Америкалық бейсболшы Джон Лоллардың өмірі мен мансабы

Кіріспе

Джон Шерман Лоллар (23 тамыз 1924 – 24 қыркүйек 1977) – американдық кәсіби бейсболшы және жаттықтырушы. Ол 1946 жылдан 1963 жылға дейін Бас лига бейсболында қақпашы ретінде ойнады, ең бастысы Чикаго Уайт Сокс командасының құрамында, онда ол жыл сайынғы All-Star ойыншысы болды және Америка лигасының жеңімпаз командасының маңызды мүшесі болды. Замандасы, Нью-Йорк Янкиінің қақпашысы Йоги Берраның артынан қалуына қарамастан, Лоллар 1950-ші жылдардағы Бас лигадағы ең үздік қақпашылардың бірі деп есептелді. Лоллар мансабын Кливленд Индианс, Нью-Йорк Янкис және Сент-Луис Браунс командаларында ойнаудан бастады, онда ол алғашқы All-Star мәртебесін алды, бірақ Уайт Сокс командасында ойнағанда толыққанды дамыды. Ол жеті маусым бойы Америка лигасының All-Star құрамына енді. 1957 жылы Лоллар Бас лига бейсболында қақпашы позициясы үшін алғашқы Rawlings Gold Glove жүлдесін алды. Лоллар MLB карьерасын аяқтағаннан кейін Бас лигада жаттықтырушы болды және екінші лига деңгейінде бас бапкерлік қызмет атқарды. 2000 жылдың 30 қыркүйегінде ол Чикаго Уайт Сокс командасының ғасырлық құрамасына сайланды.

Өмірбаян

Лоллар Арканзас штатының Дарем қаласында, Озарк тауларының шеткері ауылдық аймағында дүниеге келген. 1945 жылы ол 34 хоум-ран соғып, .364 орташа ұрыс көрсеткішімен Халықаралық лигада көш бастады және лиганың ең бағалы ойыншысы сыйлығын жеңіп алды. Балтимор Кливленд Индиандарымен ынтымақтастық келісімшартына ие болды және 1945 жылғы маусымнан кейін Лолларды Индиандарға сатты.

Кливленд Индиандары (1946)

Лоллар өзінің бас лигасындағы дебютын 1946 жылғы 20 сәуірде жасады. Ол Кливленд Индианс командасында Фрэнки Хейз және кейін Джим Хеган қақпашыларынан кейін резервтік қақпашы болды. Үшінші нөмірлі қақпашы ретінде оның алаңда ойнаған уақыты аз болғандықтан, ол кіші лигаға қайтаруды сұрады. 1947 жылы ол Янкилер командасының қақпашы орны үшін Йоги Беррамен бәсекелестікке түсті. Янкилердің жаттықтырушысы және Бейсбол залының мүшесі, көрнекті қақпашы Билл Дики, Янкилерге Берраның сол қолымен ұстауы Лоллардың оң қолымен ұстауынан гөрі Янки стадионының өлшемдеріне (301' 457' 461' 407' 296' сол алаң, сол-орталық алаң, орталық алаң, оң-орталық алаң, оң алаң) жақсы сай келетінін кеңес берді. 1948 жылғы маусымда Лоллар доптың соққысынан қолына жарақат алды, нәтижесінде жылдың қалған бөлігінде оның алаңдағы әрекеттері шектелді.

Сент-Луис Браунс (19491951)

Лоллар Сент-Луис Браунс клубына ауыстырылды және 1949 жылғы маусымда Лес Мосты бастапқы қақпашы ретінде алмастырды. Ол маусымды .280 соққы көрсеткішімен аяқтады, ал карьерасындағы ең жоғары көрсеткіші .391 болды. Ричардс "алаңдағы менеджер" деп атаған Лоллар, үлгісімен жетекшілік ететін және питчерлерді жақсы басқаратын тыныш, еңбекқор ойыншы еді. 1954 жылы 25 мамырда ол Ал Смитке база ұрлауға рұқсат бергеннен кейін, жылдың қалған бөлігінде барлық 18 база ұрлауға тырысқан ойыншыны тоқтатып, лақтырып жіберді. Ол 1950-ші және 1960-шы жылдардың басында "Go Go White Sox" командасының негізгі ойыншысы болды, оның құрамында болашақ Даңқ залының мүшелері Луис Апарисио, Нелли Фокс, Джордж Келл, Хойт Вильгельм және Эрли Винн болды. Бейсбол тарихындағы кімнің кім екендігінде "құдіретті соққы соққысы бар қауіпті ойыншы" деп сипатталған Лоллар, өзінің мансабының көп бөлігін 352' 415' 352' өлшемдері бар Comiskey Park стадионында өткізді (сол жақ алаң, орталық алаң, оң жақ алаң). 1955 жылдың 23 сәуірінде ол бір ойынның екі иннингінде екі рет соққы алғанда, үлкен лиганың рекордын теңестірді. Лоллар бір маусымда 50-ден астам соққыға ұшырамады және күнделікті ойыншы болғаннан кейін 15 маусымның әрқайсысында соққыдан гөрі көбірек таяқ шайқады. Оның мансабындағы базаға шығу көрсеткіші Беррадан жоғары болды (.357-ге қарсы .348). 1956 жылы ол 28 даблмен карьералық ең жоғары көрсеткішін – .293 соққысын көрсетті. "White Sox" 1957 жылға дейін бес маусым қатарынан үшінші орынды иеленді, содан кейін маусымның соңына дейін бірінші орынға шықты, бірақ маусымды "Yankees" командасынан кейін екінші орында аяқтады. Лоллар тұтқыншы үшін алғашқы "Алтын қолғап" сыйлығын жеңіп алды, ол бастапқыда екі лигадағы әр позицияға бір жүлдегерді қарастырды. Сол жылы 20 тамызда ол Боб Киганның но-хиттерін ұстады. 1958 жылы "White Sox" 14 маусымда соңғы орыннан қайта оралып, маусымды тағы да "Yankees" командасынан кейін екінші орында аяқтады. Лоллар команданы 20 хоум-ранмен және 84 ұпаймен жетекшілік етті. 1959 жылы "White Sox" "Black Sox" даулы оқиғасынан бері алғаш рет Америка лигасының чемпионатын жеңіп алды, регби маусымын Кливленд Индианс командасынан бес ойынмен аяқтады. Лоллар "White Sox" питчинг құрамына Америка лигасының ең төменгі есептік көрсеткішіне жетуге көмектесті. Ол тағы да команданы жетектеді, карьералық ең жоғары көрсеткіш – 22 хоум-ран және 84 ұпай жинады, сондай-ақ үшінші рет "Алтын қолғап" сыйлығын жеңіп алды. Лоллар 1962 жылғы маусымға дейін "White Sox" командасының бастапқы қақпашысы болып қалды. 1962 жылы 20 маусымда ол Минесота Твинс командасының ойыншысы Тед Садовскидің тастаған добынан бас бармағын сындырды. Ол 25 шілдеге дейін қайта оралмады және маусымда барлығы 84 ойынға қатысты. Лоллар 1963 жылғы маусымның соңында 38 жасында ойыннан зейнеткерлікке шықты.

Lollar was traded to the St. Louis Browns and replaced Les Moss as their starting catcher for the 1949 season. He ended the season hitting .280 with a career high .391 on base percentage. Lollar, whom Richards called "a manager on the field", was a quiet workhorse who led by example and was an excellent handler of pitchers. In 1954, after allowing a stolen base to Al Smith on May 25, he threw out all 18 would be base stealers during the remainder of the year. He became a mainstay behind the plate for the Go Go White Sox teams of the 1950s and early 1960s, which included future Hall of Fame members Luis Aparicio, Nellie Fox, George Kell, Hoyt Wilhelm, and Early Wynn. Described as a dangerous hitter with power in Who's Who in Baseball History, Lollar played most of his career in cavernous Comiskey Park, whose dimensions were 352' 415' 352' LF CF RF. He tied a major League record on April 23, 1955 when he got hits twice in two different innings of the same game. Lollar never struck out more than 50 times in a season and walked more than he struck out in each of the 15 seasons he played after becoming an every day player. His career on base percentage was higher than Berra's (.357 versus .348). He hit a career high .293 with 28 doubles in 1956. The White Sox finished in third place for five consecutive seasons until 1957, when the Sox held first place until late June, before finishing the season in second place behind the Yankees. Lollar won the first Gold Glove Award for catcher in , which initially had one recipient per position for both leagues. That year he caught Bob Keegan's no hitter on August 20. In 1958, the White Sox would battle back from being in last place on June 14 to once again finish the season in second place behind the Yankees. Lollar led the team with 20 home runs and 84 runs batted in. In 1959, the White Sox won their first American League pennant since the Black Sox scandal in , finishing the regular season five games ahead of the Cleveland Indians. Lollar helped guide the White Sox pitching staff to the lowest earned run average in the American League. He also led the team once again with a career high 22 home runs and 84 runs batted in and winning his third consecutive Gold Glove Award. Lollar remained the White Sox starting catcher through the 1962 season. In 1962, he fractured his thumb on June 20 when he was hit by a pitch by Ted Sadowski of the Minnesota Twins. He did not return until July 25, and appeared in only 84 total games during the season. Lollar retired from playing at the end of the 1963 season at the age of 38.

Атак-даңқ залына түсу мүмкіндігі

1992 жылы жарық көрген «Бейсбол даңқы залынан назардан тыс қалғандар туралы» кітабында Лоллар 32 бұрынғы жоғары лига ойыншысының бірі ретінде, Даңқ залына үміткер деп танылды. Кітаптағы жеті ойыншы қазірге Даңқ залына енді: Ричи Эшберн, Орландо Сепеда, Ларри Доби, Нелли Фокс, Билл Мазероски, Хал Ньюхаузер және Рон Санто. Лоллар – Томас Оуэнстің «Ұлы ұсталар» кітабында суреттелген 36 ұстаның бірі. Лоллар қазіргі таңда Американың Бейсбол жазушылар қауымдастығының (BBWAA) тағайындаған Тарихи шолу комитетінің (10-12 BBWAA мүшесінен құралған іріктеу комитеті) қарауымен 2017 жылдың қараша айында «Алтын дәуір» сайлау тізіміне кандидат ретінде қаралуға құқылы. Егер ол 10 үміткерден тұратын «Алтын дәуір» тізіміне іріктелсе, 2017 жылдың желтоқсанында 16 мүшелі «Алтын дәуір» комитеті, Даңқ залының ойыншыларға арналған «Алтын дәуір» ережелеріне сәйкес, оны Даңқ залына сайлау үшін қарастыруға құқылы болады.

МЛБ статистикасы мен басты оқиғалар

Он сегіз жылдық жоғары лигалық мансабында Лоллар 1752 ойында ойнап, 5351 соққыда 1415 соққы жинады, карьералық орташа соққы көрсеткіші .264 болды, сонымен қатар 155 үй ішіндегі соққы, 808 ұрылған ұпай және .357 базаға шығу көрсеткішіне ие болды. 1961 жылы ол бүкіл маусым бойына бір ғана қателік жасады. Мансабында Лоллар база ұрлауға тырысқан ойыншылардың 46,18%-ын тоқтатып, барлық уақыт тізімінде 5-орынға ие болды. Ол мансабында 110 рет таза ойын көрсетті, бұл оны жоғары лига қақпашылары арасында 21-орынға қойды. 1963 жылы зейнетке шыққан кезде ол қақпашылар арасындағы барлық уақыт бойынша үй ішіндегі соққылар саны бойынша 9-орында тұрды.

Жылдар Ойындар Соққылар Ұпайлар Соққылар 2B 3B HR Ұрылған Ұпайлар BB SO OBPSLGB AFld% 18 1752 5351 623 1415 244 14 155 808 20 671 453 .357 .402 .264 .992

All Star (AL): 1950, 1955, 1956, 1958, 1959 2, 1960 2. Ол 1966 жылғы әлем сериясінің чемпионы болған маусымға дейін осы қызметте болды, содан кейін 1967 жылдың 28 қыркүйегінде 1968 жылғы маусымда оны сақтап қалмайтыны жарияланды. Кейін ол 1968 жылы «Окленд Атлетикс» командасының жаттықтырушысы болды және 1970 жылдары «Атлетикс» командасының екінші лигадағы «Айова Оукс» және «Тусон Торос» филиалдарын басқарды. Лоллар соңында Миссури штатының Спрингфилд қаласында боулинг аллеясының иесі болды, ол 1977 жылдың 24 қыркүйегінде 53 жасында рактан қайтыс болды.