Кіріспе

Канаданың Нунавут аймағындағы Королева Елизавета аралдарының адам тұрмайтын аралы.

Батерст аралы – Канаданың Нунавут аймағындағы Королева Елизавета аралдарының бірі. Ол Арктика архипелагының құрамына кіреді. Аралдың ауданы шамамен 50 840 шаршы километрді құрайды, ұзындығы 101 километрден 116 километрге дейін, ал ені 150 километрге жетеді, бұл оны Канаданың 13-ші ең ірі аралы етеді. Ол шығысында Девон және Корнуоллис аралдарының, батысында Мелвилл аралының арасында орналасқан. Солтүстік-батысында Камерон, Ваниер, Масси және Александр деген төрт кішкентай арал жатыр. Аралдың биіктігі көбінесе төмен, шамалы ғана жерлері 300 метрден биік. Ең биік нүктесі – Стокс тауларындағы Стокс тауы, биіктігі 610 метр. Бұл өз кезегінде Арктикалық Кордильера тау жүйесінің бір бөлігін құрайды. Жақсы топырақ жағдайы өсімдіктердің көп болуына және басқа Арктика аралдарына қарағанда жануарлар дүниесінің гүлденуіне мүмкіндік береді. Аралда Халықаралық биологиялық бағдарламаның Полярлық аю асуы және Каусуиттук ұлттық паркі орналасқан.

Тарих

Аралға алғаш рет шамамен 2000 ж.б. тәуелсіздік I мәдениетінің жергілікті халқы қоныстанған. Олардан кейін тәуелсіздік II, Дорсетке дейінгі және Дорсет мәдениеттері келіп өтті. Батерст аралының шығыс жағалауындағы Бруман Пойнт ауылы шамамен 1000 ж.б. Тюле тайпаларының мекені болған, мүмкін, оның себебі осы кезде ауа райы жылы болған болуы мүмкін. 1800 жылдары еуропалықтар аралды ашқан кезде қазіргі инуиттер онда тұрмаған. Бірақ аймақтағы инуиттер оның көптеген жануарлары туралы білген, және аң аулау үшін онда сапарлаған болуы мүмкін. Уильям Эдвард Пэрри 1819 жылы аралды алғаш ашқан еуропалық, ол оның оңтүстік жағалауын картаға түсірді. Арал Генри Батерст, 3-ші граф Батерсттің құрметіне аталған, ол 1812–1827 жылдары Ұлыбританияның соғыс және колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшысы болды. Роберт Доуес Олдрич 1851 жылы оның батыс жағалауының көп бөлігін, ал Джордж Генри Ричардс пен Шерард Осборн 1853 жылы солтүстік жағалауын картаға түсірді. 1960 және 1970 жылдары Жердің Солтүстік Магниттік Полюсі Батерст және Сеймур аралдары арқылы солтүстікке қарай жылжыды. Канада Ұлттық Табиғи Ғылымдар Мұражайы, белгілі арктикалық биолог, омыртқалы жануарлар этиологиясының кураторы Стюарт Д. Макдональд басшылығымен, 1973 жылы Жоғары Арктикалық Тұрақты Зерттеу Станциясын құрды. Полярлық Аю өткеліндегі Гудсир өзенінде орналасқан станция 1980 жылға дейін маусымдық режимде жұмыс істеді.