Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының генералы (1800–1889)
United States Army general (1800–1889)
Уильям Селби Харни (22 тамыз, 1800 – 9 мамыр, 1889), Лакота халқы арасында "Әйел өлтіруші" және "Жынды аю" деп белгілі болған, Теннесси штатында туған АҚШ армиясының атқыштар корпусы офицері, Үнді соғыстары мен Америка-Мексика соғысындағы қатыгездігі мен аяусыздығымен танымал болды. Америка Азамат соғысының басында АҚШ армиясындағы төрт генералдың бірі болған ол, соғыстың басында Оңтүстікке деген көзқарасынан Батыс департаментін басқарудан алынды, бірақ Миссури штатын Конфедерацияға қосылуына жол бермеді. Президент Эндрю Джонсон басшылығымен ол Үнділермен бейбітшілік комиссиясында қызмет етіп, зейнеткерлікке шыққанға дейін бірнеше шарттарды жасасты. Зейнеткерліктегі уақытын көбінесе Сент-Луис қаласында өткізді, ал кейбір уақытын Джефферсон Дэвис пен Улисс С. Грантпен Миссисипиде өткізіп, естеліктермен бөлісті.
William Selby Harney (August 22, 1800 – May 9, 1889), otherwise known among the Lakota people as "Woman Killer" and "Mad Bear," was a Tennessee born cavalry officer in the US Army, who became known during the Indian Wars and the Mexican–American War for his brutality and ruthlessness. One of four general officers in the US Army at the beginning of the American Civil War, he was removed from overseeing the Department of the West because of his Southern sympathies early in the war, although he kept Missouri from joining the Confederacy. Under President Andrew Johnson, he served on the Indian Peace Commission, negotiating several treaties before spending his retirement partly in St. Louis and partly trading reminiscences with Jefferson Davis and Ulysses S. Grant in Mississippi.
Ерте өмір
1800 жылы 27 тамызда Хэйсборо (Хейсборо) ауданында, Камберленд өзенінің жағасындағы (бұрын Нешвилл, Теннессиден бірнеше шақырым жоғарыда, қазір қала құрамына кірген) туған Харни жергілікті жеке академияда оқыды. Оның әкесі Томас Харни әскери шенеунік болған.
Born on August 27, 1800, in Haysborough (Haysboro), a community on the Cumberland River (then a few miles above Nashville, Tennessee, now incorporated in the city), Harney attended a local private academy. His father Thomas Harney had been an army officer.
Ерте әскери мансап
1817 жылы Харнидің ағасы, доктор Бенджамин Ф. Харни, Луизиана штатының Батон-Руж қаласындағы әскери хирург, 1812 жылғы соғыстың батыры және Оңтүстік армиясының қолбасшысы Эндрю Джексоннан Харниді Әскери-теңіз флотына қабылдау туралы хат жазуды сұрады. Нәтижесінде 1817 жылдың 23 шілдесінде Харни қабылдауға іліккен болатын. Харни ағасына барып, жоғары шенді әскери офицерлермен кездесті. Ол оларды настолько әсерлі болды, олар оған АҚШ Әскери-теңіз флотының екінші лейтенанты лауазымын беруге келісті, және президент Джеймс Монро бұл шешімге қол қойды. Дегенмен Харни Джексонның армиясында қызмет етуді жөн көрді. Джексонның қол астындағы алғашқы әскери міндеті 1818 жылы 1-ші АҚШ жаяу әскеріндегі екінші лейтенант болды. Ол қарақоршы Жан Лафитті Луизиана аумағынан Испан билеуіне көшіруге көмектесті. Харни 1825 жылы Ұлы жазықтағы жергілікті американдықтармен ұзақ жылдар бойы байланыс жасауды бастады, полковник Генри Аткинсон мен Бенджамин О'Фаллонмен бірге Жоғарғы Миссури тайпаларымен шарттарға қол қою экспедициясына қатысты. 1832 жылы Харни Саук және Фокс тайпаларына қарсы Қара шоққы соғысында генерал Закари Тейлордың көмекші инспекторы болып қызмет етті. Сол жерде ол Тейлордың күйеу баласы және әріптес әскери офицер Джефферсон Дэвисті кездестіріп, онымен соғысып, дос болды.
In 1817, Harney's brother, Dr. Benjamin F. Harney, an Army surgeon in Baton Rouge, Louisiana, asked Andrew Jackson, a hero of the War of 1812 and the current commander of the Army of the South, to write a letter to the Secretary of the Navy to ask for Harney's acceptance into the Navy, which occurred July 23, 1817. Harney visited his brother and met high ranking military officers. He so impressed them that they arranged a commission for him as a U. S. Navy second lieutenant, which President James Monroe signed. However, Harney chose to serve under Jackson in the army. His first military assignment under Jackson was in 1818, as a second lieutenant in the 1st U. S. Infantry. He helped to force the pirate Jean Lafitte to move his operations from the Louisiana Territory to the Spanish Main. Harney began his many years of interactions with Native Americans on the Great Plains in 1825, when he accompanied Colonel Henry Atkinson and Benjamin O'Fallon on an expedition to sign treaties with the Upper Missouri tribes. In 1832, Harney fought in the Black Hawk War against the Sauk and Fox tribes, serving as General Zachary Taylor's assistant inspector. There he met, fought, and befriended Jefferson Davis, Taylor's son in law and a fellow army officer.
Ханнаның өлтірілуі
1834 жылғы маусымда, ол Джефферсон казармасындағы төлемші корпусының майоры болған кезде, Харни құл әйел Ханнаны өлтіргені үшін айыпталды. Ашуға еріп, ол оны шираның бір бөлігімен ұрып, қамаудан қашу үшін басқа штатқа ауысуға тырысты. Дәрігер Ханнаның өлімі Харнидің зорлық-зомбылық әрекеттерінен туындағанын анықтады, ал шілдеде ол үлкен қазылар алқасы тарапынан кісі өлтіруде айыпталды. Сот Миссури штатындағы Юнион қаласына көшіріліп, 1835 жылғы көктемге белгіленді. "Харниге көңіл қоюға болатын беделі бар" (биограф Джордж Роли Адамсқа сәйкес) судьяның қадағалауымен он бес куәгер сотта сөйледі, олардың куәліктері жазылмады, бірақ Харни "Ханнаның өліміне анық жауапты болса да" ақталды.
In June 1834, while he was a major in the Paymaster Corps, Jefferson Barracks, St. Louis, Missouri, Harney was charged with beating an enslaved woman, Hannah, to death. In a fit of anger he hit her with a piece of rawhide, and then fled to avoid arrest, while seeking a transfer to another state. The coroner ruled Hannah died as a result of Harney's violent actions, and he was indicted for murder by a grand jury in July. The trial was moved to Union, Missouri, and scheduled for the spring of 1835. Overseen by a judge with "a reputation in which Harney could take comfort" (according to biographer George Rollie Adams), fifteen witnesses spoke in court, their testimony going unrecorded, and Harney, "although clearly responsible for Hannah's death," was acquitted.
Екінші Семиноль соғысы
Екінші Семиноль соғысы (1835–1842) кезінде Харни батыл және аяусыз шабуылдары үшін үндістерге қарсы күрескен батыр ретінде танымал болды. Харни және оның басқаруындағы әскерлер Семиноль соғысының көшбасшысы және мистик Сэм Джонспен, сондай-ақ Ар пиуки деп те белгілі болғанмен жиі шайқасты. Бір шайқас кезінде Харнидің әскерінің бірі Сэм Джонстың әйелі Итиді қателікпен атқылап қойды. Бұл жайт Харниге жеткенде, ол келісім шарты бойынша келіссөздерде оны ұсыну мүмкіндігінен бас тартты. Оның орнына Харни Итиге АҚШ армиясының лагерінен тыс, ыңғайлы жерде орналасуға бұйрық берді, сонда оның күйеуі мен жауынгерлері сол күні оны алып кетуге болатын.
During the Second Seminole War (1835–1842), Harney gained a reputation as an Indian fighter for daring and ruthless raids. Harney and troops under his command often fought the Seminole War leader and mystic Sam Jones, also known as Ar pi uck i. During one skirmish, one of Harney's men accidentally shot Itee, the wife of Sam Jones. When that was brought to Harney's attention, he turned down the opportunity to use her as a bargaining chip during treaty negotiations. Instead, Harney ordered Itee comfortably set outside the US Army camp so that her husband and his men could retrieve her that evening.
Мексика-Америка соғысы
Мексика-Америка соғысы кезінде Харни полковник болып тағайындалды және 2-драгун полкін басқарды. Олар Чиуауа экспедициясы мен Буэна-Виста шайқасы барысында Джон Э. Вулдың қолбасшылығына қосылды. Харни Веракрус қамалында Винфилд Скотттың армиясына аға кавалерия офицері ретінде қосылды. Бірақ Харнидің шаршаңқы мінезі мен бағынбауы салдарынан шығынға ұшыралып, ұятқа қалды. Сондықтан Харни Монтеррейден кетуден бас тартқанда, бұйрыққа қарамастан, оның орнына майор Эдвин В. Самнер тағайындалды, ал брифеттік генерал-майор Уильям Дж. Уорт Харниді сотқа берді, және Харни ақырында сотталды. Алайда, президент Джеймс К. Полк Харниді қолбасшылықтан шеттету туралы Скотттың шешімін қабылдамады және Харнидің жалғыз кінәсі Демократиялық партияда болу екенін мәлімдеді. Оқиға генерал мен Бас қолбасшы арақатынасын уландырды. Дэвид Твиггс дивизиясының 1-бригадасына уақытша қолбасшы болып тағайындалған Харни Серро-Гордо шайқасында көзге түсіп, бригада генерал-лейтенанты шеніне көтерілді. Ол Контрерас шайқасы, Чурубуско шайқасы және Мексика қаласы үшін болған шайқастарда кавалерияға қайта оралды. Бірақ ол АҚШ армиясының дезертирлері мен қашқан құлдардан құралған Сент-Патрик батальонының тұтқындарына қатыгездік жасады деген айып тақты. Харни 1847 жылы құрылған Ацтек клубының алғашқы мүшесі болды, ол Мексикада қызмет еткен американдық офицерлерден тұрды.
During the Mexican–American War, Harney was appointed colonel and commanded the 2nd Dragoons. They were attached to John E. Wool's command during the Chihuahua Expedition and the Battle of Buena Vista. Harney joined Winfield Scott's army as senior cavalry officer at the siege of Veracruz. However, Harney's headstrong and insubordinate temperament caused losses and embarrassment. So when Harney refused to leave Monterrey, despite orders to do so, he was replaced by Major Edwin V. Sumner, and Brevet Major General William J. Worth placed Harney under court martial, and Harney was ultimately convicted. However, President James K. Polk overrode Scott's judgment to remove Harney from command and concluded that Harney's only fault was being in the Democratic Party. The incident damaged the relationship between the general and Commander in Chief. Placed in temporary command of the 1st Brigade in David Twiggs's division, Harney fought with distinction at the Battle of Cerro Gordo and received a promotion to brevet brigadier general. He returned to cavalry command during the Battle of Contreras, the Battle of Churubusco, and the Battles for Mexico City. However, he was accused of mistreatment of captured prisoners from the St. Patrick's Battalion, which included US Army deserters and escaped slaves. Harney became an original member of the Aztec Club of 1847, which was composed of American officers who had served in Mexico.
Бірінші Сиук соғысы
1849 жылдың 14 мамырында генерал-майор Уильям Дж. Уорт қайтыс болғаннан кейін Харни Техастың қоныстанған бөлігінің көп бөлігін қамтитын №5 әскери бөлімнің басқаруын қабылдады. Ол үнді шабуылдарын бақылауға тағайындалды, бұл бірінші Сиу соғысына (төменде қарастырылатын) әкелді, бірақ Харни іс жүзінде №5 әскери бөлімді тек үш қысқа мерзімге басқарды: 1849 жылдың 7 шілдесінде полковник Джордж Н. Брук оны алмастырды; Брук 1851 жылдың 9 наурызынан 15 қыркүйегіне дейін қайтыс болғаннан кейін полковник Персифор Н. Смитпен алмастырылды, содан кейін 1852 жылдың 3 желтоқсанынан 1853 жылдың 11 мамырына дейін Смит оны қайтадан алмастырғанға дейін. 1854 жылы Париждегі отбасына баруға тырысқаннан кейін демалыстан қайтарылған Харни, Небраска территориясындағы АҚШ армиясының кішкентай жасағын өлтіргені үшін Сиу тайпасына қарсы жазалау экспедициясын жетектеді, бұл оқиға Граттан қырғыны деп аталды. Ол Орегон жолындағы көшпенділермен қақтығысқа түскен Бруле Лакота тайпасына қарсы шабуылдарды басқарды. 1855 жылдың 2 және 3 қыркүйегінде Аш-Холлоу шайқасында Харни әскерлері Батыс Небраскадағы Блю-Уотер-Крик (қазір Аш-Холлоу деп аталады) ауылындағы Кішкентай Күн күркірінің ауылын талқандады, шамамен 250 тайпа мүшесінің жартысын өлтірді. Құрбандардың арасында үңгірге тығылған әйелдер мен балалар да болды, оларға жауынгерлер деген сылтаумен оқ атылды. Харни Лакота тайпасынан "Ақылды аю" деген ат алды, себебі шабуылдан кейін ол Дакота аймағындағы ең ірі сауда орталығы – Форт-Пьерге дейін Бадленд арқылы жүріп өтіп, Лакота тайпасын қысқы шайқасқа шақырды. Науқанның сәтті аяқталуы Харниді тұрақты армия бекеттерін жылдам әрекет ететін бөлімшелермен алмастыруды ұсынды. Армия Харниді британдықтармен болған жанжалдан кейін Сент-Луиске қайтарды. 1858 жылдың 14 маусымында бригадир-генерал болып жоғарылатылған Харни сол кездегі тұрақты армиядағы төрт генералдың ең жасы болды (1812 жылғы соғыстың қатысушылары Уинфилд Скотт, Джон Вуль және Дэвид Твиггспен бірге, ең жасы 70-ке жуық болды, өйткені бекітілген зейнеткерлік жасы болмады).
On May 14, 1849, on the death of Brevet Major General William J. Worth, Harney assumed command of Military Department Number Five, which comprised almost all of the settled portion of Texas. He was assigned to control Indian raids, which led to the First Sioux War (discussed in part below), although Harney actually commanded Military Department No. 5 for only three short periods, having been replaced by Colonel George N. Brooke on July 7, 1849; after Brooke's death from March 9 until September 15, 1851 when he was replaced by Colonel Persifor N. Smith, and then from December 3, 1852 until he was again relieved by Smith on May 11, 1853. Recalled from leave after he had attempted to visit his family in Paris in 1854, Harney led a punitive expedition against the Sioux after they killed a small US Army detachment in Nebraska Territory, an event called the Grattan massacre. He led attacks against the Brulé Lakota, who were involved in conflicts with immigrant travelers on the Oregon Trail. In the Battle of Ash Hollow, on September 2 and 3, 1855, Harney's troops routed Little Thunder's village at Blue Water Creek (now known as Ash Hollow), in western Nebraska, killing about half of the 250 band members. Among the victims were women and children who had hidden in a cave, into which cannons were fired under the pretense that they were warriors. Harney earned a Lakota name translated as "Mad Bear" because after the attack, he marched across the Badlands to Fort Pierre, the largest trading post in Dakota Territory, and challenged the Lakotas to a winter fight. The success of the campaign encouraged Harney to suggest that mobile units might replace permanent army posts. The Army recalled Harney to St. Louis after the altercations with the British. Promoted to brigadier general on June 14, 1858, Harney was, at 61, the youngest of the four general officers in the regular army at the time, (alongside the War of 1812 veterans Winfield Scott, John Wool, and David Twiggs, the next youngest, at 70, because of the lack of a fixed retirement age).
Америка Азаматтық соғысы
Америка Азамат соғысы басталғанда Харни әлі де Сент-Луистегі (Миссури штаты) Джефферсон казармасында орналасқан Армияның Батыс департаментінің қолбасшысы болды, ал оның әйелінің туыстары аймақта беделді болды. Генерал Твиггс Луизиана департаментін басқаруға Конфедерациядан тапсырыс алды, сол себепті АҚШ армиясынан босатылып, оның орнына Эдвин В. Самнер тағайындалды. Миссури губернаторы Клейборн Джексон сецессияны қолдады, бірақ Миссури халқының көпшілігі Одақпен болды. Форт Самтерге жасалған шабуылдан кейін президент Авраам Линкольн бүліктерді басу үшін әскер шақырды. Джексон бас тартты және Миссуридің әскери төңкеріс арқылы бөлінуіне қол жеткізу үшін Конфедерация билігімен құпия жоспарлар жасады. 1861 жылдың 10 мамырында Сент-Луис Арсеналының командирі капитан Натаниел Лион, Харнидің жоғары жағынан рұқсат алмастан, Арсеналды басып алуға дайын тұрған штаттық милицияны ұстау үшін ресми емес «Үй сақшылары» тобын жетектеді. «Джексон лагері» оқиғасы Сент-Луисте қанды тәртіпсіздікке әкелді, бұл Харниді үлкен қорқынышқа түсірді. Штат заң шығарушы органы милицияны Миссури штатының гвардиясы ретінде қайта ұйымдастырып, федералды әскерлердің басып кіруіне қарсы тұруға рұқсат берді. Харни жағдайды басып тыныштауға тырысты және гвардия командирі Стерлинг Прайспен, Харнидің әйелінің қызының күйеуімен «Прайс-Харни» бітім шартын жасасты. Олар штаттық гвардияның Миссуридің көп бөлігін бақылауда ұстауға, ал федералды әскерлер Сент-Луиске жақын қалуға келісті. Келісімге Миссури губернаторы Клейборн Джексон да қатысты, ол сецессияны жақтады, бірақ Одаққа адал болуға ант берді. Бұл Миссуридегі Одақшыл көшбасшыларына, соның ішінде республикашыл Фрэнсис Престон Блэрге ұнамады, себебі Прайс Конфедерация тарапындағы күштердің ұйымдасуына кедергі келтірмеді және өз аумағындағы Одақшылдарды қорғамады. Жағдайды нашарлата түскені Харнидің Теннессиде тууы болды, бұл оның Одаққа деген адалдығына күмән тудырды. Блэр бәрін Вашингтондағы Линкольн әкімшілігіне баяндады және Харниді Лайонмен ауыстыруға рұқсат алды, Блэр 30 мамырда осыны істеді. Жағдайды талқылау үшін Вашингтонға шақырылған Харни 1861 жылдың 25 сәуірінде Харперс-Ферриде Конфедерация әскерлерімен ұсталды. Оған Конфедерация генералы Роберт Лиден командалық қызметке ұсыныс жасалды, бірақ ол одан бас тартты. Алайда, ол Теннессилік болғандықтан, оны ұстағандар босатып, Вашингтонға жол берді. Харни Вашингтонда қалды және әртүрлі әкімшілік лауазымдарда қызмет етті. Оған басқа да іс-қимылдар берілмейтіні анық болған соң, 1863 жылы зейнетке шығып, Сент-Луисте тұрды. Ұзақ және көрнекті қызметінің құрметіне 1865 жылы генерал-майор шеніне көтерілді.
As the American Civil War began, Harney was still in command of the Army's Department of the West based at Jefferson Barracks in St. Louis, Missouri, and his wife's family was prominent in the area. General Twiggs accepted a Confederate commission to head the Department of Louisiana and was accordingly dismissed from the US Army and replaced by Edwin V. Sumner. Missouri Governor Claiborne Jackson was pro secession, but the majority of Missourians favored the Union. After the bombardment of Fort Sumter, President Abraham Lincoln called for troops to suppress the rebellion. Jackson refused and began plotting with Confederate authorities to bring about Missouri's secession by a military coup. On May 10, 1861, Captain Nathaniel Lyon, commander of the St. Louis Arsenal, led a force of unofficial Unionist "Home Guards" to capture a force of state militia that were poised to seize the Arsenal by acting without any authorization from Harney, his superior. The Camp Jackson Affair resulted in a bloody riot in St. Louis, which horrified Harney. The state legislature responded by reorganizing the militia as the Missouri State Guard and authorizing it to resist an invasion by federal troops. Harney tried to calm the situation and agreed to the Price–Harney Truce with Guard Commander Sterling Price, who was married to Harney's wife's niece. They agreed that the State Guard would control most of Missouri while federal troops stayed near St. Louis. The deal also involved Missouri Governor Claiborne Jackson, who favored secession but swore allegiance to the Union. That was not acceptable to Unionist leaders in Missouri, including the Republican leader Francis Preston Blair, Jr., since Price did nothing to prevent the organization of pro Confederate forces or to protect Unionists in his territory. Worsening matters was Harney's Tennessee heritage, which made his loyalty to the Union suspect. Blair reported all to the Lincoln administration in Washington, DC, and was authorized to replace Harney with Lyon, which Blair did on 30 May. Recalled to Washington to discuss the situation, Harney was captured by Confederates at Harper's Ferry on April 25, 1861. He was offered a command by Confederate General Robert E. Lee but turned down the offer. However, because he was a Tennessean, his captors released him and allowed him to continue on to Washington. Harney remained in Washington and served in various administrative positions. When it became clear that he would not receive another field command, he retired in 1863 and lived in St. Louis. In recognition of his long and distinguished career, he was awarded and breveted to major general in 1865.
Кейінгі жылдар
Президент Эндрю Джонсон Харниді Үнділермен бейбітшілік комиссиясына тағайындады, сол себепті ол 1865 және 1867 жылдары Үлкен жазықтарға келісімдер жасау үшін оралды. Харни АҚШ Конгресін бұрынғы шарттарды орындауға шақырып, осыған ықпал етті. Ол 1865 жылы команч және киова тайпаларымен Кіші Арканзас шартын, 1867 жылы Медисин-Лодж шартын, ал 1868 жылы Бруле Сиу тайпасымен Форт-Ларами шартын жасауға көмектесті. 1868 жылы Харни Миссури өзені бойында үш сиу агенттігін құрды – Уистон Крик, Шайен және Гранд өзендерінде. Дэвис қайтыс болғаннан кейін Харни Флорида штатының Орландо аймағына көшіп, сонда қайтыс болды.
President Andrew Johnson appointed Harney to the Indian Peace Commission and so he returned to the Great Plains in 1865 and 1867 to negotiate treaties. In part because Harney urged the US Congress to honor past treaties. He helped secure the Little Arkansas Treaty with the Comanche and Kiowa in 1865, the Medicine Lodge Treaty in 1867 and the Fort Laramie Treaty with the Brule Sioux in 1868. In 1868, Harney established three Sioux agencies on the Missouri River, which he did at Whetstone Creek, Cheyenne River, and Grand River. After Davis's death, Harney moved to the Orlando, Florida area, where he died.
Жеке өмір
1833 жылы Сент-Луисте ол Балтиморда және Сент-Луисте алғашқы миллионер болған ирландиялық иммигрант Джон Малланфидің қызы Мэри Малланфиге үйленді. Харни католик дініне ауысты, және олардың үш баласы болды, соның ішінде Джон Малланфи Харни (1847–1905). Дегенмен, Харни 1850 жылдан кейін әйелін тек екі рет көрді, ал ол 1853 жылы балаларымен бірге Францияға көшіп кетті, онда 1860 жылы қайтыс болды. Оның балалары Сент-Луиске оралды, ал олардың немересі Мари Антуанетта Харни Борегард (1868–1940) Конфедерация генералы Пьер Борегардтың ұлына тұрмысқа шықты. 1884 жылы Харни Мэри Сент-Сирге (1826–1907) үйленді.
In 1833, in St. Louis, he married Mary Mullanphy, daughter of John Mullanphy, an Irish immigrant who became a wealthy merchant in Baltimore and St. Louis' first millionaire. Harney converted to Catholicism, and they had three children including John Mullanphy Harney (1847–1905). However, Harney only saw his wife twice after 1850, and she would relocate to France with their children in 1853, where she died in 1860. Her children would return to St. Louis, and their granddaughter Marie Antoinette Harney Beauregard (1868–1940) would marry the son of Confederate general Pierre Beauregard. In 1884, Harney married Mary St. Cyr (1826–1907).
Өлім және мұра
Харни 1889 жылы Флорида штатының Орландо қаласына жақын жердегі үйінде қайтыс болды, ал оған бірнеше ай бұрын Орегон штатындағы Харни округы оның құрметіне аталған еді. Ол Арлингтон ұлттық зиратына жерленді, кейін 1907 жылы оның жесірі де сол жерге қойылды. Оның өсиеті, куәгер ретінде Улисс С. Грант қатысқан және Сент-Луис қаласында тіркелген, ұлы "Джон Хёрни" мен қызы "Элиза Хёрни" әрқайсысына 5 доллардан, ал қалған мүлкін, қайда болса да, жесіріне берді. Харни – өте қызықты тұлға, ол, мүмкін, қатал қарама-қайшылықтар дәуірінде жеке өзінің жолын ұстанған адамды бейнелейді. Бір кезде әйгілі "Үндістерге қарсы күрескен" Харни, жергілікті халықпен жақсы таныс болғандықтан, Үндістердің бейбітшілік комиссиясында да қызмет еткен. Бірақ, бұл тағайындама оның үндістерді қорғауына байланысты емес, оларға қарсы сәтті соғыс жүргізген және олардың назарын аудара алатын сирек адамдардың бірі болғандықтан жасалды. Харни сиу тайпасы арасында "әйелдерді өлтіруші" деп танымал болды, себебі оның 1855 жылы Блю-Уотер-Криктегі (Қара таулардың оңтүстігіндегі) үнді ауылында жасаған әрекеттері ("Харни қырғыны" деп аталды): "Басшы Кішкентай Найзамен (Little Thunder) кешіктіру мақсатында келіссөздер жүргізіп жатқанда", Харнидің әскерлері "байқаусыз" ауылға жақындасып, "жаяу әскерлер атып, үндістерді атты әскерлерге қарай ығыстырды, олар үлкен шығын келтірді. Алғашқы хабарламалар бойынша 86 үнді өлтірілді және 70 әйел мен бала тұтқынға алынды; алайда, кейінгі күндері табылған қосымша жандардың арқасында қаза болғандардың саны көп екені анықталды. Жергілікті тұрғындардың киіз үйлері тоналып, өртеліп кетті.
Harney died at his home near Orlando, Florida, in 1889, just months after Harney County, Oregon was named for him. He was interred at Arlington National Cemetery, as would be his widow in 1907. His will, witnessed by Ulysses S. Grant and filed in St. Louis, gave his son "John Hearney" and daughter "Eliza Hearney" $5 each, and the rest of his property, wherever located, to his widow. Harney is an intriguing figure representing perhaps an individualist standing apart, in an age of rough dichotomies. The one time renowned "Indian Fighter" had also served on an Indian Peace Commission due to his familiarity with native people. However, the appointment was made not due to his advocacy of Indians, but rather because he had been one of the few men to successfully wage war against them and was someone who could gain their attention. Harney was known among the Sioux as "Woman Killer" due to his actions (known as the "Harney Massacre") at an Indian village in 1855 at Blue Water Creek, south of the Black Hills: "While engaged in a delaying parley with Chief Little Thunder" Harney's troops "circled undetected" toward the village, "where the infantry opened fire and forced the Indians toward mounted soldiers, who inflicted terrible casualties. Initial reports stated 86 Indians were killed and 70 women and children were captured; however, the totals were later determined to be higher as additional casualties were found in the following days. The natives' tipis were looted and burned.
Тарихи орны
Миссури штатының Кроуфорд округіндегі Салливан қаласында орналасқан генерал-майор Уильям С. Харнидің жазғы үйі Харни Мансион қорына жеке меншік. Салливан сауда палатасы осы қормен ынтымақтасады және үйге сапарларды ұйымдастыруға көмектесе алады, ол Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.
The Maj. Gen. William S. Harney Summer Home in Sullivan, Crawford County, Missouri, is privately owned by the Harney Mansion Foundation. The Sullivan Chamber of Commerce cooperates with the foundation and can arrange visits to the home, which is listed on the National Register of Historic Places.