«Quo Vadis» (1951) – Мервин ЛеРой режиссерлік еткен, ежелгі Римдегі Нерон заманындағы тарихи фильм. Генрих Сенкевич романы негізінде түсірілген, Роберт Тейлор, Дебора Керр бас рөлдерде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1951 жылы Мервин Леройдың американдық фильмі
осы атпен басқа фильмдер де бар
1951 American film by Mervyn LeRoy
other films with the same title
Quo Vadis (латынша "Қайда барасың?") – 1951 жылы шыққан американдық діни эпикалық фильм. Оқиғасы император Неронның билік құрған соңғы жылдарында ежелгі Римде өтеді. Фильм негізінде поляк жазушысы, Нобель сыйлығының лауреаты Генрик Сенкевичтің 1896 жылғы осы аттас романы жатыр. Metro Goldwyn Mayer компаниясымен түсіріліп, Technicolor форматында сақталған фильмді Мервин Лерой С.Н. Берман, Соня Левиен және Джон Ли Махин жазған сценарий бойынша түсірген. Бұл Генрик Сенкевичтің романының төртінші экрандық бейімделуі. Фильмде Роберт Тейлор, Дебора Керр, Лео Генн және Питер Устинов түскен, сондай-ақ Патриция Лаффан, Финлей Кьюри, Абрахам Софаер, Марина Берти, Бадди Бэр және Феликс Эйлмер де бар. Болашақ итальян жұлдыздары София Лорен мен Бад Спенсер эпизодтық рөлдерде пайда болды. Музыкасын Миклош Роза, операторлық жұмысын Роберт Суртис пен Уильям В. Скалл жасаған. Фильмді Metro Goldwyn Mayer 2 қараша 1951 жылы шығарды. 64-68 жылдар аралығындағы оқиғалар тарихи және ойдан шығарылған оқиғалар мен кейіпкерлерді біріктіреді, ал сол кезеңнің маңызды оқиғалары бірнеше аптаның ішінде сығымдалған. Фильмнің басты тақырыбы – Рим империясының христиандықпен қақтығысы және Юлий-Клавдий әулетінің соңғы жылдарында христиандарды қуғындау. Ол өзінің көрнекті және қуатты предшественнигі, император Клавдийден өзгеше, жемқор және құрылысшыл болып шықты, ал оның әрекеттері бұрынғы тыныш әлеуметтік тәртіпті құрту қаупін тудырды. Атау апокрифтік Петірдің істері кітабындағы бір оқиғаға сілтеме жасайды. Фильм сегіз «Оскар» сыйлығына ұсынылды, оның ішінде «Үздік фильм» номинациясы да бар, және ол MGM компаниясын банкроттықтан құтқарып қалған үлкен кассалық табысқа ие болды. Питер Устинов «Алтын глобус» сыйлығын «Екінші жолдағы актер» номинациясы бойынша жеңіп алды, ал Роберт Суртис пен Уильям В. Скалл «Үздік операторлық жұмыс» сыйлығын жеңіп алды.
Quo Vadis (Latin for "Where are you going?") is a 1951 American religious epic film set in ancient Rome during the final years of Emperor Nero's reign, based on the 1896 novel of the same title by Polish Nobel Laureate author Henryk Sienkiewicz. Produced by Metro Goldwyn Mayer and filmed in Technicolor, it was directed by Mervyn LeRoy from a screenplay by S. N. Behrman, Sonya Levien, and John Lee Mahin. It is the fourth screen adaptation of Sienkiewicz's novel. The film stars Robert Taylor, Deborah Kerr, Leo Genn, and Peter Ustinov, and features Patricia Laffan, Finlay Currie, Abraham Sofaer, Marina Berti, Buddy Baer, and Felix Aylmer. Future Italian stars Sophia Loren and Bud Spencer appeared as uncredited extras. The score is by Miklós Rózsa and the cinematography by Robert Surtees and William V. Skall. The film was released by Metro Goldwyn Mayer on November 2, 1951. The story, set between 64–68 AD, combines both historical and fictional events and characters, and compresses the key events of that period into the space of only a few weeks. Its main theme is the Roman Empire’s conflict with Christianity and persecution of Christians in the final years of the Julio Claudian line. Unlike his illustrious and powerful predecessor, Emperor Claudius, Nero proved corrupt and destructive, and his actions eventually threatened to destroy Rome's previously peaceful social order. The title refers to an incident in the apocryphal Acts of Peter. The film was nominated for eight Academy Awards, including Best Picture, and it was such a huge box office success that it was credited with single handedly rescuing MGM from the brink of bankruptcy. Peter Ustinov won the Golden Globe Award for Best Supporting Actor – Motion Picture, and Robert Surtees and William V. Skall won the award for Best Cinematography.
Сюжет
Маркус Виниций – римдік әскери қолбасшы және XIV Гемина легаты. Британия мен Галлиядағы соғыстардан оралғанда, ол Лигияға ғашық болады, ол – шын ниетті христиан; дегенмен ол оның махаббатын жеңуге тырыса береді. Лигия зейнеткерліктегі римдік генерал Аул Плавцийдің сүйікті асырап алған қызы ретінде өскенімен, заң бойынша ол Римнің Лигиялық тұтқыны болып есептеледі және оны ескі генерал күтімінде ұстап тұрады. Маркустың араласатын ағасы Петроний, оның қызметі үшін сыйлық ретінде оған Лигияны беруге Неронды көндіреді. Лигия бұл келісімге наразы болады, бірақ ақырында Маркусқа ғашық түседі. Осы аралықта Неронның жасаған зұлымдықтары күшейе түседі және оның мінез-құлқы одан да нашарлайды. Нерон Римді өртеп, оны христиандардың кінәсінде айыптағаннан кейін, Маркус Лигия мен оның отбасын құтқаруға аттанады. Нерон оларды және барлық христиандарды тұтқындап, өз циркінде қырқып тастауға үкім шығарады; кейбіреулерін арыстандар өлтіреді. Неронның ең сенімді кеңесшісі Петроний, христиандар шейіттер ретінде қадірленетінін ескертеді, бірақ императордың пікірін өзгерте алмайды. Содан кейін, Неронның ақылсыздығынан шаршап, ол да өзіне қарсы шығуға дайын тұрғанына күмәнданып, Петроний Неронға хат жазып, императорды аяусыз сынайды (бұл хатты ол бұрын өлімінен сақтану үшін жасырып қойған еді) және білегіндегі артериясын кесіп, өзін-өзі өлтіреді. Оның құлы Эуника (оған ғашық болған) босатылғанына қарамастан, онымен бірге өлуді таңдайды. Христиан апостолы Петір де Иеміздің белгісіне жауап ретінде Римге оралғаннан кейін тұтқындалады және ол Цирк түрмесінде Маркус пен Лигияға үйленеді. Петір кейіннен басымен төмен қаратып айқышқа шегеленіп өлтіріледі, бұл жазалау түрін Неронның преториандық гвардиясы оны мазақтап ойлап тапқан. Маркусқа құмарлық танытқан Неронның әйелі Поппея оның өзін тастағаны үшін қастық жоспар құрады. Лигия цирктегі қазыққа байланады және аренаға жабайы бұқа жіберіледі. Лигияның күзетшісі Урсус, Лигияны өлтіруден сақтап қалу үшін, бұқаны қолдарымен өлтіруге тырысады. Маркус императордың ложасына алып барылып, осы оқиғаны қарауға мәжбүр болады. Бұл әрекет оның көрермендердің арасындағы адал офицерлерін ашуландырады. Бірақ Урсус бұқаны құлатып, мойнын сындыра алады. Сол сәтте Маркус байлауларынан босап, Лигияға жетіп алу үшін аренаға секіреді. Урсустың жеңісіне қатты таң қалған және Лигияның әлі де ұлы соғыс батыры саналатын Маркустың сүйіктісі екенін көрген көпшілік Неронды оларды кешіруге шақырады. Ол бұқаралық талаптарды төрт сарайлық кеңесші – Сенека, сәулетші Фаон, ақын Лукан және музыкант Терпнос қолдағаннан кейін де кешіруден бас тартады. Бұл шешім көпшілікті ашуландырады және Маркустың адал әскерлері үшті құтқару үшін аренаға шабады. Маркус Неронды Римді өртеп жібергені үшін айыптайды және генерал Гальба сол сәтте қалаға шабуылдап, Неронды тақтан түсіруді көздеп отырғанын хабарлайды және оны Римнің жаңа императоры деп жариялайды. Көпшілік Римді өртеп жіберген Нерон емес, христиандар екеніне сеніп, көтеріліс көтеріледі. Нерон сарайына қашып кетеді, онда ол Поппеяны өлтіреді, оны христиандарды күнәлі деп тануға итермелегені үшін айыптайды. Содан кейін Неронның әлі де сүйген, тастап кеткен сүйіктісі Акт пайда болады және оған өз өмірін аяқтау үшін қанжар ұсынады. Нерон мұны істей алмайды, сондықтан Акт оған кеудесіне қанжар басуға көмектеседі, ол өледі. Маркус, Лигия және Урсус енді босатылды, олар Римнен Маркустың Сицилиядағы поместьесіне жаңа өмір бастау үшін кетеді. Жол бойында Петірдің Римге қайтып келгенде тастап кеткен таяғы гүлдей бастайды. Көгілдір жарық пайда болады және хор ән салады: "Мен жолмын, шындық және өмірмін", – деп Иса айтқан сөздер (Жохан 14:6, Жаңа өсиет).
Marcus Vinicius is a Roman military commander and the legate of the XIV Gemina. Returning from wars in Britain and Gaul, he falls in love with Lygia, a devout Christian; in spite of this, he continually tries to win her affections. Though she grew up as the beloved foster daughter of Aulus Plautius, a retired Roman general, Lygia is legally a Lygian hostage of Rome in the old general's care. Petronius, Marcus' uncle, persuades Nero to give her to his nephew as a reward for his services. Lygia resents this arrangement, but eventually falls in love with Marcus. Meanwhile, Nero's atrocities become increasingly outrageous and his behavior more irrational. After Nero burns Rome and blames the Christians, Marcus sets out to rescue Lygia and her family. Nero arrests them, along with all the other Christians, and condemns them to be slaughtered in his Circus; some are killed by lions. Petronius, Nero's most trusted advisor, warns him that the Christians will be celebrated as martyrs, but he cannot change the emperor's mind. Then, tired of Nero's insanity and suspecting that he may be about to turn on him, too, Petronius composes a letter to Nero expressing his derision for the emperor (which he previously had concealed to avoid being murdered by him) and commits suicide by severing an artery in his wrist. His slavegirl Eunice (who has fallen in love with him) elects to die with him, despite being freed. The Christian apostle Peter has also been arrested after returning to Rome in response to a sign from the Lord, and he marries Marcus and Lygia in the Circus prisons. Peter is later crucified upside down, a form of execution conceived by Nero's Praetorian Guard as an expression of mockery. Poppaea, Nero's wife, who lusts after Marcus, devises a diabolical revenge for his rejection of her. Lygia is tied to a stake in the Circus and a wild bull is released into the arena. Lygia's bodyguard Ursus must attempt to kill the bull with his bare hands to save Lygia from being gored to death. Marcus is taken to the emperor's box and forced to watch. This act outrages his loyal officers who are among the spectators. Ursus is able to topple the bull, though, and break its neck. At that moment Marcus manages to break free from his bonds and leaps into the arena to get to Lygia. Massively impressed by Ursus's victory and seeing that Lygia is the beloved of Marcus who is still regarded as a great war hero, the crowd exhorts Nero to spare the couple. He refuses to do so, even after four of his courtiers, Seneca, architect Phaon, poet Lucan, and musician Terpnos add their endorsement of the mob's demands. The decision enrages the crowd and Marcus's loyal troop members rush to the arena to save the three. Marcus accuses Nero of burning Rome and announces that General Galba is at that moment marching on the city, intent on replacing Nero, and hails him as new Emperor of Rome. The crowd revolts, now firmly believing that Nero, not the Christians, is responsible for the burning of Rome. Nero flees to his palace, where he strangles Poppaea, blaming her for inciting him to scapegoat the Christians. Then Acte, Nero's discarded mistress who is still in love with him, appears and offers him a dagger to end his own life before the mob storming the palace kills him. Nero cannot do it, so Acte helps him to push the dagger into his chest, and he dies. Marcus, Lygia, and Ursus are now free, and they leave Rome for Marcus' estate in Sicily to begin a new life together. By the roadside, Peter's crook, which he had left behind when he returned to Rome, has sprouted blossoms. A radiant light appears and a chorus intones, "I am the way, the truth, and the life," words spoken by Jesus (John 14:6, New Testament).
Актерлік құрам
Фильмде көптеген авторлық құқығы көрсетілмеген эпизодтық рөлдер мен камеолар бар: олардың ішінде Элизабет Тейлор аренадағы христиан тұтқыны, София Лорен лигиялық құл, Кристофер Ли күймеші, Клелия Матания шаштараз Парменида, Марика Аба Неронның тойындағы ассириялық биші, Ричард Гаррик Маркуспен бірге Триумф салтанатындағы құл, Джузеппе Тоси Неронның тойындағы күрескер, Адриенна Корри тұтқынға түскен христиан әйел, Буд Спенсер императорлық сақшы, және Робин Хьюз флешбэк сахнасында Иса рөлінде. Баяндаманы авторлық құқығы көрсетілмеген Уолтер Пиджен оқыған.
The film features many uncredited supporting parts and cameos: including Elizabeth Taylor as a Christian prisoner in arena, Sophia Loren as a Lygian slave, Christopher Lee as a chariot driver, Clelia Matania as Parmenida the hairdresser, Marika Aba as the Assyrian Dancer at Nero's banquet, Richard Garrick as a slave with Marcus at Triumph, Giuseppe Tosi as a wrestler at Nero's banquet, Adrienne Corri as an imprisoned Christian woman, Bud Spencer as an Imperial Guard, and Robin Hughes as Jesus in a flashback tableau. The narration was provided by an uncredited Walter Pidgeon.
Сыншыл реакция
Bosley Crowther (The New York Times) аралас пікір білдірді: «Бұл – кино өнерінің таңғажайып комбинациясы және қарапайымдық, визуалды қызығушылық пен сөздік жалықтыру, тарихи мақтан мен сезімталдық». Краутер тіпті Сесил Б. Демилдің «The Sign of the Cross» фильміндегілердің «режиссер Мервин Леройдің осы фильмде көрсеткен адамдық зұлмат пен жойқындық көріністерімен салыстыруға келмейтінін» айтты. Бірақ осы визуалды табыс пен бай образдылықтың арасында, тістеріңізді тістеп қоюға әкеп соқтыратын, ескіше романтика жатыр. Variety журналы фильмнің «Бір Ұлттың Тууы» мен «Желмен Кеткендер» сияқты кассалық табысқа ие екенін жазды. Онда масштаб, ауқым, әсер және динамика бар, бұл соңғы уақыттарда «супер колоссальды» терминіне қайта сенімділік береді. Бұл – толық мағынасында тамаша көрініс. Эдвин Шаллерт (Los Angeles Times) оны «ең керемет фильмдердің бірі, мүмкін ең кереметі» деп мәлімдеді. «Оның көркемдік сән-салтанаты ешбір өндірісте теңдессіз». Ричард Л. Коу (The Washington Post) оны «тамаша ойын-сауық көңіл көтеретін фильм» деп атады. «Атақты роман негізінде түсірілген, кең ауқымды және қымбат фильм Palace экранында үш сағаттан астам уақыт көрсетілсе де, сіз осы уақытқа дейін болғаныңызға сенбейсіз». Harrison's Reports жариялады: «Шынайы байлық, декорациялардың үлкендігі, актерлік құрамның көлемі және Technicolor түсірілімінің әдемілігі тұрғысынан 'Quo Vadis' фильміне тең келетін фильм әлі түсірілген жоқ. Бұл – толық мағынасында супер колоссальды көрініс, және осы себепті ол кіру билетінің жоғары бағасына лайық». The Monthly Film Bulletin фильмге теріс баға берді, «үлкендік пен көріністің қаншалықты жалықтыратынын, егер олар талғам, сезім және, таңқаларлықтай, шығармашылық талантынан айырылса, көрсетеді» деп жазды. Фильм қиялы аз режиссураланған, өмірден үлкен пропорцияларға сәйкес өте баяу темпте түсірілген, ал оның техникалық сапасы әсерлі емес. Rotten Tomatoes сайтындағы 18 рецензия негізінде фильм 83% рейтингке ие, орташа бағасы 6.40/10.
Bosley Crowther of The New York Times wrote in a mixed review, "Here is a staggering combination of cinema brilliance and sheer banality, of visual excitement and verbal boredom, of historical pretentiousness and sex." Crowther thought that even Cecil B. DeMille's The Sign of the Cross "had nothing to match the horrendous and morbid spectacles of human brutality and destruction that Director Mervyn LeRoy has got in this. But within and around these visual triumph and rich imagistic displays is tediously twined a hackneyed romance that threatens to set your teeth on edge." Variety wrote that the film was "right up there with Birth of a Nation and Gone With the Wind for box office performance. It has size, scope, splash, and dash, giving for the first time in a long while credence to the now clichéd 'super colossal' term. This is a super spectacle in all its meaning." Edwin Schallert of the Los Angeles Times declared it "one of the most tremendous if not the greatest pictures ever made Its pictorial lavishness has never been equaled in any other production." Richard L. Coe of The Washington Post called it "a fabulously entertaining movie. Though the expansive, expensive film from the celebrated novel runs over three hours on the Palace screen, you won't believe you've been there nearly that long." Harrison's Reports declared, "For sheer opulence, massiveness of sets, size of cast, and beauty of Technicolor photography, no picture ever produced matches 'Quo Vadis'. It is a super collosal [sic] spectacle in every sense of the meaning, and on that score alone it is worth a premium price of admission." The Monthly Film Bulletin was negative, writing that the film "demonstrates how inordinately boring the convention of size and spectacle can be, when divorced from taste, feeling, and, to a surprising extent, creative talent. The film is unimaginatively directed, at a very slow pace in keeping with the general larger than life proportions, and its technical qualities are not impressive." The film holds a score of 83% on Rotten Tomatoes based on 18 reviews, with an average rating of 6.40/10.
Марапаттар мен ұсыныстар
Сыйлық санаты Номинант(тар) Нәтиже Ref. «Оскар» сыйлығы Ең үздік фильм Сэм Зимбалист Ең үздік қосалқы актер Лео Генн, Питер Устинов Ең үздік көркемдік безендіру – Түсті Эстетикалық безендіру: Уильям А. Хорнинг, Седрик Гиббонс және Эдвард Карфагно; Декорация: Хью Хант Ең үздік түсірушілік – Түсті Роберт Суртис және Уильям В. Сколл Ең үздік костюм дизайны – Түсті Гершель Маккой Ең үздік фильм монтаждау Ральф Э. Винтерс Драмалық немесе комедиялық фильмнің ең үздік музыкасы Миклош Роза Америка Режиссерлер Гильдиясы сыйлықтары Кинодағы ең үздік режиссерлік жетістіктері Мервин Лерой «Алтын глобус» сыйлығы Ең үздік фильм – Драма Ең үздік қосалқы актер – Фильм Питер Устинов Ең үздік түсірушілік – Түсті Роберт Суртис және Уильям В. Сколл Халықаралық кино музыкасы сыншылары сыйлығы Ең үздік архивтік жазба Миклош Роза, Ник Рейн, Джеймс Фитцпатрик және Люк Ван Де Вен, Ginko Digi, Фрэнк К. ДеВальд Ұлттық кинотақырыптар кеңесі сыйлықтары Топ-10 фильмдер 9-шы орын.
Award Category Nominee(s) Result Ref. Academy Awards Best Motion Picture Sam Zimbalist Best Supporting Actor Leo Genn Peter Ustinov Best Art Direction – Color Art Direction: William A. Horning, Cedric Gibbons, and Edward Carfagno; Set Decoration: Hugh Hunt Best Cinematography – Color Robert Surtees and William V. Skall Best Costume Design – Color Herschel McCoy Best Film Editing Ralph E. Winters Best Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Miklós Rózsa Directors Guild of America Awards Outstanding Directorial Achievement in Motion Pictures Mervyn LeRoy Golden Globe Awards Best Motion Picture – Drama Best Supporting Actor – Motion Picture Peter Ustinov Best Cinematography – Color Robert Surtees and William V. Skall International Film Music Critics Association Awards Best Archival Re Recording of an Existing Score Miklós Rózsa ; Nic Raine ; James Fitzpatrick and Luc Van De Ven ; Ginko Digi ; Frank K. DeWald National Board of Review Awards Top 10 Films 9th Place
Музыка
Миклош Розаның музыкасы тарихи дәлдігімен ерекшеленеді. Ежелгі Рим музыкасы сақталмағандықтан, Роза өзінің хорлық-оркестрлік партитурасына Сеикилос эпитафиясы, Немезиске арналған гимн және Месомедтің Күнге арналған гимні сияқты ежелгі грек және еврей мелодияларының бірнеше фрагменттерін қосты. 1963 жылы MGM Records Роза мен Карло Савинаның дирижерлігімен Рим симфониялық оркестрі орындаған Розаның фильмдерінен үзінділердің стерео жинағын шығарды. Роза Жеңіс шеруін дирижерлік етті. 1977 жылы Роза өзінің 12 шығармасының стерео жазбасын жасады, және тағы да Корольдік филармониялық оркестрін басқарды. 2012 жылы Ник Рейн, Прага қалалық филармониялық оркестрін дирижерлік етіп, барлық партитураны жазды (барлығы екі CD-де 38 трек). Бұл Розаның жазған, бірақ фильмнің саундтрегінде қолданылмаған бірнеше музыкалық бөлімдерін де қамтыды. Фильмнің соңында, жаңа император Галбаның әскерлерінің жеңісін жариялайтын салтанатты шеру өтеді. Бұл тақырып Розаның «Бен-Хур» (1959) фильмінде «Арбашылар шеруінен» бұрын «Нан мен ойын-сауық шеруі» ретінде қайта пайдаланылды. 1982 жылы жарық көрген автобиографиясында Миклош Роза продюсер Сэм Зимбалисттің өзінің музыкасын қалай қолданғанына өкініш білдірді: «[Ол] музыканы тиімді пайдаланбады. Мен көп еңбек еткеніммен, менің жұмысымның көп бөлігі дыбыс эффектілерімен жабылып қалды немесе естілмейтіндей төмен дыбыспен ойналды. Бұл мен үшін үлкен көңіл көшіру болды». Дегенмен, ол «Quo Vadis» шетелде түсірілгендіктен Голливудтың оны толығымен бойкоттап, Академия сыйлығына ұсынылмағаны туралы жазғанда жаңылысты. Розаның Лигияға арналған махаббат тақырыбын Пол Фрэнсис Вебстер сөздерімен жазды, ал Марио Ланза оны алғаш рет 1952 жылғы қаңтардағы радио хабарламасында орындады.
The music score by Miklós Rózsa is notable for its historical authenticity. Since no Ancient Roman music had survived, Rózsa incorporated a number of fragments of Ancient Greek and Jewish melodies such as the Seikilos epitaph, the Hymn to Nemesis and Hymn to the Sun by Mesomedes into his own choral orchestral score. In 1963, MGM Records brought out a stereo compilation of excerpts from Rózsa's film scores played by the Symphony Orchestra of Rome, conducted by Rózsa and Carlo Savina. Rózsa conducted the Triumphal March. In 1977, Rózsa made a stereo recording of 12 selections from his score, once again conducting the Royal Philharmonic Orchestra. In 2012, Nic Raine, conducting the City of Prague Philharmonic Orchestra, recorded the entire score (a total of 38 tracks on two CDs). This included several pieces of music that were originally recorded by Rózsa, but not used on the film's soundtrack. At the end of the film, a triumphal march heralds the success of the armies of the new emperor, Galba. This theme would be reused by Rózsa in Ben Hur (1959) as the brief "Bread and Circuses March" preceding "The Parade of the Charioteers", prior to the famous chariot race. In his 1982 autobiography, Miklós Rózsa expressed his regret at the way his score was handled by producer Sam Zimbalist, 'a dear personal friend': "[He] didn't use the music in any way as effectively as he might have done. After all the trouble I went to, much of my work was swamped by sound effects, or played at such a low level as to be indistinguishable It was a great disappointment to me." However, he was mistaken when he wrote: "Quo Vadis, because it was produced abroad, was completely boycotted by Hollywood and received no Academy nominations." Rózsa's love theme for Lygia ("Lygia") was set to words by Paul Francis Webster and Mario Lanza sang it for the first time on his radio show broadcast of January 1952.
Үй медиасы
Фильмнің екі дискілік арнайы басылымы ұзақ фотохимиялық қалпына келтіру процесінен кейін 2008 жылдың 11 қарашасында АҚШ-та DVD форматында жарық көрді. 2009 жылдың 17 наурызында жоғары сапалы Blu-ray нұсқасы шығарылды.
A two disc special edition of the movie was released on DVD in the U. S. on November 11, 2008, after a long photochemical restoration process. A high definition Blu ray version was released March 17, 2009.
Комикстердің адаптациясы
Thriller Comics No 19, шілде 1952 (Amalgamated Press, Лондон) Түсті фотосурет мұқабасы [сурет кері] • 64 бет қара-ақ түсте (Джоан Уитфорд бейімдеген • Джефф Кампион салған) [Фильмнің көрінісіне өте адал. Дегенмен, орын жетпеуіне байланысты, Маркустың досы Нерва да, Петронийдің құлы Әунике де алынып тасталған.]
Thriller Comics No 19, July 1952 (Amalgamated Press, London) Full color photo cover [image reversed] • 64 pages in black and white (Adapted by Joan Whitford • Drawn by Geoff Campion) [Remarkably faithful to the look of the film. However, apparently for reasons of space, both Marcus' friend Nerva and Petronius' slavegirl Eunice are excised.]