Жұмыссыздықты жою үшін күрескен саясаткер Джейкоб Кокси

Кіріспе

Америкалық саясаткер (1854–1951)

Джейкоб Сехлер Кокси аға (16 сәуір 1854 – 18 мамыр 1951), кейде Огайо штатының Массильон қаласының генерал Кокси деп аталған, Огайо штатында бірнеше рет сайлауға түскен американдық саясаткер. 1894 және 1914 жылдары екі рет ол "Кокси армиясын" басқарды – жұмыссыз ерлер тобы, Вашингтон қаласына «Батинкіден жазылған петицияны» ұсыну үшін шеру тартты. Бұл шерулер сәтсіз аяқталғанымен, Кокси армиясы – 1935 жылғы Әлеуметтік қамсыздандыру заңы мемлекеттік жұмыссыздыққа байланысты сақтандыру бағдарламаларын құруға ынталандырғанға дейін маңыздылығы артып келе жатқан мәселеге саяси қызығушылықты оятуға жасалған алғашқы әрекет болды.

Бірінші саяси мүдделері

Коксей демократтық партияны қолдаған ата-аналардан туған және осы бағытта саясатқа қадам басты. 1877 жылғы экономикалық дағдарыс күшейген кезде Кокси АҚШ Гринбек партиясының жақтасына айналды, ол елдің экономикалық проблемаларын дұрыс емес экономикалық принциптерге байланыстырды, осының салдарынан Американдық Азамат соғысынан кейін ақша айналымы күрт қысқарды. Гринбектердің пікірінше, жеткілікті мөлшерде қағаз ақша басып шығару арқылы жағдайды жақсартуға болады. 1890 жылдардың басында Халық партиясы құрылғанда, Кокси және көптеген басқа Гринбектер оны қолдады, содан кейін ол өзінің адалдығын осы саяси ұйымға аударды. Кокси еңбек еткен және жұмыс беруші болған, сонымен қатар ауыл шаруашылығы саласының жағдайымен таныс еді. Ол әлеуметтік жағдайды жақсарту жоспарларын іске асыру үшін уақыт пен қаржы жұмсауға дайын реформатор еді. Банктерден ақша алу банк жүйесін парализдеді, несие беру тоқтап, ұзаққа созылған дефляция жалақыға теріс әсер етті, осыдан кеңінен жұмыстан босатулар мен ереуілдер туды. Өзіне сенімділігі мен саяси амбициясы шексіз болған Кокси елдің экономикалық қиындықтарына шешім таба алатынына сенді және жолдарды жақсарту сияқты қоғамдық жұмыстар жоспарын ұсынды, оны мемлекеттік облигациялармен қамтамасыз етілген 500 миллион долларлық қағаз ақша есебінен қаржыландыруды жоспарлады. Бұл шығындар бірден инфрақұрылымды жақсартады, жұмыссыздарды жұмыспен қамтиды және несие беруді жеңілдетеді деп Кокси сенді. Кокси және оның жақын саяси әріптесі Карл Браун АҚШ үкіметін әрекет етуге мәжбүрлейтін жаңа саяси стратегия ойлап тапты. Шешім қабылдау лауазымдарын басып алу үшін дәстүрлі саяси ұйым құруға тырысудың орнына, Кокси кейін тікелей әрекет деп аталатын бағытты таңдады – жұмыссыздардың көпшілігін жинап, Конгрестен өздерінің қажеттіліктерін дереу қанағаттандыруды талап ету үшін Вашингтонға батыл шеру ұйымдастыру. Бұл жоспар 1894 жылдың көктемінде қалыптаса бастады, сондықтан наурыз айында Чикаго Рекорд газетінің бас редакторы жас тілші Рей Станард Бейкерді «Массиллондағы сол жігіттің» «Вашингтонға шеру үшін жұмыссыздар армиясын жинап жатқаны» туралы хабарлауға жіберді. Кокси отбасының көптеген мүшелері оның Кокси армиясына қатысуына қарсы болды. Оның әкесі журналистермен сөйлесуден бас тартып, ұлын «мойны қатты», «қызықсыз», «қатыгез» деп атады.

Coxey was born to parents who supported the Democratic Party and he entered politics under this banner. With the coming of the economic crisis of 1877, Coxey became a partisan of the United States Greenback Party, which ascribed the nations economic woes to faulty economic principles which led to a severe contraction of the money supply in the years after the American Civil War. Prosperity could be restored, Greenbackers believed, by the issuance of sufficient quantities of paper money. When the People's Party emerged at the start of the 1890s, it earned the support of Coxey and most other Greenbackers and he shifted his allegiance to that political organization. Coxey had experience as a laborer and an employer; he was also aware of the agricultural situation. He was a reformer who was willing to spend time and money to promote his plans for the betterment of the social order. bank runs paralyzed the local financial system, and credit dried up, while a protracted period of deflation put negative pressure on wages, prompting widespread lockouts and strikes. Never one to be short of either self confidence or political ambition, Coxey believed that he had a cure for the nation's economic woes and began espousing a plan of public works, specifically road improvement, to be financed through the issuance of $500 million in paper money, backed by government bonds. This expenditure would in one swoop improve infrastructure, put unemployed workers to work, and loosen the strangled credit situation, Coxey believed. Coxey and his close political associate Carl Browne devised a novel political strategy designed to force the United States government into action. Rather than attempt to form a conventional political organization to capture decision making offices, Coxey decided upon a course of what would later be known as direct action — the assembly of a mass of unemployed workers who would boldly march on Washington, D. C., to demand immediate satisfaction of their needs by Congress. This plan began to take shape early in the spring of 1894, to the point that by March the managing editor of the Chicago Record would assign young reporter Ray Stannard Baker to cover the "queer chap down there in Massillon" who was "getting up an army of the unemployed to march on Washington." Many members of Coxey's family were opposed to his involvement in Coxey's Army. His father refused to talk to reporters and called his son "stiff necked", "cranky", and "pig headed".

Өлім және мұра

Коксей 97 жасқа дейін өмір сүрді. Ұзақ өмір сүрудің құпиясы туралы сұрағанда, ол журналистерге әртүрлі себептерді айтты – эликсирлерден бастап, құштарлыққа қарсы тұрмауға дейін. Мамыр айының ортасында шеруға қызығушылық азайды. Коксей мағыналы жұмыс таппағандықтан алаңдады, сондықтан федералды үкімет жұмыссыздарды жұмыспен қамтамасыз етуін талап етті. Коксей, оның әйелі және ұлы, Заңгер Коксей, Вашингтон қаласына қарай 400-ге жуық наразылардың алдында атпен жүрді. Ол шөпке басқандығы үшін тұтқындалды және оның жақтастары бейбіт түрде таратылды. Бұл шеру көп әсер етпесе де, Вашингтонға жасалған шеру және сол кездегі популизмнің өсуі көптеген адамдардың жүрегіне үрей салды. 1894: Халық партиясы оны АҚШ Өкілдер палатасының 18-округінен кандидат ретінде ұсынды. 1895: Халық партиясы оны Огайо штатының губернаторы лауазымына ұсынды. 1897: Халық партиясы оны Огайо штатының губернаторы лауазымына ұсынды. 1916: АҚШ Сенатына үміткер болды. 1922: 18-округтен АҚШ Өкілдер палатасына тәуелсіз кандидат ретінде қазіргі республикашыл Б. Франклин Мерфиге қарсы жарысты, бірақ жеңіліске ұшырады. 1924: 16-округтен АҚШ Өкілдер палатасына тәуелсіз кандидат ретінде демократ Джон Максуиниге қарсы жарысты, бірақ қайтадан жеңіліске ұшырады. 1926: 16-округтен Республикалық партияның кандидаттығына үміткер болды және алғашқы сайлауда жеңіліске ұшырады. 1928: АҚШ Сенатына Республикалық партияның кандидаттығын алуға тағы да тырысты. Басылым сайлауда ол 16-округтен АҚШ Өкілдер палатасына тәуелсіз кандидат ретінде қайтадан Максуиниге қарсы жарысты (ол республикалық қарсыласы Чарльз Б. Макклинтокқа жеңіліп қалды). Ол сондай-ақ Франк Мерфинің орнына сайлауда екі дауыс алды. Ол сондай-ақ Саймон П. В. Дрюмен бірге Президенттікке үміткер болды. 1930: 16-округтен АҚШ Өкілдер палатасының алғашқы сайлауында республикашылдардың кандидаттығын алу үшін тағы да жеңіліске ұшырады. 1931: Массильон қаласының мэрі болып сайланды. 1932: 16-округтен АҚШ Өкілдер палатасының алғашқы сайлауында республикашылдардың кандидаттығын алу үшін тағы да жеңіліске ұшырады. 1932: АҚШ Фермерлік еңбек партиясының тізімі бойынша АҚШ Президенті лауазымына үміткер болды. 1934: 16-округтен АҚШ Өкілдер палатасының алғашқы сайлауында республикашылдардың кандидаттығын алу үшін тағы да жеңіліске ұшырады. 1936: 16-округтен демократ Уильям Р. Томға қарсы шықты, ол Максуини мен Макклинтоктың орнын басты, бұл жолы Одақ партиясының туымен, бірақ тағы да жеңіліске ұшырады. 1938: 16-округтен Демократиялық партияның кандидаттығына үміткер болды және жеңіліске ұшырады. 1941: 1933 жылы Массильон қаласының мэрі лауазымынан алынғаннан кейін, Демократиялық партияның кандидаттығын алуға тырысты. 1942: 16-округтен Демократиялық партияның кандидаттығына үміткер болды және жеңіліске ұшырады.

Coxey lived to be 97 years old. When asked his secret to longevity, he told reporters an array of reasons from elixirs to not resisting temptation. Interest in the march dwindled in mid May. Coxey was concerned with the lack of meaningful work, and thus demanded that the federal government provide such for the unemployed. Coxey, his wife, and his son, Legal Tender Coxey, rode in a carriage ahead of some 400 protesters towards Washington D. C. He was arrested for walking on the grass and his army peacefully dispersed. Although it didn't seem to have much effect, the march on Washington and the growing threat of populism at this time struck fear into the hearts of many. 1894: Nominated by the People's Party for the 18th District seat in the U. S. House of Representatives. 1895: Nominated by People's Party for Governor of Ohio. 1897: Nominated by People's Party for Governor of Ohio. 1916: Unsuccessfully ran for a seat in the United States Senate. 1922: Ran as an independent for the U. S. House in the 18th District against incumbent Republican B. Franklin Murphy and lost. 1924: Ran as an independent for the U. S. House against Democratic incumbent John McSweeney in the 16th District, losing again. 1926: Ran for the Republican Party's nomination for the 16th District seat and lost in the primary election. 1928: Again tried unsuccessfully to get the Republican nomination for the U. S. Senate in the primary. In the general election, he ran as an independent for the U. S. House in the 16th District, against McSweeney again (who lost his seat to the Republican challenger Charles B. McClintock). He also received two votes in the race for Frank Murphy's seat. He also ran for President as the candidate of the Interracial Independent Political Party with Simon P. W. Drew as his running mate. 1930: Again lost the contest to be the Republican nominee in the 16th District U. S. House primary. 1931: Elected as mayor of Massillon. 1932: Again lost the contest to be the Republican nominee in the 16th District U. S. House primary. 1932: Unsuccessfully ran for the office of President of the United States on the ticket of the United States Farmer Labor Party. 1934: Again lost the contest to be the Republican nominee in the 16th District U. S. House primary. 1936: Again challenged Democratic incumbent William R. Thom, the successor to McSweeney and McClintock in the 16th U. S. House District, this time under the banner of the Union Party, and again losing. 1938: Contested for the Democratic Party's nomination in the 16th District primaries and lost. 1941: Unsuccessfully tried to get the Democratic nomination for mayor of Massillon after losing his seat in 1933. 1942: Contested for the Democratic Party's nomination in the 16th District primaries and lost.