Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық музыкант
British musician
Дэвид Джон Манроу (12 тамыз 1942 – 15 мамыр 1976) – британдық музыкант және ежелгі музыка тарихшысы.
David John Munrow (12 August 194215 May 1976) was a British musician and early music historian.
Ерте өмір және білім
Манроу Бірмингемде дүниеге келді, онда оның әке-шешесі Бірмингем университетінде сабақ берді. Оның анасы, Хилда Айви (құрметті аты Норман) Манроу (1905–1985) – би оқытушысы, ал әкесі, Альберт Дэвис "Дэйв" Манроу (1908–1975) – лекция оқып, дене шынықтыру пәнінен сабақ берген, сондай-ақ осы тақырыпта кітап жазған. Манроу 1960 жылға дейін Бирмингемдегі Король Эдуард мектебінде оқыды. Ол оқуда өте жақсы нәтижелер көрсетті және әсем дауысымен ерекшеленді. Ол бас фаготты уақытша алып, шамамен екі аптадан кейін қайтарды, оны керемет ойнай білді. 1960 жылы Манроу бір жылдық үзіліс алып, Перуға сапар шекті, онда Британдық Кеңес студенттік бағдарламасы бойынша Лимадағы Маркхэм колледжінде ағылшын тілін оқытты. Лимаға Сан-Паулудан пойызбен жетіп, Бразилия, Боливия, Перу және Чилиде біршама уақыт саяхаттап, Латын Америкасының дәстүрлі музыкасын зерттеді және халық аспаптарын жинады. Ол Ұлыбританияға бірнеше боливиялық флейталармен және басқа да сирек кездесетін аспаптармен оралды. Кембридждегі Пемброк колледжінде ағылшын тілінен магистрлік диплом алу үшін оқып жүргенде, Кристофер Хогвуд ұйымдастырған студенттік күзгі концертте Оңтүстік Америка аспаптарында ойнап, музыкалық өнерге қатысты. Музыка профессоры Тёрстон Дарт Манроудың өнеріне қызығушылық танытты. Дарттың кабинетіне барғанда, Манроу қабырғада ілінген кремхорнды байқады; Дарт оны уақытша алуға ұсынды, бұл Манроуды ертедегі музыкалық аспаптарды тәуелсіз зерттеуге шабыстады. Ол Корольдік Шекспир компаниясының үрмелі аспаптар тобына фаготист ретінде қосылды, бірақ көп ұзамай музыка директоры Гай Вольфенденнің ынталандыруымен Шекспир заманының аспаптарын ойнады. Ол көптеген аспаптарда шеберлік танытса да, рекордерде ойнауда ерекше көзге түсті. Оның ағылшын стиліндегі қарапайым және бақыланатын өрнегі, голланд диктофоншысы Франс Брюгген және басқалар қолдайтын континенталды стильдің кең тональды мүмкіндіктерімен қарама-қарсы болды. 1967 жылы ол Лестер университетінде ерте музыка тарихы бойынша жартылай штатты оқытушы болып тағайындалды, ал өткен жылы Джиллиан Вероника Ридке үйленді. Ол сондай-ақ Лондон Корольдік колледжінде ертедегі ағаштан жасалған үрмелі аспаптарды оқытты, онда оның ұстазы Тёрстон Дарт жақында жаңа музыка бөлімінің меңгерушісі болып тағайындалды. Кристофер Хогвудпен бірге ол Лондонның ерте музыка тобын құрды, оның негізгі мүшелері өздерінің белгілі бір аспаптары бойынша сарапшылар болды. Кейде қажет болған жағдайда басқа кәсіби музыканттар да шақырылды, мысалы, Найджел Норт және Роберт Спенсер, екеуі де танымал лютнистер. 1968 жылдан бастап ол әлемді аралап, кез келген елде сирек кездесетін аспаптарды іздеді. Ол корнет және ракеткаға қатысты аспаптардың үлгілерін жасауды Кристофер Монк пен Отто Штайнкопфтан тапсырды. Екі телешоу оны танымал есімге айналдырды: "Генрих VIII-нің алты әйелі" (1970) және "Елизавета R" (1971). Ол сондай-ақ 1972 жылы "Генрих VIII және оның алты әйелі" фильміне де музыка жазды. Ерте музыканың қайта жаңғыруы Манроудың "Генрих VIII-нің алты әйелі" саундтрегімен жеткен сәттілігінен кейін туды, онда түпнұсқа аспаптарда ойналған нағыз музыка болды және қайта өрлеу дәуіріндегі музыка мен аспаптарға қызығушылықты арттырды. Содан кейін мұндай тарихи аспаптарға сұраныс күрт өсті, нәтижесінде Манроу осы салаға маманданған бизнес құруға көмектесті, ол 1968 жылы құрылған және қазір Батыс Йоркширдегі Салтер қаласында орналасқан The Early Music Shop атымен танымал. Манроу ерте музыка дүкенінің адал және ынталы тұтынушысы болды, ол негізін қалаушы Ричард Вудқа бизнестің атын ойлап табуға көмектесті және барлық жинағын ұрлаудан жоғалтқаннан кейін әртүрлі тарихи аспаптармен қайта жабдықталу үшін музыка дүкеніне дереу барды. "Zardoz" (1974) – Джон Бурманның сценарийін жазып, режиссерлік еткен фильмі. Оған Бетховеннің 7-ші симфониясының ертедегі музыкалық аспаптарға арналған аранжировкалары да кірді. Өмірінің салыстырмалы түрде қысқа кезеңінде Манроу 50-ден астам пластинка шығарды, олардың кейбіреулері қазір CD-де қол жетімді. Лондонның ерте музыка тобымен бірге жазған әндерінен басқа, ол Майкл Морроудың Musica Reservata, Альфред Деллер және King's Singers тобымен бірге жазды. Бах пен Монтевердиді көп рет жазды, бірақ оның ең үлкен әсері ортағасырлық және қайта өрлеу дәуірінде болды. Оның 1976 жылы шыққан "The Art of the Netherlands" (EMI SLS5049) альбомы жанрды кеңінен танымал етуде ерекше рөл атқарды. BBC Radio 3-те ол 655 бағдарламаны ұсынды, "Pied Piper" атымен танымал, ол Монтевердиден Electric Light Orchestra рок тобына дейін әртүрлі этникалық және ғасырларға созылған музыканы қамтыды. Манроу сондай-ақ Pentangle, the Young Tradition және Shirley and Dolly Collins сияқты топтармен де байланыста болды. Оның радиодағы тұрақты бағдарламасынан және басқа да бағдарламаларынан басқа, ол теледидарда да пайда болды, әсіресе BBC 2-де "Ancestral Voices" атты студиялық бағдарламасында және ITV-дегі "Early Musical Instruments" бағдарламасында, ол Салфордтағы Ordsall Hall-да түсірілді. Ол сондай-ақ "Instruments of the Middle Ages and the Renaissance" атты бір кітап жазды. Бұл кітап алғашқыда сол аттас пластинка жинағымен бірге шықты.
Munrow was born in Birmingham where both his parents taught at the University of Birmingham. His mother, Hilda Ivy (née Norman) Munrow (1905–1985), was a dance teacher and his father, Albert Davis "Dave" Munrow (1908–1975), was a lecturer and physical education instructor who wrote a book on the subject. Munrow attended King Edward's School, Birmingham until 1960. He excelled academically and was noted for his treble voice. He was lent a bassoon and returned it in about a fortnight, able to play it remarkably well. In 1960, Munrow took a gap year and went to Peru to teach English at Markham College in Lima under the British Council student teacher scheme. He reached Lima by train from São Paulo and later spent some time touring Brazil, Bolivia, Peru and Chile, immersing himself in the traditional music of Latin America and collecting folk instruments. He returned to Britain with a number of Bolivian flutes and other obscure instruments. While reading English for a master's degree at Pembroke College, Cambridge, he became involved in musical performance, playing South American instruments in a students' autumn term concert organised by Christopher Hogwood. A professor of music, Thurston Dart, was intrigued by Munrow's performance and encouraged him to explore links between Latin American folk instruments and early European instruments. While visiting Dart's study, Munrow noticed a crumhorn hanging on the wall; Dart suggested he borrow it and this inspired Munrow to commence an independent study of early musical instruments. He joined the Royal Shakespeare Company Windband as a bassoonist but soon played instruments of Shakespeare's time under the encouragement of music director Guy Wolfenden. Although he displayed talent on a wide variety of instruments, he had a particular lasting influence as a recorder player. His English style of discreet and controlled expression contrasts with the greater tonal flexibility of the Continental style espoused by the Dutch recorder player Frans Brüggen and others. By 1967 he was appointed a part time lecturer in early music history at the University of Leicester, having married Gillian Veronica Reid the previous year. He also taught early woodwind instruments at King’s College London, where his mentor, Thurston Dart, had recently been appointed head of the new music department. With Christopher Hogwood he formed the Early Music Consort of London, whose core members were experts on their particular instruments. Sometimes other professional musicians were employed when necessary, such as Nigel North and Robert Spencer, both highly regarded lutenists. From 1968, he toured the world, unearthing obscure instruments in every country he visited. He commissioned reconstructions of instruments related to the cornett and rackett from, amongst others, Christopher Monk and Otto Steinkopf. Two television programmes made him a household name: The Six Wives of Henry VIII (1970) and Elizabeth R (1971). He also scored the feature film adaptation of the former, Henry VIII and His Six Wives, in 1972. The early music revival was born following Munrow's success with his soundtrack for The Six Wives of Henry VIII, which contained authentic music played on original instruments, and generated worldwide enthusiasm for music and instruments from the renaissance period. Subsequently, demand for such historical instruments increased dramatically, resulting in Munrow's encouragement for the formation of a business specialising in this area, which is still trading as The Early Music Shop, established in 1968 and now based in Saltaire, West Yorkshire. Munrow was a loyal and enthusiastic customer of the Early Music Shop, having helped the founder, Richard Wood, create the business's name, and travelling immediately to the music store to be re equipped with a variety of historical instruments after losing his entire collection in a theft. Zardoz (1974), written and directed by John Boorman. This included arrangements of Beethoven's Symphony No. 7 for early music instruments. During his relatively short life, Munrow released over 50 records, some of which are now available on CD. In addition to his recordings with The Early Music Consort of London, he recorded with Michael Morrow's Musica Reservata, Alfred Deller and the King's Singers. He recorded Bach and Monteverdi many times, but his widest influence was in the Medieval and Renaissance periods. His three record set with The Early Music Consort of London, The Art of the Netherlands, issued in 1976 (EMI SLS5049), was particularly influential in popularising the genre. On BBC Radio 3 he presented 655 editions of Pied Piper, a multi ethnic and centuries spanning spread of music from Monteverdi to the Electric Light Orchestra rock group. Munrow also had dealings notably with Pentangle, the Young Tradition and Shirley and Dolly Collins. Apart from his regular radio slot and other programmes, he appeared on television, most notably on BBC 2 in a series entitled Ancestral Voices in a London studio, and on ITV's Early Musical Instruments, filmed on location at Ordsall Hall in Salford. He also wrote one book entitled Instruments of the Middle Ages and the Renaissance. This originally accompanied a record set of the same name.
Жеке өмір
Манроудың жеке қызығушылықтары – саяхат, желкендесу, джаз және антиквариаттар еді, бұл оның Desert Island Discs бағдарламасына қатысуынан белгілі болды. Ол сонымен қатар тіл білуші еді. Одан бөлек, ол музыка туралы бірнеше мақала жазды, әсіресе өзінің жазбалары үшін, көбінесе OUP журналы "Early Music"-те жарияланды.
Munrow's personal interests were travel, sailing, jazz and antiques, as revealed in his appearance on Desert Island Discs. He was also a linguist. In addition, he wrote some articles on music, especially for his own recordings, most often for the OUP journal Early Music.
Өлім
1976 жылы Манроу депрессиялық күйде өз-өзіне қол жұмсады; ол өзінің жалғыз кітабын арнаған әкесі мен қайын атасының жақында қайтыс болуы оның өмірін өз қолымен алу шешіміне ықпал еткен деп саналады. Дегенмен, ол өткен жылы есірткінің артық дозасынан өзін-өзі өлтіруге әрекеттенген болатын. Оның қазасы ерте музыка қозғалысы үшін зор қайғылы оқиға ретінде қабылдалды. Манроу өзінің жазбаларынан бөлек, музыкалық аспаптардың үлкен жинағын қалдырды. Корольдік музыка академиясының Манроу мұрағатында оның хаттары, құжаттары, телесценарийлері, ноталары, музыкалық шығармалары мен кітаптары сақталады. Бұл жинаққа кез келген адам қол жеткізе алады. Ұлыбритания кітапханасының дыбыс архивінің онлайн каталогы оның көптеген жазбаларын, сондай-ақ танымал көптеген адамдардың жазбаларын көрсетеді. Дэвид Манроудың өмірі мен творчествасы туралы ақпаратты 1976 жылғы некрологтардан (әсіресе OUP журналы "Ерте Музыка") және төмендегі дереккөздерден табуға болады: Кристофер Хогвудтың "Ұлттық Биографиялық сөздігіндегі" толық мақаласы; "Музыка және музыканттардың Нью-Гроув сөздігі"; "Pied Piper" продюсері Артур Джонсонның авторлық біографиясы бар "Дэвид Манроудың өнері" атты үнтаспалар жинағы; және "Ренессанс сюитасының" ескі винилдік қаптамасы.
In 1976, Munrow hanged himself while in a state of depression; the recent deaths of his father and father in law, to whom he dedicated his sole book, are thought to have contributed to his decision to take his own life. He had, however, attempted suicide by drug overdose the previous year. His death was widely seen as a tragic loss to the early music movement. Munrow left behind him not only his recordings but a large collection of musical instruments. The Munrow Archive at the Royal Academy of Music holds a collection of his letters, papers, TV scripts, scores, musical compositions and books. The collection is accessible to the public. The online catalogue of the British Library Sound Archive reveals his many recording entries, and those of many other notable people. Information about the life and work of David Munrow can be found in obituaries about him in 1976 (particularly the OUP journal Early Music), and in the following sources: a detailed piece in the Oxford Dictionary of National Biography by Christopher Hogwood; The New Grove Dictionary of Music and Musicians; The Art of David Munrow, a record set with a biography by Arthur Johnson, the producer of Pied Piper; and on the old vinyl sleeve of the Renaissance Suite.