Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің негізін қалаушысы Джеймс Спрингер Уайт
James S. White
Джеймс Уайт – адвентизмнің негізін қалаушы, «Present Truth» журналын құрған, және Battle Creek колледжінің ашылуына мүкіндік берген тұлға. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің негізін қалаушылардың бірі Джеймс Спрингер Уайт (4 тамыз 1821 – 6 тамыз 1881), сонымен қатар Ақсақал Уайт деп те белгілі, Жетінші күндік адвентистер шіркеуінің негізін қалаушы және Еллен Г. Уайттың күйеуі болған. 1849 жылы ол "Қазіргі шындық" атты алғашқы саббаттық адвентистік басылымды шығарды, 1855 жылы қозғалыстың жаңадан пайда болған орталығын Мичиган штатындағы Батл-Крикке көшірді, ал 1863 жылы діни ұйымның ресми құрылуында шешуші рөл атқарды. Кейіннен ол 1874 жылы Батл-Крик колледжін құру арқылы адвентистік білім беру жүйесінің дамуына зор үлес қосты.
Co founder of the Seventh day Adventist Church
James Springer White (August 4, 1821 – August 6, 1881), also known as Elder White, was a co founder of the Seventh day Adventist Church and husband of Ellen G. White. In 1849 he started the first Sabbatarian Adventist periodical entitled The Present Truth, in 1855 he relocated the fledgling center of the movement to Battle Creek, Michigan, and in 1863 played a pivotal role in the formal organization of the denomination. He later played a major role in the development of the Adventist educational structure beginning in 1874 with the formation of Battle Creek College.
Ерте өмір
Джеймс Уайт 1821 жылғы 4 тамызда Мэн штатының Пальмира қаласында дүниеге келді. Тоғыз баланың бесіншісі болған Джеймс денсаулығы нашар, ұстамалар мен құрылыстарға ұшыраған бала еді. Көзі нашар болғандықтан, көп білім алмай, отбасының шаруашылығында жұмыс істеуге мәжбүр болды. 19 жасында көру қабілеті жақсарып, жергілікті академияға түсті. Ол жалпы білім саласында оқытушылық куәлігін алып, қысқа мерзімге бастауыш мектепте сабақ берді. 15 жасында Христиандық бірлестікке суға батыру арқылы дінге кірді. Миллершілдік хабарды ата-анасынан естіді, ал Мэн штатының Эксетер қаласындағы адвентисттік жиындағы қуатты уағыздарды естігеннен кейін, Уайт оқытушылықты тастап, уағыздаушы болуға шешім қабылдады. Осының нәтижесінде 1843 жылы Христиандық бірлестіктің пасторы болып тағайындалды. Уайт – қуатты уағыздаушы еді және 1843 жылдың қысында оның уағыздауының арқасында 1000 адам Миллершілдік хабарды қабылдағаны жазылған. Кейде Уайт ашулы топтармен кездесіп, олар оған қар шаңын лақтыратын. Осы ерте саяхаттары барысында ол Эллен Г. Хармонмен танысып, 1846 жылғы 30 тамызда оған үйленді. Джеймс Уайт пен Эллен Г. Уайттың төрт ұлы болды: Генри Николс (1847–1863), Джеймс Эдсон (1849–1928), Уильям Кларенс (1854–1937) және Джон Герберт (1860–1860).
James White was born on August 4, 1821, in the town of Palmyra, Maine. The fifth of nine children, James was a sickly child who suffered fits and seizures. Poor eyesight prevented him from obtaining much education and he was required to work on the family farm. At age 19 his eyesight improved and he enrolled at a local academy. He earned a teaching certificate in the common branches and briefly taught at an elementary school. He was baptized into the Christian Connexion at age 15. He learned of the Millerite message from his parents and after hearing powerful preaching at an advent camp meeting in Exeter, Maine, White decided to leave teaching and become a preacher. Consequently, he has ordained a minister of the Christian Connexion in 1843. White was a powerful preacher, and it is recorded that during the winter of 1843, 1,000 people accepted the Millerite message owing to his preaching. At times, however, White was met with angry mobs who hurled snowballs at him. During these early travels he met Ellen G. Harmon whom he married on August 30, 1846. James White and Ellen G. White had four boys, Henry Nichols (1847–1863), James Edson (1849–1928), William Clarence (1854–1937) and John Herbert (1860–1860).
Адвентистік қызмет
Джеймс Уайт бастаған "The Present Truth" газеті 1850 жылы "Advent Review" деп аталатын тағы бір мерзімді басылыммен біріктіріліп, "Second Advent Review and Sabbath Herald" болып шыға бастады, ол бүгінде "Adventist Review" деп жарияланып келеді. Бұл журнал саббатты сақтайтын адвентистер қозғалысы үшін діни ұстанымдар мен ұйымдастыру мәселелері бойынша негізгі ақпарат көзіне айналды. Сонымен қатар, Джеймс пен Эллен Уайт өзінің ойларын бірдей сенімді жандармен жылдам және тиімді бөлісуге мүмкіндік алды. Джеймс Уайт 1851 жылға дейін журналдың редакторы болып қызмет етті, содан кейін Урия Смитты редакторлық қызметке шақырды. Ол "Review and Herald Publishing Association" баспасының президенті ретінде шіркеу басылымдарын басқаруда маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ бірнеше рет Жетінші күнгі адвентистердің Бас конференциясының президенті болып сайланды (1865–1867; 1869–1871; 1874–1880). 1865 жылы Уайт сал ауруына шалдықты. Уайт соңында қызметтен зейнетке шығып, қалған өмірін абыройлы түрде өткізуге шешім қабылдады. 1880 жылы Г. И. Батлер оны Бас конференцияның президенті лауазымынан алмастырды. 1881 жылдың жазында Уайт қызбаға ұшырап, Батл-Крик санаторийіне жатқызылды. Доктор Келлогтың күш-жігеріне қарамастан, Уайт 1881 жылдың 6 тамызында дүние салды.
The paper which James White initially started, "The Present Truth", was combined with another periodical called the "Advent Review" in 1850 to become the "Second Advent Review and Sabbath Herald", still published as the "Adventist Review" today. This periodical became the main source of communication for the Sabbatarian Adventist movement regarding points of doctrine and organization. It also became a venue for James and Ellen White to quickly and efficiently share their views to like minded believers. James White served as editor of the periodical until 1851 when he invited Uriah Smith to become editor. He played a senior role in the management of church publications as president of the Review and Herald Publishing Association. He also served on several occasions as president of the General Conference of Seventh day Adventists. (1865–1867; 1869–1871; 1874–1880). In 1865 White suffered from a paralytic stroke. White eventually determined that he should retire from the ministry and live out his days gracefully. In 1880, G. I. Butler replaced him as General Conference president. During the summer of 1881, White came down with a fever and was taken to the Battle Creek Sanitarium. Despite the efforts of Dr. Kellogg, White died on August 6, 1881.
Ресурстар
Джеральд Уилер. Джеймс Уайт: Ұлы ойшыл және қиындықтарды жеңген. Review and Herald, 2003 жыл.
Gerald Wheeler. James White: Innovator and Overcomer. Review and Herald, 2003