Жоан Ганц Куни – американдық тележүргізуші, «Көше шамдары» (Sesame Street) балалар бағдарламасының негізін қалаушы. Білім беру телеарнасының дамуына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық теледидар жазушысы және продюсері (1929 жылы туған)
American television writer and producer (born 1929)
Джоан Ганц Куни (30 қараша 1929 жылы туған) – американдық теледидар жазушысы және продюсері. Ол Sesame Workshop (бұрынғы Балалар теледидар шеберханасы немесе CTW) ұйымының негізін қалаушылардың бірі, ол балалар телешоуы «Сезам көшесін» (Sesame Street) құрумен танымал, және оның соавторы болды. Куни Финиксте өсіп, 1951 жылы Аризона университетінен білім беру саласында бакалавр дәрежесін алды. Вашингтондағы Мемлекеттік департаментте және Финиксте журналист болып жұмыс істегеннен кейін, Нью-Йоркте теледидар және өндіріс компанияларында жарнамашы болып жұмыс істеді. 1961 жылы ол білім беру теледидарында жұмыс істеуге қызығушылық танытып, Нью-Йорктің алғашқы білім беру телеарнасы WNET (13 арна) үшін деректі фильмдер продюсері болды. Оның көптеген бағдарламалары жергілікті «Эмми» сыйлығын жеңіп алды. 1966 жылы Куни Граммерси паркі маңындағы пәтерінде «шағын кешкі жиын» өткізді. Іс-шараға оның сол кездегі күйеуі Тим Куни, оның басшысы Льюис Фридман және Карнеги корпорациясының атқарушы директоры Ллойд Моррисетт қатысты, онда кішкентай балаларды оқыту үшін теледидардың мүмкіндіктері талқыланды. Куни 1969 жылы көрсетілім алған «Сезам көшесі» балалар телебағдарламасын және оның өндірісін бақылайтын CTW ұйымын басқаруға таңдалды. Куни CTW-нің бірінші атқарушы директоры болып тағайындалды. Америка теледидарындағы алғашқы әйел басшылардың бірі ретінде оның тағайындалуы «онжылдықтың ең маңызды теледидарлық жетістіктерінің бірі» деп аталды. Куни 1990 жылға дейін CTW атқарушы директоры қызметін атқарды, содан кейін CTW атқарушы кеңесінің төрағасы болды. Ол түрлі кеңестерде жұмыс істеді, көптеген ұйымдардың мүшесі болды және көптеген сыйлықтар мен құрметті атақтар алды. 2007 жылы Sesame Workshop оның құрметіне Джоан Ганц Куни орталығын құрды.
Joan Ganz Cooney (born Joan Ganz; November 30, 1929) is an American television writer and producer. She is one of the founders of Sesame Workshop (formerly Children's Television Workshop or CTW), the organization famous for the creation of the children's television show Sesame Street, which was also co created by her. Cooney grew up in Phoenix and earned a Bachelor of Arts in education from the University of Arizona in 1951. After working for the State Department in Washington, D. C., and as a journalist in Phoenix, she worked as a publicist for television and production companies in New York City. In 1961, she became interested in working for educational television, and became a documentary producer for New York's first educational TV station WNET (Channel 13). Many of the programs she produced won local Emmys. In 1966, Cooney hosted what she called "a little dinner party" at her apartment near Gramercy Park. In attendance was her then husband Tim Cooney, her boss Lewis Freedman, and Lloyd Morrisett, an executive at the Carnegie Corporation, in which the potential of television to teach young children was discussed. Cooney was chosen to oversee and direct the creation of what eventually became the children's television program Sesame Street, which premiered in 1969, and the CTW, the organization that oversaw its production. Cooney was named CTW's first executive director. As one of the first female executives in American television, her appointment was called "one of the most important television developments of the decade". Cooney remained executive director of the CTW until 1990 when she became the chair of CTW's executive board. She served on different boards, was the trustees of many organizations, and received many awards and honorary degrees. In 2007, the Sesame Workshop founded The Joan Ganz Cooney Center, named in her honor.
Ерте өмір және білім
Джоан Ганц 1929 жылғы 30 қарашада Аризона штатының Финикс қаласында банкир Сильван Ганц пен үй шаруасындағы Паулин (Реддон) отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Финикстен шыққан. Әкесі яһуди, ал анасы католик болған. Оның әкесінің әкесі Эмиль Ганц Германияның Тюрингия аймағындағы Валльдорф қаласында тігінші болған, ол 1858 жылы АҚШ-қа көшіп келіп, Аризонаның Бірінші Ұлттық банкінің президенті және үш мерзімге Финикс қаласының мэрі болған. Джоан Ганц үш баладағы ең кішісі еді. Ол балалық шағын "жақсы өмір сүретін орта тап, клуб атмосферасы" деп сипаттап, "Мен ең дәстүрлі жолмен тәрбиелендім, үй шаруасындағы әйел және ана болуға, колледжді бітіргеннен кейін қызықты жұмыс істеуге және жиырма бес жасқа келгенде үйленуге тәрбиелендім" деді. Ол Финикстегі Солтүстік орта мектебінде оқыды, онда мектептік қойылымдарға белсенді қатысты. Оның жасөспірім шағындағы ең үлкен ықпалы оның мұғалімі Бад Браун болды, оның азаматтық құқықтар қозғалысы, кедейлік, еркін баспасөз және Еуропадағы антисемитизм туралы лекциялары оны "қатты қоздырды". 1948 жылы Аризона университетіне ауысудан бұрын ол Калифорния штатының Сан-Рафаэль қаласындағы Доминикан колледжінде, таза қыздарға арналған католиктік оқу орнында бір жыл оқыды. Ол колледжде актерліктен бас тартты, себебі әкесі оны осы мансапта қолдаудан бас тартқан. Ол мұғалім болғысы келмесе де, анасының кеңесімен білім беруді таңдады.
Joan Ganz was born on November 30, 1929, in Phoenix, Arizona, to Sylvan Ganz, a banker, and Pauline ( Reddon), a homemaker. Her father was from Phoenix. Her father was Jewish and her mother was Catholic. Her grandfather Emil Ganz was a tailor from Walldorf, Thuringia, in Germany, who immigrated to the U. S. in 1858 and was president of the First National Bank of Arizona and mayor of Phoenix for three terms. Joan Ganz was the youngest of three siblings. She described her childhood as "upper middle class, country club atmosphere" and stated, "I was raised in the most conventional way, raised to be a housewife and a mother, to work an interesting job when I got out of college, and to marry at the appropriate age, which would have been twenty five". She attended North High School in Phoenix, where she was active in school plays. She stated that her biggest influence as a teenager was her teacher Bud Brown, whose lectures about the civil rights movement, poverty, the free press, and antisemitism in Europe "absolutely inflamed" She went to Dominican College, an all girls Catholic institution in San Rafael, California, for a year before transferring to the University of Arizona in 1948, where she was a member of Kappa Alpha Theta. She stopped acting in college because her father refused to support her in that career. She chose education, even though she was not interested in becoming a teacher, on the recommendation of her mother
Ерте мансап
1951 жылы бітірген соң Ганц Вашингтон қаласына көшіп, Мемлекеттік департаментте клерк және машинистка болып жұмыс істеді. Ол Джеймс Келлердің «Кристофер» қозғалысымен танысты, бұл оны теледидар мен БАҚ саласына қатысуға шабыстандырды. Куни кейін былай деді: «Келлер отец идеалистер БАҚ-қа кірмесе, идеалдары жоқ адамдар кіреді деді». Ол «Аризона Республикасы» газетінде тілші болып жұмыс істеді. 18 айдан кейін, 1953 жылы, 23 жасында Нью-Йорк қаласына көшіп, келесі он жыл бойы публицист болып жұмыс істеді, бастапқыда RCA-дағы Дэвид Сарнофф үшін, содан кейін NBC-де баспасөз хабарламалары мен телесериалдардың синопсистерін жазып.
After graduating in 1951, Ganz moved to Washington, D. C., where she worked as a clerk and typist at the State Department. She was exposed to Father James Keller's Christopher Movement, which inspired her to become involved with television and the media. Cooney later said, "Father Keller said that if idealists didn't go into the media, nonidealists would". took a job as a reporter at the Arizona Republic. Eighteen months later, in 1953 and at the age of 23, she moved to New York City and was a publicist for the next ten years, initially for David Sarnoff at RCA, then at NBC writing press releases and soap opera synopses,
Куни АҚШ-тың «Steel Hour» бағдарламасында жұмыс істеген кезде, әріптесі Бостон қаласындағы WGBH TV білім беру телеарнасында жұмыс істеуге кетті; оның реакциясы өмірін өзгертіп жіберді: «Не?! Білім беру теледидары бар екен?!». 1961 жылы ол Нью-Йорк қаласындағы коммерциялық емес ұйымның Ньюарк, Нью-Джерсидегі тәуелсіз WNTA TV (13-арна) станциясын сатып алуға тырысқан сот ісін қадағалай бастады, ол PBS станциясы WNET-тің алға құрылтайы болады, бұл Нью-Йорк аймағындағы алғашқы қоғамдық телеарна. Екі жылдан кейін 13-арна коммерциялық емес болып, WNDT болып өзгерген кезде, Куни станцияның публицисті лауазымына өтініш берді, бірақ бас менеджер оларға продюсерлер қажет екенін айтты. «Мен өндіруші бола аламын», - деді ол, тіпті теледидар бағдарламаларын өндіру тәжірибесі болмаса да. Кейін ол: «Мен ешқашан жұмысқа орналасқанға лайық болған емеспін», - деді. Куни және оның басшысы Льюис Фридман автор Майкл Дэвис «негізгі мәселелер бойынша оқыту сериясы» деп атаған бағдарламалар жасады. Оның алғашқы бағдарламаларының бірі «Court of Reason» деп аталды, апта сайынғы тікелей эфирдегі дебаттар көрсетілді; белгілі қонақтардың ішінде Малкольм Х және Кальвин Баттс болды. Ол Кубадағы зымыран дағдарысынан бір апта бұрын эфирге шыққан Американың Куба саясаты туралы дебат шоуын өндірді. Ол сондай-ақ «Кедейлік, кедейлікке қарсы күрес және әлем» деп аталатын тағы бір дебат шоуын жасады, онда кедей адамдар студияға шақырылып, кедейлікке қарсы бағдарламаларды әзірлеуге жауапты мемлекеттік шенеуніктермен кездесті. Кейіннен ол WNDT бір жылда Нью-Йорктегі 13 Эмми сыйлығының сегізін жеңіп алғанын хабарлады. Куни оны Дэвис «радикалды феминист» деп атаған оның өзін феминистке айналдырғаны үшін мақтады, кейіннен ол оны қатты қолдап, жігерлендіргенін айтты.
While Cooney was working for the U. S. Steel Hour, a colleague left to work for the educational television station WGBH TV in Boston; her reaction was life changing: "What?! There is educational television?!" In 1961, she began to track the progress of a court case in which a New York City nonprofit group was attempting to acquire Newark, New Jersey based independent station WNTA TV (channel 13), which would become the precursor of PBS station WNET, the first public television station in the New York area. When channel 13 became non commercial two years later as WNDT, Cooney applied for a position as the station's publicist, but the general manager told her they needed producers. "I can produce", she told him, even though she had no experience in producing television shows. She later stated, "I've never been qualified for any job I've been hired for". Cooney and her boss Lewis Freedman produced what author Michael Davis called "a series of teach ins on major issues". One of her first programs was called Court of Reason, a weekly live debate show; notable guests included Malcolm X and Calvin Butts. She produced a debate show on America's policy about Cuba that aired the week before the Cuban Missile Crisis. She also produced another debate show called Poverty, Anti Poverty, and the World, in which poor people were brought into the studio to confront the government officials responsible for developing anti poverty programs. She later reported that WNDT had won eight out of 13 New York Emmys in one year. Cooney credited him, whom Davis called "a radical feminist", for making her into a feminist, and later said that he was very supportive and encouraging.
Сезам көшесі және балалар теледидар шеберханасы
1966 жылдың қысында Куни «кішкентай кешкі той» деп атаған шараны өткізді. Ллойд Моррисетт Карнеги корпорациясының орта буынғы атқарушы директоры (кейін бас директор болды) және білім беру зерттеулерін қаржыландыруға жауапты болды. Әңгіме балаларды оқыту үшін теледидарды пайдалану мүмкіндігіне қатысты; Моррисетт: «Теледидарды кішкентай балаларды оқыту үшін қолдануға бола ма?» – деп сұрады. Куни: «Білемін жоқ, бірақ бұл туралы сөйлескім келеді», – деп жауап берді. Дэвистің айтуынша, бұл кеш Куни мен Моррисеттің арасындағы бес онжылдық кәсіби қарым-қатынастың бастауы болды. Фридман Кунидің қатысуына қарсы болды, өйткені ол балаларға бағытталған жобаға қызығушылық танытпайды деп ойлады және оны WNDT-де жоғалтқысы келмеді, бірақ ол зерттеуді жүргізуге таңдалды. Гиков бұл есепті «Сейзам көшесі» шоуының жоспары» деп атады, онда жаңа шоу қалай болады және оның өндірісін бақылайтын компания құру ұсынылды, ол ақырында Балалар теледидар шеберханасы (CTW) деп аталды. Куни кейіннен білім берудегі бакалаврлық білімінің зерттеу жұмысына және оны жазуға көмектескенін, сондай-ақ оның Эмми жүлдесі сарапшылармен және жаңа шоудың қаржыландыру көздерімен сенімді қарым-қатынас орнатуға көмектескенін айтты. Кейін ол сұхбат берушіге: «Мен кедейлік туралы мыңдаған деректі фильмдер түсіре аламын, оларды тек көздері жеткендер ғана көреді, бірақ мен өз заманыма ықпал ете алмаймын» деді. Бастапқыда Куни жобаны WNDT өндіретінін болжады, бірақ станция иесі ұсынысты қабылдамағанда және Кунидің біліктілігіне күмән келтіргенде, ол станцияны тастап, 1967 жылдың мамырында Карнеги корпорациясына толық уақытты консультант ретінде жұмысқа орналасты. Келесі екі жыл бойы Куни мен Моррисетт жаңа шоуды зерттеу және дамыту, «Сейзам көшесіне» 8 миллион доллар жинау және CTW құрумен айналысты. Дэвистің айтуынша, жобаның бастапқы зерттеулері мен дамуындағы жетекшілік роліне қарамастан, Кунидің CTW атқарушы директоры лауазымына тағайындалуы оның жоғары деңгейдегі басқару тәжірибесінің және көшбасшылық қабілетінің болмауына, сынақтан өтпеген қаржылық басқару дағдыларына және балалар теледидары мен білім берудегі тәжірибесінің жетіспеуіне байланысты күмәндік тудырды. Дэвис сондай-ақ сексизмнің де әсер еткенін болжады, «Күмәнданғандар әйелдің федералды үкімет пен екі элиталық қайырымдылық ұйымынан ер адамдардың кворумының толық сенімін ала алатынына күмән келтірді, бұл институттардың байлығы бүкіл елдердің жалпы ұлттық өнімінен асып түседі» деді. Бастапқыда Куни бұл лауазым үшін күреспеді, бірақ күйеуі мен Моррисетттің қолдауымен және жоба инвесторлары онысыз алға жылжуға болмайтынын түсінгеннен кейін, ол оны іздеді және 1968 жылдың ақпанында CTW атқарушы директоры болып тағайындалды. Америка теледидарындағы алғашқы әйел басшылардың бірі ретінде оның тағайындалуы «онжылдықтың ең маңызды теледидарлық оқиғаларының бірі» деп аталды. Бірінші маусымда шоу үш «Эмми» жүлдесін жеңіп алды, «Пибоди» сыйлығын алды және «Тайм» журналының мұқабасында болды. Newsday басылымы хабарлағандай, «Көптеген газет және журналдардағы жарқын мақалалар Куни ханым мен оның жұмыс орнына жаулап алған батырлардың басына конфети сияқты құлап түсті». Variety журналының Лес Брауны Куниді «Иерусалимнің қасиетті қызы» деп атады. Кейін Куни: «Қабылдау өте керемет болды. Баспасөз бізді жақсы көрді, ата-аналар бізді жақсы көрді» деді. «Сейзам көшесі» эфирге шыққан алғашқы жылы, Дэвис айтқандай, Куни «көңілге толы» болды. Куни баспасөзден сұхбат беру туралы өтініштер «шексіз» болғанын хабарлады, ол Харлемде азаматтық құқықтар ұйымында жұмыс істеген кезде кездескен қалалық қара балаға «де-факто асыраушы ата-ана» болды. Ақырында бала анасымен бірге тұрды және 30 жасқа толмай тұрып Нью-Йорк қаласында қайтыс болды. Дэвис «бұзылған» деп сипаттаған Кунилердің некесі, Тимнің ұзақ жылдар бойы алкоголизмге шалдыққандығына байланысты, ол өзін-өзі асырай алмады, сондықтан Куни 1999 жылы қайтыс болғанға дейін оған алимент төледі. 1975 жылдың тамызында, күйеуінен ажырасқаннан кейін тоғыз ай өткен соң, Куниде сүт безі қатерлі ісігі бар екені анықталды және радикалды мастэктомия жасалды. 1980 жылы Куни президент Ричард Никсонның кезінде АҚШ-тың бұрынғы сауда министрі болған бизнесмен Питер Г. «Пит» Петерсонға тұрмысқа шықты. Олар Петерсон Ұлттық білім беру теледидарының кеңесінде болған кезде, оларға «Сейзам көшесін» таныстырған кезде танысты. Олар 37 жыл бойы, 2018 жылы қайтыс болғанға дейін некеде болды. Петерсонмен некесінен оның бес баласы және тоғыз немересі болды.
In the winter of 1966, Cooney hosted what she called "a little dinner party" Lloyd Morrisett was a mid level executive at Carnegie Corporation (who later became its CEO), and was then responsible for funding educational research. The conversation turned to the possibilities of using television to educate young children; Morrisett raised the question, "Do you think television could be used to teach young children?" Cooney replied, "I don't know, but I'd like to talk about it." According to Davis, the party was the start of a five decade long professional relationship between Cooney and Morrisett. Freedman was opposed to Cooney's involvement because he did not think she would be interested in a project that focused on children and because he did not want to lose her at WNDT, but she was chosen to do the study. The report, which Gikow called "a schematic for the show Sesame Street would become", described what the new show would look like and proposed the creation of a company that oversaw its production, which eventually became known as the Children's Television Workshop (CTW).|group=note Cooney later stated that her undergraduate training in Education helped her research and write the study, and that it, along with her Emmy, provided her with credibility in the eyes of both the experts she interviewed and the new show's funding sources. She later told an interviewer, "I could do a thousand documentaries on poverty and poor people that would be watched by a handful of the convinced, but I was never really going to have an influence on my times". At first, Cooney assumed that the project would be produced by WNDT, but when the station's owner rejected the proposal and questioned Cooney's credentials, she left the station and went to the Carnegie Corporation as a full time consultant in May 1967. For the next two years, Cooney and Morrisett worked on researching and developing the new show, raising $8 million for Sesame Street, and establishing the CTW. According to Davis, despite her leadership in the project's initial research and development, Cooney's installment as CTW's executive director was put in doubt due to her lack of high level managerial experience and leadership, untested financial management skills, and lack of experience in children's television and education. Davis also speculated that sexism was involved, stating, "Doubters also questioned whether a woman could gain the full confidence of a quorum of men from the federal government and two elite philanthropies, institutions whose wealth exceeded the gross national product of entire countries". At first, Cooney did not fight for the position, but with the support of her husband and Morrisett, and after the investors of the project realized that they could not move forward without her, Cooney pursued it and was named executive director of CTW in February 1968. As one of the first female executives in American television, her appointment was called "one of the most important television developments of the decade". In its first season, the show won three Emmys, a Peabody, and was featured on the cover of Time magazine. According to Newsday, "Scores of glowing newspaper and magazine stories fluttered down on Mrs. Cooney and her workshop like confetti onto the heads of conquering heroes". Les Brown of Variety called Cooney "St. Joan". Cooney later reported, "The reception was so incredible. The press adored us; the parents adored us." The first year Sesame Street was on the air, Cooney was, as Davis put it, "inundated with attention". Cooney reported that the requests for interviews from the press "were endless", became "de facto foster parents to an inner city black child" whom Tim met while working in Harlem for a civil rights organization. Eventually, the child returned to live with his mother and was killed in New York City before he turned 30. The Cooneys' marriage, which Davis called "turbulent", Due to Tim's long history of alcoholism, he was unable to support himself, so Cooney paid him alimony until his death in 1999. In August 1975, nine months after separating from her husband, Cooney was diagnosed with breast cancer and underwent a radical mastectomy. In 1980, Cooney married businessman Peter G. "Pete" Peterson, former U. S. Secretary of Commerce under President Richard Nixon. They met when Peterson was on the board of National Educational Television, during her presentation of Sesame Street to them. They were married for 37 years, until his death in 2018. From her marriage to Peterson, she had five stepchildren and nine grandchildren.
Кейінгі жылдар
Куни 1990 жылға дейін CTW төрағасы және бас атқарушы директоры қызметін атқарды, содан кейін ол қызметтен бас тартып, Дэвид Бритт оның орнына келді, оны Куни "көп жылдар бойы сенімді серігім" деп атады. Куни бірнеше комитеттер мен корпоративтік кеңестерде жұмыс істеді, оның ішінде Мейо қоры, Чейз Манхэттен банкі, Джонсон және Джонсон, және Метрополитен өмірді сақтандыру компаниясы. 2014 жылы Public Prep South Bronx NYC Housing Authority тұрғын үй кешендерінде тұратын аз қамтылған төрт жасар балаларға арналған күндізгі балабақшаға дейінгі білім беру бағдарламасын іске қосты, ол Joan Ganz Cooney Early Learning Program деп аталды.
Cooney remained the chairwoman and chief executive officer of the CTW until 1990 when she stepped down and was replaced by David Britt, whom Cooney called her "right hand for many years". Cooney served on several committees and corporate boards, including the Mayo Foundation, Chase Manhattan Bank, Johnson & Johnson, and Metropolitan Life Insurance. In 2014, Public Prep launched a full day pre kindergarten program for low income four year olds living in South Bronx NYC Housing Authority projects, called the Joan Ganz Cooney Early Learning Program.