Себастиано Конка: Итальян суретшісінің өмірі мен творчествасы

Кіріспе

Итальян суретшісі (1680–1764)

Себастьяно Конка (Гаета, 8 қаңтар 1680 – Неаполь, 1 қыркүйек 1764) – итальян суретшісі.

Өмірбаян

Ол Неаполь корольдігінің сол кездегі бөлігі болған Гаетада дүниеге келді және Неапольде Франческо Солименаның шәкірті болды. 1706 жылы өзінің көмекшісі болған інісі Джованнимен бірге Римге қоныс аударды. Ол кардинал Оттобонидің қамқорлығында болды, ол оны Климент XI-ге таныстырды, ол оған Санкт-Джон Латеран шіркеуі үшін жақсы қабылданатын Еремия суретін салуды тапсырды. Сондай-ақ, ол Римдегі Санти-Лука-э-Мартина шіркеуіне Ассунта суретін салған. Конка папаның қамқорлығына ие болды. Ол Карло Мараттамен бірге Трастевередегі Санта-Чечилия шіркеуінде Санта-Чечилияның таж кию рәсімін (1721–1724) бейнеледі. 1718 жылы ол Accademia di San Luca-ға сайланды және 1729–1731 жылдары оның директоры болды, 1732 жылы Принцеп ретінде Камилло Рускониді алмастырды. Ол сондай-ақ 1739–1741 жылдары Принцеп болып сайланды. Оның сурет салуына барокко суретшісі Лука Джорданоның ықпалы зор болды. Конканың шәкірттерінің арасында Помпео Баттони, Андреа Касали, Пласидо Камполи, Коррадо Джакинто, Грегорио Джусти, Гаэтано Лапис, Сальваторе Моносилио, Литтерио Паладини, Франческо Презиао, Розальба Мария Сальвиони, Гаспаро Серенери, Агостино Масуччи, Доменико Джиоми және бавариялық діни суретші Франц Георг Герман болды. Себастьяноның інісі Джованни Конка (1764 жылы қайтыс болды) Урбинодағы Сан-Доменико шіркеуі үшін Розарий Мадоннасы мен Сент-Доминиктің басты құрбандық алтарын салған. Ол кеңінен ресми мақтау мен қамқорлыққа ие болды. Ол біраз уақыт Туриндегі Савой отбасы үшін Сан-Филиппо және Санта-Тереза ораториясында, Венерияда (1721–1725), Базилика ди Суперга (1726), Корольдік сарайда (1733) жұмыс істеді. Ол Сиенадағы Ospedale di Santa Maria della Scala (аурухана) ауруханасындағы Probatica (Силоам бассейні) фрескаларын салған. Генуяда ол Палаццо Ломеллини Дорианың (1738–1740) үлкен аллегориялық картиналарын салған. 1739 жылы ол сурет салуға арналған нұсқаулық жариялады: Ammonimenti (немесе Ескертулер), ол моральдық кеңестерді техникамен үйлестірді. Ол 1752 жылы Неапольге оралды және Карл III-нің корольдік қамқорлығына ие болды. Оның шеберханасы өнімді болды және ол Санта-Кьяра шіркеуі үшін (1752–1754) фрескалар, Казерта сарайындағы капеллаға арналған бес картина (қазір жоғалған), сондай-ақ Аверса бенедиктиндері үшін (1761), Паоланың әулие Францискінің тарихы Кастелламмаре ди Стабиадағы Санта-Мария ди Поццано ғибадатханасына (1762–1763) және көптеген құрбандық алтарларын салған. Ол өмірінің соңына дейін сурет салған. Оның кейінгі барокко стилін көрсететін туындыларының арасында "Энеяның Елисей даласындағы көрінісі" (1735/1740 ж.ж.) сияқты картиналар бар; сахна мифологиялық және классикалық тұлғалармен толы, академиялық цитаталармен және аллегориямен толық әлемге оранған. Билеп-өрген немесе ұшқан путтілер көптеп кездеседі. Көбінесе көкжиек бұлттармен жабылған. Тіпті Ринальдо мен Армида сияқты жақын сахнада да екі ғашықтың арасындағы көріністі бейнелеудің орнына махаббаттың өзі кіріп-шығушы, көтеріліп тұрған Купидон ретінде бейнеленуі керек. Сол сияқты, Мәсіхтің Гефсиман бағындағы сәттегі қараңғы ойлар періштелердің каскадымен бұзылған. Бұл манеристтік барокко, оның тазаланған апотеозы емес, бірақ Карраччи мен Кортонадағы тамырларынан алыстатылған.

He was born at Gaeta, then part of the Kingdom of Naples, and apprenticed in Naples under Francesco Solimena. In 1706, along with his brother Giovanni, who acted as his assistant, he settled in Rome, where for several years he worked only in chalk, to improve his drawing. He was patronized by the Cardinal Ottoboni, who introduced him to Clement XI, who commissioned him a well received Jeremiah painted for the church of St. John Lateran. He also painted an Assunta for the church of Santi Luca e Martina in Rome. Conca was knighted by the pope. He collaborated with Carlo Maratta in the Coronation of Santa Cecilia (1721–24) in the namesake church of Santa Cecilia in Trastevere. In 1718 he was elected to the Accademia di San Luca, and was its director in 1729–1731, replacing Camillo Rusconi as Principe in 1732. He was also elected Principe in 1739–1741. His painting was strongly influenced by the Baroque painter Luca Giordano. Among Conca's pupils there were Pompeo Battoni, Andrea Casali, Placido Campoli, Corrado Giaquinto, Gregorio Giusti, Gaetano Lapis, Salvatore Monosilio, Litterio Paladini, Francesco Preziao, Rosalba Maria Salvioni, Gasparo Serenari, Agostino Masucci, Domenico Giomi, and the Bavarian religious painter Franz Georg Hermann. Sebastiano's brother, Giovanni Conca (died in 1764), painted the main altarpiece of the Madonna of the Rosary and St Dominic for the church of San Domenico, Urbino. He received widespread official acclaim and patronage. He worked for a period of time for the Savoy family in Turin on the Oratory of San Filippo and Santa Teresa, in the Venaria (1721–1725), for Basilica di Superga (1726), and Royal Palace (1733). He painted the frescoes of Probatica (Pool of Siloam), in the Ospedale di Santa Maria della Scala (hospital) of Siena. In Genoa, he painted the large allegorical canvases of the Palazzo Lomellini Doria (1738–1740). In 1739, he published a guide to painting: Ammonimenti (or Admonishments), which blended moralistic advice with technique. He returned to Naples in 1752, and enjoyed the royal patronage of Charles III. His studio was prodigious and he painted frescoes for the Church of Santa Chiara (1752–1754), five canvases for the Chapel in Caserta Palace (now lost), as well as many others including for the Benedictines of Aversa (1761), a History of Saint Francis of Paola for the Sanctuary of Saint Maria di Pozzano of Castellammare di Stabia (1762–1763), and many other altarpieces. He painted till late in life. Among the works that reflect his late Baroque style there are paintings such as The Vision of Aeneas in the Elysian Fields (c. 1735/1740); the scene is crowded with mythologic and classical figures, adrift in academic quotation, and enveloped by a world of overwrought with allegory. Dancing or flying putti proliferate. The landscape is often a billowing cloud. Even in a more intimate scene such as Rinaldo & Armida, instead of depicting the focused scene between two lovers, love itself has to be allegorized as an intruding, hovering cupid. Similarly, the somber introspection of the moment recounted by Christ at the Garden of Gesthmane is afflicted with a cascade of angels. It is a mannerist Baroque, not its distilled apotheosis, but a distanced elaboration from its roots in Carracci and Cortona.