Кіріспе
Делавэр классының линкорлары – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің екінші дредноут классы. Осы класспен АҚШ Конгресі капиталдық кемелерге қойған шектеулер алынып тасталды, бұл Әскери-теңіз күштерінің Құрылыс және жөндеу бюросының инженерлеріне алдыңғы класс кемелеріндегі кемшіліктерді түзетуге және одан да қуатты, тиімді әрі жақсырақ кемелер құруға мүмкіндік берді. 1909 жылы суға түсірілген бұл кемелер АҚШ теңіз тарихында алғаш рет Оңтүстік Каролина класындағы кемелерге қарағанда екі бірлік көп, он қарудан тұратын батареяға ие болды. Осы кемелермен АҚШ Әскери-теңіз күштері торпедалық катерлерге қарсы күресу үшін толыққанды орта калибрлі қаруды қайтадан қабылдады. Бұл қару басқа ірі теңіз күштері қолданған қарудан кішірек болғанымен, көптеген ерекшеліктерден басқа, 20 ғасырдың көп бөлігінде АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін стандартты орта калибрлі қару болып қала берді. Жылдамдыққа қатысты, Делавэр кемелерінің жылдамдығы бұрынғы класс кемелерінен едәуір жоғары болды. Бұл жылдамдық барлық американдық стандартты типтегі линкорлар үшін стандартты деңгейге айналды. Жетектейтін жүйелер әртүрлі болды; Солтүстік Дакота бу турбиналарымен жабдықталса, Делавэр үш кеңейімді қозғалтқыштарды сақтап қалды. Тікелей жетекті турбиналар отынды тиімсіз пайдаланды, бұл Тынық мұхитында жауапкершілігі бар, бірақ Ұлыбританияның кең көлемді отын беру станциялары жоқ Әскери-теңіз күштері үшін маңызды мәселе болды. Бұл кемелер өмірлік жолында түрлі міндеттерді орындады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Делавэр АҚШ Атлантикалық флотының 9-шы линкор дивизиясының құрамына кірді және Ұлыбританияның Ұлы флотына қосылды. Ол конвойлерді сүйреп әкеліп, Германияның Ашық теңіз флотының блокадасына қатысты. Ал Солтүстік Дакота соғыс бойына Америка жағалауында қалды, себебі оның проблемалы турбиналық қозғалтқыштарына қатысты алаңдаушылықтар болды. Соғыстан кейін олар АҚШ Атлантикалық флотымен оқу сапарларын жүргізді. 1924 жылы Делавэр 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісіміне сәйкес металл сынықтарына айналдырылды. Солтүстік Дакота 1931 жылға дейін сақталды, содан кейін 1930 жылғы Лондон теңіз келісімінің шарттарына сәйкес ол да жартылай бұзылды.
The Delaware class battleships of the United States Navy were the second class of American dreadnoughts. With this class, the limit imposed on capital ships by the United States Congress was waived, which allowed designers at the Navy's Bureau of Construction and Repair to correct what they considered flaws in the preceding and produce ships not only more powerful but also more effective and rounded overall. Launched in 1909, these ships became the first in US naval history to exceed
The Delawares carried a battery of ten guns in five turrets, an increase of two guns over the South Carolinas. With these ships, the US Navy re adopted a full fledged medium caliber weapon for anti torpedo boat defense. While the gun was smaller than that used by other major navies, this would, with few exceptions, become the standard medium gun caliber for the US Navy for the better part of the 20th century. As for speed, the Delawares were capable of , a significant improvement over the earlier class's This would become the speed for all American standard type battleships. Propulsion systems were mixed; while North Dakota was fitted with steam turbines, Delaware retained triple expansion engines. Direct drive turbines were much less fuel efficient, a significant concern for a Navy with Pacific responsibilities but lacking Britain's extensive network of coaling stations. These ships saw varied service during their careers. During World War I, Delaware was part of Battleship Division Nine of the US Atlantic Fleet, and was assigned to the British Grand Fleet. She escorted convoys and participated in the blockade of the German High Seas Fleet. In contrast, North Dakota remained on the American coast throughout the war, due in part to worries about her troublesome turbine engines. Post war, they conducted training cruises with the US Atlantic Fleet. In 1924, Delaware was broken up for scrap metal in accordance with the Washington Naval Treaty of 1922. North Dakota survived until 1931, when she too was scrapped, under the terms of the 1930 London Naval Treaty.
Дизайн
Дредноуттың іске қосылуы мен оның айналасындағы қате ақпараттарға байланысты, АҚШ Әскери-теңіз күштері мен Конгресс, Конгрестің капиталдық кемелерге қойған тоннаж шектеулерімен жобаланған, құрылысы жүріп жатқан екі шайқас кемесінен әлдеқайда жақсы шайқас кемесіне тап болды. Шындығында, «Оңтүстік Каролина» кемелері жылдамдық жағынан ғана «Дредноуттан» төмен болды; олар азырақ ауыр артиллерия тасыды, бірақ «Дредноуттан» айырмашылығы, барлық қаруларын бір бортына жұмылдыра алды. Осының арқасында, олар бірдей салмақтағы металлдан оқ атуға қабілетті болды. Сонымен қатар, олардың бронясы мен бөлімшелеріне көбірек уақыт пен күш жұмсалғандықтан, британдық кемеге қарағанда жақсы қорғалған. Бірақ бұл факт сол кезде ешкімге мәлім болған жоқ. Дегенмен, Әскери-теңіз күштерінің Құрылыс және жөндеу бюросы (C&R) Конгресс шектеулерінде лайықты соғыс кемесін жобалау үшін тырысты және осы шектеулер аясында шайқас кемесін жобалауды мүмкіндігінше алға жылжытты. Енді осы шектеулердің шынайы емес екенін түсінген Конгресс оларды жойды; ал келешектегі шектеулер келісім-шарттармен анықталады. 1906 жылғы 26 маусымдағы заңда «оның класындағы белгілі кемелерге қарағанда ауыр бронясы және қуатты қару-жарағы бар, ең жоғары мүмкін жылдамдыққа және ең үлкен радиусқа ие» линкор кемесі туралы айтылған. «Делавэр» класы 1906 жылдан 1919 жылға дейін басталған 11 түрлі АҚШ капиталдық кемесінің екіншісі болды; осы кезеңде 29 линкор және алты линкорды құру жоспарланған, бірақ жеті линкор және барлық алты линкор жобасы тоқтатылды. «Дредноуттан» басқа, бұл кемелердің барлығы салыстырмалы түрде баяу болды, олардың жылдамдығы тек дейін жобаланған. Осы уақытта АҚШ-тың барлық әскери-теңіз күштерінің желісі «дредноуттарға» дейінгі кемелердің тәжірибесіне немесе шетелдік шайқас кемелерін бақылау арқылы жобаланды. Бұл кемелердің жобасы 1905 немесе 1906 жылдары дайын болды. Екі нұсқа ұсынылды: 10 зеңбірекке арналған нұсқа және 12 зеңбірекке арналған балама нұсқа. Үлкен кеме, оның суыру салмағы тоннаға дейін төмендетілгеніне қарамастан, ұсынылған оттық қуатына қарағанда тым қымбат деп танылды. Сонымен қатар, C&R жеке жобаларды қарастыруға міндетті болғандықтан, «Делавэрлердің» құрылысы 1907 жылға дейін басталмады. Жеке жобалардың ешқайсысы да Әскери-теңіз күштері үшін қанағаттанарлық деп табылған жоқ. Алайда, «Fore River» компаниясы кейінірек оның нұсқасын «Контроль» атты шайқас кемесіне айналдырды, ол Аргентина әскери-теңіз күштері үшін салынды. C&R жобасы жоғары бағаланғанмен, ол әлі де сынға ұшырады, әсіресе екінші қару-жарақтың нашар орналасуы және оны қорғаудың жеткіліксіздігі үшін.
Жалпы сипаттамалары
Делаварлар өздерінің алдыңғылары Оңтүстік Каролина класына қарағанда әлдеқайда қуатты болды. Конвейдің "Барлық әлемдегі шайқас кемелер" кітабында олар британдықтардың "Дредноут" кемесімен орнатылған стандартқа жеткен алғашқы кемелер ретінде аталады. Бұл, көбінесе, жаңа линкорлардың мөлшеріне Конгресс шектеулерін жоюдың нәтижесі болды; Конгресс олардың дизайнына тек бір ғана шектеу қойды – корпус пен механизмдердің құны 6 миллион АҚШ долларынан аспауы керек еді. Делавэр класының кемелері Оңтүстік Каролина кемелерінен де айтарлықтай үлкен болды. Олардың су сызығы бойынша ұзындығы 155,45 м, ал жалпы ұзындығы 157,89 м құрады. Ал, Оңтүстік Каролина класының кемелерінің жалпы ұзындығы 137,77 м болған. Делавэрдің ені 25,91 м, суға бату тереңдігі 8,23 м; Оңтүстік Каролинаның сәйкес өлшемдері 24,38 м және 7,32 м болды. Делавэр класының кемелері стандартты жағдайда және толық жүктемемен, ал Оңтүстік Каролина кемелері стандартты жағдайда және толық жүктемемен суырып алатын. Олардың мұртында алғашқы қалың тұмсықтың мысалы болды.
Қозғалтқыш
Жапониямен күтілетін қарым-қатынастарды қоса алғанда, Тынық мұхиты арқылы саяхатты талап ететін себептерге байланысты, ұзақ операциялық қашықтық АҚШ-тың барлық шайқас кемелерінің жобаларында маңызды мәселе болды. Эксперимент ретінде, осы кемелерге әртүрлі қуат қондырғылары орнатылды. "Делавэр" үш кеңейтімді поршеньді қозғалтқыштармен, ал "Солтүстік Дакота" Кертистің тікелей жетекті бу турбиналық қозғалтқыштарымен жабдықталды. Екі кемеде де 14 "Бэбкок және Уилкокс" қазандығы болды, екі бастапқы қондырғы да ; қуатына ие болды, және екі кеме де 21 теңіз шақырымы жылдамдыққа жете алды. Бас конструктор Вашингтон Л. Каппс, 16 теңіз шақырымы жылдамдықта "Солтүстік Дакотаның" "Делавэрден" 25 пайызға қысқа, ал 14 теңіз шақырымы жылдамдықта 45 пайызға аз қашықтыққа ие болады деп болжады, бұл болжам осы кездегі бу турбиналарының белгілі көрсеткіштері мен сынақ нәтижелеріне негізделген. Бұл болжам 1909 жылы кемелердің сынақ жүргізу кезінде расталды. Сонымен қатар, "Делавэрдің" қозғалтқыш подшипниктері гравитациялық жүйе орнына күшпен майлаумен жабдықталғандықтан, ол қозғалтқышты жөндеу қажеттілігі болмастан, 24 сағат бойы толық жылдамдықпен жүре алды. Бұл әдетте мүмкін емес еді, себебі поршеньді қозғалтқыштар ұзақ уақыт бойы толық қуатпен жұмыс істегенде, өздерін-өздері бұзылатыны белгілі еді. Алайда, сенімділікке деген бұл бейімділік 1930 жылдардың соңында күмәнданды, себебі поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған шайқас кемелері Тынық мұхитында нашар өнім көрсетті. 1917 жылға қарай, "Солтүстік Дакотада" оның Кертис турбиналарын ауыстыру үшін қуаттырақ және тиімдірақ редукторлы турбиналар орнатылды. Бұл турбиналар бастапқы қозғалтқыштардан шамамен жоғары қуатты қамтамасыз етті.