«Граф Монте-Кристо» (2002) фильмі – Александр Дюманың романынан бейімделген тарихи приключение. Қамауда, кек алу, актерлар құрамы, табысы туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монте-Кристо графы – 2002 жылы түсірілген американдық тарихи оқиғалар фильмі. Ол Александр Дюманың 1844 жылы жазылған, сол аттас романының бейімделуі. Роджер Бирнбаум, Гэри Барбер және Джонатан Гликман продюсерлік етті, ал Кевин Рейнольдс режиссерлік жасады. Фильмде Джим Кавизель, Гай Пирс, Ричард Харрис, Джеймс Фрейн, Дагмара Доминцик, Луис Гусман және Генри Кавилл оның ерте рөлдерінің бірінде ойнады. Фильм романдағы түрмеде отыру және кек алудың басты сюжетін сақтайды, бірақ көптеген элементтер, соның ішінде маңызды кейіпкерлер арасындағы қарым-қатынастар мен соңы өзгертілді. Монте-Кристо графы Солтүстік Америкада 2002 жылдың 25 қаңтарында көрсетілімге шықты және сыншылар тарапынан жағымды бағаланды. Ол коммерциялық жағынан табысты болды, 75 миллион доллар табыс әкелді.
The Count of Monte Cristo is a 2002 American historical adventure film, which is an adaptation of the 1844 novel of the same name by Alexandre Dumas, produced by Roger Birnbaum, Gary Barber, and Jonathan Glickman, and directed by Kevin Reynolds. The film stars Jim Caviezel, Guy Pearce, Richard Harris, James Frain, Dagmara Dominczyk, Luis Guzmán and Henry Cavill in one of his earliest roles. It follows the general plot of the novel, with the main storyline of imprisonment and revenge preserved, but many elements, including the relationships between major characters and the ending were modified. The Count of Monte Cristo was released in North America on January 25, 2002 to generally positive reviews from critics. It was commercially successful, grossing $75 million.
Сюжет
1815 жылы француз сауда кемесінің екінші капитаны Эдмонд Дантес пен оның досы Фернан Мондего, кеме компаниясының өкілі, Эльба аралында ауру капитанына медициналық көмек іздеді. Наполеон Бонапарт сол арада тұтқынға алынған. Бонапарт өзінің күзетшілерін оларды өлтіруден сақтап, Эдмондтан дәрігердің қызметі үшін алмасу шартымен материкке хат жеткізуін сұрады. Эдмонд құпиялылық сақтауға ант берді, бірақ Фернан осы келісімнің куәсі болды. Марсельде компания иесі Моррелл Эдмондтың батылдығын жоғары бағалап, оны бірінші офицер Данглардан жоғары дәрежедегі капитан етіп тағайындады, ал Данглар Эдмондқа Эльбаға қонбауға тікелей бұйрық берген еді. Содан кейін Эдмонд Фернанға құштарлық танытып жүрген сүйіктісі Мерседеске үйлену ниетімен бөлісті. Эдмондтың жолына қызғанышпен қараған Фернан мен Данглар Бонапарттың қашуына көмектесуге болатын ақпаратты ашатын хаты туралы хабарлады. Қаланың бас судьясы Вильфорт Эдмондты тұтқындады, бірақ бастапқыда оны босатуға дайын болды, бірақ хаттың өзінің әкесіне, мосье Кларионға, бонапартистке жолданғанын білді. Ол хатты өртеп, Эдмондты Иф замкісіне қамауға бұйрық берді. Эдмонд Вильфорттан қашып, Фернаннан көмек сұрады, бірақ Фернан оны қуып жете келген жандармдарға тапсырды. Эдмонд арал түрмесіне және оның қатал күзетшісі Арманд Дорлеакқа жіберілді. Вильфорт Мерседесті Эдмондтың мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін атқа жазаланғанына көндіру үшін, ал оған Фернанның әкесіне қол жұмсауын ұсынды. Алты жыл өткен соң Эдмонд өзінің камерасында жердің дірілінен қорқып, тағы бір тұтқын, Аббе Фарияны кездестірді, ол Бонапартқа Спада әулетінің қазынасының қайда екенін айтудан бас тартқандықтан 11 жылдан бері түрмеде отырған. Фария қашуға тоннель қазып жатқан, бірақ Эдмондтың камерасында екенін көргенде, дұрыс бағытта қазбағанын түсінді. Эдмонд оған жаңа тоннель қазуға көмектессе, Фария оған түрлі ғылыми және жауынгерлік білімдерді үйретті. Фария тоннельдегі құлау салдарынан жарақат алып, қайтыс болды, бірақ өлімі алдында Эдмондқа қазынаға апаратын картаны берді және оны тек жақсылыққа пайдалануын өтінді. Эдмонд Фарияның орнына оның денесін шығарып, теңізге лақтырылып, Дорлеакты да өзімен бірге суға батырды. Жағаға шыққан Эдмонд өздерінің біреуін, Жакопоны өлімге дайындап жатқан қарақшылар тобымен кездесті. Олардың басшысы Луиджи Ванпа әділдік пен ойын-сауық үшін Эдмондты Жакопоға қарсы пышақпен күресуге шақырды. Эдмонд жеңіске жетіп, Жакопоны өмірге қалдырды, ол Эдмондқа өмір бойы адал болады деп ант берді. Олар Марсельге келгенше қарақшылармен бірге жұмыс істеді. Эдмондты танымаған Морреллден Фернан мен Данглардың оның сатқындығына кінәлі екенін, әкесінің қайғыдан өз-өзіне қол жұмсағанын және Фернан мен Мерседестің Эдмонд түрмеге қамалғаннан кейін көп ұзамай үйленгенін білді. Фарияның картасымен ол және Жакопо Монте-Кристо аралындағы қазынаны табады. Жаңа байлығы мен жан-жақты білімімен Эдмонд Париж қоғамында "Монте-Кристо графы" ретінде танылып, Жакопоны жеке қызметкері етіп алады және оған қарсы қастандық жасағандарға кек алуға ант береді. Эдмонд Мондеголардың ұлын Альбертті ұрлап, құтқарып алу арқылы олардың ықыласын жеңіп алады. Ол Фернанды, Вильфортты және Дангларды Спада қазынасын тауып алғанын және оны Марсель арқылы жіберіп жатқанын айту арқылы тұзаққа түсіреді. Оның жоспарлары Данглардың ұрлық жасағанда қолға түсуіне және Вильфорттың әкесінің өліміне қатысқан рөлін ашуға себеп болады; екеуі де тұтқындалады. Фернанның қаржылық жағдайы құлдырайды, өйткені Эдмонд оның құмар ойындары бойынша қарызын талап етеді. Сыртқы келбеті күрт өзгергеніне қарамастан, Мерседес Эдмондты таниды. Ақырында, ол оны жұмсартады және олардың қарым-қатынасын жаңартады. Фернан елден қашуға дайындалғанда, Мерседес оған тұрмысқа шығуының жалғыз себебінің Альбертке жүкті болғаны екенін айтады, ол шын мәнінде Эдмондтың ұлы. Эдмонд Фернанды оның отбасылық егістігінің қираған жерінде тұтқындап, Спада қазынасы сол жерде күтіп тұр деп сендіреді. Эдмонд Фернанды өлтіргісі келгенде Альберт араласады, бірақ Мерседес оған оның шынайы тегін айтады. Фернан қашуға тырысады, бірақ баратын жері жоқ екенін түсінгеннен кейін ойынан айнып, Эдмондты өлімге дейін күресуге шақырады; Эдмонд жеңіске жетеді. Эдмонд Иф замкісін сатып алады, оны қиратуға ниеттенген, бірақ оның орнына оны бұзымай қалдырады, өйткені ол Фарияға берген уәдесін орындайды және оның мол ресурстарын жақсылыққа пайдалануға бел буады, содан кейін жаңа отбасымен бірге кетеді.
In 1815, Edmond Dantès, second mate of a French merchant vessel, and his friend Fernand Mondego, a representative of the shipping company, seek medical help on Elba for their ailing captain. Napoleon Bonaparte is in exile on the island. Having kept his guardians from killing the pair, Bonaparte privately requests that Edmond deliver a letter to the mainland in exchange for his physician's services. Edmond is sworn to secrecy, but Fernand witnesses the exchange. In Marseille, the company owner, Morrell, commends Edmond for his bravery, promoting him to captain over first mate Danglars, who had given Edmond explicit orders not to land at Elba. Edmond thereafter states his intention to marry his girlfriend, Mercédès, whom Fernand lusts after. Envious of Edmond’s good fortune, Fernand and Danglars inform on Edmond regarding Bonaparte's letter, which reveals information that could be used to aid Bonaparte's escape from Elba. Villefort, the city's chief magistrate, has Edmond arrested, but initially prepares to exonerate him until he learns the letter is addressed to his own father, Monsieur Clarion, a Bonapartist. He burns the letter and orders Edmond imprisoned in the Château d'If. Edmond escapes from Villefort and goes to Fernand for help, but Fernand instead turns him over to the pursuing gendarmes. Edmond is consigned to the island prison and its sadistic warden, Armand Dorleac. In exchange for persuading Mercédès that Edmond has been executed for treason and that she should take comfort in Fernand, Villefort has Fernand assassinate his father. Six years later, Edmond is startled in his cell by an eruption in the ground revealing another prisoner, Abbé Faria, who has been imprisoned for 11 years after refusing to tell Bonaparte the whereabouts of the treasure of the Spada family. Faria has been digging an escape tunnel, but upon seeing that he is in Edmond's cell, he realizes he dug in the wrong direction. In exchange for Edmond's help digging a new tunnel, Faria educates him in a wide array of academic and martial disciplines. Faria is fatally injured in a tunnel cave in, but before dying he gives Edmond a map to the treasure and implores him to use it only for good. Edmond escapes the prison by taking Faria's place in the disposal of his corpse, and is thrown into the sea, pulling Dorleac along with him and drowning him. Wading ashore, Edmond encounters a band of pirates preparing to execute one of their own, Jacopo. Their leader, Luigi Vampa, decides justice and entertainment would be better served by pitting Edmond against Jacopo in a knife fight. Edmond wins but spares Jacopo, who swears himself to Edmond for life. They both work with the pirates until they arrive in Marseille. Edmond learns from Morrell, who does not recognize him, that Fernand and Danglars were complicit in his betrayal, his father committed suicide out of grief, and that Fernand and Mercédès wed shortly after Edmond was imprisoned. With Faria's map, he and Jacopo locate the treasure on the island of Montecristo. With his newfound wealth and comprehensive education, Edmond establishes himself in Parisian society as "The Count of Monte Cristo" with Jacopo as his manservant, and swears vengeance on those who conspired against him. Edmond ingratiates himself to the Mondegos by staging the kidnap and rescue of their son, Albert. He lures Fernand, Villefort, and Danglars into a trap by letting slip the notion that he has located the treasure of Spada, and is shipping it through Marseille. His plans result in Danglars being caught red handed in the act of theft, and Villefort being tricked into revealing his role in his father's death; both are arrested. Fernand is brought to financial ruin as Edmond has his gambling debts called in. Even though his appearance has changed dramatically, Edmond is recognized by Mercédès. Eventually, she softens him, and they rekindle their relationship. As Fernand prepares to flee the country, Mercédès reveals the only reason she married him was that she was pregnant with Albert, who is actually Edmond's son. Edmond ambushes Fernand in the ruins of his family's country estate, having led him to believe that the treasure of Spada would be waiting for him. Albert intervenes when Edmond attempts to kill Fernand, but Mercédès tells him of his true parentage. Fernand attempts to flee, but changes his mind upon realizing he has nowhere to go, and challenges Edmond to a fight to the death; Edmond prevails. Edmond purchases Château d'If, intending to raze it, but instead leaves it standing as he swears to Faria to use his vast resources for good and departs with his new family.
Өндіріс
Фильмнің көп бөлігі Мальта аралында түсірілді, онда Марсель қаласының орнына Валетта астанасы қолданылды. Витториозаның Xatt Ir Risq деп аталатын жағалау бөлігі және Fort St Elmo "Марсель" сахналарында ерекше көзге түсті. Комино аралындағы Сент-Мари мұнарасы Château d'If қамалының сыртқы түсірілімдері үшін пайдаланылды; Гозо аралындағы Азур терезесі Монтекристо аралындағы сахналарда да пайда болды. Дантес пен Мондего арасындағы шешуші айқас Меф графтығындағы Слейн қаласының жанында түсірілді. Metacritic сайтында фильм 33 сыншының бағасы бойынша 100 балдық шкала бойынша 61 балға бағаланды, бұл "жалпы жағымды пікірлерді" көрсетеді. CinemaScore сауалнамасы бойынша көрермендер фильмге A+ дейін F шкаласы бойынша орташа "A" бағасын берді. Роджер Эберт фильмге 4 жұлдыздың 3-ін берді, былай деп жазды: "Монте-Кристо графы – пираттық, Наполеонның жер аударылуы, адалдық, жалғыздық, құпия хабарламалар, қашу туннельдері, қылышпен шайқас, комедиялық демалыс, қазына картасы, париждік жоғары қоғам және тәтті кек алуды қамтитын, екі сағаттан да аз уақытта түсірілген, жақсы актерлердің көңілді ойын көрсеткен фильмі. Бұл – студиялардың Алтын ғасырда шығаратын оқиғалық фильмдердің түрі, сондықтан ол жаңа сезім тудырады".
Most of filming took place on the island of Malta, where the capital of Valletta stood in for Marseilles. The waterfront stretch of Vittoriosa known as Xatt Ir Risq and Fort St Elmo featured specifically in the "Marseilles" scenes. Saint Mary's Tower on the island of Comino was used for the exteriors of the Château d'If; the Azure Window of Gozo also makes an appearance in the scenes set on the island of Montecristo. The climactic fight scene between Dantès and Mondego was filmed near Slane in County Meath. At Metacritic, the film has a weighted average score of 61 out of 100, based on 33 critics, indicating "generally favourable reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "A" on an A+ to F scale. Roger Ebert gave the film 3 stars out of 4, writing: "The Count of Monte Cristo is a movie that incorporates piracy, Napoleon in exile, betrayal, solitary confinement, secret messages, escape tunnels, swashbuckling, comic relief, a treasure map, Parisian high society and sweet revenge, and brings it in at under two hours, with performances by good actors who are clearly having fun. This is the kind of adventure picture the studios churned out in the Golden Age—so traditional it almost feels new."
Саундтрек
Фильмнің ресми саундтрегін Эдвард Ширмур жазды, дирижерлік етті және Лондон қалалық оркестрі орындады.
The official soundtrack for the film was composed and conducted by Edward Shearmur and performed by the London Metropolitan Orchestra.