Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Боскобелдегі үй, Шропшир, Англия
Англиядағы үй
Building in Boscobel, Shropshire, England
the house in England
Боскобел үйі – Шропширдегі Боскобел приходында орналасқан ІІ дәрежелі* санаттағы ғимарат. Ол әр түрлі кезеңдерде шаруа үйі, аң аулау үйі және демалыс орны болған; алайда, ол 1651 жылғы Ворчестер шайқасынан кейін ІІ Карлдың қашуына көмектесудегі рөлімен ең көп танымал. Қазіргі таңда оны "Англия мұрасы" басқарады.
Boscobel House is a Grade II* listed building in the parish of Boscobel in Shropshire. It has been, at various times, a farmhouse, a hunting lodge, and a holiday home; but it is most famous for its role in the escape of Charles II after the Battle of Worcester in 1651. Today it is managed by English Heritage.
Орналасқан жері
Ғимарат Шропширдің ішінде орналасқан, бұл аймақтың барлық Ordnance Survey карталарынан анық көрінеді, бірақ меншік шекарасының бір бөлігі Шропшир – Стаффордшир шекарасымен тікелей жанасады және оның Стаффорд пошталық коды бар. Боскобель орта ғасырларда Ақ әйелдер монастырына тиесілі болған жерде орналасқан, және сол кезде ол приходқа бағынбаған. Монастырь көбінесе Стаффордширдегі Бревудте орналасқан деп сипатталған, бұл үй мен монастырь Стаффордширде деген кең таралған сенімге себеп болуы мүмкін. Бревуд – көршілес приход, ал үй Брейвудтың құрамдас бөлігі – Бішопс Вуд кішкентай ауылының оңтүстігінде орналасқан. Техникалық тұрғыдан әлі де жеке азаматтық приход болғанымен, Боскобелдің аз халқы оның Донингтон, Шропширмен бірлескен приходтық кеңеске ие екенін білдіреді. 1974 жылғы жергілікті басқару реформасы приходты, Боскобель үйі мен Ақ әйелдер монастырын қоса, Бриджнорт округіне қосты, ол 2009 жылы Шропшир кеңесінің жаңа біртұтас әкімшілік құрылымымен алмастырылды. Ең жақын қала – Вулвергемптон. Үй M54 тас жолының солтүстігінде орналасқан.
The building is just inside Shropshire, as is clear from all Ordnance Survey maps of the area, although part of the property boundary is contiguous with the Shropshire – Staffordshire border, and it has a Stafford post code. Boscobel is on land which belonged to White Ladies Priory in the Middle Ages, and at that time it was extra parochial. The priory was often described as being at Brewood, which is in Staffordshire, and this may have contributed to the widespread belief that the house and priory are in Staffordshire. Brewood is the neighbouring parish, and the house is just south of the small village of Bishops Wood, a constituent part of Brewood. Although technically still a separate civil parish, Boscobel's small population means it shares a parish council with Donington, Shropshire. Local government reform in 1974 brought the parish, including Boscobel House and White Ladies, into Bridgnorth District, which in 2009 was superseded by the new unitary authority of Shropshire Council. The nearest city is Wolverhampton. The house is just north of the M54 Motorway.
Шығу тегі
Боскобел үйі 1632 жылы салынды, ол кезде ақ ханышалар монастырының жер иесі Джон Гиффард 16 ғасырда ақ ханышалар монастырының жерлерінде салынған ағаштан жасалған шаруа үйін аңшылық үйге айналдырды. Монастырь және оның иелігі, шаруа үйінің орнымен қоса, шамамен бір ғасыр бұрынғы Монастырлардың таратылу кезінде Уильям Скеффингтоннан (Уолвергемптондық) патшадан жалға алынған болатын. Ол Гиффардтар отбасына өтті, себебі Скеффингтон оны жесірі Джоанға қалдырды, ал ол кейін Чиллингтон-холлдың сэр Джон Гиффардының ұлы Эдвард Гиффардқа үйленді (1556 жылы қайтыс болды). 1540 жылы қайта жалдау құқығы Уильям Уорвудқа сатылды, ол оның нақты иесін жасады, бірақ ерте жалдаушылардың бірі Уорвудқа төлеген болуы керек, себебі ол кейін Эдвард Гиффардтың мұрагері Джонға берілді. Джон Гиффард оңтүстікке қарай шаруа үйін кеңейтуге шешім қабылдады, соның ішінде асыл текті отбасыларға пайдалануға ыңғайлы қонақ бөлмесі мен жатын бөлмелері салынды, осылайша шаруа үйін көбірек пайдалы етуді көздеді. Гиффард жаңа аңшылық үйді Боскобел үйі деп атады. Томас Блоунт (1660 жылы жазған), оқиғалардың негізгі көзі, атау беруді кешкі астан кейінгі әрекет ретінде сипаттайды және оны Мадли, Шропширден шыққан көрнекті діннен тайған адам Сер Базиль Брукке жатқызады, ол Гиффардтың үйдің тойындағы қонақтарының бірі болды. Боскобел атауы итальян тіліндегі «bosco bello» фразасынан шыққан деп саналады, яғни «әдемі орманның ішінде»: 1632 жылы Боскобел үйі тығыз орманмен қоршалған. Сонымен қатар, Гиффардтар отбасының көптеген тармақтары Жоғарғы Нормандиядағы Болбек немесе Болебек және Лонгвиль лордтарынан шыққан деп санайды: Осберн де Болебек 11 ғасырдың басында Лонгвиль лорды болды, ал оның ұлдары Осберн Гиффард және Готье немесе Уолтер Гиффард Болбек, Вильгельм Басқыншының серіктері болды.
Boscobel House was created around 1632, when landowner John Giffard of White Ladies Priory converted a timber framed farmhouse, built some time in the 16th century on the lands of White Ladies Priory, into a hunting lodge. The priory and its estate, including the farmhouse site, had been leased from the Crown by William Skeffington of Wolverhampton at the Dissolution of the Monasteries about a century earlier. It passed into the Giffard family because Skeffington left it to his widow, Joan, and she subsequently married Edward Giffard, son of Sir John Giffard (died 1556) of Chillington Hall. The reversion was sold to William Whorwood in 1540, which made him the effective owner, but one of the early lessees must have paid off Whorwood, because it was later passed on to Edward Giffard's heir, John. John Giffard decided to make the farmhouse more useful by building a substantial extension to the south, including a living room and bedrooms more fitted to use by a gentry family. Giffard called the new hunting lodge Boscobel House. Thomas Blount (writing 1660), the main source for the events, portrays the naming as an after dinner activity, and attributes it to Sir Basil Brook(e), a prominent recusant from Madeley, Shropshire, who was one of Giffard's guests at the housewarming party. Boscobel is believed to come from the Italian phrase bosco bello meaning "in the midst of fair woods": in 1632, Boscobel House was surrounded by dense woodlands. Also, the many branches of the Giffard family all claim ancestry from the lords of Bolbec or Bolebec and Longueville in Upper Normandy: Osbern de Bolebec became lord of Longueville in the early 11th century and his sons, Osbern Giffard and Gautier or Walter Giffard of Bolbec, were companions of William the Conqueror.
Карл II-нің бас тартуы және қашуы
Гиффордтар отбасы – Англия шіркеуінің құлшынысына қатысудан бас тартқан католиктер. Олар үшін бұл айыппұл салу, түрмеге қамау және кемсітуге алып келді; дін қызметкерлері үшін бұл қатыгез жазамен аяқталуы мүмкін еді. Гиффордтар өздерін сенімді адамдармен қоршауға күтім жасады; 19 ғасырдың ортасына дейін, католиктерге еркіндік берілгенге дейін, олардың қызметшілері мен жалдамалы жұмысшылары көбінесе католиктер болды. Үйдің өзі католик дін қызметкерлерін жасыру үшін құпия орын қызметін атқарды, онда кем дегенде бір дін қызметкері жасырынатын ойық болды. Бұл үйдің құпия мақсаты ел тарихында маңызды рөл атқару еді. 1651 жылы Боскобель II Карлға есік қағу үшін таңдалды, ол Джон Гиффордтың қызы, Франсис Коттонға тиесілі болды. Франсис 1633 жылы Хантингдонширден келген помещик Джон Коттонға үйленген, бірақ сол кезде күйеуін жоғалтқан еді. Боскобель үйі ағылшын монархистік қиялындағы ең есте қаларлық орындардың біріне айналдырған оқиғалар кезінде ол онда тұрмаған. Осы жерде II Карл Ворчестер шайқасынан кейін парламенттік әскерлерден жасыру үшін ағашқа тығылып отырды. Алғашқыда Чарльзді иесінің туысы Чарльз Гиффорд және оның қызметшісі Фрэнсис Йейтс White Ladies Priory-ге алып барды, кейіннен қашуға қатысқандығы үшін өлім жазасын алған жалғыз адам осы Фрэнсис болды. Сол жерде Пендерелдер отбасы, Гиффордтардың жалдамалы жұмысшылары мен қызметшілері, оған жол көрсетуде және күтім жасауда маңызды рөл атқара бастады. Ақ ханымдардан Ричард Пендерел Чарльзды Шропширдегі Мадли маңындағы Северн өзенін кесіп өтуге сәтсіз тырысты. Олар кері қайтуға мәжбүр болды, ал Чарльз Боскобельге паналады, онда оны полковник Уильям Карлесс қарсы алды, оның інісі Бривудтағы Брум Холлда Гиффордтардан жер жалға алған еді. Карлесс пен король бүкіл күнді жақын жердегі ескі емен ағашында жасырынып өткізді (кейіннен Патшалық емен деп аталды), сол ағаштан оларды іздеп келе жатқан күзетшілерді көруге болады. Кейін Чарльз Боскобельдегі дін қызметкерлерінің біріне тығылып, түнді өткізді. Ол Боскобельден Вулвергемптонның жанындағы Мозли Олд Холлға көшірілді, соңында Бентлидегі Джейн Лейннің қызметшісі болып кейпін өзгертті, оның отбасы Брум Холл мен Бривудтағы Хайдтың жер иелері болды. Лейндер Гиффордтардың достары және серіктестері болғанымен, пуритандық көзқарастарға ие болды және Джейннің ағасы, полковник Джон Лейн, Азамат соғысы кезінде Вулвергемптон маңындағы шайқаста Парламент тарапынан күрескен.
The Giffard family were recusants – Catholics who refused to participate in the worship of the established Church of England. For them, this brought fines, imprisonment and discrimination; for priests it could mean barbarous execution. The Giffards took care to surround themselves with reliable retainers; until the mid 19th century, after Catholic Emancipation, their servants and tenants were mainly Catholic. The house itself served as a secret place for the shelter of Catholic priests, with at least one priest hole. This secret purpose of the house was to play a key part in the history of the country. By 1651, when Boscobel played host to Charles II, it was owned by John Giffard's heir, his daughter, Frances Cotton. Frances had married John Cotton, a Huntingdonshire squire, in 1633, but was a widow by this time. She was not resident at the time of the events that made Boscobel House one of the most evocative sites in the English royalist imagination. It was here that Charles II hid in a tree to escape discovery by Parliamentary soldiers during his escape after the Battle of Worcester. Initially, Charles was led to White Ladies Priory by Charles Giffard, a cousin of the owner, and his servant Francis Yates, the only man subsequently executed for his part in the escape. There, the Penderel family, tenants and servants of the Giffard family, began to play important roles in guiding and caring for him. From White Ladies, Richard Penderel led Charles in an unsuccessful attempt to cross the Severn near Madeley, Shropshire. They were forced to retrace their steps and Charles took refuge at Boscobel, where he was met by Colonel William Careless, whose brother rented land from the Giffards at Broom Hall, Brewood. Careless and the King spent all day hiding in a nearby oak tree (which became known as The Royal Oak), from where he could see the patrols searching for him. Later Charles spent the night hiding in one of Boscobel's priest holes. He was moved from Boscobel to Moseley Old Hall, another Catholic redoubt near Wolverhampton, and ultimately escaped the region posing as the servant of Jane Lane of Bentley, whose family were also landowners at Broom Hall and at the Hyde in Brewood. The Lanes, although friends and business partners of the Giffards, were not recusants but of Puritan sympathies and Jane's brother, Colonel John Lane, had taken Parliament's side in fighting around Wolverhampton during the Civil War.
Кейінгі тарихы
Франсис Коттон, туған тегі Гиффорд, осы оқиғалардан кейін көп ұзамай қайтыс болды, ал Ақ ханымдар мен Боскобел екеуі де 1648 жылы Базил Фицхербертпен үйленген қызы Джейн Коттон арқылы Дербиширдегі Норбери Холлдегі Фицхерберт отбасына өтті. Фицхерберттер ірі жер иелері болды және Боскобелді бірнеше жалға алушыларға, соның ішінде Пендерел отбасының бірнеше мүшелеріне ферма ретінде жалға берді. Боскобел Папалық қастандық ісінде маңызды рөл атқарды: ақпарат беруші Стивен Дагдейл 1678 жылы иезуит Джон Гаванның соңғы сертін қабылдауына куә болған қонақтарды мемлекетке қарсы қастандық жасауда айыптады, және олардың бірнешеуі, Гаванның өзі де, өлім жазасына кесілді немесе түрмеге қамалды. Елі мен Боскобел 1812 жылы Дербиширдегі өнеркәсіпші Уолтер Эвансқа сатылды, бірақ Фицхерберт отбасы Ақ ханымдар монастырының жерін сақтап қалды. Эванс отбасы үйді және бақтарды, көбінесе фантазиялық стильде, қайта жаңартып, Карл II туралы аңызды дамытты. 19 ғасырда үйдің солтүстік жағына үлкен шаруашылық ғимараты қосылып, қазіргі үйге үш жеке қанат пайда болды. 1918 жылы ол Брэдфордтың 5-ші графы Орландо Бриджменге сатылды, ол оны және ағашты 1954 жылы Жұмыс министрлігіне тапсырды. 1984 жылы ол Қоршаған орта туралы департамент арқылы Англия мұрасына берілді.
Frances Cotton, née Giffard, died shortly after these events, and both White Ladies and Boscobel passed via her daughter, Jane Cotton, who had married Basil Fitzherbert in 1648, to the Fitzherbert family of Norbury Hall, Derbyshire. The Fitzherberts were major landowners and let Boscobel as a farm to a succession of tenants, including several members of the Penderel family. Boscobel featured prominently in the Popish Plot: the informer Stephen Dugdale accused the guests who witnessed the Jesuit John Gavan taking his final vows there in 1678 of plotting treason, and several of them, including Gavan himself, were executed or imprisoned. The estate and Boscobel were sold to Walter Evans, a Derbyshire industrialist, in 1812, although the Fitzherbert family retained the White Ladies Priory site. It was the Evans family who restored the house and gardens, often in fanciful ways, and nourished the legend of Charles II. A substantial farm building was appended to the northern side of the house in the 19th century, giving the present house three distinct wings. It was sold to Orlando Bridgeman, 5th Earl of Bradford in 1918, who placed both it and the tree in the hands of the Ministry of Works in 1954. It passed via the Department of the Environment to English Heritage in 1984.
Үй
Қазіргі заманғы келушілерге ғимараттың үш кезеңі анық көрінеді. 16 ғасырдағы шаруашылық орталықта орналасқан және оны 19 ғасырдағы шаруашылықтан оңай ажыратуға болады. Екіншісі кірпіштен салынған, бірақ ағаштан жасалған құрылымды көрсету үшін қара-ақ түспен боялған. 1632 жылы Джон Гиффард салған негізгі үй алғашқы және кейінгі құрылыстардың арасында жасырылған. Ол ағаштан жасалған, жартылай кірпіштен, бірақ 18 ғасырда құрылым мен материалдардың кемшіліктерін жасыру үшін жабысқан штукатурмен қапталған. Оның шығыс және батыс жақтары, әдетте, бастапқыда баспалдақ пен мұржа орналасқан иілген құрылыммен белгіленген. 19 ғасырдағы шаруашылықта бүгін Карл II-нің қашуы және Боскобел тарихы туралы кіріспе көрме орналасқан. Солтүстік қанат деп аталатын 16 ғасырдағы шаруашылық Виктория дәуірінде маңызды болған май және ірімшік өндірісіне арналған сүт өнімдерінің көрмесін ұсынады. 2011 жылы жоғарғы қабат алғаш рет жұртшылыққа ашылды, бұл құрылысты жақсырақ бағалауға және әртүрлі ағаш өңдеуді анық көрсетуге мүмкіндік берді, бұл ғимарат Джон Гиффардтың қосымшаларынан бұрын да көп өзгергенін көрсетеді. Солтүстік қанаттың батыс жағы қазір кіреберіс залы мен баспалдақ үшін бөлінген, бұл өзгеріс, көрінетіндей, 19 ғасырда Эванс отбасы жасаған. Джон Гиффардтың құрылысының бірінші қабатын көбінесе Салон алып жатыр, ол көп өзгерген, бірақ онда жақсы сақталған Якоб стиліндегі панельдер бар. Викториялық мүрдесінің үстінде үш қара мәрмәр панель орналасқан, олардың әрқайсысы Карлдың қашуының эпизодтарын бейнелейді – олардың екеуі Уолтер Эванстың қызы жасаған. Салоннан өтетін Оратория, Эванс отбасының кішкентай дұға бөлмесі ретінде ұсынған, бірақ бәлкім, 17 ғасырдағы баспалдақтардың орны болған. Мұнда Джейн Пендерелдің портреті ілулі тұр, ол Дам Джоан ретінде белгілі, Карл оған көп қарыз болған отбасының анасы, сондай-ақ 1642 жылғы сандық, көбінесе 19 ғасырдың жұмысы болып көрінеді. Негізгі үйдің бірінші қабатында "Сквайрдың бөлмесі" деп аталатын жатын бөлмесі бар. Ошақ пен төсек арасында шкафқа апаратын есік орналасқан, одан кішкентай "жасырын орынға" кіретін тұйық есік бар, ол діни қызметкердің шұңқыры деп есептеледі. Дегенмен, бұл орын тым кішкентай және тым көзге түсетін, өйткені мұржа аймақтары жақсы жасырындыру орындары ретінде танымал болды. Бұл қабатта тағы бір жатын бөлмесі бар, ол Ақ бөлме деп аталады. Бастапқыда бүкіл бірінші қабат бір үлкен бөлме болған болуы мүмкін; 17 ғасырда үлкен жатын бөлмелер әлеуметтік жиындар үшін пайдаланылды, ал Виктория дәуірінде жатын бөлме жеке кеңістік ретінде қалыптасты. Екінші қабат – үлкен шатыр, бүгінде екі бөлікке бөлінген. Біріншісі, баспалдақтың ең жоғарғы жағында, діни қызметкердің шұңқырына апаратын тұйық есік орналасқан. Карл II осы жерде ыңғайсыз түн өткізген деп есептеледі, өйткені оның биіктігі 4 фут (1,2 м) болса, ол сол кездегі адамдарға қарағанда өте биік болған, шамамен 6 фут 2 дюйм (1,85 м). Осы шатыр бөлмесінен Боуэр бөлмесіне өтуге болады, ол 19 ғасырда жатын бөлме ретінде пайдаланылған.
The three stages of building are readily apparent to the modern visitor. The 16th century farm is clearly central and is easily distinguished from the 19th century farm which adjoins it at right angles. The latter is brick built but painted black and white to simulate timber framing. The main house, built by John Giffard around 1632, is mainly hidden behind the earlier and later structures on first approach. It is timber framed, part brick, but covered in stucco, which was applied in the 18th century to cover up faults in the structure and materials. Its east and west ends are marked respectively by the bowed structure, probably originally housing the staircase, and the chimney stack. The 19th century farm today houses an introductory display, covering the escape of Charles II and the history of Boscobel. The 16th century farm, known as the north range, houses an exhibition of dairy equipment, focussing on the butter and cheese making that were important here in the Victorian period. In 2011, the upper floor was opened to the public for the first time, allowing a much better appreciation of the construction and clearly showing the differing woodwork, indicating that the building was much altered even before John Giffard's additions. The western end of the north range is now separated off to provide the entrance hall and stairs for the main house, a change apparently made by the Evans family in the 19th century. The ground floor of John Giffard's development is occupied largely by the Parlour, much altered but containing a good deal of Jacobean panelling. The Victorian fireplace is surmounted by three black marble panels, each engraved to illustrate aspects of Charles' escape – two of them designed by a daughter of Walter Evans. Through the Parlour is the so called Oratory, presented by the Evans family as a small prayer room, but probably where the 17th century stairs were housed. This contains a portrait of Jane Penderel, known as Dame Joan, the matriarch of the family to whom Charles owed so much, and a chest, dated 1642, which appears to be mainly 19th century work. On the first floor of the main house is a bedroom known as the Squire's Room. Between a fireplace and the bed is a door into a closet, which has a trapdoor into a small "secret place", alleged to be a priest's hole. However, the space appears to be both too small and too obvious, as chimney areas were known to make good hiding places. This floor also contains another bedroom, known as the White Room. Originally, the entire first floor was probably a single large room; in the 17th century large bedrooms were used socially, while the Victorians developed the modern notion of the bedroom as a private space. The second floor is a large attic, divided into two spaces today. In the first, at the very top of the stairs, is a trapdoor opening into a more convincing priest hole. This is where Charles II is thought to have spent an uncomfortable night, as it is only 4 feet (1.2m) in height while he was very tall for the time, around 6 ft 2in (1.85m). Beyond this attic space is the Bower Room, used as a bedroom in the 19th century.
Негіздер
Үйдің солтүстігінде үлкен фермалық аула жатыр, көбісі Виктория дәуіріне тән ферма ғимараттарымен қоршалған, бірақ онда 17 ғасырға дейінгі үлкен қора да бар. Аула пикникке арналған орынмен қатар, Виктория дәуіріндегі ферма техникасы мен жабдықтарының көрмесін ұсынады. Оңтүстік жағында салтанатты бақтар орналасқан. Алғашқысы – жақында салынған, бірақ Боскобельдің 17 ғасырғы суреттерінде көрсетілген қорапша бақтың шамамен аумағын алып жатқан, жиектегі қоршаумен жасалған партер. Оның оңтүстік-батыс бұрышында Тау орналасқан, үстінде заманауи павильон бар, онда Чарльз күні бойы оқыған. Салтанатты аймақтың артында жеміс ағаштары бар көкбақша жатыр. Оның қасында екі жағынан да қарағай ағаштарымен көмкерілген жол созылып жатыр.
North of the house lies a large farmyard, mostly surrounded by Victorian farm buildings, although there is a large 17th century barn. The yard provides picnic space, as well as housing a display of Victorian farm machinery and equipment. To the south are the formal gardens. First is a parterre hedged with box, laid out in recent times but occupying approximately the area of a box garden shown in 17th century views of Boscobel. On its south west corner is the Mount, a mound topped by a modern shelter, where Charles spent the day reading. Beyond the formal area is a kitchen garden with an orchard of fruit trees. Alongside runs a walk flanked on both sides by hazelnut trees.
Ашылу
Боскобел үйі мен оның аумағы жаз айларында (сәуірден қазанға дейін) әдетте әр аптаның сәрсенбісінен жексенбісіне дейін ашық болады. Кіру үшін ақы төленеді, бірақ «Ағылшын мұрасы» мүшелері тегін кіре алады. Алдын ала келісім бойынша білім беру мақсатындағы топтық сапарлар тегін ұйымдастырылады.
Boscobel House and its grounds are generally open from Wednesday to Sunday each week in the summer (April to October). There are entrance charges, although entry is free to English Heritage members. Free educational group visits are available by arrangement.