Жагуар XJS: 1975-1996 жылдардағы сәнді гранд турер

Кіріспе

1975–1996 жылдар аралығында британдық автомобиль өндірушісі Jaguar Cars компаниясы шығарған сәнді grand tourer.

Jaguar XJ S (кейін XJS деп аталды) – 1975 жылдан 1996 жылға дейін британдық автомобиль өндірушісі Jaguar Cars компаниясы купе, бекітілген профиль және толық ашылатын кузов түрлерінде өндірген және сатқан сәнді grand tourer. Оның үш ерекше нұсқасы болды, жалпы өндіріс көлемі 20 жыл мен жеті ай ішінде 115 413 дананы құрады. Бастапқыда сол кездегі XJ седанының платформасын пайдаланып жасалған XJ S, ерекше артқы тіректерімен көзге түсті. Алғашқы стильді Jaguar компаниясының аэродинамикалық маманы Малкольм Сейер – автомобильдерге озық аэродинамикалық принциптерді қолданған алғашқы дизайнерлердің бірі жасаған, алайда Сейер 1970 жылы, дизайн аяқталмас бұрын қайтыс болды. Оның соңғы нұсқасы 1991 жылдан 1996 жылға дейін шығарылды, Jaguar компаниясы Ford компаниясына өткеннен кейін жасалды, Ford көптеген өзгерістер енгізіп, атаудан дефисті жойды және Jaguar компаниясының ең ұзақ өндірілген моделін жай ғана XJS деп сатты.

HE (1981-1991)

1981 жылдың шілдесінен бастап XJ S, XJ S HE деп қайта аталды және жанармайды үнемдеу мақсатында жаңа, жоғары тиімді V12 қозғалтқышын алды. Швейцариялық инженер Майкл Мэй жасаған тиімді "От шары" жану камерасының қосымша пайдасы – Солтүстік Америкада қуаттылығы артты. Сонымен қатар, XJ S HE сыртқы түрі мен ішкі жабдықтауы өзгертілді: бұрынғы стандартты қара түстің орнына, кузовтың түсіне сәйкес багаж бөлігі әрленді, 215/70R15 Pirelli Cinturato P5 шиналары орнатылған жаңа бес спицалы "Starfish" жеңіл қорытпа дөңгелектері, бамперлердің жоғарғы бөлігіне хромды енгізулер, ал панель мен есік қаптамаларына жылқы күрең ағаштан жасалған инкрустациялар қосылды.

Hess & Eisenhardt кабриолеті

1986 жылдан бастап, кейбір дилерлер арқылы АҚШ-тағы Hess & Eisenhardt компаниясы модификациялаған толық кабриолет нұсқасы қолжетімді болды. Hess & Eisenhardt каросерия фирмасы АҚШ-тың Огайо штатында орналасқан және Jaguar-дан келісімшарт бойынша XJ S үшін кабриолет модификацияларын жасады. Ресми Jaguar XJ S толық кабриолеті 1988 жылы қолжетімді болды. Hess & Eisenhardt кабриолеті, кейіннен жасалған Jaguar XJS кабриолетінен айырмашылығы, төсеніші жоқ шатыры көліктің кузов құрылымына тереңірек бүгіліп, шатыры түсірілгенде таза артқы контурды қамтамасыз етті. Бұл дизайндық ерекшелікті сақтау үшін Hess & Eisenhardt кабриолеттерінде шатырдың толық керілуіне мүмкіндік беретін екі жеке отын бакі бар. Jaguar XJS купесін H&E Convertible-ге айналдыру процесіне өндірістен кейін шатырды алып тастау, кузовты бірнеше бөлікке кесу, жүргізуші орнатылысының артындағы стальной нығайтуларды орнату және көліктің маңызды өзгерістерінен туындаған гармониялық резонансты жою үшін фаралардың артына салмақ қою кірді. H&E XJS кабриолеттерін төмен бүгілетін шатыры және алдыңғы дөңгелектен кейін орналасқан екі кішкентай белгісі арқылы оңай тануға болады. Кейінгі Jaguar толық кабриолеті H&E кабриолеті сияқты төменге бүгілмейтін, бірақ купедің барлық бастапқы компоненттерін сақтайтын, төсеніші бар шатырмен жабдықталған. H&E Jaguar XJS қанша данасы өндірілгені белгісіз, себебі Hess & Eisenhardt зауытындағы өрт Jaguar XJS түрлендірулеріне қатысты көптеген құжаттарды жойды. Кейбір деректерге сәйкес, барлығы 2100 автомобиль түрлендірілген.

Полиция демонстраторы

1984 жылы Jaguar Special Vehicle Operations компаниясы 3.6 литрлік қозғалтқышы және қолмен басқарылатын қоробкасы бар Jaguar XJS моделін Police Special демонстрациялық көлігіне түрлендірді. Көліктің шатырына полицияның жарық тақтасы орнатылды, орталық консольге полиция радиосы қойылды, ал ішкі кеңістігі пластиктен жасалған, матадан жасалған орындықтармен жабдықталды – бұл сәнді жиһаздың орнына қойылды. Полиция арнайы XJS демонстрациялық көлігі Jaguar компаниясымен Ұлыбританиядағы бірнеше полиция бөлімдеріне, соның ішінде Уорвикшир полициясына, Үлкен Манчестер полициясына және Метрополитен полициясына берілді. Бірақ, жол полициясының құрал-жабдықтарын немесе жолаушыларды орналастыруға жеткілікті орын болмағандықтан, сынақтан өткеннен кейін ешқандай тапсырыс түспеді. Демонстрациялық қызметтен кейін XJS алғашқыда Үлкен Манчестер полиция мұражайына сыйға берілді, ал кейін Уорвикширдегі Гейдон қаласында орналасқан Британдық автомобиль мұражайына тапсырылды, онда ол көрме экспонаты болды.

XJR-S

1988 жылдан 1993 жылға дейін HE V12 қозғалтқышымен жабдықталған арнайы жоғары өнімділік XJR S нұсқасын, Jaguar мен TWR Group Limited компанияларының 50:50 үлесімен құрылған, жоғары өнімділік Jaguar спорттық автомобильдерін әзірлеуге маманданған жаңадан құрылған JaguarSport өндірді. Автомобиль ерекше кузов жиынтығына, арнайы 15 дюймдік жеңіл қорытпа дөңгелектерге, 235/60R15 Pirelli P600 шиналарына, модификацияланған серіппелер мен Bilstein амортизаторларын пайдаланатын бірегей шассиге, Connolly Autolux былғарысымен және жаңғақ ағаш әрлеуімен сәнді интерьерге, сондай-ақ басқарудың жақсартылған қасиеттеріне ие болды. Осы автомобильдердің алғашқы 100 данасы Jaguar-дың 1988 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысындағы жеңісін құрметтеп, "Celebration Le Mans" деп аталды және тек Ұлыбританияда сатылды. 1988 және 1989 жылдар аралығында 326 XJR S автомобильдері өндірілді. 1989 жылдың қыркүйегінен кейін қозғалтқыштың көлемі ұлғайтылып, Zytek отын инжекциясы және қозғалтқышты басқару жүйесімен жабдықталды. Бұл XJS модельдерінің кейінгі нұсқаларында қолданылған стандартты 6.0 литрлік қозғалтқыштан ерекшеленді және осы модельге тән болды. Қозғалтқыштың қуаты 5250 айналымда артты, ал 3650 айналымда 11.0:1 қысым коэффициенті, жаңа құйылған болаттан жасалған коленвал, ұлғайтылған цилиндр диаметрі және құйылған қорытпа поршеньдердің арқасында крутящий момент теңелді. Модельде модификацияланған ауа қабылдау жүйесі және төмен шығынды екі құбырлы эгзосты жүйесі де стандартты түрде орнатылды. Қозғалтқыш қайта калибрленген клапан корпусын пайдаланатын 3 жылдамдықты GM400 автоматты беріліспен жұптастырылды, бұл ауысу жылдамдығын арттырды. Автомобиль жақсырақ ұстау үшін 16 дюймдік Dunlop D40 M2 шиналарымен жабдықталды. 1997 жылы Motorsport журналы жүргізген салыстыру сынағында XJR S, BMW 850i, Porsche 928 GT және Ferrari Mondial сияқты қарсыластарынан жоғары нәтиже көрсетті. Әлемдік нарық үшін 787 купе және 50 кабриолет салынды. АҚШ-та 1992 жылы XJ220-нің таныстырылуын еске алу үшін 100 XJR S купе және кабриолеттерінің лимиттік сериясы шығарылды. Бұл модельдер тек американдық нарыққа арналған. Олардың ішінде 22 Signal Red купе, 22 Signal Red кабриолет, 22 Jet Black купе, 27 Jet Black кабриолет, 2 Flamenco Red купе және 4 купе мен 1 кабриолеттен тұратын Silver Frost "Press Cars" кірді.

From 1988 to 1993, a special high performance XJR S version equipped with the HE V12 engine was produced by the newly formed JaguarSport, a separate company owned in a ratio of 50:50 by Jaguar and TWR Group Limited specialising in developing high performance Jaguar sports cars. The car had a distinctive body kit, special 15" alloy wheels, 235/60R15 Pirelli P600 tyres, a unique suspension system utilising modified coil springs and Bilstein shocks, a luxurious interior with Connolly Autolux leather along with walnut wood trim, and handling improvements. The first 100 of these cars were named "Celebration Le Mans" to commemorate Jaguar's 1988 win at the 24 Hours of Le Mans and were only sold in the UK. Between 1988 and 1989, a total of 326 XJR S cars were produced with the engine which has a power output of After September 1989, the displacement of the engine was increased to and it was now equipped with Zytek fuel injection and engine management system. This was different from the standard 6.0 litre engine used in the late XJS models and was unique to this model. The power output was raised to at 5,250 rpm and of torque at 3,650 rpm due to a higher compression ratio of 11.0:1, a new forged steel crankshaft, increased bore and forged alloy pistons. A modified air intake system and a low loss dual exhaust system was also standard on the model. The engine was mated to the 3 speed GM400 automatic transmission utilising a recalibrated valve body and had faster shift times. The car was equipped with 16" Dunlop D40 M2 tyres for better grip. These modifications resulted in a top speed of During a comparison test conducted by Motorsport magazine in 1997, the XJR S outperformed the other competitors which included a BMW 850i, Porsche 928 GT and a Ferrari Mondial. A total of 787 coupés and 50 convertible cars were built for the world market. In the United States, to commemorate the XJ220 launch in 1992, a limited number of 100 XJR S coupés and convertibles were produced. Based on the facelift model, these were for the American market only. These included 22 Signal Red coupés, 22 Signal Red convertibles, 22 Jet Black coupés, 27 Jet Black convertibles, 2 Flamenco Red coupés, and the Silver Frost 'Press Cars' of 4 coupés and 1 convertible.

Даймлер

Jaguar Daimler S ретінде сатылатын Daimler-дің сәнді нұсқасын қарастырды, ерекше айта келерлік жайт, бұл нұсқада тіреулер болмады және 1986 жылы бір ғана прототип жасалды. Пол Банэм тіреулерсіз, үлкен артқы терезелері және жіңішке C тіректері бар бірнеше жеке ойықшалы купелер жасады. 90-жылдардың ортасында Банэм XJS негізінде XJSS деп аталған жаңартылған нұсқасын да жасады.

Жақсылықпен көтеру (1991-1996)

XJS 1991 жылғы мамыр айында Ford Motor Company компаниясының жаңа иелігінде, оның Premier Auto Group бөлімшесі ретінде қайта жаңартылды. Ford модель атауындағы дефисті алып тастап, оны XJS деп сатуға көшті. Рамаларды жою арқасында артқы жақтағы терезелер бұрынғы модельдердегідей бірдей мөлшерде болса да, көлемдірек көрінді, ал алдыңғы әйнек жақсырақ орнатылды, ал артқы тіреулер жаңа жақтағы терезе жиегімен аздап кішірейтілді. Дизайнер Джефф Лоусон бұл тіреулер машинаның ерекшелігінің бір бөлігі екенін айтты. V12 қозғалтқышы да жаңа инжектор және жанармай жүйесі, жаңа тұтандырғыштармен және тазаланған қозғалтқыш бөлімімен жаңартылды. Еуропалық нарыққа арналған, катализаторлық нұсқасының қуаты біршама артты.

Lister-Jaguar XJS

1986 жылы жаңадан құрылған Lister Cars компаниясы инженер Лоренс Пирс басшылығымен Jaguar XJS үшін жоғары өнімділік пакетін ұсынды. Автомобильдер Lister Jaguar ретінде сатылды және барлығы 90 клиент машинасы түрлендірілді. Листер конверсия процесін жүргізу үшін WP Automotive және BLE Automotive деген екі өндірушімен серіктестік құрды. Стандартты пакетке қозғалтқыштың көлемін 7,0 литрге дейін ұлғайту, төрт қосымша инжектор және газ дроссельдері бар өңделген жанармай құю жүйесі, үлкен қозғалтқыш клапандары, Cosworth өндірген жалғау тағандары, жаңа коленвал, жаңа цилиндр бастары, жаңа кіріс және шығарыс клапандары, жаңа подшипник қақпақтары, сонымен қатар кең дөңгелектерді орналастыру үшін кеңейтілген доңғалақ аркалары және өзгертілген артқы шамдар жинағы бар спойлер кірді. Өңделген шассиде Koni амортизаторлары орнатылды, олар түпнұсқаға қарағанда 30%-ға қаттырақ болды, сондай-ақ тіректер мен радиус қолдарының орналасуын өзгерту арқылы артқы субормасы жақсартылды, бұл үшбұрыштық құрылымды арттырып, осьтің қимылын азайтуға мүмкіндік берді. Жаңа амортизаторлар алдыңғы жағынан 100%, артқы жағынан 50% қаттырақ болды. Тежегіш жүйесі желдетілетін тежегіш дискілерімен жабдықталды және жақсы салқындату және тұрақтылық үшін сыртқа жылжытылды. Ішкі жағы да өзгертілді, Recaro жарыс креслолары және жақсартылған кері байланысы бар жаңа руль орнатылды. Өңделген қозғалтқыштың қуаты және крутящий моменті құрады. Қозғалтқыш 5 жылдамдықты Getrag қорапшасымен жұптастырылды. Автомобильдер алдыңғы доңғалақтарында 10 дюймдік, артқы доңғалақтарында 13 дюймдік Pirelli шиналары бар 17 дюймдік дискілермен жабдықталды. Жылдамдану көрсеткіштері: 0-ден жылдамдыққа дейін 4,5 секундта және максималды жылдамдық . Кейбір клиенттер өздерінің машиналарын Le Mans пакетімен одан әрі жаңартуға тапсырыс берді. Бұл пакетке 6 жылдамдықты Getrag қорапшасы, жаңа эгзосты жүйесі және стандартты пакетке қосымша екі турбокомпрессор кірді, бұл қозғалтқыштан қуат алуға мүмкіндік берді.

XJS Monaco

"Ягуар" компаниясының лицензиясы бойынша Пол Бейли дизайнымен құрастырылған. Бруней сұлтаны аяқталған 11 автомобильдің екеуін сатып алғаны айтылады.

Автоспорт

1977 жылы "44 топ" жарыс командасы Trans Am жарысында нақты өндірістегі XJ S шассиі мен жүйтік құралдары негізінде жасалған жарыс машинасымен өте табысты маусым өткізді. Команда Боб Туллиус үшін 1977 жылғы жүргізушілер чемпионатының кубогын жеңіп алды, бірақ өндіруші титулын екі ұпаймен ұтып алмады (Trans Am сериясында көптеген Porsche қатысушыларына қарағанда тек бір Jaguar ғана бәсекелестікке түсті). 1978 жылы арнайы салынған құбырлы "силуэт" стиліндегі XJS жарыс машинасы жасалды, ол 1977 жылы жарысқа шыққан толық өндірістік шассиге қарағанда салмағын едәуір азайтты. Бұл силуэт машинада заводтық XJS металл панелінің жалғыз бөлігі – өндірістік көліктің шатыр панелі ғана болды. "44 топ" Боб Туллиус үшін жүргізушілер чемпионатын қайта жеңіп алды, сондай-ақ, Брайан Фюрстенауды 1977 жылғы машинада кейбір жарыстарда қатыстыру арқылы Jaguar үшін қосымша өндіруші ұпайларын жинап, өндіруші титулын да жеңіп алды. Силуэт машинасы сақталып қалды және жақында SVRA тарихи спорттық жарыстар сериясында пайда болды. 1977 жылғы заводтық шассилі жарыс машинасы әлі де "Group 44" тобының Боб Туллиусының қолында деп есептеледі. 1979 жылдың сәуір айында Дэйв Хайнц және Дэйв Ярбороу жүргізген Jaguar XJS Cannonball Baker Sea to Shining Sea Memorial Trophy Dash жарысына қатысты, ол көбінесе Cannonball Run деп аталады. Олар Нью-Йорктен Лос-Анджелеске дейінгі 2863 мильді (4608 км) 32 сағат 51 минутта аяқтады, бұл рекорд 4 жыл бойы сақталды, бірақ оны Дэвид Дием мен Дуг Тернер Ferrari 308 машинасымен жеңді. Дием мен Тернер 32 сағат 7 минутта Cannonball Run-ның ресми емес мұрагері – US Express арқылы бірдей қашықтықты жүзіп өтті.

Том Уокиншоу жарыс командасы

1982 жылы Том Уолкиншоудың TWR командасы V12 XJS машиналарымен Еуропалық туристік автомобильдер чемпионатына қатысты, бұл машиналар FIA-ның А тобының туристік автомобильдер ережелеріне сәйкес құрастырылған. XJS сол маусымдағы алғашқы жарысында жеңіске жетті, Уолкиншоу мен Чак Николсон XIV Брно Гран-приін ұтып алды. Автомобильдер бәсекелес BMW 530/530i және Alfa Romeo GTV6 машиналарынан айқын артық жылдамдық көрсетті, Уолкиншоу 10,925 км (6,789 миль) Брно трассасындағы ілікте кез келгеннен 5,37 секунд жылдам болды. 1983 жылы команданың Jaguar машиналарының қосымша жеңістерінен кейін (соның ішінде 20,81 км (12,93 миль) Нюрбургринг Нордшлейфе трассасын 7:56.00 уақытта айналуы), TWR Jaguar машиналары ETCC-де жеңіске жеткен машиналарға айналды, ал Уолкиншоу 1984 жылы ETCC жүргізушілер чемпионатын жеңіп алды. Чемпионат маусымында TWR Jaguar командасы сондай-ақ, Уолкиншоу, Ханс Хейер және Вин Перси басқарған XJS машинасымен престижді Spa 24 сағаттық жарысын ұтып алып, машиналардың жылдамдығын ғана емес, сонымен қатар 5,3 литрлік V12 қозғалтқышының сенімділігін де көрсетті. 1984 жылы TWR Jaguar машиналары ETCC-де жаңа қарсыласқа ие болды. Eggenberger Motorsport командасы басқарған турбожылдамдатқышты Volvo 240T жарысқа қатысып, V12 жылдамдығымен теңесті, бірақ турбожылдамдатқыш туристік автомобильдер жарысына жаңа болғандықтан, машиналардың жылдамдығымен салыстырылатын сенімділікке жету үшін бірнеше жарыс қажет болды. 1984 жылдың соңына қарай TWR ұсынған V12 қозғалтқыштары XJS машинасының құны шамамен 1985 жылы XJS Еуропалық жарыстардан шығарылды және TWR ETCC-де 3.5 литрлік V8 Rover Vitesse машинасымен айналысуға міндеттенді. Уолкиншоу 1984 жылы Австралияның Батерст қаласындағы Маунт Панорама трассасында Джеймс Харди 1000 жарысына қатысу үшін жергілікті дамыған Австралиялық C тобының XJS машинасымен австралиялық жүргізуші Джон Госспен бірге жүрді. Уолкиншоу 6,172 км (3,835 миль) трассада 2:16.09 уақытпен алдын ала 7-орынды иеленді, 2 км ұзындықтағы Конрод тік жолында ең жоғары жылдамдық тіркелді, арнайы шиналарды қолдану арқылы «Hardies Heroes» Топ 10 іріктеу жарысында одан да көп үміт болды. Алайда, шиналар уақытында трассаға жеткізілмеді, ал Уолкиншоу 10-орынды иеленуге мәжбүр болды, себебі қолайлы резеңке болмады. Клатч бұзылуынан автомобиль старт сызығынан қозғала алмады, ал көмексіз Уолкиншоу Chevrolet Camaro Z28 машинасымен арт жағынан соғылды, бұл машинаның дереу жарыстан шығуына және трасса старт/финиш сызығында тоқтатылғаннан кейін жарыстың алғашқы рет қайта басталуына себеп болды. Шотландиялық 1985 жылы Австралиядағы А тобының алғашқы маусымында жарысқа оралып, жеңіске жетуді көздеді. 1985 жылы үш TWR XJS Jaguar машинасы Джеймс Харди 1000 үшін зейнеткерліктен қайта оралды. Автомобильдер айқын түрде жарысқа қатысушылардың ең жақсысы болды, Hardies Heroes жарысында 1-орын (Уолкиншоу/Перси #8), 2-орын (Джефф Аллам/Рон Диксон #9) және 6-орын (Госс/Армин Ханне #10) иеленді. Бұл жолы автомобильдер старт сызығынан шығып, Уолкиншоу мен Перси жарыстың басым бөлігін басып өтті, пит-стоп кезінде ғана Госс/Ханне машинасына көшбасшылықты жоғалтты (Аллам/Диксон машинасы 3-айналымда қозғалтқыштың істен шығуынан жарыстан шықты). No10 машинасының жүргізушілері, 100 айналымнан астам уақыт бойы белбеулер мен кабельдік байламдармен бос ұсталған сынған орынмен күресуге мәжбүр болды, жарыстың соңында май желісінің жарылуы Уолкиншоу/Перси машинасына 3 айналымға және жеңіс мүмкіндігіне толы болды. 1974 жылы Батерст 1000 жеңімпазы Госс өзінің екінші «Ұлы жарысын» жеңсе, 1984 жылы TWR Rover машинасымен жарыста A тобының жеңімпазы болған Ханне өзінің жалғыз Батерст 1000 жеңісімен 100% рекордын сақтады. Май желісі ауыстырылғаннан кейін, Уолкиншоу 4-орында қайтадан бастады, бірақ оңай ұстады және 1985 жылғы JPS Team BMW 635 CSi австралиялық туристік автомобиль чемпионы Джим Ричардсты соңғы айналымда жағау 13 етіп, Уолкиншоу Госсты аяқтауға дейін аяқтады. TWR XJS Jaguar машиналары 1986 жылдың соңында Жапониядағы Fuji 500 жарысында көрінді, бұл оның А тобының соңғы жарысы болды, себебі жыл соңында FIA homologaциясынан шықты. BMW 635 CSi және Volvo 240T ескі қарсыластарына, сондай-ақ австралиялық Holden VK Commodore SS Group A V8 және турбожылдамдатқышты Nissan Skyline DR30 RS сияқты жаңа топтағы көліктерге қарсы Уолкиншоу XJS машинасымен полюске ие болды, бұл автомобильдің әлі де туристік автомобильдер жарыстарында қаншалықты бәсекеге қабілетті екенін көрсетті (автомобильдер 1986 жылы Батерст 1000 жарысына қатысуға тіркелді және сынақтан өтті, нәтижесінде қосымша жылдамдық болды, бірақ автомобиль Jaguar Rover Australia компаниясынан фрахт құнына көмектесу үшін қаражат жетіспеуіне байланысты жарысқа қатыспады). Фудзи жарысында Уолкиншоу/Перси машинасы жарысты жеңіп, 6-шы айналымда май қысымы жоқ болғандықтан, Питер Броктың Холден Комодорын 1,5 км (0,93 миль) негізгі тік сызықта оңай ұстағаннан кейін жарыстан шықты, ал Ханне/Денни Хулм/Уолкиншоу машинасы дифференциал бұзылуынан жартылай қашықтықта жарыстан шықты. 1987 жылы А тобында жарысқа қатысуға құқығы болмаса да, TWR өзінің екі Jaguar машиналарын 1987 жылғы (қаңтар) Жаңа Зеландияның Веллингтон қаласындағы Nissan Mobil 500 жарысына жарысқа қатысуға шақыру арқылы қатыстырды. Екі машина да жарысты аяқтамады, Уолкиншоу/Перси дифференциалдың бұзылуынан, ал Ханне/Хулм машинасы жарысқа қатысуға мүмкіндік бермейтін дөңгелек тірегінің жарылуынан жарыстан шықты. Содан кейін автомобильдер Пукекохеде жарысты, Перси/Ханне үлкен мысыққа соңғы жарыста екінші орынды берді, австралиялық жүргізушілер Ларри Перкинс және Дэвид Парсонс басқарған Perkins Engineering Holden Commodore VK машинасынан кейін. TWR барлығы 7 машина салды.

In 1982 Tom Walkinshaw's TWR had entered a team of the V12 XJS' into the European Touring Car Championship, the cars built to the FIA's Group A touring car rules. The XJS won its first race that season when Walkinshaw and Chuck Nicholson won the XIV Grand Prix Brno, the cars simply proving too fast for their rival BMW 530/530i and Alfa Romeo GTV6 opposition with Walkinshaw qualifying 5.37 seconds faster than anyone else on the 10.925 km (6.789 mi) Brno Circuit. After more victories for the team's Jaguars in 1983 (including lapping the 20.81 km (12.93 mi) Nürburgring Nordschleife circuit in 7:56.00), the TWR Jaguars were the cars to beat in the ETCC, with Walkinshaw claiming the 1984 ETCC Drivers' Championship. During the championship season the TWR Jaguar team also won the prestigious Spa 24 Hours race with an XJS driven by Walkinshaw, Hans Heyer and Win Percy, proving not only the speed of the cars but the reliability of the 5.3 litre V12 engine. By 1984 the TWR Jaguars had a new challenger in the ETCC. The turbocharged Volvo 240T run by Eggenberger Motorsport arrived on the scene and had the speed to match the V12, though with turbocharging new to touring car racing it took a number of races for reliability to match the cars' speed. By the end of 1984 the TWR developed V12 engines in the XJS were rated at approximately
By 1985 the XJS had been retired from European competition and TWR was committed to running the 3.5L V8 Rover Vitesse in the ETCC. Walkinshaw had been to the 1984 James Hardie 1000 at the Mount Panorama Circuit in Bathurst, Australia, to co drive a locally developed Australian Group C XJS with Australian driver John Goss. Walkinshaw qualified in provisional 7th place with a 2:16.09 lap of the 6.172 km (3.835 mi) circuit, recording a top speed of on the 2 km long Conrod Straight, with the promise of more to come in the "Hardies Heroes" Top 10 runoff through the use of special tyres. However, the tyres failed to arrive at the circuit in time and Walkinshaw eventually qualified 10th having to use front wheels on the car as no suitable rubber was available. Clutch failure saw the car fail to get off the start line and a helpless Walkinshaw was hit from behind by a Chevrolet Camaro Z28, causing the car's instant retirement and the race's first ever restart after the track was blocked at the start/finish line. The Scot was determined to come back in 1985 and win the race in the first season of Group A in Australia and in 1985 the three TWR XJS Jaguars were brought out of retirement for the James Hardie 1000. The cars were clearly the class of the field, finishing Hardies Heroes in 1st (Walkinshaw/Percy in #8), 2nd (Jeff Allam/Ron Dickson in #9) and 6th (Goss/Armin Hahne in #10). This time the cars got off the start line and Walkinshaw and Percy dominated most of the race, only losing the lead to the Goss/Hahne car during pit stops (the Allam/Dickson car went out on lap 3 with engine failure). The drivers of the #10 car, who had to battle a broken seat which was held loosely in place by straps and cable ties for well over 100 laps, sat in second most of the way until a split oil line late in the race cost the Walkinshaw/Percy car 3 laps and any chance of victory. 1974 Bathurst 1000 winner Goss won his second "Great Race" while Hahne, who had won the Group A category in the 1984 race driving a TWR Rover, maintained his 100% record with his only Bathurst 1000 win. After having the oil line replaced, Walkinshaw resumed in 4th place but easily caught and passed the JPS Team BMW 635 CSi of 1985 Australian Touring Car Champion Jim Richards in the last laps to make it a Jaguar 1–3, with Walkinshaw following Goss across the finish line in a formation finish. The TWR XJS Jaguars were next seen late in 1986 at the Fuji 500 in Japan in what was meant to be its Group A swansong as it ran out of FIA homologation in at the end of the year. Against old foes in the BMW 635 CSi and Volvo 240T, as well as newer Group A cars such as the Australian Holden VK Commodore SS Group A V8 and the turbocharged Nissan Skyline DR30 RS, Walkinshaw qualified the XJS on pole, proving how competitive the car could still be in Touring car racing (the cars had been entered in the 1986 Bathurst 1000 and had undergone testing and development which gave a reported an extra , though the car ultimately did not race due to a lack of funding from Jaguar Rover Australia to help with freight costs). The Fuji race saw the Walkinshaw/Percy car lead the race until retiring on lap 6 with no oil pressure after easily holding off the Holden Commodore of Peter Brock on the circuit's 1.5 km (0.93 mi) main straight, while the Hahne/Denny Hulme/Walkinshaw car only lasted until half distance before retiring with a broken differential. Despite not being eligible for Group A racing in 1987, TWR ran their two Jaguars in the 1987 (January) Nissan Mobil 500 in Wellington, New Zealand under special invitation from the race promoters. Neither car finished with Walkinshaw/Percy suffering diff failure and the Hahne/Hulme car cutting a tyre resulting in a race ending crash after fighting their way into the lead. The cars then raced at Pukekohe, with Percy/Hahne giving the big cat a second place finish in its final race behind the Perkins Engineering Holden Commodore VK of Australian drivers Larry Perkins and David Parsons. TWR built a total of 7 cars.

ТЖЖ емес

Австралиялық капер Гарри Уилмингтон 1985 және 1986 жылдарғы Австралия Туринг Кар Чемпионатында, сондай-ақ маусым соңындағы төзімділік жарыстарында XJS машинасымен қатысты. Ол V12 қозғалтқышынан TWR-ге қарағанда артық қуат алғанымен, Уилмингтонның машинаның немесе қозғалтқыштың сенімділігін жетілдіруге TWR-дің ресурстары болмады, нәтижелер де күтілгендей болмады. Бірақ трассада жеткілікті ұзын тік жол болған кезде (мысалы, Мельбурндағы Сандаун Raceway немесе Аделаида халықаралық жарыс жолы), Уилмингтонның XJS машинасы тік жолда ең жылдам болып көрінетін. Джон Госс 1986 жылғы Джеймс Харди 1000 жарысында жеке XJS машинасымен өнер көрсетті, себебі Австралия авторынарының күрт құлдырауына байланысты Jaguar Rover Australia Батерстке TWR-дің қайта оралуына қолдау көрсетуден бас тартты, бұл оны өз жеңісін жалғыз қорғауға мәжбүр етті. Дегенмен, ол TWR-ден кейбір техникалық көмек алды. Жарыс барысында электрлік ақаулар туындағандықтан Госс тәжірибелі австралиялық жүргізуші Боб Мьюрмен бірге 24-орынды иеленді. Бүгінде XJS машинасы Ұлыбританияда да, шетелдерде де клуб деңгейіндегі автоспортта кеңінен қолданылуда. Ең танымал жарыс сериясы – Jaguar Enthusiasts' Club XJS чемпионаты, қазіргі уақытта Toyo Tires компаниясымен серіктестікте ұйымдастырылады. Бұл чемпионат он жылдан астам уақыттан бері жалғасып келеді, Ұлыбританиядағы клубтық автоспортқа қолжетімді мүмкіндік ұсынады және осы ерекше жарыс машинасына көптеген қатысушыларды тартады. Автомобильдер әртүрлі модификацияларда жарысады – көбінесе өзгертілмеген машиналардан бастап, TWR-дің ұлы жетістіктеріне құрмет көрсету үшін жасалған толық жарыс спецификациялы машиналарға дейін.