттық комитеті Луизиана партиясын бұл бапты алып тастауға көндірді, бірақ кейіннен мемлекеттік партия бөлінген филиалдарды құрған кезде, кең партия қарсылық білдірмеді. 1912 жылы Теннесси партиясының платформасында ақ нәсілдің үстемдігі идеологиясы капиталистік таптың жұмысшы табын бөлу және басқару құралы екені атап көрсетілді, ал Вирджиния партиясы үш жыл бұрын қара және ақ жұмысшылар арасындағы ынтымақты нығайтуға көбірек көңіл бөлу және ақ емес жұмысшыларды партияға шақыру туралы қаулы қабылдады. Ең танымал - Оклахома Социалистік партиясы, ол 1910 жылы штаттың дауыс беру бастамасына қарсылық білдірді, бұл қара нәсілділердің дауыс беруіне кедергі келтіретін бабалық ереже еді. Партияның көрнекті мүшесі Оскар Амерингер оған қарсы дауыс беру туралы аргумент жазды, ал партия сұрақтың дауыс беруге жіберуіне жол бермеу үшін сәтсіз сот процесін бастады. Партияның үгіт-насихат материалдарында жұмысшы табының ынтымағы нәсілдік шекаралардан аспаса, үкімшіл тап қара нәсілділерді ереуілді бұзушылар ретінде және репрессия құралы ретінде пайдаланатыны туралы айтылды. Штат партиясының 1912 жылғы платформасында: «жұмысшы табының қауіпсіздігі мен жетістігі оның ынтымағы мен кластық санасына байланысты. Ақ және қара жұмысшылар арасында нәсілдік жеккөрушілікке немесе антагонизмге ықпал ететін немесе оны күшейтетін адамдар екеуінің де жауы болып табылады» делінген. Бұл ұстаным партияға штаттағы маңызды қара басшыларынан қолдау әкелді. «Синдикализмге қарсы социализм» мәселесі келесі екі жыл бойы қызу пікірталас тудырды, нәтижесінде Хейвуд Социалистік партияның Ұлттық Атқару комитетінен (ҰАК) шақырылып алынды және сол қанаттың кең бөлігі ұйымнан шықты. Бұл бөліністің естелігі 1919–1921 жылдарғы партия ішіндегі шайқастарды одан да қызыл қылды. Партияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарсылығы мүшелер санының күрт төмендеуіне әкелді. Ол АҚШ почтасы арқылы партия газеттері мен журналдарын жеткізуден бас тарту туралы Почта министрінің шешімінен зардап шекті, бұл партияның, әсіресе ауылдық аймақтардағы қызметін күрт бұзды. Ол Милуоки және Нью-Йорк сияқты этникалық бекіністерде соғысқа қарсы шыққан консервативті неміс американдықтарынан жаңа дауыстар алды. 1912 жылдан 1938 жылға дейін партия АҚШ Өкілдер палатасына басқа кез келген ұсақ партиядан көбірек үміткерлерді тіркеді, оның ең жоғары көрсеткіші 1912 жылғы сайлауда 358 үміткерді құрады. 1912 жылғы Өкілдер палатасына сайлауға түскен 16 социалистік үміткер халықтың 20% -дан астам дауысын алды, ал олардың бесеуі 30% -дан астам дауыс алды. 1918 жылдың маусымында Дебс соғысқа қарсы сөз сөйледі, шақыруға қарсылық көрсетуге шақырды. 1918 жылғы Жанжал заңына сәйкес, жастарды шақыру заңын елемеуге шақыру қылмыс болып саналды және Дебс сотталды және он жыл түрме жазасына кесілді. Президент Уоррен Г. Гардинг 1921 жылғы Рождествода оның және басқа 24 адамның жазасын жеңілдетті.

In 1901, the Socialist Party was formed by a merger between the Social Democratic Party of America (headquartered in Chicago, IL) and dissident Lassallean members of the Socialist Labor Party of America, who had also adopted the name Social Democratic Party of America (headquartered in Springfield, MA). The new party chose "socialist" over "social democratic" because the latter lost its meaning when translated from German to English. From 1901 to the onset of World War I, the Socialist Party had numerous elected officials throughout the United States. There were two Socialist members of Congress, Meyer London of New York City and Victor Berger of Milwaukee (a part of the sewer socialism movement, a major front in socialism, Milwaukee being the first and the only major city to elect a socialist mayor, which it did four times between 1910 and 1956); over 70 mayors; and many state legislators and city councilors. The party was able to successfully run candidates in smaller municipalities as well as big cities, winning the mayoralty of Butte, Montana, with Lewis Duncan and that of Schenectady, New York, with George R. Lunn. Its voting strength was greatest among recent Jewish, Finnish and German immigrants, coal miners and former populist farmers in the Midwest. According to Jimmy Weinstein, its electoral base was strongest west of the Mississippi River, "in the states where mining, lumbering, and tenant farming prevailed". It was also able to attract support from railroad workers. Its vote shares were highest in Oklahoma, Nevada, Montana, Washington, California, Idaho, Florida, Arizona and Wisconsin, and it also attracted support in Texas, Arkansas and Kansas. Approaches to agriculture and farmers' interests were subject to significant debate in the party. While members in most parts of the country advocated collective farming, the Texas and Oklahoma state parties supported populist policies based on small scale farm ownership, which socialists elsewhere considered economically backward. The populist position was backed by Algie Martin Simons, who argued that small farmers were not being eradicated under capitalist pressure as many socialists believed, but that they were "a permanent factor in the agricultural life in America" and that socialist and labor movements needed to attract their support to advance working class interests. After disappointing performances in the 1908 elections when it ran on an under developed agrarian platform based on land collectivization, in 1912 the party adopted a program of reforms including state backed agricultural cooperatives, socialization of transport, storage and processing facilities, progressive land taxes, and government supported land leases for small farmers. While the resolution enshrined a commitment to opposing racism, sections of the party continued to argue against that. For example, Victor Berger drew on scientific racism to claim that blacks and mulattoes "constitute[d] a lower race". They were opposed by others who defended the spirit of the resolution, most notably Debs. This spread of opinion was reflected in the drawing up of constitutions by state parties in the South. The Socialist Party of Louisiana initially adopted a "Negro clause" that opposed disenfranchisement of blacks, but it supported segregation. The clause was supported by some Southern socialists and opposed by others, although this was not because of its accommodation of racism as such, but because it officially enshrined this accommodation. The party's National Committee persuaded the Louisiana party to withdraw the clause, but when the state party subsequently established segregated branches, the wider party did not object. Elsewhere, the 1912 platform of the Tennessee party stated that white supremacist ideology was a tool of the capitalist class to divide and rule the working class, while the Virginia party passed a resolution three years earlier to focus more attention on encouraging solidarity between black and white workers and to invite nonwhite workers to join the party. Most notable was the Socialist Party of Oklahoma, which led opposition to the state's 1910 ballot initiative on a grandfather clause to prevent blacks from voting. Prominent party member Oscar Ameringer wrote the ballot argument against it, and the party launched an unsuccessful lawsuit to prevent the question from going to the ballot. Party propaganda argued that if working class solidarity did not extend across racial lines, then the ruling class would exploit blacks as strikebreakers and an instrument of repression. The state party's 1912 platform stated: "safety and advancement of the working class depends upon its solidarity and class consciousness. Those who would engender or foster race hatred or animosity between the white and black sections of the working class are the enemies of both." This stance earned the party support from key black leaders in the state. The issue of "syndicalism vs. socialism" was bitterly fought over the next two years, consummated by Haywood's recall from the Socialist Party's National Executive Committee (NEC) and the departure of a broad section of the left wing from the organization. The memory of this split made the intraparty battles of 1919–1921 all the more bitter. The party's opposition to World War I caused a sharp decline in membership. It suffered from the Postmaster General's decision to refuse to allow the delivery of party newspapers and periodicals via the U. S. mail, severely disrupting the party's activity, particularly in rural areas. It gained new votes in ethnic strongholds such as Milwaukee and New York from conservative German Americans who also opposed the war. From 1912 to 1938, the party ran more candidates for seats in the United States House of Representatives than any other minor party, with its height being 358 candidates in the 1912 elections. Sixteen Socialist candidates in the 1912 House elections received over 20% of the popular vote and five of those received over 30%. In June 1918, Debs made an anti draft speech, calling for draft resistance. Urging young men to ignore the draft law was a crime under the Sedition Act of 1918 and Debs was convicted and sentenced to serve ten years in prison. President Warren G. Harding commuted his and two dozen others' sentences at Christmastime 1921.

Солшыл секцияның бөлінісі

1919 жылдың қаңтар айында Владимир Ленин IWW және Социалистік партияның радикалды қанатын Коммунистік Үшінші Интернационалды, Коминтернді құруға шақырды. Сол жылдың басында Социалистік партияның солшыл секциясы ұйымдасқан фракция ретінде пайда болды, оның ұйымын Луи С. Фрейнаның ұзақ "Солшыл манифесті" айналасында құрды. Бұл "Социалистік партияны солшылдарға тарту" мақсатындағы ұйымдастыруға "Регулярлар" қатты қарсылық көрсетті, олар Социалистік партияның басқарушы NEC орындарының басым көпшілігін бақылады. 1919 жылы жаңа NEC-тің партиялық сайлауында солшылдар басым болғандығы белгілі болған кезде, дауыс берудің бұзылуына сілтеме жасап, дауыс беруден бас тартты, бүкіл сайлауды жарамсыз деп жариялады және 1919 жылдың мамырында партияның орыс, латыш, украин, поляк, оңтүстік славян және венгр тілдеріндегі федерацияларын тоқтатты. Келесі апталарда Массачусетс пен Огайо штаттарының ұйымдары да осындай құқықтан айырылып, NEC-пен "қайта ұйымдастырылды", ал Нью-Йорк пен Пенсильванияда "Регулярлы" Мемлекеттік атқарушы комитеттер солшыл филиалдар мен жергілікті ұйымдарды жағдай бойынша қайта ұйымдастыруды іске асырды. 1919 жылдың маусым айында "Сол жақ қанаты" секциясы Нью-Йоркте өзінің ұйымдастыру жоспарларын талқылау үшін конференция өткізді. Топ өзіне терең бөлініс енгізді, бір бөлімі, NEC мүшелері Альфред Вагенкнехт пен Л. Е. Каттерфельд бастаған және оның ішінде әйгілі радикалдық журналист Джон Рид, тамыз айының соңында Чикагода өтетін алдағы Шұғыл ұлттық конвенцияда SPA-ны бақылауға алу үшін күш-жігерді жалғастыруды жақтады, ал екінші бөлімі, Александр Стоклицкий мен Николас Hourwich Ресей социалистік федерациясы және Мичиган социалистік партиясы қол жууды көздеді. Ақырында, соңғы Федерация үстемдік еткен топқа маңызды солшылдар К. Е. Рутенберг пен Луи Фрейна қосылды, солшыл күштердің әлсіреуі 1919 жылғы Социалистік конвенцияның нәтижесін алдын ала болжауға мүмкіндік берді. Вагенкнехт пен Ридтің 1919 жылғы Шұғыл Ұлттық конвенцияда онымен күресу жоспарлары қарқынды жалғасты. "Регулярлар" (Массачусетс, Миннесота) ең радикалды мемлекеттік ұйымдарды тиімді түрде тазартып, немесе қатыса алмады (Огайо, Мичиган) және солшыл тіл федерациялары тоқтатылды, жиналысқа шашылып сайланған делегаттардың басым көпшілігі атқарушы хатшы Адольф Гермер мен "Регулярлар" бақылауында болды. Делегаттық куәлігі жоқ солшылдардың бір тобы, оның ішінде Рид пен оның серігі Бенджамин Гитлоу, жиналыс орнына жиналғанға дейін орындықтарды иеленуге тырысты. Орынбасарлар солшылдарды есіктен тоқтата алмады, бірақ көп ұзамай олардың көмегіне келген полиция шақырылды, олар шатастырған радикалдарды залдан қуып жіберді. Бекітілген комиссия бастапқыда "Регулярлардың" қолында болғандықтан, жиналыстың нәтижесі күмәнді болды және қалған солшыл делегаттардың көпшілігі төменгі қабаттағы басқа да ойшылдармен кездесу үшін, бұрын қарастырылған бөлмеде, параллель конвенцияда кездесті. 1919 жылы 31 тамызда осы топ Коммунистік Еңбек партиясы болып құрылды. Осы уақытта Чикагоның басқа жерінде Федерациялар мен Мичигандықтар және олардың жақтастары 1919 жылдың 1 қыркүйегінде тәртіпке келтірілген конгресте Американың Коммунистік партиясын құрды. Бұл екі коммунистік ұйым арасындағы бірлік ұзақ және күрделі процесс болды, ол 1921 жылы мамыр айында Нью-Йорк штатының Вудсток қаласына жақын жердегі Overlook Mountain House қонақ үйінде өткен құпия конгресте Американың жаңа біріккен коммунистік партиясы құрылды. Коммунистік Интернационалға адал солшылдар 1921 жылға дейін Социалистік партияда болды, Социалистік партияны Коминтерн қатарына енгізу үшін күресті жалғастырды. Коммунистік партиялардың жасырын ұйымдарына қарсы шыққан бұл топқа белгілі партиялық журналист Ж. Луис Энгдал мен партияның жастар филиалы, Жастар социалистік лигасының басшысы Уильям Крузе, сондай-ақ Социалистік партияның Чикаго ұйымының елеулі бөлігі кірді. Бұл солшыл диссиденттер 1921 жылғы съезден кейін партиядан кеткенге дейін өздерін естітуді жалғастырды.

In January 1919, Vladimir Lenin invited the IWW and the radical wing of the Socialist Party to join in the founding of the Communist Third International, the Comintern. The Left Wing Section of the Socialist Party emerged as an organized faction early that year, building its organization around a lengthy Left Wing Manifesto by Louis C. Fraina. This effort to organize in order to "win the Socialist Party for the Left Wing" was staunchly resisted by the "Regulars", who controlled a big majority of the seats of the Socialist Party's governing NEC. When it seemed certain that the 1919 party elections for a new NEC had been dominated by the Left Wing, the sitting NEC, citing voting irregularities, refused to tally the votes, declared the entire election invalid and in May 1919 suspended the party's Russian, Latvian, Ukrainian, Polish, South Slavic and Hungarian language federations, in addition to Michigan's entire state organization. In future weeks, Massachusetts's and Ohio's state organizations were similarly disfranchised and "reorganized" by the NEC, while in New York and Pennsylvania the "Regular" State Executive Committees undertook reorganization of Left Wing branches and locals on a case by case basis. In June 1919, the Left Wing Section held a conference in New York City to discuss its organizational plans. The group found itself deeply divided, with one section, led by NEC members Alfred Wagenknecht and L. E. Katterfeld and including famed radical journalist John Reed favoring a continued effort to gain control of the SPA at its forthcoming Emergency National Convention in Chicago, to be held at the end of August, while another section, headed by the Russian Socialist Federation of Alexander Stoklitsky and Nicholas Hourwich and the Socialist Party of Michigan seeking to wash its hands of the Socialist Party and immediately move to establish a new Communist Party of America. Eventually, this latter Federation dominated group was joined by important Left Wingers C. E. Ruthenberg and Louis Fraina, a depletion of Left Wing forces that made the result of the 1919 Socialist Convention a foregone conclusion. Regardless, Wagenknecht's and Reed's plans to fight it out at the 1919 Emergency National Convention continued apace. With the most radical state organizations effectively purged by the Regulars (Massachusetts, Minnesota) or unable to participate (Ohio, Michigan) and the Left Wing language federations suspended, a big majority of the hastily elected delegates to the gathering were controlled by the Executive Secretary Adolph Germer and the Regulars. A group of Left Wingers without delegate credentials, including Reed and his sidekick Benjamin Gitlow, made an effort to occupy chairs on the convention floor before the gathering was called into order. The incumbents were unable to block the Left Wingers at the door, but soon called to their aid the already present police, who obligingly expelled the boisterous radicals from the hall. With the Credentials Committee firmly in the hands of the Regulars from the outset, the gathering's outcome was no longer in doubt and most of the remaining Left Wing delegates departed, to meet with other co thinkers downstairs in a previously reserved room in a parallel convention. It was this gathering that established itself as the Communist Labor Party on August 31, 1919. Meanwhile, elsewhere in Chicago, the Federations and Michiganders and their supporters established the Communist Party of America at a convention gaveled to order on September 1, 1919. Unity between these two communist organizations was a lengthy and complicated process, formally taking place at a secret convention held at the Overlook Mountain House hotel near Woodstock, New York, in May 1921 with the establishment of a new unified Communist Party of America. A Left Wing loyal to the Communist International remained in the Socialist Party through 1921, continuing the fight to bring the Socialist Party into the ranks of the Comintern. This group, which opposed the underground secret organizations the Communist Parties had become, included noted party journalist J. Louis Engdahl and William Kruse, head of the party's youth affiliate, the Young People's Socialist League, as well as a significant segment of the Socialist Party's Chicago organization. These left wing dissidents continued to make themselves heard until their departure from the party after the 1921 convention.

Нью-Йорк ассамблеясынан социалистерді шығару

1920 жылдың 7 қаңтарында Палмердің шабуылынан кейін бір аптадан да аз уақыт өткен соң, Нью-Йорк Ассамблеясы отрысымен ашылды. Көпшілік республикашылар өздерінің спикерлік кандидатын – Таддеус С. Свитті оңай сайлады және ашылу күнінің ресми іс-шараларынан кейін жабық отырысқа үзіліс жасады. Отырысқа қайта оралған Свит: «Төраға Сержант-армға Самуэль А. ДеУитті, Самуэль Оррды, Луис Вальдманды, Чарльз Соломонды және Аугуст Клесенсті» – Ассамблеяның бес социалистік мүшесін палата алдына әкелуді бұйырды. Свит бесін сынап, олардың «Нью-Йорк штаты мен АҚШ-тың ең жақсы мүдделеріне мүлдем қайшы келетін платформада сайланғанын» мәлімдеді. Свиттің айтуынша, Социалистік партия «шын мәнінде саяси партия емес», ал «шетелдіктерді, жау шетелдіктерді және кәмелетке толмағандарды қабылдайтын мүшелік ұйым». Партия Американың Еуропа соғысына қатысуын айыптаған және «1916 жылы осы елге неміс ретінде кірген, өзін-өзі кеңес елшісі деп атаған» Людвиг Мартенске көмек көрсеткен. Ол Германия, Австрия және Венгриядағы революционерлерді қолдады, деді Свит, және Коммунистік Интернационалға жақын халықаралық социалистік партиялармен байланыста болды. Свит қорытындылады:

Әр азаматтың сотта өз ісін қарауға құқығы бар. Егер осы палата сіздің орыныңызды бос деп жариялайтын қаулы қабылдаса, онда сізге осы палатаның трибуналы алдында тыңдау күтіп, осы заң шығарушы органға орын алуға құқығыңызды дәлелдеу үшін қатысу мүмкіндігі беріледі, және мұндай тыңдаудың нәтижесі мен Ассамблея трибуналының шешімі бойынша сіздің осы органның іс-қимылдарына қатысу құқығыңыз анықталады. Ассамблея 140-6 дауыспен бесін уақытша тоқтатты, бір демократ социалистерді қолдады. Азаматтық бостандықтарды қорғаушылар мен азаматтар тоқтатылған социалистерге қолдау көрсету үшін дауыстарын көтерді және баспасөзде наразылық күшейді. Басты аргумент – көпшілік партиялардың азшылық партиялардың сайланған мүшелерін кеңестерінен қууы демократияда қауіпті үрдіс тудырады. Бұл күрес Ассамблеяда көпшілікке танымал сот процесінде аяқталды, ол 1920 жылдың 20 қаңтарында басталды және 11 наурызда аяқталды. Социалистік партияның жетекшісі және 1917 жылғы Нью-Йорк қаласының мэріне бұрынғы үміткер Моррис Хиллквит партияның негізін қалаушы және болашақ социалистік вице-президенттікке үміткер Сеймур Стетманның көмегімен тоқтатылған социалистердің бас кеңесшісі болды. Сотта Хиллквит Свиттің бес Ассамблея мүшесіне қарсы айып тағылмастан бұрын «нақты, айқын, нақты айыптау жариялағанын» айтты. Сондай-ақ, осы мәселе бойынша Сот комитетінің мүшелерін тағайындаған да Свит болды. «Осылайша, айыптаушы өз судьяларын өзі таңдайды», - деді Хиллквит. Хиллквит Нью-Йорк штаты Сенатының радикализмге қарсы комитетінің Ласк комитетінің жұмысына қатысқан Сот комитетінің кез келген мүшесін бейтараптық үшін алып тастауға тырысты. Ол әсіресе, үйдің еденінде өткен түнде «егер айыпталған бес Ассамблея мүшесі кінәлі деп табылса, оларды қумай, алып шығып, атып тастау керек» деген сөздерді айтқан Ассамблея мүшесі Луис А. Кувилльердің қатысуын сынады. Ассамблея 1920 жылдың 1 сәуірінде басым көпшілік дауыспен оларды елден қууды қолдады. 1920 жылдың 16 қыркүйегінде Ассамблея бос қалдырған бес орынды толтыру үшін арнайы сайлау өтті, онда қуылған бес социалисттің әрқайсысы біріктірілген Республикашыл және Демократиялық партияларды білдіретін «біріктіру» үміткеріне қарсы қайта сайлануға түсті. Бес социалист те қайтадан сайланды. Бестің үшеуі – Вальдман, Клесенс және Соломон, 1920 жылдың 21 қыркүйегінде 90-45 дауыспен өткен даулы дебаттан кейін тағы да орыннан айырылды. Сот комитетінің бұрынғы шешімі бойынша өздерінің әріптестерінен аз кінәлі деп танылған Орр мен ДеУит 87 дауыспен 48-ге қарсы дауыспен орын алды. Өздерінің қуылған әріптестерімен ынтымақтастық танытып, олар өз орындарын алудан бас тартты. Бес орын қайта босатылғаннан кейін Хиллквит Ассамблеяның «конституцияға қайшы әрекетіне» көңілі қалды. Бірақ ол жалғастырды: «Бұл мәселелерді біріккен Республикашыл және Демократиялық партиялар арасында, олар өз бетімен заңсыздыққа жол береді, және демократиялық және өкілдік үкімет үшін тұрған және тұратын Социалистік партия арасында ашық көрсетеді».

It is every citizen's right to his day in court. If this house should adopt a resolution declaring your seat herein vacant, pending a hearing before a tribunal of this house, you will be given an opportunity to appear before such tribunal to prove your right to a seat in this legislative body, and upon the result of such hearing and the findings of the Assembly tribunal, your right to participate in the actions of this body will be determined. The Assembly suspended the quintet by a vote of 140 to 6, with one Democrat supporting the Socialists. Civil libertarians and concerned citizens raised their voices to aid the suspended Socialists and protest percolated throughout the press. The principal argument was that the expulsion of elected members of minority parties by majority parties from their councils set a dangerous precedent in a democracy. The battle culminated in a highly publicized trial in the Assembly, which dominated the body's activity from its opening on January 20, 1920, until its conclusion on March 11. Socialist Party leader and former 1917 New York City mayoral candidate Morris Hillquit served as chief counsel for the suspended Socialists, aided by party founder and future Socialist vice presidential candidate Seymour Stedman. At the trial, Hillquit charged that Sweet had made a "specific, concrete, definite, affirmative declaration of guilt" of the five Assemblymen before they were ever charged with any offense. It was also Sweet who appointed the members of the Judiciary Committee to which the matter was referred. "Thus the accuser selects his own judges", Hillquit declared. Hillquit sought to remove for reasons of bias any members of the Judiciary Committee who had taken part in the activities of the Lusk Committee, the New York State Senate's anti radicalism committee. He particularly challenged the presence of Assemblyman Louis A. Cuvillier, who had stated on the floor of the house the previous night words to the effect that "if the five accused Assemblymen are found guilty, they ought not to be expelled, but taken out and shot". The Assembly voted overwhelmingly for expulsion on April 1, 1920. On September 16, 1920, a special election was held to fill the five seats vacated by the Assembly, with each of the five expelled Socialists running for reelection against a "fusion" candidate representing the combined Republican and Democratic parties. All five Socialists were returned to office. Three of the five, Waldman, Claessens and Solomon, were again denied their seats after a contentious debate by votes of 90 to 45 on September 21, 1920. Orr and DeWitt, deemed less culpable than their peers by the earlier findings of the Judiciary Committee, were seated by votes of 87 to 48. In solidarity with their ousted colleagues, the pair refused to take their seats. After the five seats were again vacated, Hillquit expressed his disappointment at the Assembly's "unconstitutional action". But, he continued, "it will draw the issues clearer between the united Republican and Democratic parties representing arbitrary lawlessness, and the Socialist Party, which stood and stands for democratic and representative government".

Бұқаралық шаруалар-еңбек партиясын құру

1919 жылдың бірінші жартысында Социалистік партияның 100 мыңнан астам жарна төлейтін мүшесі болды, ал 1921 жылдың екінші жартысында партия күйреп қалды. Партия қатарында 14 мыңнан аз мүше қалды, ірі, жақсы қаржыландырылған Фин Социалистік федерациясының кетуі ахуалды нашарлатты. 1921 жылдың қыркүйегінде Атқару комитеті (АК) партияның басқа саяси ұйымдармен бірігуге қатысты тарихи қарсылығын тоқтатуға уақыт келді деп шешті және «әрбір прогрессивті, либералды және радикалды жұмысшылар ұйымының күштері жұмылдырылуы керек» деп жариялаған үндеу шығарды, консервативті шабуылдарды тойтару және «жұмысшы табының өндірістік және саяси күшін арттыру» үшін. Бұл ортақ әрекетке деген ниет түрлі кәсіподақтармен бөліскен сияқты, өйткені 1921 жылдың соңында елдің 16 ірі теміржол қызметкерлерінің атынан Прогрессивті саяси әрекеттер конференциясын (ПСӘК) өткізу туралы шақыру таратылды. ПСӘК бастапқыда фермерлер мен жұмысшылар қозғалысының әртүрлі элементтерін ортақ бағдарламаға біріктіретін шатыр ұйым ретінде қарастырылды. Топтың құрылтай конференциясына шақырулар әртүрлі көзқарастағы «прогрессивті» ұйымдардың мүшелеріне жіберілді. Нәтижесінде, құрылғаннан бастап, әртүрлі орган бағдарлама немесе қағидалар декларациясы туралы келісімге келе алмады, тіпті жаңа саяси партияға айналуға да тоқтатылмады. Социалистік партия ПСӘК-ті ынтамен қолдады және топ 1922 жылдың басынан 1925 жылдың бірінші тоқсанына дейін оның ойлауын басып тастады. Ұйымдық әлсіздік кезеңінде партия қазіргі кәсіподақ қозғалысымен берік байланыс орнатуға тырысты, бұл қысқа мерзімде Ұлыбритания үлгісіндегі АҚШ-тағы жаппай жұмысшы партиясына әкелді. 1922 жылдың ақпанында Чикагода ПСӘК-тің бірінші Ұлттық конференциясы өтті, оған еңбек, фермерлік және саяси ұйымдардың кең спектрін білдіретін 124 делегат қатысты. Жиналыс «Америкалық халыққа үндеу» қабылдады, онда қазіргі жағдайды сынға алып, іс-қимылдың аморфты жоспарын ресми түрде ұсынды: топтың оң жағындағы еңбек одақтары Демократиялық партияның еңбекке бейім кандидаттарын қолдауға, топтың сол жағындағы Социалистер мен Фермерлік еңбек партиясының жақтастары өздерінің тәуелсіз науқандарын жүргізуге. Социалистік партияның көзқарасы бойынша, ПСӘК-тің бірінші Ұлттық конференцияда жасаған ең маңызды ісі – қайтадан кездесуге келісу болды. Партия басшылығы елдің кәсіподақ басшылығының адалдығына сене алатын тәуелсіз үшінші тарапты құру процесі ұзаққа созылатынын және «келіспеуге келісім» фактісі ғана болғанымен, осының бәріне қарамастан, қайтадан кездесу алға қадам ретінде қарастырылды. Коммунистік қозғалыс та өзінің оқшаулануынан жарылып шығу стратегиясын жүзеге асыруға тырысты. 1922 жылы жер астынан шыққан коммунистер өздерінің «заңды саяси партиясы» Америка жұмысшы партиясы арқылы 1922 жылдың желтоқсан айында өткен ПСӘК жиналысына төрт делегат жіберді. Бірақ ұзақ талқылаудан кейін, Құжаттар комитеті оның отырысына коммунистік өкілдердің қатысуына қатты қарсылық білдірді және Жұмысшылар партиясының өкілдері мен жастар ұйымын отырғызуға болмайды деген ұсыныс жасады. Социалистік партияның делегаттары коммунистерді алып тастауды қатты қолдады және соған сәйкес әрекет етті, тіпті екі ұйым британдық лейбористік партияға ұқсас партияның көрінісін бөлісе отырып, құраушы саяси топтар өздерінің тәуелсіз өмірін сақтап, бірлесіп қатысқан. Осылайша, екі ұйым арасындағы ажырым кеңейе түсті. Бірінші конференциядағыдай, ПСӘК-тің 2-ші конференциясы тәуелсіз саяси партияның маңызды мәселесі бойынша бөлінді, Фермерлік еңбек партиясының бес делегатінің «ауыл шаруашылығы және өнеркәсіп қызметкерлерінің өздерінің партиясы арқылы тәуелсіз саяси іс-қимылын» шақырған ұсынысы 52-ден 64 дауыспен жеңілді. Оның орнына, тәуелсіз саяси партияға қарсы мәлімделген көпшілік баяндама қабылданды. Бұл жеңіліс тәуелсіз саяси партия құруға арналған ұсыныстың құнын ПСӘК-ке оның негізгі құрамдас ұйымдарының біріне төледі, Фермерлік еңбек партиясының делегациясы оның тобы конвенциядан кейін ПСӘК-қа қосылмаятынын жариялады. Социалистер сол кезде түсінбесе де, Ұйымның британдық Еңбек партиясы сияқты нағыз фермерлік еңбек партиясына айналуы мүмкіндігі ФЛП кетуімен айтарлықтай төмендеді. Социалистер оптимист болып қалды, ал 1923 жылдың мамыр айында Социалистік партияның ұлттық конвенциясы ұзақ талқылаудан кейін ПСӘК-ке мүшелігін сақтап қалу және осы топтың ішінен тәуелсіз саяси партия үшін жұмысын жалғастыру туралы шешім қабылдады. 1923 жылдың 20 мамырындағы ПСӘК-ке мүшелікті сақтау туралы дауыс 38–12 болды. ПСӘК-тен жаппай фермерлік еңбек партиясы болмаса, социалистер кемінде ескі партияларға қарсы шығу үшін күшті президенттік үміткерді іздеді. 1924 жылдың ақпан айының 11 және 12 күндерінде Миссури штатының Сент-Луис қаласында ПСӘК-тің үшінші Ұлттық конференциясы өтті, онда 1924 жылғы президенттік науқанға қатысу туралы мәселені шешудің орнына «жұмысшылар, фермерлер және прогрессивтердің конвенциясын шақыру үшін дереу шақыру қабылданды. АҚШ Президенті мен Вице-президенттігіне үміткерлерді ұсыну және конвенция алдына қойылған басқа да мәселелер». Шешуші сәт 1924 жылдың 4 шілдесінде келді, бұл күнді бекерден таңдамады. ПСӘК-тің бірінші Ұлттық конвенциясы Кливленд қаласындағы қалалық аудиторияда жиналды, онда халықаралық кәсіподақтарды, еңбек федерацияларының штаттарын, кооперативтік қоғамдардың филиалдарын, Социалистік, Фермерлік еңбек және Прогрессивтік партиялардың штаттық филиалдарын және ұлттық басшыларын, сондай-ақ 48 комитетін, саяси әрекеттер комитетінің әйелдерінің штаттық және ұлттық филиалдарын және түрлі жеке тұлғаларды қамтитын 600-ге жуық делегаттар болды. Фермерлердің өкілдері өте аз болды. Осы шамада социалистер демократиялық қағидалар туралы марксистік қағидалармен бірдей талқылауларға белсенді қатыса бастады. 1924 жылға қарай олар Демократиялық партияны реформалауға ұмтылған Прогрессивтік партияның тікелей қолдауын көрсетті. Одан он жыл өткен соң, американдық социалистер «ашық демократиялық емес, квази-Ленин платформасын» қабылдады, ол қазіргі «капиталистік парламентаризмнің жалған демократиясын» жоюға шақырылған. Үкіметті «нағыз жұмысшылар демократиясымен» алмастыруды көздеген бұл әрекет олардың сенімдеріне сәйкес келетін жақсы әлеуметтік және экономикалық реформаларға әкелетін саяси реформаны ұсынуға бағытталған. Карл Маркс социализм үшін дауыс беру тұжырымын «демократиялық сұрақ, саяси сөздер» деп атады. Ұлттық комитет бұрын Висконсин сенаторы Роберт М. Ла Фолеттені президенттікке кандидат болуға шақырған. Кливленд конвенциясында Ла Фолеттенің ұлы Роберт М. Ла Фолеттен кіші сөз сөйледі, ол әкесінің шақыруды қабылдағанын және «екі ескі партия ұйымдарынан тәуелсіз әрекеттің уақыты келді» деп жариялаған хабарламасын оқыды. Бірақ Ла Фолеттен үшінші партияға жетекшілік етуден бас тартты, номиналды түрде республикашыл және демократ ретінде сайланған прогрессивтерді қорғауға тырысты. Оның айтуынша, 1924 жылғы науқанның басты мәселесі – «жеке монополиялық жүйенің американ халқының саяси және экономикалық өміріне қатысты біріккен күшінің» бұзылуы болды. Ла Фолеттен сайлаудан кейін жаңа партия құрылуы мүмкін, ол барлық прогрессивтерді біріктіруі мүмкін. Социалистік партия Ла Фолеттеннің тәуелсіз кандидаттығын ынтамен қолдады және 1924 жылы өзінің кандидаттығын ұсынбады. Ла Фолеттен бес миллион дауыс жинағанымен, оның науқаны ескі партиялардың гегемониясына күдік тудырмады және кәсіподақтар тарапынан…

In the first half of 1919, the Socialist Party had over 100,000 dues paying members, and by the second half of 1921 it had been shattered. Fewer than 14,000 members remained in party ranks, with the departure of the large, well funded Finnish Socialist Federation adding to the malaise. In September 1921, the NEC determined that the time had come to end the party's historic aversion to fusion with other political organizations and issue an appeal declaring that the "forces of every progressive, liberal, and radical organization of the workers must be mobilized" to repel conservative assaults and "advance the industrial and political power of the working class". This desire for common action seems to have been shared by various unions, as late in 1921 a call was issued in the name of the country's 16 major railway labor unions seeking a Conference for Progressive Political Action (CPPA). The CPPA was originally intended to be an umbrella organization bringing together various elements of the farmer and labor movement together in a common program. Invitations to the group's founding conference were issued to members of a wide variety of "progressive" organizations of widely varied perspectives. As a result, from its inception the heterogeneous body was unable to agree on a program or a declaration of principles, let alone congeal into a new political party. The Socialist Party was an enthusiastic supporter of the CPPA and the group dominated its thinking from the start of 1922 through the first quarter of 1925. In this period of organizational weakness, the party sought to forge lasting ties with the existing trade union movement, leading in short order to a mass labor party in the United States on the British model. A first National Conference of the CPPA was held in Chicago in February 1922, attended by 124 delegates representing a broad spectrum of labor, farmer and political organizations. The gathering passed an "Address to the American People" stating its criticism of existing conditions and formally proposing an amorphous plan of action validating the status quo ante: the labor unions on the group's right wing to endorse labor friendly candidates of the Democratic Party, the Socialists and Farmer Labor Party adherents on the group's left wing to conduct their own independent campaigns. From the Socialist Party's perspective, perhaps the most important thing the CPPA did at its first National Conference was agree to meet again. The party leadership understood the process of building an independent third party that could count on the allegiance of the country's trade union leadership would be a protracted process and the mere fact of "agreement to disagree" but nevertheless meeting again was regarded as a step forward. The communist movement also sought to pursue the strategy of bursting from its isolation by forming a mass Farmer Labor Party. Finally emerged from its underground existence in 1922, the Communists, through their "legal political party", the Workers Party of America, sent four delegates to the CPPA's December 1922 gathering. But after protracted debate, the Credentials Committee strongly objected to the participation of Communist representatives in its proceedings and issued a recommendation that Workers Party's representatives and youth organization not be seated. The Socialist Party's delegates strongly supported excluding the Communists and acted accordingly, even though the two organizations shared a vision of a party akin to the British Labour Party in which constituent political groups jointly participated while retaining their independent existence. The fissure between the organizations thus widened. As with the first conference, the 2nd Conference of the CPPA split over the all important issue of an independent political party, with a proposal by five delegates of the Farmer Labor Party calling for "independent political action by the agricultural and industrial workers through a party of their own" defeated by a vote of 52 to 64. A majority report declaring against an independent political party was instead adopted. This defeat of the bid for an independent political party cost the CPPA one its major component organizations, with the Farmer Labor Party delegation announcing that its group would no longer affiliate with the CPPA after the convention. Although the Socialists did not realize it at the time, the chances that the organization would ever be transformed into an authentic mass Farmer Labor party like British Labour were greatly lessened by the FLP's departure. The Socialists remained optimistic, and the May 1923 National Convention of the Socialist Party voted after lengthy debate to retain its affiliation with the CPPA and to continue its work for an independent political party from within that group. The May 20 vote in favor of maintaining affiliation with the CPPA was 38–12. Failing a mass farmer labor party from the CPPA, the Socialists sought at least a powerful presidential nominee to run in opposition to the old parties. A 3rd National Conference of the CPPA was held in St. Louis, Missouri, on February 11 and 12, 1924, a gathering that punted on the issue of committing itself to the 1924 presidential campaign, deciding instead to "immediately issue a call for a convention of workers, farmers, and progressives for the purpose of taking action on nomination of candidates for the offices of President and Vice President of the United States, and on other questions that may come before the convention". The decisive moment finally came on July 4, 1924, a date that was not selected accidentally. The 1st National Convention of the CPPA was assembled in Cleveland at the city auditorium, which was packed with close to 600 delegates representing international unions, state federations of labor, branches of cooperative societies, state branches and national officers of the Socialist, Farmer Labor and Progressive Parties as well as the Committee of 48, state and national affiliates of the Women's Committee on Political Action and sundry individuals. Very few farmers were in attendance. It was around this time that the Socialists began actively participating in discussions about democratic principles as much as Marxist ones. By 1924, they supported the Progressive Party ticket, which pushed for the reform of the Democratic Party. Ten years after that, the American Socialists adopted a "clearly undemocratic, quasi Leninist platform" that lobbied for the removal of the current "bogus democracy of capitalist parliamentarianism". Wanting the government to be replaced by a "genuine worker's democracy", This was seen as an attempt to propose a political reform that would ultimately result in a better social and economic reform consistent with their beliefs. Karl Marx had called the concept of voting for socialism "democratic nonsense, political windbaggery". The National Committee had previously requested that Wisconsin Senator Robert M. La Follette run for president. The Cleveland Convention was addressed by La Follette's son, Robert M. La Follette Jr., who read a message from his father accepting the call and declaring that the time had come "for a militant political movement independent of the two old party organizations". But La Follette declined to lead a third party, seeking to protect those progressives elected nominally as Republicans and Democrats. He said that the primary issue of the 1924 campaign was breaking the "combined power of the private monopoly system over the political and economic life of the American people". After the November election a new party might well be established, La Follette said, that might unite all progressives. The Socialist Party enthusiastically supported La Follette's independent candidacy, declining to run its own candidate in 1924. Although La Follette garnered five million votes, his campaign failed to seriously challenge the old parties' hegemony and was regarded by the unions as a disappointing failure. After the election, the governing National Committee of the CPPA met in Washington, D. C. While the body had a mandate from the July convention to issue a call for a convention to organize a new political party, the representatives of the critical railway unions, with the exception of William H. Johnston of the Machinists, were united in opposition to the idea. The railroad unions instead proposed a motion not to hold the 1925 organizational convention. This proposal was defeated by a vote of 30 to 13. After their defeat on this question, the railroaders on National Committee members withdrew from the meeting, announcing that they would await further instructions from their respective organizations with regard to future participation. The loss of the very unions that had brought about the CPPA spelled its demise. The National Committee nonetheless scheduled a convention to decide on the formation of a new political party for February 21, 1925, to be held in Chicago. Labor, the official organ of the railway unions, did nothing to promote this 2nd Convention of the CPPA, stating that since the executives of the various unions had taken no stance on the matter, it would be up to subordinate sections to consider sending delegates themselves. The trade unions it coveted gone, the farmers nonexistent, the Socialist Party exited the convention and abandoned the strategy of establishing a new mass party through the CPPA. The remaining liberals formed a Progressive Party that survived for a short time in a limited number of states throughout the 1920s.

Калифорниядағы кедейлікті жою қозғалысы

Романшы Аптон Синклер Калифорниядағы Социалистік партиямен ұзақ уақыт байланыста болды. Ол екі рет Конгресске кандидат болып, 1930 жылы губернаторлыққа ұсынылды, бірақ 50 мыңнан аз дауыс жинады. 1934 жылы Синклер губернаторлыққа демократтардың ішкі сайлауына қатысып, «Калифорниядағы кедейлікті жою қозғалысы» (EPIC) деп атаған радикалды социалистік экономикалық реформалар туралы уәдесімен баршаны таң қалдырып жеңіске жетті. Консерваторлар мен республикашылдар Синклерге қарсы бірігіп, оны жалпы сайлауда жеңді. Калифорниядағы және жалпыұлттық Социалистік партия өз мүшелеріне басқа партияда белсенді болуға рұқсат бермеді және оны, сондай-ақ оның Калифорниядағы науқанын қолдаған социалистерді партиядан шығарды. Синклер 879 537 дауыс жинап, алдыңғы сайлаудағы көрсеткішін екі есеге арттырды, бірақ республикалық Франк Мерриам 49% дауыспен жеңіске жеткенде, ал Прогрессивтік партия тізімімен сайлауға түскен Реймонд Хейт 13% дауыс алды. Штаттық Социалистік партия төрағасы Милен Демпстер Синклерге қолдау көрсетуге әлсіз күш салды, ол 3 мыңнан аз дауыс жинады. Партиядан шығарылғандар Калифорниядағы Социалистік партияны жойды. Одан да маңыздысы, Синклердің науқаны басқа штаттардағы көптеген радикалдарды Социалистік партиядан бас тартуға ынталандырды. 1934 жылы 19 мыңнан астам мүшесі бар партия, 1937 жылы 6 мыңнан аз, ал 1940 жылы 2 мыңға дейін азайды.

Барлық тарапты қамтитын тараптың жойылуы

Норман Томас, оның радикалды пацифистік ойласушылары және олардың жас марксистік одақтастары «Милитант» фракциясы Социалистік партияны «барлығын қамтитын партия» деп атағанға айналдырып, жаппай саяси қозғалысты құруға тырысты. Ұйымның тарихи өзегі болып табылатын радикалды зиялыларға және кәсіподақшыларға үндеу ғана емес, сонымен қатар Коммунистік партиямен бірлескен іс-қимылдарда тығыз жұмыс істеу және Социалистік партияны шағын радикалды оппозициялық ұйымдардың жетекші қызметкерлерімен, оның ішінде Джей Лавстоун («Лавстонистер» деп аталатын) және Джеймс П. Кэннон («троцкистер» деп аталатын) бастаған антисталиндік коммунистік топтармен қамтамасыз ету үшін күш-жігер жұмсалды. Осы әрекеттің нәтижесінде көптеген солшыл зиялылар Социалистік партия орбитасына кірді, олардың ішінде (Лавстонистерден) Бертрам Д. Вулф, Герберт Зам және Бенджамин Гитлоу, ал (троцкистерден) Макс Шахтман, Джеймс Бернхам, Мартин Аберн және Хэл Дрейпер болды. Басқа да радикалды бағыттардан келген өкілдер партияның ресми теориялық журналының беттерінде жарияланды, соның ішінде Коммунистік партия орбитасынан – Америка студенттер одағының өкілі Джозеф П. Лаш, радикалды романист Джеймс Т. Фаррелл, қоғамдық ойшыл Сидни Хук, 1910 жылдардың жетекші американдық марксисі Луис Б. Будин және канадалық троцкист Морис Спектор. Американың фракциялық және шеттетілген сол жақ күштерін біріктіруге тытырылды және бұл іске үлкен үміт артылды. 1934 жылы Германия мен Австрияда нацистер билікке келгеннен кейін Коммунистік партия социалистерді «социал-фашистер» деп атауды тоқтатты. Лилиан Саймс 1937 жылдың ақпанында Социалистік партияның теориялық журналында Коммунистік партияда болып жатқан «керемет өзгерістер» туралы жазды, олар сектанттықтан бас тартуға және фашизмге қарсы кең «халық фронтына» қарай бет бұруға байланысты болды. Сонымен қатар, басқа радикалды ұйымдар да тактикаларын өзгертуге тырысты, сонда олар жаңадан пайда болған фашизмге қарсы күресу үшін агрессивті солшыл ұйым құруға ұмтылды. 1934 жылдан бастап француз троцкистік ұйымы өзінің күшін арттыру және өз идеяларын тарату үшін француз Социалистік партиясына кірді. Америкалық троцкистер тобы арасында «француздық бұрылыс» саясатын қолдауға қысым күшейді. 1935 және 1936 жылдары қысқа мерзім ішінде Социалистік партияның радикалды оппозиционерлерді біріктіретін және тіпті Коммунистік партиямен ортақ мақсатта жұмыс істейтін «барлығын қамтитын партия» ретінде көрінісі іске асырылатын сияқты болды. 1936 жылдың қаңтар айында, Социалистік партияның Ұлттық атқару комитеті Ескі гвардияны партиядан шығарған кезде, Америка Құрама Штаттарының троцкистік Жұмысшылар партиясында Социалистік партияға кіру үшін фракциялық күрес жүріп жатты, ал ұлттық филиал референдумы партияға бірауыздан кіруге дауыс берді. Жұмысшылар партиясы мен Социалистік партия басшылығы арасында келіссөздер басталды, нәтижесінде бүкіл топты жаппай қабылдаудың орнына мүшелікке жеке өтініштер негізінде ғана рұқсат беру туралы шешім қабылданды. 1936 жылдың 6 маусымында Жұмысшылар партиясының апталық газеті «Жаңа боевик» өзінің соңғы санын жариялап, «Жұмысшылар партиясы барлық революциялық жұмысшыларды Социалистік партияға қосылуға шақырады» деп мәлімдеді. Жұмысшылар партиясының шамамен жартысы шақыруға құлақ асып, Социалистік партияға кірді. Партия басшысы Джим Кэннон кейін троцкистердің Социалистік партияға кіруі «жас, шатасқан солшыл социалистерді» өз ұйымына тартып алуға бағытталған, бірақ бастапқыда бұл әрекет адал ниетпен жасалған сияқты көрінеді. Тарихшы Констанс Майерс «троцкистер мен социалистердің бірігуі туралы бастапқы болжамдар оңтайлы болды» деп атап өтті, бірақ кейін ғана «толық және ұзақ қарым-қатынас айырмашылықтарды тудырды». Троцкистер Еуропа соғысына қарсылық білдіруде, өнеркәсіптік синдикализм мен Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресін Америка Еңбек Федерациясының кәсіподақшылдығынан артық көруде, кәсіподақшылдық белсенділікке ұмтылуда, бірінші жұмысшы мемлекет ретінде Кеңес Одағын қорғауда, сонымен бірге Сталин режиміне қарсылық білдіруде және 1936 жылғы сайлаудағы жалпы мақсаттарында радикалды Социалистік партиямен ортақ бағытты сақтады. Норман Томас 1936 жылы Социалистік партиядан президенттікке кандидат болып 188,000-ге жуық дауыс жинады, бірақ партияның тарихи бекіністерінде нашар нәтиже көрсетті. Оның үстіне, партия мүшелерінің саны азая бастады. Ұйым терең фракцияланған, «Милитант» фракциясы оң («Алтманит»), орталық («Аңшылық») және сол («Апелляция») фракцияларына бөлінді, сонымен қатар Томас басқарған радикалды пацифистер мен Дан Хоан басқарған орталық штаттардың «конструктивті» социалистері де болды. Партияның болашақ саясатын белгілеу үшін 1937 жылдың наурыз айының соңғы аптасында арнайы съезд жоспарланған, бастапқыда бұл беспрецедентті «жасырын» жиын болып көрінетін.

Norman Thomas, his radical pacifist co thinkers, and their young Marxist allies of the Militant faction sought to build a mass political movement by transforming the Socialist Party into what they called an "all inclusive party". Not only was an appeal made to the radical intellectuals and trade unionists who were the historic core of the organization, but an effort was made to work closely with the Communist Party in joint actions and to infuse the Socialist Party with the leading personnel of small radical oppositional organizations, including in particular the anti Stalinist communist groupings headed by Jay Lovestone (the so called "Lovestoneites") and James P. Cannon (the so called "Trotskyists"). An array of left wing intellectuals came into the Socialist orbit as a result of this venture, including (from the Lovestoneites) Bertram D. Wolfe, Herbert Zam and Benjamin Gitlow, as well as (from the Trotskyists) Max Shachtman, James Burnham, Martin Abern and Hal Draper. A broad array of radicals from other tendencies also contributed to the pages of the party's official theoretical journal, including from the Communist Party orbit Joseph P. Lash of the American Student Union, the radical novelist James T. Farrell, public intellectual Sidney Hook, leading American Marxist of the 1910s Louis B. Boudin and Canadian Trotskyist Maurice Spector. A bid was made to unite the factional and marginalized American Left in a common cause, and great hope was held for success in the enterprise. After the Nazis rose in Germany and Austria by 1934, no longer did the Communist Party engage in its Third Period epithets against the Socialists as so called "social fascists". Lillian Symes wrote in the Socialist Party's theoretical magazine in February 1937 of the "incredible change" taking place in the Communist Party in its seeming abandonment of sectarianism and move toward a broad "people's front" against fascism. At the same time, other radical organizations sought to alter their tactics so as to rapidly build an aggressive left wing organization to oppose nascent fascism. Since 1934, the French Trotskyist organization had entered the French Socialist Party in an effort to build its strength and win support for its ideas. Pressure to follow this policy of the "French Turn" was building among the American Trotskyist group. For a brief period in 1935 and 1936, the vision of the Socialist Party as an "all inclusive party" that aggregated radical oppositionists and possibly even worked with the Communist Party in common cause seemed achievable. In January 1936, just as the National Executive Committee of the Socialist Party was expelling the Old Guard, a factional battle was being won in the Trotskyist Workers Party of the United States to join the Socialist Party when a national branch referendum voted unanimously for entry. Negotiations began between the Workers Party and Socialist leaderships, with the decision ultimately made to allow admissions only on the basis of individual applications for membership, rather than en masse admission of the entire group. On June 6, 1936, the Workers Party's weekly newspaper, The New Militant, published its last issue and announced "Workers Party Calls All Revolutionary Workers to Join Socialist Party". About half of the Workers Party heeded the call and entered the Socialist Party. Although party leader Jim Cannon later hinted that the Trotskyists' entry into the Socialist Party had been a contrived tactic aimed at stealing "confused young Left Socialists" for his own organization, it seems that at its inception, the entryist tactic was made in good faith. Historian Constance Myers notes that "initial prognoses for the union of Trotskyists and Socialists were favorable" and it was only later that "constant and protracted contact caused differences to surface". The Trotskyists retained a common orientation with the radicalized Socialist Party in their opposition to the European war, their preference for industrial unionism and the Congress of Industrial Organizations over the trade unionism of the American Federation of Labor, a commitment to trade union activism, the defense of the Soviet Union as the first workers' state while at the same time maintaining an antipathy toward Stalin's regime and in their general aims in the 1936 election. Norman Thomas attracted nearly 188,000 votes in his 1936 Socialist Party run for President, but performed poorly in historic strongholds of the party. Moreover, the party's membership had begun to decline. The organization was deeply factionalized, with the Militant faction split into right ("Altmanite"), center ("Clarity"), and left ("Appeal") factions, in addition to the radical pacifists led by Thomas and the midwestern "constructive" socialists led by Dan Hoan. A special convention was planned for the last week of March 1937 to set the party's future policy, initially intended as an unprecedented "secret" gathering.

Жаңа келісімге қарсылық және қарулы күштердегі кемсітушілік

1940 жылы Социалистік партияда аз ғана сергек топ қалды, оның ішінде көптеген белсенді пацифистер де болды. Социалистік партия Рузвельттің «Жаңа саясатын» капиталистік ем ретінде қарастырып, социалистік меншік арқылы түбірінен өзгерістер енгізуді талап етті. 1940 жылы Томас Ұлыбритания мен Қытайдың қайта қарулануын қолдамаған жалғыз президенттік үміткер болды. 1941 жылы ол оқшауланған «Америка үшін бірінші» комитетінің белсенді өкілі болды. 1941 жылдың желтоқсанында Жапонияның Перл-Харборды бомбалауынан және соғыс жариялануынан кейін, АҚШ-тың өзін-өзі қорғауы мен фашизмге қарсы күресіне қалған жауынгерлердің көпшілігі мен барлық «Ескі гвардия» қолдау көрсетті. Бірақ Социалистік партия американдықтардың соғысқа қатысуына ашық қарсылық білдірмейтін, келісімдік позицияны қабылдады. Соғысты қолдамауы көптеген басшылармен, мысалы, Біріккен Автомобиль жұмысшыларының ұйымының Реутер ағайындарымен қарым-қатынастың уысуына әкелді. Партияның пацифистік қанаты 1934 жылғы Принциптер декларациясында мақұлданған жалпы ереуіл сияқты, жүйелі соғысқа қарсы шараларға шақырудан бас тартты. Социалист А. Филип Рэндольф афроамерикандықтардың құқықтары үшін ең танымал жақтас ретінде көзге түсті. 1941 жылы Рэндольф, Байард Растин және А. Дж. Муст соғыс индустриясындағы нәсілдік кемсітушілікке наразылық білдіру және американдық қарулы күштерде сегрегацияны жою мақсатымен Вашингтонға шеру ұйымдастыруды ұсынды. Рузвельт 8802-ші жарлықты, яғни «Әділ еңбек туралы» заңды қабылдағаннан кейін шеру тоқтатылды. Рузвельттің жарлығы тек соғыс индустриясындағы кемсітушілікке тыйым салды, бірақ «Әділ еңбек туралы» заң афроамерикандық еңбек құқықтарының үлкен жетістігі ретінде қарастырылды. 1942 жылы шамамен 18 000 афроамерикандық Мэдисон Сквер Гарденде Рэндольфтың әскери, соғыс индустриясы, мемлекеттік мекемелер мен еңбек одақтарындағы кемсітушілікке қарсы науқанды бастағанын тыңдады. Осыдан кейін, 1944 жылғы Филадельфия көлік ереуілі кезінде үкімет афроамерикандық жұмысшылардың бұрын ақ нәсілділерге ғана берілген лауазымдарды иелену үшін ереуілдеуін қолдады. 1947 жылы Рэндольф пен оның әріптесі Грант Рейнольдс қарулы күштердегі кемсітушілікті жою үшін күш-жігерін жаңартты, «Әскери қызметтегі Джим Кроуға қарсы комитет» құрды, кейіннен оны «Бей-зомбылық азаматтық наразылық лигасы» деп атады. 1948 жылдың 26 шілдесінде президент Гарри С. Трумэн 9981-ші жарлық арқылы қарулы күштердегі нәсілдік сегрегацияны жойды. Томас 1948 жылы соңғы президенттік науқанын өткізді, содан кейін ол соғыстан кейінгі либералды консенсустың белсенді жақтасы болды. Партия Милуоки, Бриджпорт (Коннектикут) және Пенсильванияның Рединг қалалары сияқты қалаларда жергілікті деңгейдегі табысқа жетті. Нью-Йорк қаласында ол көбінесе Либералды партияның кандидаттарын тіркеді.

By 1940, only a small committed core remained in the Socialist Party, including a considerable number of militant pacifists. The Socialist Party continued to oppose Roosevelt's New Deal as a capitalist palliative, arguing for fundamental change through socialist ownership. In 1940, Thomas was the only presidential candidate who did not support rearmament of Great Britain and China. He also served as an active spokesman for the isolationist America First Committee during 1941. After the Japanese bombing of Pearl Harbor in December 1941 and the declaration of war, the United States' self defense and war against fascism was supported by most of the remaining Militants and all of the Old Guard. But the Socialist Party adopted a compromise position that did not openly oppose American participation in the war. Its failure to support the war created a rift with many leaders, like the Reuther Brothers of the United Auto Workers. The party's pacifist wing did not advocate any systematic antiwar activities, such as the general strike endorsed by the 1934 Declaration of Principles. Socialist A. Philip Randolph emerged as one of the most visible spokesmen for African American civil rights. In 1941, Randolph, Bayard Rustin and A. J. Muste proposed a march on Washington to protest racial discrimination in war industries and to propose the desegregation of the American armed forces. The march was canceled after Roosevelt issued Executive Order 8802, the Fair Employment Act. Roosevelt's order applied to banning discrimination in only the war industries, not the armed forces, but the Fair Employment Act is generally perceived as a success for African American labor rights. In 1942, an estimated 18,000 blacks gathered at Madison Square Garden to hear Randolph kick off a campaign against discrimination in the military, war industries, government agencies and labor unions. Following the act, during the Philadelphia Transit Strike of 1944 the government backed African American workers' striking to gain positions formerly limited to white employees. In 1947, Randolph and colleague Grant Reynolds renewed efforts to end discrimination in the armed services, forming the Committee Against Jim Crow in Military Service, later renamed the League for Non Violent Civil Disobedience. On July 26, 1948, President Harry S. Truman abolished racial segregation in the armed forces through Executive Order 9981. Thomas led his last presidential campaign in 1948, after which he became a critical supporter of the postwar liberal consensus. The party retained some pockets of local success in cities such as Milwaukee, Bridgeport, Connecticut, and Reading, Pennsylvania. In New York City, it often ran candidates on the Liberal Party line.

Қайта бірігу

Социал-демократиялық федерациямен (СДФ) қайта бірігу Норман Томас пен оның жақтастарының Социалистік партияда қалуының басты мақсаты болды. Күні бұрын, 1938 жылы Томас, бәсекелес Социал-демократиялық федерацияның құрылуына себеп болған бөліністің бірнеше мәселесін мойындады, олардың ішінде "ұйымдастыру саясаты, партияны коммунистік тәртіпке бағынбайтын барлық социалистік элементтерді қамтуға тырысу; Германияда сәтсіз аяқталған социал-демократиялық тактикаға наразылық сезімі", сондай-ақ "Ресейге қатысты социалистік бағалау; және белгілі бір мәселелер бойынша коммунистермен ынтымақтастық мүмкіндігі" бар еді. Дегенмен, ол "барлықты қамтитын социалистік партияның қажетті және мүмкін екеніне сенетіндер, социалистік топтардың арасындағы достық қарым-қатынастың артуы тек бірлескен іс-қимылға ғана емес, сонымен қатар социалистік бағдарламаны үйлесімді қолдау үшін жеткілікті келісім негізінде қанағаттанарлық қайта бірігуге әкеледі деп үміттенеді" деді. 1957 жылы Социалистік партия мен СДФ бірігіп, Социалистік партия – Социал-демократиялық федерациясын (СП СДФ) құрды. Шағын топ ұстанымын сақтап, қайта бірігуден бас тартып, Демократиялық социалистік федерация деп аталатын жаңа ұйым құрды. 1956 жылы Кеңес Одағы Венгрияға басып кірген кезде, әлемдегі коммунистік партиялардың мүшелерінің жартысы, АҚШ-та ғана жартысы партиядан шығып, көптегендері Социалистік партияға қосылды.

Қайта құру, азаматтық құқық қозғалысы және кедейшілікке қарсы соғыс

1958 жылы партия қатарына Макс Шахтман басқарған, жақында таратылған Тәуелсіз Социалистік Лиганың мүшелерін қабылдады. Шахтман совет коммунизмін марксистік тұрғысынан сынап, оны «бюрократиялық коллективизм» деп атады – бұл капитализмнің кез келген түрінен де зорлыққа толы жаңа таптық қоғам. Шахтманның теориясы көптеген диссиденттер мен коммунизмнен қашқандардың пікірлерімен сабақтасты, мысалы, югославиялық диссидент Милован Джилас ұсынған «жаңа тап» теориясы. Шахтман – керемет шешен, дебаттарда өте салмақты, оның өткір талдауы Ирвинг Хоу мен Майкл Харрингтон сияқты жас социалистерді қызықтырды. Шахтманның 1956 жылы Венгрияға совет әскерлерінің кіргеніне қарсы айтқан сөздері Том Кан мен Рашель Хоровиц сияқты жас белсенділерді тартты. Шахтманның жас ізбасарлары партияға жаңа күш сыйрап, оларды жауапкершілік пен басшылыққа ие болуға шақырды. Жас көшбасшы ретінде Харрингтон Кан мен Хоровицті Байард Растинге азаматтық құқықтар қозғалысына көмектесуге жіберді. Растин Мартин Лютер Кинг сияқты азаматтық құқықтар қозғалысының көшбасшыларына бейбітшілік пен зорлықсыздыққа шақыруға көмектесті, ал Кан мен Хоровиц оның жақын көмекшілеріне айналды. Азаматтық құқықтар қозғалысы Шахтманның, сондай-ақ Канның ақыл-ойы мен талдауынан пайда тапты. Харрингтонның «Байард Растин маршы және сорпа қоғамы» деп атаған Растин мен оның жас көмекшілері көптеген наразылық акцияларын ұйымдастырды. Жас социалистер 1963 жылы Вашингтонға ұйымдастырылған наурызға Растин мен А. Филип Рэндолфқа көмектесті, онда Кинг өзінің «Менің арманым бар» сөзін айтты. Харрингтонның «Басқа Америка» атты кітабы Дуайт Макдональдтың «Нью-Йоркер» журналындағы мақтаулы мақаладан кейін бестселлерге айналып, АҚШ-тағы ең танымал социалистке айналды. Харрингтон мен басқа социалистер Кеннеди әкімшілігіне, содан кейін Джонсон әкімшілігінің кедейлікке қарсы күресі мен «Ұлы қоғам» бағдарламасына көмектесу үшін Вашингтонға шақырылды. Азаматтық құқықтар қозғалысындағы жас социалистердің рөлі Социалистік партияны одан да тартымды етті. Харрингтон, Кан және Хоровиц Индустриялық демократия лигасының (LID) басшылары мен қызметкерлері болды, олар Демократиялық қоғам үшін жаңа солшыл студенттер (SDS) ұйымын құруға көмектесті. LID-тің үш басшысы Том Хейден сияқты SDS-тің тәжірибесі аз белсенділерімен келіспеді, өйткені соңғыларының Порт-Хюрон мәлімдемесі коммунизмге қарсы социалистік және либералдық оппозицияны сынап, студенттерді әлеуметтік өзгерістердің қозғаушы күші ретінде көтермеледі, ал еңбек қозғалысын сынады. 1965 жылы LID мен SDS арасында жарылыс болды, SDS конституциясынан коммунистерге мүшелікке тыйым салған «шеттету ережесін» алып тастауға дауыс берді. SDS-тің шеттету ережесі «тоталитаризмді жақтаушылар мен оны ақтаушыларды» тыйым салған. Бұл ережені алып тастау 30-жылдардағы жаппай ұйымдарда болғандай, «дисциплиналы кадрларды» SDS-ті «басқаруға немесе парализге түсіруге» шақырды. Азаматтық құқықтар қозғалысының тәжірибесі және еңбек одақтары мен басқа прогрессивті күштердің коалициясы АҚШ өзгеретінін және демократиялық солшылдардың жаппай қозғалысы мүмкін екенін көрсетті. Сайлау саясаты тұрғысынан алғанда, Шахтман, Харрингтон және Кан Социалистік партияның кандидаттары ретінде Демократиялық партияның кандидаттарына қарсы сайлау кампанияларын жүргізудің бекерлік екенін айтты. Олар «қайта құру» деп аталатын саяси стратегияны қолдады, ол Демократиялық партияда белсенді болып келген еңбек одақтарын және басқа прогрессивті ұйымдарды нығайтуға басымдық берді. Азаматтық құқықтар қозғалысы мен еңбек одақтарының күнделікті күресіне үлес қосу социалистерге сенімділік пен ықпал сыйлады және Демократиялық партиядағы саясаткерлерді азаматтық құқықтар мен кедейлікке қарсы күрес мәселелерінде әлеуметтік-демократиялық ұстанымдарға итермелеуге көмектесті.

In 1958, the party admitted to its ranks the members of the recently dissolved Independent Socialist League, which had been led by Max Shachtman. Shachtman had developed a Marxist critique of Soviet Communism as "bureaucratic collectivism", a new form of class society that was more oppressive than any form of capitalism. Shachtman's theory was similar to that of many dissidents and refugees from communism, such as the theory of the "new class" proposed by Yugoslavian dissident Milovan Đilas (Djilas). Shachtman was an extraordinary public speaker and formidable in debate and his intelligent analysis attracted young socialists like Irving Howe and Michael Harrington. Shachtman's denunciations of the Soviet 1956 invasion of Hungary attracted younger activists like Tom Kahn and Rachelle Horowitz. Shachtman's youthful followers were able to bring new vigor into the party and Shachtman encouraged them to take positions of responsibility and leadership. As a young leader, Harrington sent Kahn and Horowitz to help Bayard Rustin with the civil rights movement. Rustin had helped to spread pacificism and non violence to leaders of the civil rights movement like Martin Luther King Jr. while Kahn and Horowitz quickly became close assistants of Rustin. The civil rights movement benefited from intelligence and analysis of Shachtman and increasingly of Kahn. Rustin and his young aides, dubbed the Bayard Rustin Marching and Chowder Society by Harrington, organized many protest activities. The young socialists helped Rustin and A. Philip Randolph organize the 1963 March on Washington, where King delivered his "I Have a Dream" speech. Harrington soon became the most visible socialist in the United States when his The Other America became a best seller, following a long and laudatory New Yorker review by Dwight Macdonald. Harrington and other socialists were called to Washington, D. C., to assist the Kennedy administration and then the Johnson administration's War on Poverty and Great Society. The young socialists' role in the civil rights movement made the Socialist Party more attractive. Harrington, Kahn and Horowitz were officers and staff persons of the League for Industrial Democracy (LID), which helped to start the New Left Students for a Democratic Society (SDS). The three LID officers clashed with the less experienced activists of SDS, like Tom Hayden, when the latter's Port Huron Statement criticized socialist and liberal opposition to communism and criticized the labor movement while promoting students as agents of social change. LID and SDS split in 1965, when SDS voted to remove from its constitution the "exclusion clause" that prohibited membership by communists. The SDS exclusion clause had barred "advocates of or apologists for totalitarianism". The clause's removal effectively invited "disciplined cadre" to attempt to "take over or paralyze" SDS as had occurred to mass organizations in the thirties. The experience of the civil rights movement and the coalition of labor unions and other progressive forces suggested that the United States was changing and that a mass movement of the democratic left was possible. In terms of electoral politics, Shachtman, Harrington and Kahn argued that it was a waste of effort to run electoral campaigns as Socialist Party candidates against Democratic Party candidates. They instead advocated a political strategy called "realignment" that prioritized strengthening labor unions and other progressive organizations that were already active in the Democratic Party. Contributing to the day to day struggles of the civil rights movement and labor unions had gained socialists credibility and influence and had helped to push politicians in the Democratic Party toward social democratic positions on civil rights and the War on Poverty.

Социалистік партиядан социал-демократтарға, АҚШ

1972 жылы Социалистік партияның съезінде Халықаралық әйелдер киім-кешек жұмысшылары одағының (ILGWU) Баярд Растин мен Чарльз С. Циммерман, сондай-ақ бірінші ұлттық вице-президент Джеймс С. Глейзер болды, олар қолдау көрсету арқылы қайта сайланды. Партияның атын SDUSA деп өзгерту «шындыққа жақын» болу мақсатын көздеді. «Нью-Йорк Таймс» газеті Социалистік партияның соңғы рет президенттікке үміткерді қолдағаны 1956 жыл екенін, ол тек алты штатта 2121 дауыс жинағанын жазды. Партия енді президенттік сайлауда үміткерлерді қолдамағандықтан, «Партия» атауы «шатастыратын» болды, себебі «Партия» Демократиялық партияға қатысқан белсенділерді тартуға кедергі келтірді, деп мәлімдеді басым көпшілік. «Социалистік» атауы «Социал-демократтар» деп өзгертілді, өйткені көптеген американдықтар «социализм» сөзін Кеңес Коммунизмімен байланыстырды. Бірлік фракциясы дауыстардың басым бөлігіне ие болды және оның ұстанымы барлық мәселеде екі бірге тең қолдау тапты. Съезд 33 мүшеден тұратын ұлттық комитетті сайлады, оның 22 орыны көпшілік фракциясына, сегіз орыны Харрингтонның «Коалициялық фракциясына», екі орыны «Дебс фракциясына» және бір орыны тәуелсіз Сэмюэл Х. Фридманға берілді. Фридман және азшылық фракциялары атауды өзгертуге қарсы болды. Харрингтонның «Норман Томас қайтыс болғаннан кейін социалистік көшбасшылардың ең танымал» мәртебесіне қарамастан, бұл мәселеге сол кезде көп көңіл бөлмесе де, ұйымдағы шешуші бөліністің бастауы екені көп ұзамай анық болды. Оның белгілі мүшелері Конгрессмен Рон Деллумс және Халықаралық машина жасаушылар қауымдастығының президенті Уильям Винписингерді қамтыды. 1982 жылы DSOC Жаңа Америка қозғалысымен бірігіп, Американың Демократиялық Социалистерін (DSA) құрды, бұл қозғалыс негізінен Жаңа Солдан шыққан демократиялық социалистерден тұрды. Демократиялық социализм одағы – Социалистік партияның бұрынғы мүшелері құрған тағы бір ұйым. Дэвид МакРейнольдс, 1970-1971 жылдар аралығында Социалистік партиядан кеткен, сондай-ақ Дебс фракциясының көптеген мүшелері оның негізгі мүшелері болды. 1973 жылы UDS өзін АҚШ Социалистік партиясы деп жариялады.

The Socialist Party's 1972 convention had two co chairmen, Bayard Rustin and Charles S. Zimmerman of the International Ladies' Garment Workers' Union (ILGWU); and a First National Vice Chairman, James S. Glaser, who were reelected by acclamation. Renaming the party SDUSA was meant to be "realistic". The New York Times observed that the Socialist Party had last sponsored a candidate for President in 1956, who received only 2,121 votes cast in only six states. Because the party no longer sponsored candidates in presidential elections, the name "Party" had been "misleading" as "Party" had hindered the recruiting of activists who participated in the Democratic Party, according to the majority report. The name "Socialist" was replaced by "Social Democrats" because many Americans associated the word "socialism" with Soviet Communism. The Unity Caucus had a supermajority of votes and its position carried on every issue by a ratio of two to one. The convention elected a national committee of 33 members, with 22 seats for the majority caucus, eight seats for Harrington's "Coalition Caucus", two for the "Debs Caucus" and one for the independent Samuel H. Friedman. Friedman and the minority caucuses had opposed the name change. Although little remarked upon at the time despite Harrington's status as "possibly the most widely known of the Socialist leaders since the death of Norman Thomas", it soon became clear that this was the precursor of a decisive split in the organization. Its high profile members included Congressman Ron Dellums and William Winpisinger, President of the International Association of Machinists. In 1982, DSOC established the Democratic Socialists of America (DSA) upon merging with the New American Movement, an organization of democratic socialists mostly from the New Left. The Union for Democratic Socialism was another organization formed by former members of the Socialist Party. David McReynolds, who had resigned from the Socialist Party between 1970 and 1971, along with many from the Debs Caucus, were the core members. In 1973, the UDS declared itself the Socialist Party USA.

Ұлттық конвенциялар

КонвенцияОрындауУақытЕскертпелер мен сілтемелерСоциалистік бірлік конвенциясыИндианаполис29 шілде – 1 тамыз, 1901 Дебс, Бергердің «Чикаго» және Хиллквиттің (бұрынғы SLP) «Спрингфилд» топтарын біріктіріп, Америка Социалистік партиясын құрды. Іс жүргізу туралы жаңалықтар.1904 жылғы Ұлттық конвенцияШикаго1–6 мамыр, 1904 Кейде «1-ші конвенция» деп аталады. Жеті мүшеден тұратын Ұлттық атқару комитетін құрып, Дебсті екінші рет ұсынды. Стенографиялық хаттамалар, 1-бөлім және 2-бөлім.1908 жылғы Ұлттық конвенцияШикаго10–17 мамыр, 1908 Дебсті үшінші рет ұсынды. Стенографиялық хаттамалар, 1-бөлім және 2-бөлім.1-ші Ұлттық конгрессЧикаго15–21 мамыр, 1910 Президенттікке кандидат ұсынылмағандықтан, саясатты қалыптастыру үшін Конгресс шақырылды. Стенографиялық хаттамалар, 1-бөлім және 2-бөлім.1912 жылғы Ұлттық конвенцияИндианаполис12–18 мамыр, 1912 Сайлау саясатын қолдауды және саботажға шақыруды тыйымдайтын конституциялық түзетуді қабылдады. Ұлттық комитет партиялық референдум емес, Ұлттық атқару комитеті мен атқарушы хатшыны сайлауға себеп болды. Дебсті төртінші рет ұсынды. Стенографиялық хаттамалар, 1-бөлім және 2-бөлім.1917 жылғы төтенше жағдай Ұлттық конвенциясыСент-Луис7–14 сәуір, 1917 Еуропадағы соғысқа қатысты партияның ұстанымын анықтау үшін жиналды. Соғысқа қарсы белсенді платформаны қабылдады. Стенографиялық хаттамалар.1919 жылғы төтенше жағдай Ұлттық конвенциясыЧикаго30 тамыз – 5 қыркүйек, 1919 Соғыстан кейінгі партия саясаты туралы ресми жиын. Фракциялық соғыс партияны үш топқа бөліп алды: тұрақты SPA, Америка Коммунистік Еңбек партиясы және АҚШ Коммунистік партиясы.1920 жылғы Ұлттық конвенцияНью-Йорк қаласы8–14 мамыр, 1920 Тұтқынға алынған Дебсті бесінші және соңғы рет Президенттікке ұсынды.9-шы Ұлттық конвенцияДетройт25–29 маусым, 1921 Бірінші нөмірленген конвенция. «Социалистік әлемдегі» хаттамалар мен қарарлар, 2-том, 6/7-сан, маусым-шілде, 1921.10-шы Ұлттық конвенцияКливленд29 сәуір – 2 мамыр, 1922 Вена халықаралық ұйымына қосылды. «Жаңа дәуірдегі» жаңалықтар, 4 мамыр, 1922.11-ші Ұлттық конвенцияНью-Йорк қаласы19–22 мамыр, 1923 Хаттамалар, қарарлар, хат алмасу және Ұлттық атқару комитетінің есебі «Социалистік әлемде», 4-том, 6-сан, маусым, 1923.12-ші Ұлттық конвенцияКливленд6–8 шілде, 1924 Еңбекші прогрессивті Роберт М. Ла Фолеттені қолдады. «Социалистік әлемдегі» хаттамалар, 5-том, 7-сан, шілде, 1924 және «Социалистік әлемдегі» қарарлар, 5-том, 8-сан, тамыз, 1924.13-ші Ұлттық конвенцияЧикаго23–25 ақпан, 1925.14-ші Ұлттық конвенцияПиттсбург1–3 мамыр, 1926 Конституция екі жылдық конвенцияларды талап ету үшін өзгертілді.16-шы Ұлттық конвенцияНью-Йорк қаласы13–17 сәуір, 1928 Норман Томасты алғаш рет ұсынды. Стенограмма жарияланды. Хаттамалар.17-ші Ұлттық конвенцияМилваки20–24 мамыр, 1932 Ұлттық төраға ретінде Хиллквитке қарсылық білдіру кері қайтарылды. Томасты екінші рет ұсынды.18-ші Ұлттық конвенцияДетройт1–3 маусым, 1934 АҚШ-ты фашистер басып алған жағдайда соғысқа және қарулы күреске қарсы тікелей әрекет жасауға шақыратын «Принциптер декларациясын» қабылдады. Белсенді фракция мен «Ескі гвардия» арасындағы фракциялық жанжал күшейді.19-шы Ұлттық конвенцияКливленд23–26 мамыр, 1936 Белсенді фракцияның партия аппаратындағы билігін нығайтты. Нью-Йорктегі оңшыл диссиденттердің жұмысынан босату туралы келісім ратификацияланды. «Ескі гвардия» шығып кетті. Томасты үшінші рет ұсынды. Арнайы Ұлттық конвенцияЧикаго26–29 наурыз, 1937 «ұйымдастыру мәселелерін» (яғни қаржы, мүшелерді қайта тіркеу) шешу үшін шақырылды.21-ші Ұлттық конвенцияКеноша, Висконсин21–23 сәуір, 1938 Троцкистік социалистік апелляциялық фракция шығарылғаннан кейін өткен алғашқы конвенция.1940 жылғы Ұлттық конвенцияВашингтон, округ Колумбия4–6 сәуір, 1940 Томасты төртінші рет ұсынды.1942 жылғы Ұлттық конвенцияМилваки30 мамыр – 1 маусым, 1942.1944 жылғы Ұлттық конвенцияРединг, Пенсильвания2–4 маусым, 1944 Томасты бесінші рет ұсынды.1946 жылғы Ұлттық конвенцияЧикаго31 мамыр – 2 маусым, 1946.1948 жылғы Ұлттық конвенцияРединг, Пенсильвания7–9 мамыр, 1948 Томасты алтыншы және соңғы рет ұсынды. WorldCat тізіміндегі баяндамалар мен құжаттар.27-ші Ұлттық конвенцияДетройтМамыр-маусым, 1950. Жарияланған есептер. Резолюциялар «Социалистік шақыруда», 17-том, 11-сан, 9 маусым, 1950.28-ші Ұлттық конвенцияКливленд30 мамыр – 1 маусым, 1952. WorldCat тізімі.29-шы Ұлттық конвенцияФиладельфия29–31 мамыр, 1954. WorldCat тізімі.30-шы Ұлттық конвенцияЧикаго8–10 маусым, 1956. WorldCat тізімі. Бірлік конвенциясыНью-Йорк қаласы18–19 қаңтар, 1957 СП-ның «Ескі гвардия» Социал-демократиялық федерациясымен бірігіп, Америка Социалистік партиясы Социал-демократиялық федерациясын (SP SDF) құрды. «Социалистік шақыру», 25-том, 1–2-сан, қаңтар-ақпан, 1957. «2-ші Ұлттық конвенция»Нью-Йорк қаласы30 мамыр – 1 маусым, 1958. WorldCat тізімі.1960 жылғы Ұлттық конвенцияВашингтон, округ Колумбия28–30 мамыр, 1960. Хаттамалар.1962 жылғы Ұлттық конвенцияВашингтон, округ Колумбия8–10 маусым, 1962. Хаттамалар.1964 жылғы Ұлттық конвенцияЧикаго29–31 мамыр, 1964. Хаттамалар.1966 жылғы Ұлттық конвенцияНью-Йорк қаласы10–12 маусым, 1966. Джордж Войводты әкімшілік хатшы етіп сайлады. Хаттамалар.1968 жылғы Ұлттық конвенцияЧикаго3–7 шілде, 1968. Майк Харрингтонды Ұлттық төраға, Пенн Кемблді Ұлттық хатшы етіп сайлады.1970 жылғы Ұлттық конвенцияНью-Йорк қаласы19–21 маусым, 1970. WorldCat тізімі. Арнайы Бірлік конвенциясыНью-Йорк қаласы10–12 наурыз, 1972. СП Демократиялық социалистік федерациясымен бірігіп, Америка Социалистік партиясы – Демократиялық социалистік федерациясы (SP–DSF) атауын қабылдады.1972 жылғы Ұлттық конвенцияНью-Йорк қаласы29–31 желтоқсан, 1972. «[П]рограмма [ ] 1972 жылғы желтоқсан айының соңында Социал-демократтар, АҚШ және Жастар социалистік лигасының конвенцияларында қабылданды». «S. D. USA» – «АҚШ Социалистік партиясының және АҚШ Демократиялық социалистік федерациясының мұрагері».

ConventionLocationDateNotes and referencesSocialist Unity ConventionIndianapolisJuly 29 – August 1, 1901Unites Debs Berger's "Chicago" and Hillquit's (ex SLP) "Springfield" groups calling themselves Social Democratic Party to create a united Socialist Party of America. News summary of proceedings.1904 National ConventionChicagoMay 1–6, 1904Sometimes called "1st Convention". Establishes a seven member National Executive Committee and nominates Debs for the second time. Stenographic Proceedings Part 1 and Part 2.1908 National ConventionChicagoMay 10–17, 1908Nominates Debs for the third time. Stenographic Proceedings Part 1 and Part 2.1st National CongressChicagoMay 15–21, 1910Policy making session called Congress because no presidential candidate nominated. Stenographic Proceedings Part 1 and Part 2.1912 National ConventionIndianapolisMay 12–18, 1912Passes constitutional amendment requiring support of electoral politics and banning advocacy of sabotage. Again causes NEC and Executive Secretary to be chosen by National Committee, not party referendum. Nominates Debs for the fourth time. Stenographic Proceedings Part 1 and Part 2.1917 Emergency National ConventionSt. LouisApril 7–14, 1917Met to decide party attitude to war in Europe. Adopts militant anti war platform. Stenographic Proceedings.1919 Emergency National ConventionChicagoAugust 30 – September 5, 1919Formally meeting about party policy after war. Factional war shatters party into three groups—regular SPA, Communist Labor Party of America and Communist Party USA.1920 National ConventionNew York CityMay 8–14, 1920Changes constitution to require small annual conventions. Nominates imprisoned Debs for President for the fifth and final time.9th National ConventionDetroitJune 25–29, 1921First numbered convention. Minutes and resolutions in Socialist World, vol. 2, no. 6/7, June July 1921.10th National ConventionClevelandApril 29 – May 2, 1922Joins Vienna International. News account in New Age, May 4, 1922.11th National ConventionNew York CityMay 19–22, 1923Minutes, resolutions, correspondence and the NEC report in Socialist World, vol. 4, no. 6, June 1923.12th National ConventionClevelandJuly 6–8, 1924Endorses pro labor Progressive Robert M. La Follette. Minutes in Socialist World, vol. 5, no. 7, July 1924 and resolutions in Socialist World, vol. 5, no. 8, August 1924.13th National ConventionChicagoFebruary 23–25, 192514th National ConventionPittsburghMay 1–3, 1926Constitution changed to require bi annual Conventions.16th National ConventionNew York CityApril 13–17, 1928Nominates Norman Thomas for the first time. Stenogram published. Proceedings.17th National ConventionMilwaukeeMay 20–24, 1932Challenge to Hillquit as National Chairman turned back. Nominates Thomas for the second time. Proceedings.18th National ConventionDetroitJune 1–3, 1934Passes "Declaration of Principles" calling for direct action against war and armed struggle in event of fascist takeover of the United States. Militant vs. Old Guard factional feud escalates.19th National ConventionClevelandMay 23–26, 1936Solidifies Militant faction's hold of party apparatus. Suspension of dissident right wing in New York ratified. Old Guard exits. Nominates Thomas for the third time. Special National ConventionChicagoMarch 26–29, 1937Called to address "organizational questions" (i. e. finances, re registration of members).21st National ConventionKenosha, WisconsinApril 21–23, 1938First Convention after expulsion and departure of the Trotskyist Socialist Appeal faction.1940 National ConventionWashington, DCApril 4–6, 1940Nominates Thomas for the fourth time.1942 National ConventionMilwaukeeMay 30 – June 1, 19421944 National ConventionReading, PennsylvaniaJune 2–4, 1944Nominates Thomas for the fifth time.1946 National ConventionChicagoMay 31 – June 2, 19461948 National ConventionReading, PennsylvaniaMay 7–9, 1948Nominates Thomas for the sixth and final time. Speeches and documents in WorldCat listing.27th National ConventionDetroitMay–June 1950Reports published. Resolutions available in Socialist Call, vol. 17, no. 11, June 9, 1950.28th National ConventionClevelandMay 30 – June 1, 1952WorldCat listing.29th National ConventionPhiladelphiaMay 29–31, 1954WorldCat listing.30th National ConventionChicagoJune 8–10, 1956WorldCat listing. Unity ConventionNew York CityJanuary 18–19, 1957Reunification of SP with the "Old Guard" Social Democratic Federation to form the Socialist Party of America Social Democratic Federation (SP SDF). Socialist Call, vol. 25, no. 1–2, January–February 1957. "2nd National Convention"New York CityMay 30 – June 1, 1958WorldCat listing.1960 National ConventionWashington, DCMay 28–30, 1960Proceedings.1962 National ConventionWashington, DCJune 8–10, 1962Proceedings.1964 National ConventionChicagoMay 29–31, 1964Proceedings.1966 National ConventionNew York CityJune 10–12, 1966Elects George Woywod Administrative Secretary. Proceedings.1968 National ConventionChicagoJuly 3–7, 1968Elects Mike Harrington National Chairman and Penn Kemble National Secretary.1970 National ConventionNew York CityJune 19–21, 1970WorldCat listing. Special Unity ConventionNew York CityMarch 10–12, 1972SP Merges with the Democratic Socialist Federation, adopting the name Socialist Party of America–Democratic Socialist Federation (SP–DSF).1972 National ConventionNew York CityDecember 29–31, 1972 "[P]rogram [ ] adopted at the Social Democrats, U. S. A. and Young People's Socialist League conventions at the end of December, 1972." "The S. D. USA" is the "successor to the Socialist Party, USA and the Democratic Socialist Federation of the USA".

Ұлттық ресми баспасөз

Социалистік баспасөздің көп бөлігі жеке меншікте болды, себебі партия бір ресми басылым редакторлардың көзқарастарына цензуралық ықпал етуі мүмкін деп алаңдады, дәл сол сияқты Дэниел ДеЛеон "Халық" газеті арқылы Социалистік Еңбек партиясын бақылағандай. Бірнеше газет партияның ресми хабарламаларын алғашқы жылдары жариялады, ең маңыздылары: The Worker (Нью-Йорк), The Appeal to Reason (Жирард, Канзас), The Socialist (Сиэтл және Толедо, Огайо), The Worker's Call (Чикаго), St. Louis Labor және The Social Democratic Herald (Милуоки). Партия жақын арада мүшелерімен тұрақты байланыс құралы қажет екенін түсінді және 1904 жылғы Ұлттық конвент тұрақты партия органы құру туралы шешім қабылдады. Келесі жеті онжылдық бойы SPA тікелей ресми басылымдар сериясын шығарды, олардың көпшілігі бүгінде микрофильмде толық көлемде қолжетімді:
Социалистік партия бюллетені (ай сайын Чикагода) – 1-том, 1-сан (1904 жылдың қыркүйегі), 9-том, 6-сан (1913 жылдың наурыз-сәуір айлары). Социалистік партияның апталық бюллетені (Чикаго) – 1905 ж.? – 1909 ж.? Мимеографиялық. Нью-Йорк қалалық кітапханасында микрофильмде ішінара жарық көрді, 12 тамыз 1905 ж. – 4 қыркүйек 1909 ж. Партия құрылысы (Чикагодағы апталық) – 1-сан (1912 жылдың 28 тамызы) – 88-сан (1914 жылдың 11 шілдесі). "Американ социалисті" (Чикагодағы апталық) – 1-том, 1-сан (1914 жылдың 18 шілдесі), 4-том, 8-сан (1917 жылдың 8 қыркүйегі). The Eye Opener (Чикагодағы апталық) – бұрыннан бар басылым, ресми түрде ? том, ? сан (1917 жылдың 25 тамызы) – ? том, ? сан (1920 жылдың 1 маусымы). Социалистік партия бюллетені (ай сайын Чикагода) – 1-том, 1-сан (1917 жылдың ақпаны), ? том, ? сан (1920 жылдың маусымы). Ол 1917 жылдың шілдесінен 1919 жылдың мамырына дейін баспадан шығарылмауы мүмкін. Жаңа күн (Милуокидегі апталық) – 1-том, 1-сан (1920 жылдың 12 маусымы), ? том, ? сан (1922 жылдың 22 шілдесі). Социалистік әлем (Чикагодағы ай сайынғы) – 1-том, 1-сан (1920 жылдың 15 шілдесі), 6-том, 8-сан (1925 жылдың қазаны). "Американ апелляциясы" (Чикагодағы апталық) – 7-том, 1-сан (1926 жылдың 1 қаңтары), 8-том, 48-сан (1927 жылдың 26 қарашасы). Ол "Жаңа көшбасшы" болып біріктірілді. Еңбек және социалистік баспасөз жаңалықтары (Чикаго) – 1929 жылдың 30 тамызы – 1932 жылдың 26 ақпаны. Апта сайын мимеографиялық. Еңбек және социалистік баспасөз қызметі (Чикаго) – 1932 жылдың 4 наурызы – 1936 жылдың 17 шілдесі. Апта сайын мимеографиялық. Американдық социалистік тоқсандық (Нью-Йорк) – 1-том, 1-сан (1932 жылдың қаңтары), 4-том, 3-сан (1935 жылдың қарашасы). Американдық социалистік айлық (Нью-Йорк) – 5-том, 1-сан (1936 жылдың наурызы), 6-том, 1-сан (1937 жылдың мамыры). Socialist Review (Нью-Йоркте тұрақты емес) – 6-том, 2-сан (1937 жылдың қыркүйегі), 7-том, 2-сан (1940 жылдың көктемі). Социалистік іс-қимыл (Чикагодағы ай сайынғы) – 1-том, 1-сан (1934 жылдың 20 қазаны), 2-том, 9-сан (1936 жылдың қарашасы). Сонымен қатар, үш мимеографиялық "Социалистік іс-қимыл памфлеттері" шығарылды, 200 дана басылды. Социалистік шақыру (Нью-Йорк пен Чикагода әртүрлі) – 1-том, 1-сан (1935 жылдың 23 наурызы), ? том, ? сан (1962 жылдың көктемі). "Шағын және шұңқыр" (Нью-Йорк пен Милуокиде тұрақты емес) – нөмірлер қолданылмаған, 1940 жылдың қаңтары – 1972 жылдың қарашасы. Социалистік науқаншы (Нью-Йоркте тұрақты емес) – 1-том, 1-сан (1940 жылдың басында) – 5-том, 3-сан (1944 жылдың 26 желтоқсаны). Мимеографиялық. Ұйымдастырушылардың бюллетені (Нью-Йоркте тұрақты емес) – 1-сан (1940 жылдың ортасы) – 3-сан (1940 жылдың қыркүйегі). Мимеографиялық. Прогресс туралы есеп (Нью-Йоркте ай сайын шығады) – нөмірленбеген, 1950 жылдың маусымы – 1951 жылдың қыркүйегі. Мимеографиялық көшірме, филиалдың ұйымдастырушылары мен қызметшілеріне жіберіледі. News and Views (Нью-Йорк қаласында ай сайын шығады) – нөмірсіз, 1951 жылдың қазаны – 1953 жылдың желтоқсаны. Мимеографиялық көшірме, филиалдың ұйымдастырушылары мен қызметшілеріне жіберіледі. Социалистік партия бюллетені (Нью-Йорк қаласында ай сайын шығады) – нөмірсіз, 1955 жылдың қазаны? – 1957 жылдың қаңтары. Екі бетті жаңалықтар бюллетені. Socialist Bulletin (Нью-Йорк қаласында ай сайын шығады) – нөмірленбеген, 1957 жылдың ақпаны – 1958 жылдың сәуірі?. Атауы Социал-демократиялық федерациямен бірігуіне байланысты өзгерді. Жаңа Америка (Нью-Йоркте екі ай сайын) – 1-том, 1-сан (1960 жылдың 18 қазаны), ? том, ? сан (1985 ж.). АҚШ-тың Социал-демократтарының органы ретінде жалғасты.

Most of the socialist press was privately owned as the party was concerned that a single official publication might lead to censorship in favor of the editors' views, in much the same way Daniel DeLeon used The People to dominate the Socialist Labor Party. A number of papers carried the party's official notices in its first years, the most important being The Worker (New York), The Appeal to Reason (Girard, Kansas), The Socialist (Seattle and Toledo, Ohio), The Worker's Call (Chicago), St. Louis Labor, and The Social Democratic Herald (Milwaukee). The party soon discovered that it needed a more regular means of communication with its members and the 1904 National Convention decided to establish a regular party organ. Over the next seven decades, a series of official publications were issued directly by the SPA, most of which are today available on microfilm in essentially full runs:
Socialist Party Bulletin (monthly in Chicago) — vol. 1, no. 1 (September 1904), vol. 9, no. 6 (March/April 1913). Socialist Party Weekly Bulletin (Chicago). — 1905? to 1909?. Mimeographed. New York Public Library has partial run on microfilm, August 12, 1905 – September 4, 1909. The Party Builder (weekly in Chicago) — whole no. 1 (August 28, 1912) – whole no. 88 (July 11, 1914). The American Socialist (weekly in Chicago). — vol. 1, no. 1 (July 18, 1914), vol. 4, no. 8 (September 8, 1917). The Eye Opener (weekly in Chicago) — previously existing publication, official from vol. ?, no. ? (August 25, 1917) to vol. ?, no. ? (June 1, 1920). Socialist Party Bulletin (monthly in Chicago) — vol. 1, no. 1 (February 1917), vol. ?, no. ? (June 1920). It may have suspended publication from July 1917 to May 1919. The New Day (weekly in Milwaukee) — vol. 1, no. 1 (June 12, 1920), vol. ?, no. ? (July 22, 1922). Socialist World (monthly in Chicago) — vol. 1, no. 1 (July 15, 1920), vol. 6, no. 8 (October 1925). American Appeal (weekly in Chicago) — vol. 7, no. 1 (January 1, 1926), vol. 8, no. 48 (November 26, 1927). It was merged into The New Leader. Labor and Socialist Press News (Chicago) — August 30, 1929 – February 26, 1932. Mimeographed weekly. Labor and Socialist Press Service (Chicago) — March 4, 1932 – July 17, 1936. Mimeographed weekly. American Socialist Quarterly (New York) — vol. 1, no. 1 (January 1932), vol. 4, no. 3 (November 1935). American Socialist Monthly (New York) — vol. 5, no. 1 (March 1936), vol. 6, no. 1 (May 1937). Socialist Review (irregular in New York) — vol. 6, no. 2 (September 1937), vol. 7, no. 2 (Spring 1940). Socialist Action (monthly in Chicago) — vol. 1, no. 1 (October 20, 1934), vol. 2, no. 9 (November 1936). Three mimeographed "Socialist Action Pamphlets" also produced, press run of 200. The Socialist Call (various in New York and Chicago) — vol. 1, no. 1 (March 23, 1935), vol. ?, no. ? (Spring 1962). Hammer and Tongs (irregular in New York and Milwaukee) — no numbers used, January 1940–November 1972. Socialist Campaigner (irregular in New York) — vol. 1, no. 1 (early 1940) to vol. 5, no. 3 (December 26, 1944). Mimeographed. Organizers' Bulletin (irregular in New York) — no. 1 (middle 1940) to no. 3 (September 1940). Mimeographed. Progress Report (monthly in New York) — unnumbered, June 1950 – September 1951. Mimeographed, sent to branch organizers and functionaries. News and Views (monthly in New York) — unnumbered, October 1951–December 1953. Mimeographed, sent to branch organizers and functionaries. Socialist Party Bulletin (monthly in New York) — unnumbered, October 1955?–January 1957. Two page typeset newsletter. Socialist Bulletin (monthly in New York) — unnumbered, February 1957–April 1958?. Name change due to merger with the Social Democratic Federation. New America (bimonthly in New York) — vol. 1, no. 1 (October 18, 1960), vol. ?, no. ? (1985). Continued as organ of Social Democrats, USA.

Президент сайлауы

Социалистік партия 1904 жылдан 1956 жылға дейінгі аралықта президент сайлауында жеңіске жетпеді және сайлау коллегиясында дауыс алған жоқ.

Сайлау | Үміткер | Вице-президент | Дауыс | Дауыс %
------- | -------- | -------- | -------- | --------
1904 | Евгений В. Дебс | Бенджамин Ханфорд | 402,810 | 2.98
1908 | | | 420,852 | 2.83
1912 | Эмил Сейдель | | 901,551 | 5.99
1916 | Аллан Л. Бенсон | Джордж Росс Киркпатрик | 590,524 | 3.19
1920 | Евгений В. Дебс | Сеймур Стетман | 913,693 | 3.41
1924 | | | |
1928 | Норман Томас | Джеймс Х. Маурер | 267,478 | 0.73
1932 | | | 884,885 | 2.23
1936 | Джордж А. Нельсон | | 187,910 | 0.41
1940 | Мейнард К. Крюгер | | 116,599 | 0.23
1944 | Дарлингтон Хоупс | | 79,017 | 0.16
1948 | Тукер П. Смит | | 139,569 | 0.29
1952 | Дарлингтон Хоупс | Сэмюэл Фридман | 20,203 | 0.03
1956 | | | 2,128 | 0.00

Жалпы тарих

Белл, Дэниел, АҚШ-тағы марксистік социализм. Принстон, Нью-Джерси: Принстон университетінің баспасы, 1967 (Егберт пен Персонс, 1952 жылғы еңбектің қайта қарастырылған нұсқасы, төменде көрсетілген)
Буле, Пол, АҚШ-тағы марксизм: 1870 жылдан қазіргі күнге дейін. Лондон: Verso, 1987.
Кэннон, Джеймс П., Америка троцкизмінің тарихы: Көзімен көргеннің баяндамасы. Нью-Йорк: Pioneer Publishers, 1944.
Эгберт, Дональд Дрю және Персонс, Стоу (редакторлар), Социализм және американдық өмір. Екі томдық. Принстон, Нью-Джерси: Принстон университетінің баспасы, 1952.
Эспозито, Энтони В., Америка Социалистік партиясының идеологиясы, 1901–1917. Нью-Йорк: Garland Publishing, 1997.
Фоннер, Филип С., АҚШ еңбек қозғалысының тарихы. Он томдық. Нью-Йорк: International Publishers, 1948–1994.
Харрингтон, Майкл, Социализм. Нью-Йорк: Saturday Review Press, 1970.
Хилквит, Моррис, АҚШ-тағы социализм тарихы. Нью-Йорк: Funk and Wagnalls, 1903; Бесінші қайта қарастырылған және толықтырылған басылым, 1910, Dover Publications, Нью-Йорк, 1971 жылы қайта басылды.
Джонсон, Оукли С., Ресей революциясына дейінгі АҚШ тарихындағы марксизм (1876–1917). Нью-Йорк: Humanities Press, 1974.
Кипнис, Айра, Америка социалистік қозғалысы, 1897–1912. Нью-Йорк: Columbia University Press, 1952. Haymarket Books баспасынан қайта басылған, Чикаго, 2004.
Крадитор, Айлин С., Радикалдық көзқарас, 1890–1917: Үш американдық радикалдық ұйымның интеллектуалдық тарихы мен тарихнамасының аспектілері. Батон-Руж, Луизиана: Louisiana State University Press, 1981.
Ласлетт, Джон М. және Липсет, Сеймур Мартин (ред.), Арманның сәтсіздігі?: Америка социализмінің тарихы бойынша зерттемелер. Нью-Йорк: Doubleday, 1974.
Липсет, Сеймур Мартин және Маркс, Гэри, Бұл жерде болған жоқ: Неліктен социализм АҚШ-та сәтсіз болды? Нью-Йорк: Norton, 2000.
Квинт, Говард, Америкалық социализмнің қалыптасуы: Заманауи қозғалыстың бастауы. Колумбия, Оңтүстік Каролина: University of South Carolina Press, 1953; 2-ші басылым (шағын түзетулермен) Индианаполис, Индиана: Bobbs Merrill, 1964.
Росс, Джек, Америка Социалистік партиясы: толық тарих. Линкольн, Небраска: Potomac Books, 2015.
Шэннон, Дэвид А., Америка Социалистік партиясы. Нью-Йорк: Macmillan, 1955, Quadrangle Books баспасынан қайта басылған, Чикаго, 1967.
Уоррен, Фрэнк А., Балама көзқарас: Социалистік партия 1930 жылдары. Блумингтон, Индиана: Indiana University Press, 1974.
Вайнштейн, Джеймс, Америкадағы социализмтің құлдырауы, 1912–1925. Нью-Йорк: Monthly Review Press, 1967, Vintage Books, 1969.

Bell, Daniel, Marxian Socialism in the United States. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1967 (revised version of his chapter in Egbert & Persons, 1952, below)
Buhle, Paul, Marxism in the USA: From 1870 to the Present Day. London: Verso, 1987. Cannon, James P., The History of American Trotskyism: Report of a Participant. New York: Pioneer Publishers, 1944. Egbert, Donald Drew and Persons, Stow (editors), Socialism and American Life. In Two Volumes. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1952. Esposito, Anthony V., The Ideology of the Socialist Party of America, 1901–1917. New York: Garland Publishing, 1997. Foner, Philip S., History of the Labor Movement of the United States. In Ten Volumes. New York: International Publishers, 1948–1994. Harrington, Michael, Socialism. New York: Saturday Review Press, 1970. Hillquit, Morris, History of Socialism in the United States. New York: Funk and Wagnalls, 1903; Fifth Revised and Enlarged Edition, 1910, reprinted by Dover Publications, New York, 1971. Johnson, Oakley C., Marxism in United States History Before the Russian Revolution (1876–1917). New York: Humanities Press, 1974. Kipnis, Ira, The American Socialist Movement, 1897–1912. New York: Columbia University Press, 1952. Reprinted by Haymarket Books, Chicago, 2004. Kraditor, Aileen S., The Radical Persuasion, 1890–1917: Aspects of the Intellectual History and the Historiography of Three American Radical Organizations. Baton Rouge, LA: Louisiana State University Press, 1981. Laslett John M., and Lipset, Seymour Martin (eds. ), Failure of a Dream? Essays in the History of American Socialism. New York: Doubleday, 1974. Lipset, Seymour Martin and Marks, Gary, It Didn't Happen Here: Why Socialism Failed in the United States? New York: Norton, 2000. Quint, Howard, The Forging of American Socialism: Origins of the Modern Movement. Columbia, SC: University of South Carolina Press, 1953; 2nd edition (with minor revisions) Indianapolis, IN: Bobbs Merrill, 1964
Ross, Jack, The Socialist Party of America: A Complete History. Lincoln, NE: Potomac Books, 2015. Shannon, David A., The Socialist Party of America. New York: Macmillan, 1955, reprinted by Quadrangle Books, Chicago, 1967. Warren, Frank A., An Alternative Vision: The Socialist Party in the 1930s. Bloomington, IN: Indiana University Press, 1974. Weinstein, James. The Decline of Socialism in America, 1912–1925. New York: Monthly Review Press, 1967, Vintage Books 1969.

Жергілікті, аймақтық және өзекті тақырыптарға арналған зерттеулер

Бек, Элмер Аксель, «Канализациялық социалистер»: Висконсин социалистік партиясының тарихы, 1897–1940 ж. Екі томдық. Феннимор, Висконсин штаты: Westburg Associates, 1982. Бедфорд, Генри Ф., «Социализм және жұмысшылар» Массачусетс штатында, 1886–1912, Амхерст, Массачусетс: Массачусетс университетінің баспасы, 1966. Бенгстон, Генри, «Скандинавиялық америкалық еңбек қозғалысының естеліктері». [1955] Кермит Б. Вестерберг аудармасы. Карбондейл, Иллинойс: Оңтүстік Иллинойс университетінің баспасы, 1999. Биссет, Джим, «Америкадағы аграрлық социализм: Маркс, Джефферсон және Иса Оклахома ауылдық аймағында, 1904–1920 ж.» Норман, ОК: Оклахома университетінің баспасы, 1999. Бьюки, Сесилия, «Бриджпорттың социалистік жаңа мәмілесі, 1915–36». Урбана, Иллинойс: Иллинойс университетінің баспасы, 2001. Буле, Мари Джо, «Әйелдер және американдық социализм, 1870–1920 ж.» Урбана, Иллинойс: Иллинойс университетінің баспасы, 1981. Буле, Пол және Георгакас, Дан (ред.), «АҚШ-тағы иммигранттар». Олбани, Нью-Йорк: Нью-Йорк мемлекеттік университетінің баспасы, 1996. Бербанк, Гарин, «Фермерлер қызылға дауыс бергенде: Оклахома ауылдық аймағындағы социализмнің Евангелиі, 1910–1924 ж.» Вестпорт, КТ: Greenwood Press, 1976. Критчлоу, Дональд Т. (ред.), «Социализмнің жүрегінде: Орта батыс тәжірибесі, 1900–1925 ж.» Нотр-Дам, Индиана: Нотр-Дам университетінің баспасы, 1986. Грин, Джеймс Р., «Тамырлық социализм: Оңтүстік-Батыстағы радикалдық қозғалыстар, 1895–1943 ж.» Батон-Руж, Луизиана: Луизиана мемлекеттік университетінің баспасы, 1978. Хорн, Макс, «Колледждер аралық социалистік қоғам, 1905–1921: Заманауи американдық студенттік қозғалыстың бастамасы». Боулдер, Колорадо: Westview Press, 1979. Хуммасти, Пол Джордж, «Асториядағы фин радикалдары, Орегон, 1904–1940: Иммигранттар социализміне арналған зерттеу». Нью-Йорк: Arno Press, 1979. Джаффе, Джулиан Ф., «Радикализмге қарсы крестовый поход: Нью-Йорк Қызыл қорқыныш кезінде, 1914–1924 ж.» Порт-Вашингтон, Нью-Йорк: Kennikat Press, 1972. Дженсен, Джоан М., «Құқықтықтың бағасы», Чикаго: Rand McNally, 1968. Джонсон, Джеффри А., «Олар бәрі қызылдар»: Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы социалистік саясат, 1895–1925 ж.» Норман, ОК: Оклахома университетінің баспасы, 2008. Джадд, Ричард В., «Социалистік қалалар: Муниципальдық саясат және американдық социализмнің шөптік тамыры». Олбани, Нью-Йорк: Нью-Йорк мемлекеттік университетінің баспасы, 1989. Кеннеди, Кэтлин, «Адал емес аналар және адал емес азаматтар: Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әйелдер мен бүлдірушілік». Блумингтон, Индиана: Индиана университетінің баспасы, 1999. Кивисто, Питер, «АҚШ-тағы иммигрант социалистер: финдер мен солшылдықтың жағдайы». Rutherford, Нью-Джерси: Farleigh Dickinson University Press, 1984. Ласлетт, Джон, «Еңбек және солшылдық: Америка еңбек қозғалысындағы социалистік және радикалдық әсерлерді зерттеу, 1881–1924 ж.» Нью-Йорк: Basic Books, 1980. Мэнор, Эхуд, «Форвард: The Jewish Daily Forward (Forverts) газеті: Иммигранттар, социализм және еврей саясаты Нью-Йоркте, 1890–1917 ж.» Истборн, Англия: Sussex Academic Press, 2009. МакКормик, Джон С. және Джон Р. Силлито, «Юта радикализмінің тарихы: таңғажайып, социалистік және нақты революциялық». Логан: Юта штатының университетінің баспасы, 2011. Миллер, Салли М. (ред.), «Кемшін азат ету: социализм және феминизм». Вестпорт, КТ: Greenwood Press, 1981. Нэш, Майкл, «Конфликт және үйлесім: Көмір өндірушілер, болат жұмысшылары және социализм, 1890–1920 ж.» Вестпорт, КТ: Greenwood Press, 1982. Питерсон, Х. С. және Фит, Гилберт С., «Соғысқа қарсы адамдар, 1917–1918 ж.» Мэдисон, Висконсин штаты: Висконсин университетінің баспасы, 1957. Питтенгер, Марк, «Американдық социалистер және эволюциялық ой, 1870–1920 ж.» Мэдисон, Висконсин штаты: Висконсин университетінің баспасы, 1993. Престон-младший, Уильям, «Шетелдіктер мен қарсыластар: Радикалдыларды федералды қысым, 1903–1933 ж.» Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің баспасы, 1963. Руфф, Аллен, «Біз бір-бірімізді жолдас деп атадық»: Чарльз Х. Керр және компания, Радикалдық баспа». Урбана, Иллинойс: Иллинойс университетінің баспасы, 1997. Сорин, Джеральд, «Пайғамбарлық азшылық: американдық еврей иммигрант радикалдар, 1880–1920 ж.» Блумингтон, Индиана: Индиана университетінің баспасы, 1985. Сконтрас, Чарльз А., «Социалистік балама: утопиялық тәжірибелер және Мэннің социалистік партиясы, 1895–1914 ж.» Ороно, Мэн: Мэн университеті, 1985. Уилкисон, Кайл, «Йомэн, Шаруалар және социалистер: Техастағы қарапайым халық наразылығы, 1870–1914 ж.» Техас A&M университетінің баспасы, 2008.

Beck, Elmer Axel, The Sewer Socialists: A History of the Socialist Party of Wisconsin, 1897–1940. In Two Volumes. Fennimore, WI: Westburg Associates, 1982. Bedford, Henry F., Socialism and the Workers in Massachusetts, 1886–1912, Amherst, Mass. : University of Massachusetts Press, 1966. Bengston, Henry, Memoirs of the Scandinavian American Labor Movement. [1955] Kermit B. Westerberg, trans. Carbondale, IL: Southern Illinois University Press, 1999. Bissett, Jim, Agrarian Socialism in America: Marx, Jefferson, and Jesus in the Oklahoma Countryside, 1904–1920. Norman, OK: University of Oklahoma Press, 1999. Bucki, Cecelia, Bridgeport's Socialist New Deal, 1915–36. Urbana, IL: University of Illinois Press, 2001. Buhle, Mari Jo, Women and American Socialism, 1870–1920. Urbana, IL: University of Illinois Press, 1981. Buhle, Paul and Georgakas, Dan (eds. ), The Immigrant Left in the United States. Albany, NY: State University of New York Press, 1996. Burbank, Garin, When Farmers Voted Red: The Gospel of Socialism in the Oklahoma Countryside, 1910–1924. Westport, CT: Greenwood Press, 1976. Critchlow, Donald T. (ed. ), Socialism in the Heartland: The Midwestern Experience, 1900–1925. Notre Dame, IN: University of Notre Dame Press, 1986. Green, James R., Grass Roots Socialism: Radical Movements in the Southwest, 1895–1943. Baton Rouge, LA: Louisiana State University Press, 1978. Horn, Max, The Intercollegiate Socialist Society, 1905–1921: Origins of the Modern American Student Movement. Boulder, CO: Westview Press, 1979. Hummasti, Paul George, Finnish Radicals in Astoria, Oregon, 1904–1940: A Study in Immigrant Socialism. New York: Arno Press, 1979. Jaffe, Julian F., Crusade Against Radicalism: New York During the Red Scare, 1914–1924. Port Washington, NY: Kennikat Press, 1972. Jensen, Joan M., The Price of Vigilance, Chicago: Rand McNally, 1968. Johnson, Jeffrey A., "They Are All Red Out Here": Socialist Politics in the Pacific Northwest, 1895–1925. Norman, OK: University of Oklahoma Press, 2008. Judd, Richard W., Socialist Cities: Municipal Politics and the Grass Roots of American Socialism. Albany, NY: State University Press of New York, 1989. Kennedy, Kathleen, Disloyal Mothers and Scurrilous Citizens: Women and Subversion During World War I. Bloomington, IN: Indiana University Press, 1999. Kivisto, Peter, Immigrant Socialists in the United States: The Case of the Finns and the Left. Rutherford, NJ: Farleigh Dickinson University Press, 1984. Laslett, John, Labor and the Left: A Study of Socialist and Radical Influences in the American Labor Movement, 1881–1924. New York: Basic Books, 1980. Manor, Ehud, Forward: The Jewish Daily Forward (Forverts) Newspaper: Immigrants, Socialism and Jewish Politics in New York, 1890–1917. Eastbourne, England: Sussex Academic Press, 2009. McCormick, John S. and John R. Sillito, A History of Utah Radicalism: Startling, Socialistic, and Decidedly Revolutionary. Logan: Utah State University Press, 2011. Miller, Sally M. (ed. ), Flawed Liberation: Socialism and Feminism. Westport, CT: Greenwood Press, 1981. Nash, Michael, Conflict and Accommodation: Coal Miners, Steel Workers, and Socialism, 1890–1920. Westport, CT: Greenwood Press, 1982. Peterson, H. C. and Fite, Gilbert C., Opponents of War, 1917–1918. Madison, WI: University of Wisconsin Press, 1957. Pittenger, Mark, American Socialists and Evolutionary Thought, 1870–1920. Madison, WI: University of Wisconsin Press, 1993. Preston Jr., William, Aliens and Dissenters: Federal Suppression of Radicals, 1903–1933. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1963. Ruff, Allen, "We Called Each Other Comrade": Charles H. Kerr & Company, Radical Publishers. Urbana, IL: University of Illinois Press, 1997. Sorin, Gerald, The Prophetic Minority: American Jewish Immigrant Radicals, 1880–1920. Bloomington, IN: Indiana University Press, 1985. Scontras, Charles A., The Socialist Alternative: Utopian Experiments and the Socialist Party of Maine, 1895–1914. Orono, ME: University of Maine, 1985. Wilkison, Kyle, Yeomen, Sharecroppers and Socialists: Plain Folk Protest in Texas, 1870–1914. Texas A&M University Press, 2008.

Бас қатысушыларының өмірбаяндары

Атауындағы бірінші тақырыптың әліппeлік реті бойынша орналастырылған. Хайфлер, Роберт, Солтүстіктің пайғамбарлары: ХХ ғасырдағы американдық социалистік ой, Вестпорт, КТ: Greenwood Press, 1984. Миллер, Салли М., Виктор Бергер және конструктивті социализмнің уәдесі, 1910–1920, Вестпорт, КТ: Greenwood Press, 1973. Броммель, Бернард Дж., Юджин В. Дебс: Еңбек және социализм өкілі, Чикаго: Charles H. Kerr Publishing Co., 1978. Коулман, МакАлистер, Юджин В. Дебс: Қорқынышсыз адам, Нью-Йорк: Greenberg Publishers, 1930. Джинджер, Рей, Иілгіш крест: Юджин Виктор Дебс өмірбаяны, Нью-Брансуик, Нью-Джерси: Rutgers University Press, 1949. Морган, Х. Уэйн, Юджин В. Дебс: Президенттікке кандидат социалист, Вестпорт, КТ: Greenwood Press, 1973. Сальваторе, Ник, Юджин В. Дебс: Азамат және социалист, Урбана, ИЛ: University of Illinois Press, 1982. Буле, Пол М., Армандаушының жоғалған жұмағы: Луис С. Фрейна / Льюис Кори (1892–1953) және АҚШ-тағы радикализмнің құлдырауы, Атлантик-Хайлендс, Нью-Джерси: Humanities Press International, 1995. Перри, Джеффри Б., Хьюберт Харрисон: Гарлем радикализмінің дауысы, 1883–1918, Нью-Йорк: Columbian University Press, 2009. Пратт, Норма Фэйн, Моррис Хиллквит: Американдық еврей социалистінің саяси тарихы, Вестпорт, КТ: Greenwood Press, 1979. Бьюкингем, Питер Х., Әділетсіздікке қарсы көтерілісші: Фрэнк П. О'Хардың өмірі, Колумбия, МО: University of Missouri Press, 1996. Миллер, Салли М., Даладан түрмеге дейін: әлеуметтік белсенді Кейт Ричардс О'Хардың өмірі, Колумбия, МО: University of Missouri Press, 1993. Хендерсон, Дж. Пол, Дарлингтон Хоупс: Америка социалистінің саяси өмірбаяны, Глазго, Шотландия: Humming Earth, 2005. Миралди, Роберт, "Қаламның күші зор": Чарльз Эдвард Расселдің журналистік өмірі, Нью-Йорк: Palgrave Macmillan, 2003. Крейтер, Кент және Крейтер, Гретчен, Америкалық диссидент: Алжи Мартин Саймонстың өмірі, 1870–1950, Лексингтон, Кьюи: University of Kentucky Press, 1969. Руотсила, Маркку, Джон Спарго және американдық социализм, Нью-Йорк: Palgrave Macmillan, 2006. Бойлан, Джеймс, Революциялық өмірлер: Анна Струнски және Уильям Инглиш Уоллинг, Амхерст, Массачусетс: University of Massachusetts Press, 1998. Джонсон, Кристофер Х., Морис Шугар: Детройттегі заң, еңбек және солшылдар, 1912–1950, Детройт: Wayne State University Press, 1988. Джонполл, Бернард К., Бейбітшілдің жолы: Норман Томас және американдық социализмнің құлдырауы, Чикаго: Quadrangle Books, 1970. Сванберг В. А., Норман Томас: Соңғы идеалист, Нью-Йорк: Charles Scribner's Sons, 1976. Шор, Эллиотт, "Социализм туралы әңгіме": Дж. А. Уэйланд және баспасөздің американдық радикализмдегі рөлі, Лоуренс, К.С.: University Press of Kansas, 1988.

Arranged by alphabetic order of the first subject in the title. Hyfler, Robert, Prophets of the Left: American Socialist Thought in the Twentieth Century, Westport, CT: Greenwood Press, 1984. Miller, Sally M., Victor Berger and the Promise of Constructive Socialism, 1910–1920, Westport, CT: Greenwood Press, 1973. Brommel, Bernard J., Eugene V. Debs: Spokesman for Labor and Socialism, Chicago: Charles H. Kerr Publishing Co., 1978. Coleman, McAlister, Eugene V. Debs: A Man Unafraid, New York: Greenberg Publishers, 1930. Ginger, Ray, The Bending Cross: A Biography of Eugene Victor Debs, New Brunswick, NJ: Rutgers University Press, 1949. Morgan, H. Wayne, Eugene V. Debs: Socialist for President, Westport, CT: Greenwood Press, 1973. Salvatore, Nick, Eugene V. Debs: Citizen and Socialist, Urbana, IL: University of Illinois Press, 1982. Buhle, Paul M., A Dreamer's Paradise Lost: Louis C. Fraina/Lewis Corey (1892–1953) and the Decline of Radicalism in the United States, Atlantic Highlands, NJ: Humanities Press International, 1995. Perry, Jeffrey B., Hubert Harrison: The Voice of Harlem Radicalism, 1883–1918, New York: Columbian University Press, 2009. Pratt, Norma Fain, Morris Hillquit: A Political History of an American Jewish Socialist, Westport, CT: Greenwood Press, 1979. Buckingham, Peter H., Rebel Against Injustice: The Life of Frank P. O'Hare, Columbia, MO: University of Missouri Press, 1996. Miller, Sally M., From Prairie to Prison: The Life of Social Activist Kate Richards O'Hare, Columbia, MO: University of Missouri Press, 1993. Henderson, J. Paul, Darlington Hoopes: The Political Biography of an American Socialist, Glasgow, Scotland: Humming Earth, 2005. Miraldi, Robert, The Pen is Mightier: The Muckraking Life of Charles Edward Russell, New York: Palgrave Macmillan, 2003. Kreuter, Kent and Kreuter, Gretchen, An American Dissenter: The Life of Algie Martin Simons, 1870–1950, Lexington, KY: University of Kentucky Press, 1969. Ruotsila, Markku, John Spargo and American Socialism, New York: Palgrave Macmillan, 2006. Boylan, James, Revolutionary Lives: Anna Strunsky and William English Walling, Amherst, MA: University of Massachusetts Press, 1998. Johnson, Christopher H., Maurice Sugar: Law, Labor, and the Left in Detroit, 1912–1950, Detroit: Wayne State University Press, 1988. Johnpoll, Bernard K., Pacifist's Progress: Norman Thomas and the decline of American socialism, Chicago: Quadrangle Books, 1970. Swanberg W. A., Norman Thomas: The Last Idealist, New York: Charles Scribner's Sons, 1976. Shore, Elliott, Talkin' Socialism: J. A. Wayland and the Role of the Press in American Radicalism, Lawrence, KS: University Press of Kansas, 1988.

Мақалалар

Крил, Вон Рассел, "Үйдегі социалистер: Оклахома тәжірибесі, 1-бөлім", Оклахома хроникалары, 70-том, 2-сан. (1992 жылғы жаз), 144–183 бб. Джонсон, Оукли К., "Мичиганның алғашқы социалистік партиясы: Автобиографиялық зерттеу", The Centential Review, 10-том, 2-сан. (1966 жылғы көктем), 147–162 бб. Джозвиак, Элизабет, "Түбіне дейін: Жұмысшылар салоны үшін социалистік күрес", Висконсин тарихы журналы, 90-том, 2-сан. (2006–2007 жылғы қыс), 14–23 бб. Кизер, Г. Грегори, "Арканзастағы социалистік партия, 1900–1912", Арканзас тарихи тоқсандығы, 40-том, 2-сан. (1981 жылғы жаз), 119–153 бб. Миллер, Салли М., "Социалистік партияның құлдырауы және Бірінші дүниежүзілік соғыс: Библиография және интерпретация", Ғылым және қоғам, 34-том, 4-сан. (1970 жылғы қыс), 398–411 бб. Шэннон, Дэвид А., "Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі социалистік партия: Талдау", The Mississippi Valley Historical Review, 38-том, 2-сан. (1951 жылғы қыркүйек), 279–288 бб. JSTOR. Стронг, Брайан, "Тарихшылар және американдық социализм, 1900–1920", Ғылым және қоғам, 34-том, 4-сан. (1970 жылғы қыс), 387–397 бб. Уокер, Джон Т., "Дейтон, Огайодағы социализм, 1912–1925: Оның мүшелері, ұйымы және жойылуы", Еңбек тарихы, 26-том, 3-сан. (1985 жылғы жаз), 384–404 бб. Вайнштейн, Джеймс, "IWW және американдық социализм", Социалистік революция, 1-том, 5-сан. (1970 жылғы қыркүйек-қазан), 3–41 бб.