Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс «Бруммбэр» шабуылдық зеңбірегі
Brummbär
Германияның Екінші дүниежүзілік соғыстағы Sturmpanzer 43 танк-инженерлік машинасы туралы ақпарат. Курск, Анцио, Нормандия шайқастарында қолданылған. "Brummbär" атымен белгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс ауыр шабуылдық артиллериялық қондырғысы
German heavy assault gun
Штурмпанцер (сондай-ақ Штурмпанцер 43 немесе Sd. Kfz. 166) – Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған, Panzer IV шассиіне негізделген неміс броньды жаяу әскерін қолдауға арналған артиллериялық құрал. Ол Курск, Анцио, Нормандия шайқастарында қолданылды және Варшава көтерілісінде де жұмыс істеді. Одақтас елдердің барлау қызметі оны "Брумбер" (нем. "Grouch") деп атады, бірақ немістер бұл атауды қолданбады. Неміс әскерлері оны "Штупа" деп лақап қойды, бұл "Штурмпанцер" терминінің қысқартылған түрі. 300-ден астам машина салынды және олар төрт тәуелсіз батальонға бөлінді.
The Sturmpanzer (also known as Sturmpanzer 43 or Sd. Kfz. 166) is a German armoured infantry support gun based on the Panzer IV chassis used in the Second World War. It was used at the Battles of Kursk, Anzio, Normandy, and was deployed in the Warsaw Uprising. It was known by the nickname Brummbär (German: "Grouch") by Allied intelligence, a name which was not used by the Germans. German soldiers nicknamed it the "Stupa", a contraction of the term Sturmpanzer. Just over 300 vehicles were built and they were assigned to four independent battalions.
Даму
Штурмпанцер – Panzer IV танкысының жетілдірілген нұсқасы, жаяу әскерге тікелей атыс қолдауын көрсету мақсатында, әсіресе қалалық аймақтарда қолданылу үшін жасалған. Ол Panzer IV шассиін пайдаланды, ал жоғарғы корпусы мен мұнарасы Skoda компаниясы әзірлеген Sturmhaubitze (StuH) 43 L/12 жаңа қаруы бар, жаңа каземат стиліндегі броньды суперструктурамен ауыстырылды. Отыз сегіз оқ-дәрі, жеке ұшқыш патрондармен бірге, тасымалдана алатын. Sfl. Zf. 1 көздегіші қолданылды. Оқ-дәрі мен патронның (жарылғыш оқ және ұшқыш патрон үшін) біріктірілген салмағы, әсіресе қару жоғары бұрышқа көтерілгенде, зарядтаушының жұмысын қиындатты. Алғашқы үлгілер шасси үшін тым ауыр болды, бұл аспа және беріліс жүйесінің жиі бұзылуына әкелді. Екінші сериядан бастап бұл мәселені шешуге тырысылды, және белгілі бір жетістіктерге қол жеткізілді. 1943 жылдың қазан айында StuH 43 қаруының салмағын азайту үшін қайта жобалау қажеттігі шешілді. StuH 43-тен жеңілірек жаңа нұсқасы StuH 43/1 ретінде құрастырылды. Салмақтың бір бөлігі қарудың орнатылысындағы броньды азайту арқылы үнемделді. Бұл қару үшінші өндіріс сериясынан бастап қолданылды.
The Sturmpanzer was a development of the Panzer IV tank designed to provide a vehicle offering direct infantry fire support, especially in urban areas. It used a Panzer IV chassis with the upper hull and turret replaced by a new casemate style armoured superstructure housing a new gun, the Sturmhaubitze (StuH) 43 L/12 developed by Skoda. It fired the same shells as the 15 cm sIG 33 heavy infantry gun. Thirty eight rounds, with separate propellant cartridges, could be carried. It used the Sfl. Zf. 1a sight. The combined weight of the shell and cartridge ( for an HE shell and for a propellant cartridge) made the work of the loader arduous, especially if the gun was elevated to a high angle. Early vehicles were too heavy for the chassis, which led to frequent breakdowns of the suspension and transmission. Efforts were made to ameliorate this from the second series onwards, with some success. In October 1943, it was decided that the StuH 43 gun needed to be redesigned to reduce its weight. A new version, some lighter than the StuH 43, was built as the StuH 43/1. Some of the weight was saved by reducing the armour on the gun mount itself. This gun was used from the third production series onwards.
Бірінші
Алғашқы 60 даналық серияны шығару 1943 жылдың сәуір айында басталды. Олардың 52-сі жаңа Panzer IV Ausf. G шассилерімен, ал қалған 8-і қайта жаңартылған Ausf. E және F шассилерінен құрастырылды. Аман қалғандарының шамамен жартысы 1943 жылдың желтоқсан айынан бастап қайта жаңартылды, көбінесе олар 2-ші серияның стандарттарына сәйкес қайта жасалды.
Production of the first series of 60 vehicles began in April 1943. Fifty two of these were built using new Panzer IV Ausf. G chassis and the remaining 8 from rebuilt Ausf. E and F chassis. Survivors, about half, were rebuilt beginning in December 1943; they were mostly rebuilt to 2nd series standards.
Екінші
1943 жылдың желтоқсан айында өндіріс қайта басталды, тағы 60 көлік, тек жаңа Ausf. H шассилері қолданылды, және 1944 жылдың наурызына дейін жалғасты. Курск шайқасындағы алғашқы жауынгерлік сынақтарда Sturmpanzer-дің жүргізуші бөлімі жеткілікті қорғалмағаны анықталды және нығайтылды. Оқшының люгі алынып тасталып, оның орнына желдеткіш орнатылды, бұл экипажға үлкен жеңілдік келтірді. Алдыңғы серпімді аспапқа түсетін жүктемені азайту мақсатында, алдыңғы екі резеңке дөңгелектер ішкі серпімді және болат доңғалақтарымен ауыстырылды, бірақ бұл толыққанды нәтиже бермеді.
Production restarted in December 1943 with another 60 vehicles, using only new Ausf. H chassis, and continued until March 1944. The Sturmpanzer's baptism in combat at the Battle of Kursk proved that the driver's compartment was too lightly armoured and it was reinforced. The gunner's hatch was removed and a ventilator fan was fitted, much to the relief of the crew. Internally sprung, steel rimmed road wheels replaced the front two rubber rimmed road wheels in an effort to reduce the stress on the forward suspension that was only partially successful.
Үшінші
Үшінші серияның өндірісі 1944 жылдың наурыз айынан маусым айына дейін екінші серияға қарағанда аздаған өзгерістермен жүргізілді. Фарерсеклапп 80 перископтармен алмастырылды және жеңілдетілген StuH 43/1 қолданылды.
Production of the third series ran from March to June 1944 with few changes from the second series. The Fahrersehklappe 80 was replaced by periscopes and the lighter StuH 43/1 was used.
Төртінші
1944 жылдың басында төртінші серияға арналған суперструктура қайта жобаланды, ол Ausf. J шассиі мен HL120 TRM112 қозғалтқышын пайдаланды және 1944 жылдың маусымынан 1945 жылдың наурызына дейін өндірісте болды. Онда жаңадан жасалған зеңбірек мойны және суперструктураның жалпы биіктігінің төмендеуі болды. Бұл қайта жобалау 600 оқтан тұратын MG 34 пулеметі үшін алдыңғы суперструктурада шарлы бекіткіш орнатуды қамтыды. Көлік командирінің орны Sturmgeschütz III Ausf. G күмбезіне сәйкес өзгертілді, ол әуе шабуылынан қорғану үшін пулемет орнатуға мүмкіндік берді. 1944 жылдың 22 қаңтарында Анциоға одақтастардың десант түсіргеніне байланысты, батальон, енді толық тәуелсіз болғандықтан, ақпан айының басында 28 көлікпен осы жерге ауыстырылды, одақтастардың жағажай бастығына қарсы жоспарланған қарсы шабуылға қатысу үшін, "Fischfang" операциясы. Бұл операция сәтсіз аяқталды, бірақ батальон соғыстың соңына дейін Италияда қалды. 1945 жылдың сәуірінде одақтастар По аңғарына шабуыл жасағанда батальонда әлі де 42 көлік болды, бірақ олардың барлығы тұтқындалудан сақтану үшін жарылды немесе май айында соғыс аяқталғанға дейін шегіну кезінде жоғалды.
The superstructure was redesigned in early 1944 for the fourth series, which used the chassis and HL120 TRM112 engine of the Ausf. J, and was in production between June 1944 and March 1945. It featured a redesigned gun collar, as well as a general reduction in height of the superstructure. This redesign also introduced a ball mount in the front superstructure for a MG 34 machine gun with 600 rounds. The vehicle commander's position was modified to use the cupola of the Sturmgeschütz III Ausf. G, which could mount a machine gun for anti aircraft defense. The Allied landing at Anzio on 22 January 1944 caused the battalion, fully independent once more, to be transferred there in early February with 28 vehicles to participate in the planned counterattack against the Allied beachhead, Unternehmen Fischfang. This failed in its objective, but the battalion remained in Italy for the rest of the war. The battalion still had 42 vehicles on hand when the Allies launched their Po Valley offensive in April 1945, but all were blown up to prevent capture, or lost during the retreat, before the war ended in May.