Эрнест Макфарланд: Аризона саяхатшысы және заңгер

Кіріспе

Аризона штатынан шыққан американдық саясаткер және заңгер (1894–1984)

Эрнест Уильям Макфарланд (9 қазан 1894 – 8 маусым 1984) – американдық саясаткер, заңгер және Уоррен Атертонмен бірге "G.I. заңының" авторларының бірі. Ол мемлекеттік биліктің үш тармағында қызмет етті, оның екеуі штаттық, ал біреуі федералдық деңгейде болды. 1941 жылдан 1953 жылға дейін Аризона штатынан АҚШ сенаторы (1951-1953 жылдары көпшілік көшбасшысы) болды. Кейіннен 1955 жылдан 1959 жылға дейін Аризонаның онінші губернаторы қызметін атқарды. Соңында, 1968 жылы Макфарланд Аризона Жоғарғы Сотының төрағасы болды.

Ерте өмір

Макфарланд 1894 жылдың 9 қазанында Уильям Томас пен Кезия (Смит) Макфарландтың отбасында, Оклахома штатының Поттаватоми округіне жақын Ерлсборо қаласындағы бұркеме үйде дүниеге келді. Сегіз жасында оның отбасы Окемаға бір жылға көшіп, содан кейін Ерлсбороға қайтып келді. Бұл Макфарландтың білім алуын бір жылға кешіктірді, себебі Окемада сол кезде мектептер болған жоқ. Осының салдарынан ол 1914 жылы Эрлсбург орта мектебін бітірді. Орта мектептен кейін Макфарленд Оклахома штатының Ада қаласындағы Шығыс Орталық мемлекеттік педагогикалық институтына оқуға түсті. Ол бір семестрден кейін уақытша оқытушылық куәлігі алу үшін қажетті талаптарды орындады. 1914 жылдың соңы мен 1915 жылдың басында Макфарленд Оклахома штатының Скултон қаласындағы бір бөлмелі мектепте сабақ беріп, білімін жалғастыру үшін қаржы жинады. Содан кейін ол Шығыс Орталыққа оралып, Ада орта мектебінде математикадан сабақ беріп, оқу ақысын төледі. Осы кезеңде ол мектептегі пікірсайыс клубының жұмысына белсенді қатысып, сол клубтың мүшесі болған Роберт С. Керрмен достық қарым-қатынас орнатты. Макфарленд 1915 жылдың ортасында Шығыс Орталықтағы оқуын аяқтады және өмір бойы оқытушылық куәлігімен мектептің қатарынан шықты. Шығыс Орталықтан кейін Макфарленд Оклахома университетіне түсті. Әртүрлі жарты күндік жұмыстар істеп, бастапқыда білім беру саласында мансап құру мақсатымен математиканы оқыды. Бір жылдан кейін ол заң факультетіне ауысты. Жылдам қарқынмен оқып, Макфарленд 1917 жылдың 5 маусымында бакалавр дәрежесін алып, университетті бітірді. Бітірген соң Макфарленд АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатарына қосылды. 1917 жылдың 11 желтоқсанында екінші сыныпты теңізші ретінде әскери қызметке қабылданып, Ұлы көлдердегі теңізшілерді даярлау орталығына жіберілді. Мичиган көлінің жағалауындағы климат оған қолайсыз келді, сондықтан ол 1918 жылдың 3 наурызында пневмонияға шалдығып, теңізшілер ауруханасына жатқызылды. Макфарленд келесі бірнеше айды ауруханада өткізіп, перикардит, эмфизема және плеврит сияқты түрлі денсаулық мәселелерімен күресті. 1919 жылдың басында ғана ол денсаулығы қалпына келіп, теңізшілердің медициналық комиссиясы оған құрметті түрде демалыс беруді ұсынды, ол 1919 жылдың 31 қаңтарында күшіне енді.

McFarland was born to William Thomas and Keziah (Smith) McFarland on October 9, 1894, in a log cabin on his family's farm in Pottawatomie County, Oklahoma, near Earlsboro. When he was eight his family moved to Okemah for a year, before returning to Earlsboro. This had the effect of delaying McFarland's education for a year, for Okemah at that time had no schools. As a result, he graduated from Earlsburg High School in 1914. After high school, McFarland enrolled at East Central State Normal School in Ada, Oklahoma. He completed the required work for a temporary teaching certificate after one quarter. In late 1914 and early 1915, McFarland taught in a one room school in Schoolton, Oklahoma, to raise funds for his education. He then returned to East Central and taught mathematics at Ada High School to pay for his education. Meanwhile, he was active in his school's debating societies and began a friendship with Robert S. Kerr, who was a member of the same debate club. McFarland completed his studies at East Central in mid 1915, and left the school with a lifetime teaching certificate. After East Central, McFarland enrolled at the University of Oklahoma. Working various part time jobs, he initially studied mathematics with the intention of having a career in education. After a year he changed majors to pre law. Studying at an accelerated rate, McFarland graduated with a bachelor's degree on June 5, 1917. Following his graduation, McFarland enlisted in the U. S. Navy soon after the US entered World War I. He entered the military on December 11, 1917, as a seaman second class and was assigned to the Great Lakes Naval Training Station. The climate on the shore of Lake Michigan did not agree with him, and he was admitted to a naval hospital on March 3, 1918, as suffering from pneumonia. McFarland spent the next several months in the hospital dealing with a variety of problems, including pericarditis, emphysema, and pleurisy. It was not until early 1919 that he had recovered enough for a navy medical board to recommend he receive an honorable discharge, which became effective on January 31, 1919.

Ерте мансап

Теңіз флотынан кеткеннен кейін Макфарленд Аризонаға көшуді шешкенге дейін қысқа уақытқа Оклахомаға оралды. Ол Финикске 1919 жылдың 10 мамырында келді және бірнеше күннен кейін жергілікті банкте жұмыс тапты. Банкте жоғарылау мүмкіндігі аз екенін көріп, Стэнфорд университетінің заң факультетіне оқуға өтініш берді. Сабақ бастамас бұрын ол Каса-Гранде маңындағы үйге өтініш берді. Кейіннен Макфарленд бұл жерді "жақыр қоян фермасы" деп атады. Макфарленд заң факультетіне төрт семестр бойы оқыған соң, үзіліс жасады. Оның ата-анасы мен кіші інісі Аризонаға көшіп кеткен. Сол кезде Стэнфорд университеті заңгер студенттеріне бір тоқсан уақыт заңгерлік кеңседе стажировкадан өтуді ұсынды. Калифорнияда бір жыл болғаннан кейін үйін сағынған Макфарленд Филипс, Кокс және Филлипстің Финикстегі кеңсесінде жұмыс істеді. Ол Аризонаның болашақ губернаторы Джон Калхун Филлипстің заңгерлік кеңсесі болды. Макфарленд сонымен қатар Аризонаның саяси мекемелеріндегі түрлі тұлғалармен танысты. Интернатурасын аяқтаған соң Стэнфордқа оралды. Макфарленд өзінің заңгерлік докторы бойынша жұмысын 1922 жылдың жазғы тоқсанында аяқтады. Сонымен қатар, ол саяси ғылым бойынша магистрлік дәрежеге жұмыс істеді. Сол жылы Макфарленд Аризона адвокатурасына қабылданды. Заң факультетін бітіргеннен кейін Макфарленд өзінің үй-жай құқығын "дәлелдеу" және өзінің алғашқы заңгерлік практикасын ашу үшін Каса-Грандеге көшіп барды. Аризонаның экономикасы нашар болды, ол заңгерлік жұмыс таба алмады. Жұмыссыздықты жеңу үшін ол саясатқа араласты. Макфарленд 1922 жылы губернаторлық жарыста Джордж В. П. Ханттың науқанында жұмыс істеді. Хант сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Макфарленд бас прокурордың көмекшісі болып тағайындалды. 1924 жылдың ортасында ол Стэнфордқа магистрлік дәрежесін аяқтау үшін оралды. Сол жылы Пиналь округінің прокуроры болып сайланды. Мемлекеттік заң бойынша округ прокуроры округтің орталығындағы қалада тұруы керек болғандықтан, Макфарленд Флоренцияға көшіп барды. Ол осы лауазымға үш екі жылдық мерзімде қызмет етті. Макфарленд 1926 жылы 1 қаңтарда Клэр Коллинзге тұрмысқа шықты. Ерлі-зайыптылар 1919 жылы Стэнфордтағы Рождестволық кеште кездесті. Олар алғашқы кездесуден кейін хат алысып, Макфарленд сайланған кезде Коллинз Флоренцияның орта мектебінде мұғалім болып жұмыс істеді. 1927 жылы олардың ұлы Уильям Эрнест, ал 1929 жылы қыздары Жан Клэр дүниеге келді. Уильям апасы туылмай тұрып ауырып, бірнеше күн бұрын қайтыс болды, ал Жан апасы туылғаннан екі күн өткен соң қайтыс болды. Макфарлендтің әйелі екі баласынан айырылғаннан кейін күйзеліске ұшырады. 1930 жылы оның жағдайы жақсарғанын байқаған, өйткені ерлі-зайыптылар үшінші бала күтті. Үшінші баласы Джульетта өлі туған, ал Клэр Макфарлендке босанғаннан кейінгі асқынулар пайда болды, бұл оның 1930 жылдың 12 желтоқсанында қайтыс болуына әкелді. 1930 жылдың ақпан айында Макфарленд Ева Дуганның өлім жазасына кесілгенге дейінгі соңғы шағымда мемлекет атынан сөйледі, бұл тапсырма оны өте жағымсыз деп тапты. Көп ұзамай ол прокурорлық қызметтен шаршағанын айтты. Оның орнына Макфарленд Пинал округінің Жоғарғы сотына үміткер болды, бірақ 1464 дауысқа 1358 дауыспен судья Э. Л. Гринге жеңілді. Округ прокуроры лауазымын тастағаннан кейін Макфарленд өзінің бас көмекшісі Том Фулбрайтпен бірге Макфарленд пен Фулбрайт заң кеңсесін құрды. Бұл практика Макфарленд Винни Рут Джаддты ақылсыз деп тапқан шағымда жеңіске жеткенде, бірақ оның негізгі саласы су заңдары болды. Заңгерлік ісінің табыстылығына қарамастан, Макфарленд әлі де судья болғысы келді. Ол 1934 жылы екінші рет жарысқа түсіп, Е. Л. Гринді 2543-1542 есебімен жеңіп, жалпы сайлауда қарсылықсыз болды. 1935 жылы Макфарленд ант берді және келесі алты жыл бойы төрелікте отырды. Пинал округінде оның жұмыс жүктемесі жеңіл болғандықтан, ол мемлекеттің басқа бөліктерінен істерді қабылдады, бұл оған штаттың барлық округтерінде төрелікте отыруға және штаттың барлық бөліктеріндегі мәселелерде тәжірибе жинауға мүмкіндік берді. Оның үкімдері қадір-қасиетке ие болды, ал апелляциялық шағымда үш рет қана оның шешімі жоққа шығарылды. Сотта жүрген кезінде Макфарленд жесір әйелмен, Эдна Эвленд Смитпен, жас қызы Джуэллмен романтикалық қарым-қатынасқа түсті. Ол Флоренс орта мектебінде тарих және математикадан сабақ берді, 1939 жылы 1 маусымда Тусон қаласында үйленгенге дейін. Макфарленд сондай-ақ әйеліне қызы асырап алды.

After leaving the navy, McFarland returned to Oklahoma for a short time before he decided to move to Arizona. He arrived in Phoenix on May 10, 1919, and after several days found employment at a local bank. Seeing little opportunity for advancement at the bank, he applied to the Stanford University Law School. Before leaving to begin classes, he filed for a homestead near Casa Grande. McFarland would later refer to the land as his "jackrabbit farm". McFarland attended law school for four quarters before he took a break. His parents and younger brother had moved to Arizona. At the time, Stanford recommended all law students to spend a quarter interning at a legal office. Feeling homesick after a year in California, McFarland worked at the Phoenix office of Phillips, Cox, and Phillips. He was legal clerk for future Arizona Governor John Calhoun Phillips. McFarland was also introduced to a variety of figures within the Arizona political establishment. At the completion of his internship, he returned to Stanford. McFarland completed work on his Juris Doctor in the summer quarter in 1922. In addition, he had completed the class work for a Masters of Arts degree in political science. McFarland was admitted to the Arizona Bar later that year. Upon graduation from law school, McFarland moved to Casa Grande to "prove up" his homestead claim and open his first legal practice. The Arizona economy was doing poorly, and he found little legal work. He dealt with the lack of work by becoming involved in politics. McFarland worked for George W. P. Hunt's campaign during the 1922 governor's race. After Hunt won the election, McFarland received an appointment as assistant attorney general. In mid 1924, he returned to Stanford to complete work on his master's degree. Later that year he was elected county attorney for Pinal County. As state law required the county attorney to reside in the county seat, McFarland moved to Florence. He served three two year terms in that position. McFarland married Clair Collins on January 1, 1926. The couple had initially met at a Christmas party at Stanford in 1919. They had corresponded after their initial meeting, and by the time McFarland was elected, Collins was working at a teacher at Florence's high school. The couple had a son, William Ernest, in 1927 and a daughter, Jean Clair, in February 1929. William became ill and died several days before his sister's birth, and Jean died two days after her birth. McFarland's wife suffered from depression following the loss of their two children. She showed signs of improvement in 1930 as the couple expected a third child. The third child, Juliette, was stillborn, and Clare McFarland developed postpartum complications, which led to her death on December 12, 1930. By February 1930, McFarland represented the state during Eva Dugan's final appeal before her execution, a task that he found very unpleasant. Shortly afterwards, he decided that he was tired of being a prosecutor. Instead, McFarland ran for a seat on the Superior Court in Pinal County but lost the race to the incumbent, Judge E. L. Green, by 1464 to 1358. Upon leaving office as county attorney, McFarland joined with his chief assistant, Tom Fulbright, to found the law office of McFarland and Fulbright. The practice gained public recognition when McFarland won an appeal that determined Winnie Ruth Judd to be insane, but its primary area of effort was water law. Despite the success of his legal practice, McFarland still wished to become a judge. He ran a second time in 1934, defeated E. L. Green 2543 to 1542 in the primary, and was unopposed in the general election. In 1935, McFarland was sworn in, and he sat on the bench for the next six years. As his workload in Pinal County was light, he accepted cases from other parts of the state, which allowed him to sit on the bench in every county in the state and to gain experience in issues in all parts of the state. As a judge, his rulings were well respected, and he was overturned on appeal only three times. While on the bench, McFarland became romantically involved with a widow, Edna Eveland Smith, who had a young daughter, Jewell. She taught history and mathematics at Florence High School until the couple married in Tucson on June 1, 1939. McFarland also adopted his wife's daughter.

АҚШ сенаторы

Макфарланд Изабелла Гринвейдің отставкасынан кейін АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға түсуді қарастырды және Аризонаның бас прокуроры лауазымына үміткер болуға бірнеше рет шақырылды. Штаттық науқанға жеткілікті қаражаты жоқ екенін түсінген соң, ол бұл лауазымдарға үміткер болмады. 1940 жылғы Сенат сайлауында Макфарланд Феникс және Тусон қалаларының сайлаушыларын басқа қаладан келген кандидатқа қарсы дауыс беруге көндірді. Ол штат бойынша саяхаттап, бұрынғы таныстарымен қайта қарым-қатынас жасады, бірақ үміткерлігін жариялауды күтті. Макфарландтың кеш қатысуы оған зиян тигізбеді, өйткені ол алғашқы сайлауда екі есе көп дауыс жинап, қолданыстағы сенатор Генри Ф. Ашурсты жеңді. Ол жалпы сайлауда жеңіске жетіп, 1941 жылдың қаңтарында қызметке кірді. Оның алғашқы комитеттері Үндістер ісі, Штаттар аралық сауда, Су шаруашылығы және мелиорация, Әділет және зейнетақы мәселелеріне қатысты болды. Сенатқа келгеннен кейін сенатор Джеральд Най радио және киноиндустриясының үгіт-насихатты қолдануын зерттеу үшін комитет құруды ұсынды. Сенатор Бертон К. Уилер Макфарландты Найдың комитетіне қосуды ұсынды, себебі жаңа сенатор «аузын жаппайды» деп есептеді. Бірақ үнсіз қалғанның орнына Макфарланд комитеттің өткір сынышысы болды және фильмдерге қатысты көптеген айыптаулар оларды көрмеген адамдар тарапынан жасалғанын көрсетті. Макфарланд комитеттегі әрекеттері үшін ұлттық назарға ие болды, көптеген азаматтар оны жақсы қабылдады. Коммуникациялар кіші комитетінің мүшесі ретінде Макфарланд әуе поштасы, радио, телефон және телеграфтың елдің телеграф қызметіне тигізетін әсері туралы тыңдауларға қатысты. АҚШ телеграф нарығында Postal Telegraph және Western Union үстемдік құрды. Postal инфрақұрылымын сақтау үшін Қайта құру қаржы корпорациясынан қарыз алып отырды, бірақ қарыздарды төлей алмайтыны анық болды. FCC-мен байланысы Макфарландты коммуникацияларға қызығушылық танытуға итермеледі. Макфарландтың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесі оны Екінші дүниежүзілік соғыста әскерлердің әл-ауқаты туралы ойлауға жетеледі. Соғысқа қатысу үшін жұмысын, отбасын және мектебін тастаған көптеген әскерилерді ескере отырып, Макфарланд G.I. заңын әскерилер мен теңізшілерге бейбіт өмірге оралуға көмектесу мақсатымен ұсынды. Макфарланд 1946 жылы Сенатқа қайта сайланды және 1950 жылы Аризона университетінен құрметті L.L.D. дәрежесін алды. 1950 жылы Сенаттың демократиялық мүшелері 12 адамнан тұратын команда құрды, олар Сенат отырысында өз партиясының кем дегенде бір өкілінің Сенат залында болуын қамтамасыз ету үшін жасалды. Бұл демократиялық мүшелер дауыс беруге қатысу үшін шақырылуын қамтамасыз ету мақсатында болды. Макфарланд команданың жетекшісі болып тағайындалды және өзінің міндетін орындау үшін басқаларды табуға қарағанда, өзі залда болуды оңайырақ деп тапты. 1950 жылғы сайлауда Демократиялық көпшілік партиясының көшбасшылығына екі үміткер қайта сайлауда жеңіліске ұшырады. Партия мүшелері оның еңбегін бағалап, Макфарландты 1951 жылдың қаңтарында басшылық лауазымға үміткер болуға шақырды. Макфарланд 82-ші Конгресс үшін Сенатта көпшілік көшбасшысы болып сайланды. Көпшілік көшбасшысы ретінде Макфарланд ай сайын барлық комитет төрағаларын және жаңа сенаторларды шақырып түскі ас өткізді. Ол бұл бейресми кездесуді Сенаттың түрлі мәселелерін талқылау үшін пайдаланды. Екі жыл бойы Макфарланд Гарри Трумэннің жанында отырды, екеуі де Сенатта қызмет еткен кезде достас болды, бұл Сенаттағы көпшілік көшбасшысына президент болғаннан кейін Трумэнмен жұмыс істеуді жеңілдетті. Макфарланд көпшілік көшбасшысы ретінде президентті әріптестерінің пікірлері туралы нақты ақпаратпен қамтамасыз етуді өзінің міндеті деп санайды: «Біздің кеңестерде президенттің пікіріне қайшы пікірлерді білдіруден ешқашан тартынбадым. Мен бұрын айтқандай, президентке тек адамдардың естігісі келетінін айтады. Мұндай кеңестерде президентке қайшы пікірді білдірудің жағымсыз екенін атап өткім келеді». Ол көпшілік көшбасшысының міндеттері сайлау округінің мүдделерін қорғаудан бөлек екенін сезінді. Ол Колорадо өзенінен Аризонаның орталық аймағына су жеткізу үшін қаражат сұрап, Ассигнованиелер комитеті алдында сөз сөйледі. Су шаруашылығы және мелиорация комитетіндегі жұмысының нәтижесінде ол су шаруашылығы заңдары бойынша сарапшы болды. 1952 жылғы Сенат сайлауында ол республикашыл Барри Голдуотерге жеңіліп қалды. (Бұл Сенаттағы партия көшбасшысының қайта сайлауға түсіп жеңіліске ұшыраған соңғы жағдайы болды, 2004 жылға дейін, Джон Тун Оңтүстік Дакота штатында Том Дэшлді жеңгенге дейін).

McFarland considered a run for a seat in the US House of Representatives following the resignation of Isabella Greenway and was repeatedly encouraged to run for Arizona Attorney General. Realizing that he lacked the resources for a statewide campaign, he did not run for those offices. During the Senate election of 1940, McFarland counted on voters in Phoenix and Tucson to oppose any candidate from the other city. He toured the state and reacquainted himself to various political leaders he had met during his time on the bench, but he waited to announce his intentions to run. McFarland's late entry did not hurt him, for he won the primary by nearly two to one and defeated the incumbent, Henry F. Ashurst. He went on to win the general election and took office in January 1941. His initial committee assignments were to Indian Affairs, Interstate Commerce, Irrigation and Reclamation, Judiciary, and Pensions. Shortly after arriving in the Senate, Senator Gerald Nye convinced the Senate to create a committee looking into use of propaganda by the radio and motion picture industries. Senator Burton K. Wheeler recommended McFarland be placed on Nye's committee under the assumption the freshman senator "would keep his mouth shut". Instead of remaining silent, McFarland became an outspoken critic of the committee and pointed out many accusations against films were being made by individuals who had not seen any of the films in question. McFarland gained national attention for his actions on the committee, with most of the nation viewing him favorably. As a member of the Communications subcommittee, McFarland was involved in hearings dealing with the impact of developments in airmail, radio, telephones, and teletypes to the nation's telegraph services. The US telegraph market was dominated by Postal Telegraph and Western Union. Postal had been borrowing money from the Reconstruction Finance Corporation to maintain its infrastructure even though it was becoming obvious that Postal would be unable to pay back the loans. Those dealings with the FCC led McFarland to develop an interest in communications. McFarland's experience in World War I led him to take an interest in the welfare of the troops during World War II. Arguing that many members of the military had left jobs, families, and schools to fight during the war, McFarland sponsored the G. I. Bill as a means to assisting soldiers and sailors as they transitioned back into civilian life. McFarland was re elected to the Senate in 1946 and received an honorary L. L. D. from the University of Arizona in 1950. In 1950, the Democratic membership of the Senate formed a 12 person team to ensure that at least one member of their party was on the floor of the Senate whenever the Senate was in session. That was done to ensure that the Democratic membership could be called to the floor if ever a vote was to be taken. McFarland was selected leader of the team and found it easier to remain on the floor himself than to find others to take the duty. During the 1950 election, the two leading candidates for Democratic majority leader lost their re election bids. With other members of his party appreciative of his efforts, McFarland was encouraged to run for a leadership position in January 1951. McFarland was selected to be Senate Majority Leader for the 82nd Congress. As majority leader, McFarland hosted a monthly lunch meeting to which he invited all committee chairmen and all freshmen senators. He used the informal setting as a forum to conduct a variety of Senate business. For two years, McFarland had sat next to Harry Truman while they were both in the Senate. Both men then friends during this time, a situation that made it easy for the Senate Majority Leader to work with Truman after he became president. McFarland believed it was part of his duty as majority leader to inform the president of an accurate view of what his fellow senators felt: "I never hesitated to present views contrary to those of the President in our conferences. As I've said before, I think that too frequently, the President is only told things people think he wants to hear. I would like to emphasize that it is not pleasant to present a view contrary to that of the President in such conferences." He felt that his duties as majority leader were separate from those of representing the interests of his constituents. He spoke before Appropriations Committee to ask for funds to bring water from the Colorado River to central Arizona. He became an expert on water law because of his efforts on Irrigation and Reclamation Committee. He lost to Republican Barry Goldwater in the 1952 Senate elections. (This was the last time a Senate party leader lost a bid for reelection until 2004, when John Thune defeated Tom Daschle in South Dakota.)

Әкім

1954 жылы Макфарланд Аризона штатының губернаторы болып сайланды және 1956 жылы қайта сайланды. Ол Глен-Каньон тоғанының орнын анықтау үшін Мелиорация бюросының өкілдерімен бірге жұмыс істеді және өкімет ету екі мерзімінде білім беруге баса назар аударды.

Теледидарлық жоба

Сенаттан оралғаннан кейін көп ұзамай ол Финикс қаласында соңғы VHF коммерциялық телеарнасын салуға тырысатын Arizona Television Company компаниясының 40 пайыздық үлесін сатып алды. Макфарленд бұл жаңа құралға бұрыннан-ақ қызығушылық танытқан. 1955 жылы, губернатор болғаннан кейін көп ұзамай, Макфарленд және оның тобы Феникстің төртінші телеарнасы KTVK-ны ашты. Ол шақыру белгілерін "ТВ біздің орта атымыз болады" деген себеппен "ТВ" деп таңдады. 1977 жылы станцияның толық бақылауын сатып алды. KTVK 1995 жылға дейін Аризонаның көп бөлігінде ABC арнасының филиалы болды, содан кейін елдегі ең табысты тәуелсіз арналардың біріне айналды. 1999 жылға дейін станция Макфарлендтің отбасының қолында болды.

Заңға қайта оралу

Макфарланд 1958 жылғы Сенат сайлауында Голдуотерді талқандауға сәті түспеді. Губернаторлық қызметтен кейін ол заңгерлік тәжірибесіне оралды және 1964 жылы Аризона Жоғарғы Сотының судьясы болып сайланды. Ол "Миранда Аризонаға қарсы" ісіне қатысып, 1968 жылы бас судья болып тағайындалды, осылайша толыққанды саяси "үлкен шлем" жасады.

Кейінгі өмірі

1970-ші жылдардың ортасында Макфарланд Сан-Франциско Федералдық үй-жай несие банкінің директоры және Аризона телекомпаниясының президенті қызметін атқарды. Ол Феникс қаласында қайтыс болды және сол қаланың Гринвуд/Мемори Лаун қабірстандығында жерленген.

Мұра

Қазір Аризона штатының Капитолийінде оған "G.I. заңының әкесі" деп арналған ескерткіш орнатылған. Сонымен қатар, Флоренс қаласындағы (Аризона штаты) Макфарленд мемлекеттік тарихи паркінде 1878 жылы Аризона әлі аумақ болған кездегі сақталған сот үйі және басқа да ғимараттар бар. Макфарленд оларды сатып алып, Аризона мемлекеттік парктері басқармасына сыйға берді.