Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаржы институтының түрі
Type of financial institution
Жинақтау және несие беру қауымдастығы (S&L) немесе үнемдеу мекемесі – жинақ салымдарын қабылдау және ипотекалық және басқа да несиелер беруге маманданған қаржы институты. "S&L" және "thrift" терминдері көбінесе АҚШ-та қолданылады; Ұлыбританияда, Ирландияда және кейбір Достастық елдеріндегі ұқсас мекемелерге құрылыс қоғамдары және сенімді сақтау банктері жатады. Олар көбінесе өзара иеленуде болады (көбінесе өзара жинақ банктері деп аталады), яғни салымшылар мен қарыз алушылар дауыс беру құқығы бар мүшелер болып табылады және кредиттік одақтың мүшелері немесе өзара сақтандыру компаниясының сақтанушылары сияқты ұйымның қаржылық және басқару мақсаттарын анықтау мүмкіндігіне ие. S&L акционерлік қоғам бола алады, тіпті оның акциялары ашық саудаға шығарылуы мүмкін, бірақ мұндай жағдайларда ол енді нағыз өзара бірлестік болып табылмайды, және салымшылар мен қарыз алушылар енді мүшелік құқықтары мен басқару бақылауына ие болмайды. Заң бойынша, үнемдеу мекемелерінің коммерциялық несиелерге берген несиесінің үлесі 20 пайыздан аспауы керек. Олардың ипотекалық және тұтыну несиелеріне баса назар аударуы, АҚШ-та 2007 жылы болған сияқты тұрғын үй нарығының төмендеуіне оларды әсіресе осал етеді.
A savings and loan association (S&L), or thrift institution, is a financial institution that specializes in accepting savings deposits and making mortgage and other loans. The terms "S&L" and "thrift" are mainly used in the United States; similar institutions in the United Kingdom, Ireland and some Commonwealth countries include building societies and trustee savings banks. They are often mutually held (often called mutual savings banks), meaning that the depositors and borrowers are members with voting rights, and have the ability to direct the financial and managerial goals of the organization like the members of a credit union or the policyholders of a mutual insurance company. While it is possible for an S&L to be a joint stock company, and even publicly traded, in such instances it is no longer truly a mutual association, and depositors and borrowers no longer have membership rights and managerial control. By law, thrifts can have no more than 20percent of their lending in commercial loans—their focus on mortgage and consumer loans makes them particularly vulnerable to housing downturns such as the deep one the U. S. experienced in 2007.
Ерте тарих
19 ғасырдың басында банк ісі тек мүлікті сақтау қажеттігі туған бай адамдардың ғана ісі болатын. АҚШ-тағы алғашқы жинақ банкі – Филадельфия жинақ қоры қоғамы 1816 жылдың 20 желтоқсанында құрылды, ал 1830 жылдарға қарай мұндай мекемелер кеңінен таралды. Ұлыбританияда алғашқы жинақ банкін 1810 жылы Шотландияның Дамфрисшир аймағындағы Рутвелл шіркеуінің пасторы Генри Дункан құрды. Бұл жерде жинақ банкі мұражайы орналасқан, онда Ұлыбританиядағы жинақ банкі қозғалысының тарихына қатысты құжаттар, сондай-ақ Генри Дункан және айналасындағы маңызды тұлғаларға қатысты отбасылық естеліктер сақталған. Дегенмен, Ұлыбританиядағы АҚШ-тағы жинақ-несие қауымдастықтарына ұқсас негізгі мекеме жинақ банкі емес, құрылыс қоғамы болды және ол 1770 жылдардан бері бар.
At the beginning of the 19th century, banking was still something only done by those who had assets or wealth that needed safekeeping. The first savings bank in the United States, the Philadelphia Saving Fund Society, was established on December 20, 1816, and by the 1830s, such institutions had become widespread. In the United Kingdom, the first savings bank was founded in 1810 by Henry Duncan, the minister of Ruthwell Church in Dumfriesshire, Scotland. It is home to the Savings Bank Museum, in which there are records relating to the history of the savings bank movement in the United Kingdom, as well as family memorabilia relating to Henry Duncan and other prominent people of the surrounding area. However, the main type of institution similar to U. S. savings and loan associations in the United Kingdom is not the savings bank, but the building society and had existed since the 1770s.
ХХ ғасырда АҚШ-тың жинақ пен несиесі
Жинақ-несие қауымдастығы 20-ғасырдың басында адамдарға үй сатып алуға, ипотекалық несие беру арқылы және мүшелеріне қарапайым жинақ жасау мен инвестициялау мүмкіндіктерін ұсыну арқылы, әдетте, жинақ кітапшалары мен мерзімді салымдар арқылы, күшті күшке айналды. Осы дәуірдегі жинақ-несие қауымдастығы 1946 жылғы "Құдайға сыйынған өмір" (It's a Wonderful Life) фильмінде кеңінен бейнеленген.
The savings and loan association became a strong force in the early 20th century through assisting people with home ownership, through mortgage lending, and further assisting their members with basic saving and investing outlets, typically through passbook savings accounts and term certificates of deposit. The savings and loan associations of this era were famously portrayed in the 1946 film It's a Wonderful Life.
Ипотекалық несие беру
Алғашқы ипотекалық несиелерді банктер емес, сақтандыру компаниялары ұсынды, және олар бүгінгі таныс ипотекалық несиелерден немесе үй қарызынан күрт өзгеше болды. Көптеген ертедегі ипотекалар мерзімі қысқа болып, мерзімі біткенде біржолғы үлкен төлемді талап ететін, немесе әр төлемде несие сомасының өзіне ештеңе төленбейтін, тек пайыздық төлемнен тұратын несиелер еді. Осының салдарынан, көптеген адамдар үй сатып алуын қайта қаржыландырудың тоқтаусыз айналымында мәңгілік қарызға батып кетті, немесе несие мерзімі аяқталғанда біржолғы үлкен төлемді жасай алмағандықтан үйлерін ипотека арқылы жоғалтты. АҚШ Конгресі 1932 жылы, Ұлы депрессия кезінде Федералдық үй-жай несие банкі заңын қабылдады. Ол басқа банктерге үй сатып алу үшін ұзақ мерзімді, амортизацияланатын несиелер ұсынуға қаржыландыру көмегін көрсету үшін Федералдық үй-жай несие банкін және оған байланысты Федералдық үй-жай несие банкі кеңесін құрды. Мақсат – несие беруге сақтандыру компанияларын емес, банктерді тарту, сондай-ақ адамдар қайтара алатын және үйлеріне толық ие бола алатын шынайы несиелерді ұсыну еді. Федералдық үй-жай несие банкі заңы арқылы қолжетімді арзан қаржыландырудың нәтижесінде АҚШ-тың барлық аймақтарында жинақ-несие қауымдастықтары пайда болды.
The earliest mortgages were not offered by banks, but by insurance companies, and they differed greatly from the mortgage or home loan that is familiar today. Most early mortgages were short with some kind of balloon payment at the end of the term, or they were interest only loans which did not pay anything toward the principal of the loan with each payment. As such, many people were either perpetually in debt in a continuous cycle of refinancing their home purchase, or they lost their home through foreclosure when they were unable to make the balloon payment at the end of the term of that loan. The US Congress passed the Federal Home Loan Bank Act in 1932, during the Great Depression. It established the Federal Home Loan Bank and associated Federal Home Loan Bank Board to assist other banks in providing funding to offer long term, amortized loans for home purchases. The idea was to get banks involved in lending, not insurance companies, and to provide realistic loans which people could repay and gain full ownership of their homes. Savings and loan associations sprang up all across the United States because there was low cost funding available through the Federal Home Loan Bank Act.
Қосымша артықшылықтар
Сақтау және несие ұйымдарына Федералдық резерв тарапынан белгілі бір дәрежеде жеңілдіктер берілді, себебі оларға әдеттегі коммерциялық банктерге қарағанда жинақ салымдарына жоғары пайыздық ставкалар төлеуге мүмкіндік берілді. Бұл "Q" ережесі (1966 жылғы Пайыздық ставкаларды реттеу туралы заң) деп аталды және сақтау-несие ұйымдарына (S&L) банктер ұсына алатын ставкадан 50 базистік пунктке артық мөлшерлеме берді. Мақсаты – жоғары жинақ ставкалары арқылы сақтау және несие ұйымдарының көбірек салымдар тартуы, осы арқылы ипотекалық несиелерді беруді жалғастыруы, ипотекалық нарықтың қолжетімділігін сақтауы және әлеуетті қарыз алушылар үшін қаражаттың әрдайым болуы еді. Алайда, сақтау және несие ұйымдары 1970 жылдардың соңына дейін чектік шоттарды ұсынуға құқылы болған жоқ. Бұл тұтынушылар үшін сақтау және несие ұйымдарының тартымдылығын азайтты, себебі тұтынушылар чектік қызметтерге және бәсекеге қабілетті жинақ ставкаларына қол жеткізу үшін бірнеше мекемеде шот ашуға мәжбүр болды. 1980 жылдары жағдай өзгерді. 1980 жылы АҚШ Конгресі барлық жинақ-несие ұйымдарына, соның ішінде сақтау және несие қауымдастықтарына жеке және коммерциялық несиелер беруге, сондай-ақ транзакциялық шоттар ашуға өкілеттік берді. 1980 жылғы Депозиттік мекемелерді дерегуляциялау және монетарлық бақылау туралы заң (DIDMCA) банктік жүйеге ақша нарығындағы өзара қорлар сияқты жоғары өнімді депозиттік емес өнімдерге қаражаттың бұрынғы арнасынан кетуімен күресуге көмектесу үшін жасалды. Бұл заң сақтау-несие ұйымдарына активтерінің 20 пайызына дейін жеке несиелер беруге, кредиттік карталар шығаруға және жеке тұлғалар мен коммерциялық емес ұйымдарға қолма-қол ақы төлеу (NOW) шоттарын ұсынуға мүмкіндік берді. Келесі бірнеше жылда банктер мен сақтау-несие ұйымдарына нарықтық ставка бойынша кең ауқымды депозиттік өнімдерді ұсынуға мүмкіндік беретін қосымша ережелер қабылданды. S&L үшін баланстың бір жағындағы дерегуляциялау, негізінен, ұзақ мерзімді, бекітілген ставкалы ипотекалық несиелерді тұрақсыз қысқа мерзімді салымдармен қаржыландыруға байланысты пайыздық тәуекелдің артуына әкелді. 1982 жылы Гарн Сент-Жермен Депозиттік мекемелер туралы заң қабылданды, ол сақтау-несие ұйымдарының жеке және коммерциялық жылжымайтын мүлік несиелерінде ұстай алатын активтер үлесін арттырды және 1984 жылдың 1 қаңтарына дейін сақтау-несие ұйымдарына активтерінің 5 пайызын коммерциялық, корпоративтік, бизнес немесе ауыл шаруашылығы несиелеріне инвестициялауға рұқсат берді, бұл көрсеткіш 10 пайызға дейін өсті.
Savings and loans were given a certain amount of preferential treatment by the Federal Reserve inasmuch as they were given the ability to pay higher interest rates on savings deposits compared to a regular commercial bank. This was known as Regulation Q (The Interest Rate Adjustment Act of 1966) and gave the S&Ls 50 basis points above what banks could offer. The idea was that with marginally higher savings rates, savings and loans would attract more deposits that would allow them to continue to write more mortgage loans, which would keep the mortgage market liquid, and funds would always be available to potential borrowers. However, savings and loans were not allowed to offer checking accounts until the late 1970s. This reduced the attractiveness of savings and loans to consumers, since it required consumers to hold accounts across multiple institutions in order to have access to both checking privileges and competitive savings rates. In the 1980s, the situation changed. The United States Congress granted all thrifts in 1980, including savings and loan associations, the power to make consumer and commercial loans and to issue transaction accounts. The Depository Institutions Deregulation and Monetary Control Act (DIDMCA) of 1980 was designed to help the banking industry to combat disintermediation of funds to higher yielding non deposit products such as money market mutual funds. It also allowed thrifts to make consumer loans up to 20 percent of their assets, issue credit cards, and provide negotiable order of withdrawal (NOW) accounts to consumers and nonprofit organizations. Over the next several years, this was followed by provisions that allowed banks and thrifts to offer a wide variety of new market rate deposit products. For S&Ls, this deregulation of one side of the balance sheet essentially led to more inherent interest rate risk inasmuch as they were funding long term, fixed rate mortgage loans with volatile shorter term deposits. In 1982, the Garn St. Germain Depository Institutions Act was passed and increased the proportion of assets that thrifts could hold in consumer and commercial real estate loans and allowed thrifts to invest 5 percent of their assets in commercial, corporate, business, or agricultural loans until January 1, 1984, when this percentage increased to 10 percent.
АҚШ үкіметінің актілері мен реформаларының салдары
Нәтижесінде 1989 жылғы Қаржы институттарын реформалау, қалпына келтіру және күшімен орындау туралы заң (FIRREA) жинақ және несие индустриясы мен оның федералдық реттеуін күрт өзгертті. 1989 жылдың 9 тамызында заңға қол қойылған осы заңның негізгі ережелері төмендегідей:
As a result, the Financial Institutions Reform, Recovery and Enforcement Act of 1989 (FIRREA) dramatically changed the savings and loan industry and its federal regulation. Here are the highlights of this legislation, signed into law on August 9, 1989:
Федералды тұрғын үй несие банкі кеңесі (FHLBB) және Федералды жинақ және несие сақтандыру корпорациясы (FSLIC) таратылды. АҚШ Қаржы министрлігінің бөлімшесі болып табылатын Жинақ мекемелерін қадағалау кеңсесі (OTS) жинақ мекемелерін жарғылау, реттеу, тексеру және бақылау үшін құрылды. Бұрын FHLBB бақылауында болған 12 Федералды тұрғын үй несие банкіне (аудандық банктер деп те аталады) қадағалауды жүзеге асыру үшін Федералды тұрғын үйді қаржыландыру кеңесі (FHFB) тәуелсіз агенттік ретінде құрылды. Жинақ қауымдастығы сақтандыру қоры (SAIF) жинақ мекемелері үшін тұрақты сақтандыру қоры ретінде FSLIC-тің орнын басты. (Федералды депозиттерді сақтандыру корпорациясы (FDIC) сияқты, FSLIC та 100 000 долларға дейінгі жинақ және несие шоттарын сақтандырған тұрақты корпорация болды.) 2005 жылғы Федералды депозиттерді сақтандыру реформасы туралы заң (2006 жылдың ақпан айында күшіне енді) екі қорды біріктіріп, Депозиттерді сақтандыру қорын (DIF) құруды көздейді, оны FDIC басқаратын болады. 1989 жылдың 1 қаңтарынан кейін реттеушілердің бақылауына алынған банкрот болған жинақ мекемелерін сату үшін Резолюциялық сенім корпорациясы (RTC) құрылды. FIRREA Freddie Mac және Fannie Mae-ге төмен және орташа табысты отбасыларға ипотекалық несие беруді қолдауға қосымша жауапкершілік жүктеді. 1986 жылғы Салық реформасы туралы заң инвесторлардың жалақы табысын жылжымайтын мүлік инвестицияларынан туындаған, мысалы, амортизация және пайыздық төлемдер сияқты «пассивті» шығындар есебінен азайту мүмкіндігін жойды. Бұл инвесторлар осы сектордан шығып кеткендіктен жылжымайтын мүліктің құнының төмендеуіне әкелді.
The Federal Home Loan Bank Board (FHLBB) and the Federal Savings and Loan Insurance Corporation (FSLIC) were abolished. The Office of Thrift Supervision (OTS), a bureau of the United States Treasury Department, was created to charter, regulate, examine, and supervise savings institutions. The Federal Housing Finance Board (FHFB) was created as an independent agency to oversee the 12 Federal Home Loan Banks (also called district banks), formerly overseen by the FHLBB. The Savings Association Insurance Fund (SAIF) replaced the FSLIC as an ongoing insurance fund for thrift institutions. (Like the Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC), FSLIC was a permanent corporation that insured savings and loan accounts up to $100,000.) SAIF was administered by the FDIC alongside its sister fund for banks, Bank Insurance Fund (BIF) until 2006 when the Federal Deposit Insurance Reform Act of 2005 (effective February 2006) provided, among other provisions, that the two funds merge to constitute the Depositor Insurance Fund (DIF), which would continue to be administered by the FDIC. The Resolution Trust Corporation (RTC) was established to dispose of failed thrift institutions taken over by regulators after January 1, 1989. FIRREA gave both Freddie Mac and Fannie Mae additional responsibility to support mortgages for low and moderate income families. The Tax Reform Act of 1986 had also eliminated the ability for investors to reduce regular wage income by so called "passive" losses incurred from real estate investments, e. g., depreciation and interest deductions. This caused real estate value to decline as investors pulled out of this sector.
Жинақ банктерінен айырмашылықтар
Сақтау банкіндегі шоттар FDIC арқылы сақтандырылды. 1982 жылы Филадельфияның «Батыс жинақ банкі» банкрот болғанда, оны Филадельфия жинақ қоры қоғамына (PSFS) қосуды FDIC ұйымдастырды. Заң бойынша сақтау банктері тек жинақ шоттарын ұсынумен және ипотекалық және студенттік несиелерден табыс табумен шектелген. Сақтау банктері коммерциялық банктерге қарағанда жинаққа 1% жоғары пайыз төлей алатын, ол да үштен бір бөлігін құрады. PSFS бұл шектеуді «төлем тапсырысы» шоттарын ұсыну арқылы айналып өтті, бұл шоттар чектік шоттар сияқты жұмыс істеді және Пенсильванияның «Fidelity Bank» арқылы өңделді. Ережелер жеңілдетіліп, сақтау банктері автокөлік несиелерін, кредиттік карталарды және нақты чектік шоттарды ұсына бастады. Бірте-бірте PSFS толыққанды коммерциялық банкке айналды. Сақтау-несие мекемелеріндегі шоттар FSLIC арқылы сақтандырылды. Кейбір сақтау-несие мекемелері сақтау банктеріне айналды, мысалы, Мичиган штатындағы Понтиак қаласының «Бірінші федералды жинақ банкі». Олардың бұрынғы тарихын көрсеткені – олардың шоттары FSLIC арқылы сақтандырыла берді. Сақтау-несие мекемелері депозиттерді қабылдап, оларды және басқа да капиталды несие беруге пайдаланды. Жаңалық – сақтау-несие мекемесінің басқаруы депозиттерді ұстаған және кейде несие алған адамдармен анықталды. Ұйым басқаруына ықпал ету деңгейі мекемедегі депозит сомасына байланысты болды. Сақтау-несие қауымдастығының басты мақсаты – қарапайым халықтың жинақтау және инвестициялауын ынталандыру, сондай-ақ оларға бұрын қол жеткізе алмаған қаржы делдалдарына мүмкіндік беру болды. Сондай-ақ, сақтау-несие мекемесі лайықты және жауапты қарыз алушылар үшін, әдетте үйлер сияқты қымбат заттарды сатып алуға несие беруге де мүмкіндік берді. Алғашқы сақтау-несие мекемелері «көршілерге көмектесу» бизнесімен айналысты.
Accounts at savings banks were insured by the FDIC. When the Western Savings Bank of Philadelphia failed in 1982, it was the FDIC that arranged its absorption into the Philadelphia Savings Fund Society (PSFS). Savings banks were limited by law to only offer savings accounts and to make their income from mortgages and student loans. Savings banks could pay one third of 1% higher interest on savings than could a commercial bank. PSFS circumvented this by offering "payment order" accounts which functioned as checking accounts and were processed through the Fidelity Bank of Pennsylvania. The rules were loosened so that savings banks could offer automobile loans, credit cards, and actual checking accounts. In time PSFS became a full commercial bank. Accounts at savings and loans were insured by the FSLIC. Some savings and loans did become savings banks, such as First Federal Savings Bank of Pontiac in Michigan. What gave away their heritage was that their accounts continued to be insured by the FSLIC. Savings and loans accepted deposits and used those deposits, along with other capital that was in their possession, to make loans. What was revolutionary was that the management of the savings and loan was determined by those that held deposits and in some instances had loans. The amount of influence in the management of the organization was determined based on the amount on deposit with the institution. The overriding goal of the savings and loan association was to encourage savings and investment by common people and to give them access to a financial intermediary that otherwise had not been open to them in the past. The savings and loan was also there to provide loans for the purchase of large ticket items, usually homes, for worthy and responsible borrowers. The early savings and loans were in the business of "neighbors helping neighbors".