Хорватиялық опера әншісі Эма Пукшец (Ильма де Мурска) туралы ақпарат. 19 ғасырдағы белгілі сопрано, өмірбаяны, отбасы және тарихи контексті. Опера, музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық опера әншісі
Austrian opera singer
Эма Пукшек (6 ақпан 1834 – 14 қаңтар 1889), сондай-ақ Ilma de Murska, және Ilma di Murska деп те белгілі, 19 ғасырдағы Хорватиядан шыққан танымал сопрано опера әншісі болған.
Ema Pukšec (February 6, 1834 – January 14, 1889), also known as Ilma de Murska, as well as Ilma di Murska, was a famous 19th century soprano opera singer from Croatia.
Өмір
Эма Пукшек Огулин қаласында (қазіргі Хорватия Республикасы) дүниеге келді. Оның анасы Кресенция Бродаротти де Трауенфельд болса, әкесі Иосип Пукшек Слюнь қаласы маңындағы аймақта орналасқан, өте беделді әскери шенеунік еді. Әкесі Австрия әскери шебінде Батыс Еуропаның шығыс жақтарын қорғаған қызметі үшін дворян титулы алды және тегіне "Мурски" қосымшасын қосты. Кейіннен Эма өзінің тегі ретінде әйелдік түрін ("де Мурска") пайдаланды. Ол бес жасында фортепианода ойнауды бастады. 1850 жылы отбасы Загребке көшкеннен кейін, ол опера сахнасында мансап жасау ниетімен ән айтуды үйренді. 1851 жылы Жосип Эдер деген сарбазға тұрмысқа шығып, екі балаға (Альфонс пен Герминаға) ие болды. 1857 жылы Грацқа, ал 1860 жылы Венаға көшіп, Эманың қала консерваториясында вокалды оқуына жағдай жасады. Ол сондай-ақ біраз уақыт Парижде білім алды. Оның кәсіби мансабы 1862 жылы басталды және шамамен 20 жылға созылды.
Ema Pukšec was born in Ogulin (present day Republic of Croatia). Her mother was Krescencia Brodarotti de Trauenfeld, while her father, Josip Pukšec, was a highly respected military officer stationed in the region around the city of Slunj. For his service in protecting the eastern flanks of western Europe within the Austrian Military Frontier, her father was granted nobility and added the extension Murski to his name. The feminine variant (de Murska) was later used by Ema as her own surname. She began playing the piano at the age of five. After her family moved to Zagreb in 1850, she started to sing, hoping for a later opera career. She married a soldier by the name of Josip Eder in 1851, with whom they had two children (Alfons and Hermina). They moved first to Graz in 1857, then to Vienna in 1860, in order to enable Ema to study voice in the city's conservatory. She also studied for a time in Paris. Her professional career started in 1862 and lasted some 20 years.
Мансап
Ильма де Мурска – үш октава диапазоны бар колоратуралық сопрано. Оның Ilma de Murska ретіндегі карьерасы 1862 жылы Флоренцияда, Италияда Фридрих фон Флотовтың «Марта» операсында Леди Харриет рөлінде басталды. Кейбір дереккөздер оның «Гугеноттар» операсында Маргарита де Валуа рөлінде дебют жасағанын мәлімдейді. Одан кейін ол Еуропа бойынша гастрольде болып, Будапешт, Испания және Италияда өнер көрсетті. 42 сәтті қойылымнан соң ол Венаға қонақ әртіс ретінде шақырылып, 1864 жылдың 16 тамызында Вердидің «Иль Троваторе» операсында ән салды. Оның Венадағы кезеңі 1873 жылдың 10 тамызында Вена сарай операсында Амброаз Томастың «Гамлет» пьесасының тұңғыш қойылымында Офелия рөлін ойнаған қоштасу спектаклімен аяқталды. Оның ең танымал рөлдері Моцарттың «Сиырлы флейта» және «Люсия ди Ламмермур» операларындағы Түннің патшайымы болды. Ол сонымен қатар «Роберт ле Диабль» операсында Динора мен Изабелла рөлдерін де орындады.
Ilma de Murska was a coloratura soprano with a range of three octaves. Her career as Ilma de Murska started in 1862 in Florence, Italy as Lady Harriet in Friedrich von Flotow's Martha. Some sources claim she debuted as Marguerite de Valois in Les Huguenots. Her tour of Europe followed by performing in Budapest, Spain and Italy. After a string of 42 successful performances she went to Vienna as a guest artist and sang on August 16, 1864 in Verdi's Il Trovatore. Her period in Vienna closed on August 10, 1873 in a farewell performance, in which she played Ophelia in the very first performance of Ambroise Thomas' Hamlet at the Vienna Court Opera. Her most noted roles included the Queen of the Night in Mozart's The Magic Flute and Lucia di Lammermoor. She also sang the roles of Dinorah and Isabella in Robert le Diable.
Лондон
Ильма де Мурсканың Лондонға келуі 1865 жылдан бастап 1873 жылға дейін созылды және көбінесе Джеймс Генри Мейплсонның труппасымен байланысты болды. Ол Лондон сахнасындағы дебютін «Ұлылық» театрында Люция ди Ламмермур рөлінде жасады. 1865 жылы Түн патшайымы рөліндегі өнері үлкен табысқа ие болды. Джордж Бернард Шоу осы рөлдегі танымал фиоритураларда оның «нағыз әдемі әнмен және ерекше титімдікпен» орындағанын атап өтті. 1866 жылы ол Мейербердің «Динора» операсында ән шырқады. Сол күзде ол Лондонда және гастрольдік сапарларда Чарльз Сантли мен Карл Формеспен бірге Амбруаз Томастың «Гамлеті» спектаклінде Офелия рөлін ойнады. 1871 жылы ол Роберт ле Диабль операсында Эрнесто Николинидің ағылшын тіліндегі дебютіне Изабелла рөлін орындады. Ол сондай-ақ 1872-1876 жылдар аралығында Дублиндегі Мейплсонның гастрольдеріне қатысты. 1873 жылы Венадан кеткеннен кейін де Мурска Гамбург, Берлин және Париж қалаларында өнер көрсетті. 1873-74 жылдары ол АҚШ-қа гастрольдік сапар жасады. Ол Ресей, Австралия және Жаңа Зеландияда да гастрольде болды, сондай-ақ Нью-Йорктегі музыка консерваториясында бір кезде дәріс берді. 1875 жылғы маусымда ол Австралияға гастрольдік сапарға шықты, онда 145 концерт, он опера және екі оратория берді. Бір дерек бойынша, ол өзіне 16 000 фунт стерлинг тауып, оның 11 000 фунт стерлингін Австриядағы қызына жіберді. 1875 жылғы 29 желтоқсанда Сиднейде, Австралиядағы гастрольдік сапарында ол пианист Альфред Андерсонға үйленді. Бірнеше аптадан кейін Мельбурнда күйеуінің денсаулығы нашарлағандықтан ол кестесін өзгертпеуге мәжбүр болды. Осының нәтижесінде, сол қаладағы жанкүйерлері Люция ди Ламмермур және Ла Соннамбула операларын Фанни Симонсенмен кезектестіре орындауларын тамашалады. Андерсон некеге дейін ара-тұра ауырып жүрген еді, ол 22 наурызда қайтыс болды. Екі айдан кейін, 15 мамырда 1876 жылы, Жаңа Зеландияның Дунедин қаласында гастрольдік сапарда болған кезде, Де Мурска Андерсонның досы және әріптесі Джон Хиллге қайтадан үйленді. Бұл неке басқаларынан ұзаққа созылмады, өйткені де Мурска 1876 жылғы қазанда Америкаға оралғанда, Хилл Австралияда қалды. Де Мурска өте сезімталдығымен, әсіресе жасы туралы және оны қайда барса да ертіп жүретін үлкен жануарлар жинағымен танымал болды. Олардың ең бастысы – Плутон атты алып қара Ньюфаундленд иті, ол тағамнан құс жеуге үйретілген, ас үстелінде оған арналған орын дайындалған, үстелге бір тамшы да тамдырмайтын. Ол әдетте бірінші сыныпты вагонда саяхаттайтын. Оның тұрақты серіктері екі тотық, ангора мысығы және маймыл болды. Маймыл мен мысық бір-бірін қинап, терілерін тырнап, ал попугайлар дива тұрған қонақ үйлерде еркін жүріп, жиһаздарды жиі бүлдіретін. Де Мурска осыған байланысты шығындарды қуана қабылдады. Әнші ретінде ол дирижердің наразылығына орай, өте еркін және шексіз болды, себебі ол партитурадан ауытқып, фантастикалық импровизациялар жасауға бейім болды, ал дирижер оның дайын болуына дейін оркестрдің крещендосын тоқтатып тұруға мәжбүр болатын. Әрине, осы қабілеттің өзі оны көрермендерге жақындастырды.
Ilma de Murska's London appearances were from 1865 until after 1873 and were generally in connection with James Henry Mapleson's company. She made her London debut as Lucia di Lammermoor at Her Majesty's Theatre. Her appearance as Queen of the Night in 1865 was a great success. George Bernard Shaw observed that, in the famous fioriturae of this role, she sang "to chime with a delicate ring and inimitable precision of touch". In 1866 she sang Meyerbeer's Dinorah. That autumn she played Ophelia in Ambroise Thomas's Hamlet, with Charles Santley and Karl Formes, in London and on tour. In 1871 she was Isabella for Ernesto Nicolini's English debut, in Robert le Diable. She also took part in Mapleson's tours in Dublin between 1872 and 1876. After leaving Vienna in 1873, de Murska performed in Hamburg, Berlin and Paris. In 1873 74, she toured United States. She also toured Russia, Australia and New Zealand, and for a period of time she lectured at the music conservatory in New York City. In June 1875 she left for her Australasian tour, at which she gave 145 concerts, ten operas and two oratorios, clearing for herself £16,000, according to one account, of which she sent £11,000 to her daughter in Austria. She married, almost certainly bigamously, the pianist Alfred Anderson in Sydney on 29 December 1875 during her Australian tour. She was obliged to break her schedule a few weeks later in Melbourne, as her husband was gravely ill. As a result, her fans in that city were treated to additional performances, in Lucia di Lammermoor and La Sonnambula, alternating nights with Fannie Simonsen. Anderson, who had been suffering intermittently before the marriage, died on 22 March. Within two months, on 15 May 1876, while on tour in Dunedin, New Zealand, De Murska had married again, to John Hill, a friend and colleague of Anderson. This marriage lasted no longer than any of her others, as when de Murska returned to America in October 1876, Hill remained in Australia. De Murska was noted for her hypersensitivity, especially about her age, and for the large menagerie of animals which accompanied her everywhere. Most important of these was an immense black Newfoundland dog called Pluto, which was trained to eat fowl off a plate, set for him as a place at the dining table with his mistress, without dripping anything on the tablecloth. He customarily travelled in a first class carriage. His constant travelling associates were two parrots, an Angora cat, and a monkey. The monkey and cat tormented each other and clawed each other's fur, and the parrots were given free range in the hotels where the diva was staying, and were frequently destructive of the furnishings. De Murska accepted the consequent expenses happily. As a singer she was wild and uninhibited, to the frustration of the conductor, as she was apt to depart from the score in fantastic improvisations, and he would be obliged to hold back the orchestra's crescendo until she was ready. This power was, of course, exactly what endeared her to the audience.
Өлім
Эма Пукшек (сонымен қатар Ilma де Мурска деп те белгілі) 1889 жылдың 14 қаңтарында Мюнхенде 54 жасында қайтыс болды.
Ema Pukšec (aka Ilma de Murska) died in Munich on January 14, 1889, aged 54.