Екінші дүниежүзілік соғыстағы американдық еріктілер эскадрильялары

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс әскери бөлімдері

«Бүркіт эскадрильялары» — 1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде, Американың соғысқа кірер алдында (1941 жылдың желтоқсаны), АҚШ-тан келген ерікті ұшқыштардан құрылған Корольдік әуе күштерінің (RAF) үш истребитель эскадрильясы. АҚШ әлі де бейтарап болғандықтан, көптеген американдықтар шекараны өтіп, ұшу мен соғысуды үйрену үшін Канаданың Корольдік әуе күштеріне (RCAF) қосылды. Көптеген алғашқы жауынгерлер Еуропаға барып, Қысқы соғыста Финляндия үшін Кеңес Одағымен күресті. Лондонда тұратын бай бизнесмен Чарльз Суини британ үкіметін американдықтардан тұратын RAF эскадрильясын құруға көндірді. (Оның інісі, Чарльз Суини де Франциядағы соғысқа американдық ұшқыштарды жалдап, ұқсас жұмыс істеді. Эскадрильяның алғашқы расталған жеңісі 1941 жылдың 21 шілдесінде болды, ол кезде П/О Уильям Р. Данн Лильде Messerschmitt Bf 109F ұшағын жойды. Тамыз айында 71-ші эскадрилья Hurricanes және Spitfire Mk II ұшақтарын ауыстырды, содан кейін тез арада соңғы Spitfire Mk V ұшақтарымен жабдықталды. Бұл бөлім тез арада жоғары беделге ие болды, ал 1941 жылдың жазы мен күзінде RAF истребительдері континенттегі ұшақтарды жойған кезде көптеген әуе жеңістері тіркелді. Желтоқсан айында эскадрилья Мартлшем-Хитта демалды, ал 1942 жылдың мамырында Дебденге көшті. Екінші «Бүркіт» эскадрильясы, 121-ші эскадрилья, 1941 жылдың мамырында Линдсидегі RAF Киртон қаласында құрылды, жағалаудағы конвойлерді эскорттау үшін Hurricanes ұшақтарын пайдаланды. 1941 жылдың 15 қыркүйегінде ол өзінің алғашқы неміс ұшағын жойды. Hurricanes Spitfire ұшақтарымен ауыстырылды, ал Spitfire Mk V ұшақтары 1941 жылдың қарашасында келді. Келесі айда эскадрилья 71-ші эскадрильяның орнына Солтүстік Уэльдке көшті. 1942 жылы оның Ла-Манш арқылы шабуылдау қызметіне бомбалаушыларды эскорттау және истребительдермен ұшу кірді. 71-ші эскадрилья Диппе операциясын күтіп, тамыздың ортасында Дебденнен Грейвсендке көшті, ал 121-ші эскадрилья Саутхендтен жұмыс істеді. 133-ші эскадрилья 401-ші эскадрильямен бірге RAF Биггин-Хиллден Англияның оңтүстік жағалауындағы Лимпнеге көшті. 71-ші эскадрилья Ju 88 ұшағын, 121-ші эскадрилья Fw 190 ұшағын, ал 133-ші эскадрилья төрт Fw 190 ұшағын, Ju 88 ұшағын және Dornier Do 217 ұшағын жойғанын мәлімдеді. Алты «Бүркіт» Spitfire ұшағы жоғалып кетті, бір ұшқыш тұтқынға алынды, ал біреуі қаза тапты. 1942 жылдың қыркүйек айының соңына дейін эскадрильялар 73½ неміс ұшағын жойғанын, 77 американдық пен 5 британдық қаза тапқанын мәлімдеді. 71-ші эскадрилья 41 ұшақты, 121-ші эскадрилья 18 ұшақты, ал 133-ші эскадрилья 14½ ұшақты жойды. Перл-Харборға шабуыл жасалғаны туралы хабарланғаннан кейін, «Бүркіт» эскадрильясының көптеген ұшқыштары Императорлық Жапонияға қарсы күреске бірден қосылуға ниетті болды. 71-ші және 121-ші эскадрильялардың өкілдері Лондондағы АҚШ елшілігіне барып, өз қызметтерін ұсынды. 71-ші эскадрильяның ұшқыштары жапондықтарға қарсы күресу үшін Сингапурға баруды шешті, бірақ RAF истребительдеріне ұсыныс қабылданбады. 1942 жылдың 29 қыркүйегінде үш эскадрилья ресми түрде RAF-тен АҚШ Әскери-әуе күштерінің Сегізінші әуе күштеріне ауыстырылды, американдық ұшқыштар USAAF офицерлері болды. «Бүркіт» ұшқыштары 12 «Ұшқыш кресін» және бір «Қызмет көрсету орденін» алды. Эскадрильялар USAAF-ке қосылған кезде 34 түпнұсқа «Бүркіт» ұшқыштарының тек төртеуі ғана қатысты. Үшінші эскадрильяның сегіз ұшқышының тағдыры осындай болды: төртеуі оқу кезінде қаза тапты, біреуі жарамсыз деп танылды, екеуі ұрыста қаза тапты, ал біреуі соғыс тұтқыны болды. Шамамен 100 «Бүркіт» ұшқышы қаза тапты, жоғалып кетті немесе тұтқынға алынды. «Бүркіт» эскадрильялары, USAAF және RAF арасындағы ауыстыру туралы келіссөздер бірқатар мәселелерді шешуге мәжбүр болды. RAF үш майдандық эскадрильяны жоғалтқаны үшін өтемақы талап етті. Әр ұшқыш USAAF-те қандай дәрежеге ие болатынын анықтау да келіссөздер жүргізу керек болды, көптегені RAF дәрежесіне тең дәрежеге ие болды. Мысалы, ұшқыштардың лейтенанты USAAF капитаны, ал қанаттың командирі подполковник болды. «Бүркіт» эскадрильясының ұшқыштарының ешқайсысы бұрын USAAF-та қызмет етпеген және АҚШ-тың ұшқыштар қанаты болмаған. Сондықтан, оларды ауыстырған кезде оларға USAAF ұшқыштар қанаты берілді. Олардың талап етуі бойынша, USAAF 4-ші истребитель тобына ауысқан «Бүркіт» эскадрильясының ұшқыштарына RAF қанаттарын сақтауға рұқсат етілді, олардың көлемі кішірейтілді, олардың киімдерінің қарама-қарсы жағында жаңа USAAF ұшқыштар қанаты болды. Еуропадағы USAAF бас генерал-майоры Карл Спац «Бүркіт» тәжірибесін әртүрлі жаңа АҚШ истребитель эскадрильяларына таратуды қалады, бірақ үш «Бүркіт» эскадрильясының ұшқыштары бірге қалуды қалады. 71-ші, 121-ші және 133-ші эскадрильялар USAAF-та 334-ші, 335-ші және 336-шы эскадрильялар деп аталды және толық бөлімдер ретінде ауыстырылды, 1943 жылдың қаңтарында P-47 Thunderbolts қолжетімді болғанша Spitfire ұшақтарын сақтап қалды. 4-ші истребитель тобы 1943 жылдың сәуір айында P-47 ұшақтарына толық ауысқанша Spitfire ұшақтарымен ұшты. Үш бөлімнің барлығы 1944 жылдың наурыз айының екінші жартысында P-51 Mustang ұшақтарына ауысты. 4-ші истребитель қанаты, 334-ші, 335-ші және 336-шы истребитель эскадрильяларымен бірге, бүгінде Солтүстік Каролина штатының Голдсборо қаласындағы Сеймур Джонсон әуе күштері базасында орналасқан F-15E Strike Eagle ұшақтарымен қызмет етеді және Оныншы әуе күшінің құрамында.

The Eagle Squadrons were three fighter squadrons of the Royal Air Force (RAF) formed with volunteer pilots from the United States during the early days of World War II (1940), prior to America's entry into the war in December 1941. With the United States still neutral, many Americans simply crossed the border and joined the Royal Canadian Air Force (RCAF) to learn to fly and fight. Many early recruits had originally gone to Europe to fight for Finland against the Soviet Union in the Winter War. Charles Sweeny, a wealthy businessman living in London, persuaded the British Government to form an RAF squadron composed of Americans. (His uncle, also named Charles Sweeny, had been working along similar lines, recruiting American pilots to fight in France. The squadron's first confirmed victory came on 21 July 1941 when P/O William R. Dunn destroyed a Messerschmitt Bf 109F over Lille. In August, 71 Squadron replaced its Hurricanes and Spitfire Mk IIs, before quickly re equipping with the latest Spitfire Mk Vs. The unit soon established a high reputation, and numerous air kill claims were made in RAF fighter sweeps over the continent during the summer and autumn of 1941. In December, the squadron was rested back at Martlesham Heath, before a move to Debden in May 1942. The second Eagle Squadron, No. 121 Squadron, was formed at RAF Kirton in Lindsey in May 1941, flying Hurricanes on coastal convoy escort duties. On 15 September 1941, it destroyed its first German aircraft. The Hurricanes were replaced with Spitfires, and Spitfire Mk Vs arrived in November 1941. The following month, the squadron moved to RAF North Weald, replacing 71 Squadron. In 1942, its offensive activities over the English Channel included bomber escorts and fighter sweeps. No. 71 moved from Debden to Gravesend in mid August in anticipation of the Dieppe action, while No. 121 operated from Southend. 133 Squadron moved with No. 401 Squadron RCAF from RAF Biggin Hill to Lympne on the English south coast. 71 Squadron claimed a Ju 88 shot down, 121 an Fw 190, while 133 claimed four Fw 190s, a Ju 88 and a Dornier Do 217. Six 'Eagle' Spitfires were lost, with one pilot taken prisoner and one killed. Through to the end of September 1942, the squadrons claimed to have destroyed 73½ German planes while 77 American and 5 British members were killed. 71 Squadron claimed 41 kills, 121 Squadron 18, and 133 Squadron 14½. When informed of the attack on Pearl Harbor, most of the Eagle Squadron pilots wanted to immediately join the fight against Imperial Japan. Representatives from 71 and 121 Squadrons went to the American embassy in London and offered their services to the United States. The pilots from 71 Squadron decided they wanted to go to Singapore to fight the Japanese and a proposal was put to RAF Fighter Command, but it was turned down. On 29 September 1942, the three squadrons were officially transferred from the RAF to the Eighth Air Force of the United States Army Air Forces, with the American pilots becoming officers in the USAAF. The Eagle pilots had earned 12 Distinguished Flying Crosses and one Distinguished Service Order. Only four of the 34 original Eagle pilots were still present when the squadrons joined the USAAF. Typical were the fates of the eight original pilots in the third squadron: Four died during training, one was disqualified, two died in combat, and one became a prisoner of war. About 100 Eagle pilots had been killed, were missing or were prisoners. Negotiations regarding the transfer between the Eagle Squadrons, the USAAF and the RAF had to resolve a number of issues. The RAF wanted some compensation for losing three front line squadrons in which they had heavily invested. Determining what rank each pilot would assume in the USAAF also had to be negotiated, with most being given a rank equivalent to their RAF rank. For example, a flight lieutenant became a USAAF captain, while a wing commander became a lieutenant colonel. None of the Eagle Squadron pilots had previously served in the USAAF and did not have US pilot wings. As such, it was decided that they be awarded USAAF pilot wings upon their transfer. Due to their insistence, the Eagle Squadron pilots who transferred to the USAAF 4th Fighter Group were permitted to retain their RAF wings, reduced in size, on the opposite side of their uniform to their new USAAF pilots wings. Major General Carl Spaatz, head of the USAAF in Europe, wanted to spread the experience of the Eagles amongst various new US fighter squadrons, but the pilots of the three Eagle Squadrons wanted to stay together. The 71, 121, and 133 Squadrons were renamed by the USAAF as the 334th, 335th and 336th and transferred as complete units, retaining their Spitfires until P 47 Thunderbolts became available in January 1943. The 4th Fighter Group flew Spitfires until its conversion to P 47s was completed in April 1943. All three units had switched to the P 51 Mustang by the second half of March 1944. The 4th Fighter Wing, along with the 334th, 335th and 336th Fighter Squadrons, exist today as F 15E Strike Eagle units at Seymour Johnson Air Force Base in Goldsboro, North Carolina and are part of the Fifteenth Air Force.

Құрметтер

Eagle Squadrons Memorial Гросвенор алаңында Франклин Д. Рузвельт мүсінінің қарсы бетінде орналасқан. Британ композиторы Кеннет Дж. Алфорд эскадрилья ұшқыштарының құрметіне "Eagle Squadron" атты марш жазды. Бұл американдық ұшқыштарға деген алғыс сезімнің де белгісі: трио бөлімінде төменгі духовой аспаптарда жұлдызды тудың үзінділерін естуге болады.

Жалпы және келтірілген сілтемелер

Кейн, Филип Д. RAF-тағы американдық ұшқыштар: Екінші дүниежүзілік соғыстың «Бүркіт» эскадрильясы. Brassey's, 1993. Чайлдерс, Джеймс Саксон. Соғыс бүркіттері: «Бүркіт» эскадрильясының тарихы. Windmill Press, 1943. 1983 жылы Eagle Publishing баспасында қайта басылды, 1943 жылғы басылыммен бірдей, бірақ 1982 жылғы жағдай бойынша мүшелер туралы эпилог қосылған. Донахью, Артур Джеральд. «Тэлли Хо!» Спитфайрдағы янки. McMillan & Company, 1942. Дунн, Уильям Р. Ұшқыш-ұшқыш: Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы американдық «асы». University of Kentucky Press, 1982. Фрэнкс, Норман. Ең ірі әуе шайқасы: Диепп, 19 тамыз 1942. Лондон: Grub Street, 1992. Файденчук, В. Питер. Соғыс иммигранттары: Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде RAF және RCAF-та қызмет еткен американдықтар. WPF Publications, 2005. Гудсон, Джеймс А. және Норман Фрэнкс. «Тым көп төленген, тым көп секстік және мұнда». Wingham Press Ltd., 1991. Гудсон, Джеймс А. Бұлттардағы дүрбелең. NAL Trade, 2004. Хаугленд, Верн. Төмен түскен «Бүркіттер»: 1940–45 жылдары құлаған американдық ұшқыштар. TAB Books, 1992. Хаугленд, Верн. «Бүркіт» эскадрильясы: RAF-тағы янкилер, 1940–1942. Ziff Davis Flying Books, 1979. 1992 жылы TAB Books баспасында қайта басылды, суреттері 1-ші басылымнан өзгеше. Хаугленд, Верн. «Бүркіттердің» соғысы: «Бүркіт» эскадрильясының ұшқыштары туралы саға, 1940–1945. Jason Aronson, Inc., 1982. 1992 жылы TAB Books баспасында қайта басылды, суреттері 1-ші басылымнан өзгеше. Холмс, Тони. Американдық «Бүркіттер»: R.A.F. -дегі американдық еріктілер, 1937–1943. Classic Publications, 2001. Кершоу, Алекс. «Азаттар». Da Capo Press, 2006. Моррис, Джон Т. «Америкалық «Бүркіттің» өмірі». Mulberry River Press, 1999. Нельсон, Кеннет Джеймс, CD. Spitfire RCW: Wing Commander Royce Clifford Wilkinson OBE, DFM & Bar, C. de G.(Франция) – Ұшақ командирі Ройс Клиффорд Уилкинсонның соғыс кезіндегі ерліктері. Hignall Printing Ltd., 1994. Свини, Чарльз және полковник Джеймс А. Гудсон. Свини: Чарльз Свинидің өмірбаяны. Harrop Press Ltd., 1990.