Кіріспе

Morris Marina – 1971 жылдан 1980 жылға дейін British Leyland компаниясының Austin Morris бөлімшесінде өндірілген алдыңғы қозғалтқышты, артқы жетектегі шағын отбасылық автомобиль. Ол 1948 жылы тұңғыш рет құрастырылған Morris өнімдерінің қатарындағы Morris Minor моделін алмастыру үшін жасалған. Marina кейбір елдерде Austin Marina, Leyland Marina және Morris 1700 деген аттармен де сатылды. 1980 жылы Marina-ны ауыстырған Ital үлгісі, көлемінде шағын өзгерістер енгізілген сол автомобиль болды. Ол 1984 жылы ғана Austin Montego үлгісімен толыққанды ауыстырылды. British Leyland, Marina-ны 1969 жылғы Austin Maxi үлгісімен бірге сатты, ол бірдей нарық сегментінде болған, бірақ алдыңғы жетектегі және хэтчбек корпусы бар модель еді. Ал 1973 жылғы Austin Allegro алдыңғы жетектегі және ерекше стильдегі модель болды.

Даму

Марина ADO28 кодировкасымен әзірленді. Оның дамуына түрткі болған нәрсе – 1968 жылы Leyland Motors пен British Motor Holdings (BMH) компанияларының бірігуі, нәтижесінде British Leyland (BL) құрылды. BMH – Ұлыбританиядағы ең ірі екі автомобиль өндірушісі – Austin мен Morris компанияларының бас компаниясы болды. Жаңа BL басшылығы, көбінесе бұрынғы Leyland Motors қызметкерлерінен құралған, Austin Maxi (дамудың соңғы кезеңдеріне кірген) және Mini (9X) модельдерін алмастыруға арналған алдын ала жобадан басқа BMH-де жаңа көліктер жоқ екенін білгенде таң қалды. Компанияның бұқаралық нарыққа бағытталған өнімдері 1948 жылдан бері шығарылып келе жатқан Morris Minor және он жыл бұрын пайда болған 1100/1300 сериялы орта класты Austin мен Morris седандарынан тұрды. BL Minor мен Farina модельдерін ауыстыру жоспарын жеделдетіп іске асырды, олар ең тез өндіріліп, жаңа, толыққанды өнім пайда болғанға дейін бес жылдан аспайтын уақыт ішінде сатылатын болады. Бірнеше бренд арасында нақты айырмашылықтар жасау үшін BL консервативті, дәстүрлі конструкциядағы көліктерді Morris маркасымен шығаруға, ал одан әрі батыл көліктерді Austin маркасымен немесе тіпті жаңа маркалармен сатуға шешім қабылдады – мысалы, Austin Allegro және Princess, соңғысы Marina сегментіндегі шағын отбасылық көліктерге ұқсас болды. Атап айтқанда, Austin компаниясы Алек Иссигонис әзірлеген алдыңғы жетекке ие, көлденең орналасқан қозғалтқышты қолданды. Сондықтан ADO28 Morris маркасымен шығарылатын болып шешілді. Маринада Ford Escort және Vauxhall Viva сияқты танымал көліктерде де қолданылатын дәстүрлі артқы жетек және берік артқы ось жүйесі пайдаланылды. Бұл стратегия BL-дің экспорттық нарықтарындағы сатуды арттыруға бағытталған. Оңтүстік Африка, Австралия және Жаңа Зеландия сияқты Ұлттар Достастығы елдері BL өнімдерін көптеп сатып алатын, бірақ BMC-нің инновациялық көліктері осындай елдерде пайдалану үшін тым нәзік және күрделі деп есептелді, сондай-ақ олар тек кішкентай, аз қуатты қозғалтқыштармен жабдықталған. Нәтижесінде, Марина авантюралық емес, бірақ қарапайым болды, Morris Minor және MGB-дан алынған BMC компоненттерін пайдаланды, сондай-ақ Triumph Dolomite берілімі мен бұрынғы Leyland ұйымының шассисін қолданды. Көлікті Roy Haynes, 1966 жылы шыққан Ford Cortina Mark II дизайнының авторы жасады, олармен стильдік ұқсастықтар бар. Escort және Cortina-ға тікелей бәсекелесу үшін екі көлік әзірлеуге жеткілікті қаражат болмағандықтан, ADO28 екі Ford моделінің арасына орналастырылды. Haynes-тің бастапқы идеясы – көлікті купе және седан нұсқаларында шығару, купе моделі Cortina шассиіне негізделген танымал купе – Ford Capri сияқты жас сатып алушыларды қызықтыратын премиум, спорттық нұсқа ретінде ұсынылатын болды, ал седан – маңызды компаниялық көліктер нарығы мен отбасыларға арналған. Haynes-тің ассистенті Harris Mann есік тұтқаларын жобалады, кейін ол оларды Austin Allegro және Triumph TR7 үшін көшіріп алады. Haynes сондай-ақ көптеген өндірушілер қазір қолданатын жүйені ұсынуға тырысты: модельдер арасында ортақ еден табаны. Марина осы идеяны қолданған алғашқы автомобиль дизайны болды. Бұл идея көптеген нарық сегменттерінде әртүрлі брендтермен автомобильдерді сататын компания үшін үлкен пайда әкелгенімен, British Leyland басшылығы оны тым радикалды деп санады және жобаны ілгерілету үшін Triumph дизайнері Гарри Уэбстерді шақырды. Рой Хейнс көп ұзамай компаниядан кетіп, оны бас дизайнер ретінде Харис Манн алмастырды. British Leyland Басқармасы Маринаны Оксфордтағы Коулидегі бұрынғы Morris Motors зауытында салуды шешті, ол 1920 жылдардағыдай болды. Зауыттың жеткілікті қуаты болмады – британдық өндірушілер соғыстан кейінгі жылдары сұранысты қанағаттандыруда қиындықтарға тап болды, бұл жобалау және өндіріс шығындарын едәуір арттырды, өйткені Leyland зауытты қайта жаңартуға мәжбүр болды. Марина бастапқыда BMC-нің E сериялы жоғарғы камералы қозғалтқыштарын пайдалануға арналған. Бұл қозғалтқыштарда бірқатар конструкциялық проблемалар болды. Модульді қозғалтқыш дизайны, E сериясы стандартты диаметрлерімен жабдықталған, сыйымдылығы көбірек цилиндрлер немесе үлкен соққылар арқылы ұлғайтылды. Алайда, соғыстан кейінгі Ұлыбританияның байлығы артып келе жатқанда, кішкентай сыйымдылықтағы алты цилиндрлі қозғалтқыштар сұранысқа ие болмады. Қуаттылықты арттыру үшін BL соққы ұзындығын арттыруды жөн көрді, бұл өндіріс шығындарына аз ғана әсер етті. Нәтижесінде биік қозғалтқыш пайда болды. Отын сорғысының орналасуы себепті қозғалтқышты қисайту мүмкін болмады. Сонымен қатар, қозғалтқыш "сиамдық" болуы керек, яғни сулықтары цилиндрлердің жұптары арасында ортақ болды. Бұл факторлар Austin Maxi машинасының қызуы мен майды жағу проблемаларына әкелді, сондықтан басқарма британдық өндіріс үшін сенімдірек A және B сериялы қозғалтқыштарды қабылдауды шешті. (Австралия және Оңтүстік Африка E сериясын қолдануын жалғастырды.) Алайда, кузов тікелей қалыптастырылғандықтан, Марина артқы бөлігінің "толтырылған беспе" стиліне ие болды, бұл алдыңғы бөлігінің қажетсіз көлемділігі мен артқы бөлігі арасындағы үйлесімділікті қамтамасыз ету үшін қажет болды. Қозғалтқыш құрастыру желісі муниципалитеттік жолмен бөлінді, Leyland одан өту үшін эстакада салуға мәжбүр болды, бұл шығындарды одан әрі арттырды. Бірмингем қалалық әкімдігі эстакада салынғаннан кейін жолды Leyland-ке сатуға келісті. Бұл шығындарды одан әрі арттырды. Көптеген қайта жобалаулар Маринаның соңғы дизайнының асығыс жасалғанына әкелді, өйткені жобаның соңғы мерзімі жақындады. Көлік жобалау кезеңінен өндіріске дейін бар болғаны 18 айда көшті. Нәтижесінде, басқарма шығындарды қысқартты және Morris Minor-дан алынған ескі конструкцияны пайдалану үшін Macpherson тіректерінен бас тартты. Олар сондай-ақ BMC-нің жаңа 4 жылдамдық беріліс қорабын жобалау жобасынан бас тартты. Қосымша шығындарды үнемдеу мақсатында Маринаның купе нұсқасы седан нұсқасымен бірдей алдыңғы есіктерді пайдаланатын болды. Бұл құралдар мен құрастыруда үлкен үнемдеуге мүмкіндік берді, бірақ купе седанның айқын стиліндік туындысы болды, Рой Хейнс ұсынғандай, ерекше, спорттық бейнеге ие болмады. Бұл купені жоғары сапалы өнім ретінде ұсыну мүмкін болмады, сондықтан Маринаның екі есікті купе нұсқасы екі модельдің ең арзаны болды, 1.3 литрлік моделі Morris Minor-дың кіріс деңгейіндегі екі есікті нұсқасын тікелей ауыстырды және Ford Escort және Hillman Avenger седандарымен бәсекелесті. Ал 1.8 литрлік купе модельдері BL ассортиментінде тікелей аналогы болмады және ең жақын баламалары – спорттық Ford Capri және жаңа Vauxhall Firenza болды. Бұл купеге қайшы келетін бейне берді – спорттық стилі көптеген сатып алушылар мен тестерді Марина купесінен күткен нәрселерге жетпеді, өйткені ол стандартты седан нұсқасымен механикалық тұрғыдан толықтай сәйкес болды. Марина седандарының нақты нарықтық орналасуы анық болды: 1.3 литрлік седан төрт есікті Minor-ды ауыстырды, ал 1.8 литрлік нұсқасы Austin және Morris Farina седандарын ауыстырды, ал 1.8 литрлік Marina универсалы Farina универсалының шығып жатқан нұсқаларын ауыстырды. Приборлық тақта да эргономикалық тұрғыдан дұрыс емес болды, радио және ескерту шамдарының басқару элементтері жүргішіден емес, жолаушыға қаратылған. Отандық қозғалтқыштар – 1.3 және 1.8 литрлік сыйымдылығы бар құрметті A және B сериялы агрегаттар, артқы дөңгелектерді тірі ось арқылы қозғалтады. Алдыңғы бөлігінде торсионды сырғалар, артқы бөлігінде серіппелі серіппелер орнатылған. 1972 жылы, седан мен купеден 18 ай өткен соң, универсал (вагон) пайда болды, бұл British Leyland-ке Cortina және Capri-мен толыққанды бәсекелесуге мүмкіндік берді. Барлығы бес түрлі кузов стилі қол жетімді болды: седан, универсал, купе, пикап және фургон. Қосымша қуат үшін TC нұсқалары MG MGB-дегідей екі карбюраторлы қозғалтқышпен жабдықталған. Бұл модельдерге BL Specia...

Бастау және кейінгі жаңартулар

Жаңа машина 1971 жылдың 27 сәуірінде отандық нарыққа шығарылды, ал 1971 жылдың мамыр айында Каули зауытында түнгі смена қосылды. Сол кезде өндірушілер аптасына 2000 автомобиль шығаратынын, ал 1971 жылдың соңына қарай бұл көрсеткішті аптасына 5000 автомобильге дейін арттыруды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 1973 жылдың ақпан айында компания екі жылдан кем уақыт ішінде 250 000 «Марина» машинасының құрастырылғанын хабарлады. «Марина» 1971 жылдан 1980 жылға дейін өндірісте болды, содан кейін оны 1984 жылға дейін өндірісте жалғастырған «Morris Ital» (жаңартылған «Марина» нұсқасы) алмастырды. «Morris» маркасы тоқтатылып, оны алмастырған «Montego» машинасына «Austin» белгісі қойылды, бұл «Morris» брендінің 70 жылдан астам тарихының аяқталуын білдірді. («Morris 18 22» өндірісі тоқтатылғаннан кейін, сондай-ақ «Austin» және «Wolseley» ретінде сатылған «Марина» машинасы мен «Ital» 1975 жылдан кейін «Morris» белгісімен сатылған жалғыз коммерциялық емес көлік болды). Австралия мен Оңтүстік Африкада бұл машина «Leyland Marina», Жаңа Зеландияда «Morris 1.7» (1979–81 жылдары, жаңартылған O сериясы түрінде) және Солтүстік Америкада «Austin Marina» деп белгілі болды. Көлік отбасылар мен қарапайым талаптарға жауап беретін көлік сатып алушылардың арасында танымал болды және сол кездегі «BL» түстерінде ұсынылды: Руссет қоңыр, Харвест алтын, Лаймфловер жасыл, Midnight Blue, Teal Blue, Blaze Orange, Damask Red және 1970-ші жылдарға тән қарагүл түсі. Ол негізінен «Ford Cortina» (және шамалы дәрежеде кішірек «Escort»), «Vauxhall Viva» және кейінірек үлкен «Cavalier», сондай-ақ «Chrysler UK» компаниясының «Hillman Avenger» және «Hunter» машиналарымен бәсекелесуге арналған. Ол негізгі стилін осы автомобильдермен бөлісті, қазіргі заманғы американдық автомобильдерден (әсіресе «Марина» жағдайында алдыңғы бөлігінің дизайны) автомобиль стилінің элементтерін алған және оларды еуропалық нарыққа қабылдауға болатын масштабта ұсынған трансатлантикалық көріністі қабылдады. Механикалық жағынан да «Марина» визуалды жаңалықтарға ие болуы немесе ерекше қызығушылық тудыруы тиіс болмады, өйткені осы нарықтағы жаңалықтарды ұсынушы «Austin Allegro» машинасы болды. «Марина» машинасына қатысты сын-ескертпелердің бірі – желдеткіштің орналасуы жүргізушіге кері болды. Бұл шешім өндіріске дейін қабылданды, өйткені прототиптерді сынаған жүргізушілер ауа ағынының белгілі бір жылдамдықтарда желдеткіштің А тірегіне жақын жердегі алдыңғы әйнектен ажыратып, жүргізушінің көру бұрышын бұзуы мүмкін екенін хабарлады. Бұл мәселе соншалықты ауыр деп танылды, автомобиль жолдың екінші жағында жүруге арналғандай желдеткішпен сатылды, бірақ кейінгі сынаушылар бұл шешімнің тиімділігіне және оның негізіне күмән келтірді. «BL» компаниясының жұмыс істеудегі қиындықтар мен өндірістік әрекеттер кезеңі бойында көптеген проблемалар туды, ал «Марина» осы қиындықтарға ұшыраған модельдердің бірі болды. «BL» компаниясындағы еңбек даулары жұмыспен қамтуды төмендеткен кезде, Еуропа мен Жапонияның өндірушілері «VW Golf» сияқты жаңа дизайнды енгізді, олармен «Марина» және оның ұқсас машиналары бәсекелесе алмады. Проблемалар «Марина» мен «BL» компаниясының басқа орта өлшемді ұсыныстарын алмастыратын автомобильдерді қайта-қайта кешіктіру арқылы ушықты (әдетте 1983 және 1984 жылдары «Austin Maestro» және «Austin Montego» ретінде пайда болды). Осы уақытқа дейін «Leyland» компаниясы «Austin» және «Morris» жекелеген түрлерін жасаудан бас тартты. «Morris» машиналарының толық ассортиментін артқы дөңгелекті қозғалтқышпен және эквивалентті алдыңғы дөңгелекті қозғалтқышпен (FWD) «Austin» ассортиментін жасауға жеткілікті қаражат болмады, ал FWD нарықта кеңінен қабылданды. Алайда, шағын өзгерістер енгізілді. 1975 жылы «Марина» машинасына жаңа радиатор торлары, приборлар панелі, орындықтар, аспапты жаңарту және дыбысты оқшаулау арттырылды. 1977 жылдың мамыр айында «Марина» машиналары «Allegro» стиліндегі орындықтармен жабдықталған дилерлерде пайда бола бастады: бұл өндіріс және сатып алу процестерін рационализациялауға, сондай-ақ «Марина» орындықтарын ыңғайлырақ және қолдаушы ететін мақсатта жасалды. O сериялы (сонымен қатар «Leyland Princess» үшін де пайдаланылған) жоғары орналасқан кәмшафтты қозғалтқыш 1978 жылы 1.7 литрлік түрінде пайда болды, ол үлкен B сериялы 1.8 литрлік модельдерді алмастырды. Барлық модельдерге өзгертілген тор, соның ішінде жол жарықтары, алдыңғы спойлер және қайта жобаланған бамперлер мен артқы жарықтар қосылды. Ауыр қаржылық қиындықтарға тап болған «BL» компаниясы 1975 жылғы Райдер есебіне сәйкес үкімет тарапынан қолдау алды, ал компанияны басқаруға сэр Майкл Эдвардс тағайындалды. Оның басшылығымен «BL» компаниясы Джорджетто Джуджароның «Italdesign» компаниясының көмегімен «Марина» машинасының жаңартуын жүзеге асыруға тырысты. Алайда, «ItalDesign» компаниясы автомобильді өзі жасаған жоқ, ол тек оның сыртқы түрін өзгертті. Бұл жұмыстың нәтижесінде 1980 жылы шыққан «Morris Ital» машинасы үлкен артқы шамдар кластерлерімен және жаңа алдыңғы бөлікпен жабдықталды, бірақ 1971 жылғы дизайнның ерекшеліктері анық көрінетін болды. «Ital» машинасы төрт жыл өмір сүрді және 1984 жылдың басында «Austin Montego» машинасымен алмастырылды.

Танымалдық

Маринаның қоғамдық өмірі сәтті басталмады. Жобалау және өндірістің асығыс соңғы кезеңдері, әсіресе аспаға қатысты, көптеген баспасөз автокөліктерінің алдыңғы аспасы дұрыс реттелмегенін көрсетті, нәтижесінде көлік бұрылғанда доғарылу бұрышы өзгермей, бұл өз кезегінде "батырлыққа жақын" деңгейдегі бақылаудың жоғалуына әкелді. Autocar баяндамасында, олар тізгіндейтін көлік өткір бұрылыста жолдың қарама-қарсы жағына шығып кеткенін айтты. Бұл мәселе ең алдымен 1.8 және 1.8 TC модельдерінде байқалды, ақпарат құралдары осы модельдерді сынауға көбірек дайын болды, бірақ 1.3 литрлік модельдер, жеңіл қозғалтқыштарының арқасында, бұл мәселеден осы деңгейде зардап шекпеді. Алғашқы шығарылған Мариналар бастапқы алдыңғы аспамен жабдықталды, бірақ жақын арада басқа төменгі тіреу (троннион) орнатылды. Шамамен 30 000 автомобиль бастапқы аспамен сатылды деген ең жақсы бағалау бар: көптеген, бірақ барлығы емес, дилерлердің күшімен алдыңғы аспасы түзетілді. 1971 жылдың қыркүйегіне дейін, шамамен алты ай ішінде, өндіріс желісінде алдыңғы аспаның тіреулері өзгертілді. Ол кездегі он жылдық дизайнды Morris Ital ретінде қайта іске қосу көліктің ескірген, бәсекеден қалып қойған және нашар өнімділік көрсетіп тұрған имиджін одан әрі күшейтті.

Мұра

2006 жылдың тамызында Auto Express журналы жүргізген сауалнамада Ұлыбританияда сатылған 807 000 «Марина» автокөлігінің 745-і әлі де жолда жүргені анықталды, яғни әр мың сатылған көліктен біреуі ғана қалды. Бұл оны соңғы 30 жылда Ұлыбританияда ең көп сүзіліп шығарылған автомобиль етіп көрсетті. Автокөліктің аз сақталуына бірнеше фактор ықпал етті, олардың ішіндегі бастысы – «Маринаның» нашар тотқа төзімділігі. Сол кезеңдегі басқа отбасылық седан автокөліктері сияқты, «Марина» классикалық автомобиль мәртебесіне ие болмады, бірақ көптеген мысалдары сақтауға ынталандыру үшін жеткілікті жақсы күйде болды. «Марина» сонымен қатар бірнеше басқа British Leyland модельдері үшін жақсы донорлық көлік болды. «Маринадан» алынған тежегіш жүйесі мен серіппелі аспасы Morris Minor-ды жаңарту үшін жиі қолданылды, ал A және B сериялы қозғалтқыштар көптеген басқа автомобильдерде пайдаланылды. Мысалы, 1275 см³ A сериялы қозғалтқыш Midget немесе Sprite үшін оңай жақсартуға мүмкіндік берді, ал «Маринаның» TC нұсқаларында қолданылған екі карбюраторлы B сериялы қозғалтқыш MGB-ге ешқандай өзгеріссіз орнатылды, ал TC қозғалтқышы сәл жоғары қуаттылыққа ие болды. Мұндай факторлар ескі «Мариналарды» жөндеуге немесе қалпына келтіруге қарағанда, танымал модельдерді жаңарту үшін бөлшектер алуға көбірек бағытталды. Айырықша жағдай, «Марина» автомобиль әлеміне ең үлкен үлес қосқан ел – Оңтүстік Корея болды. 1974 жылы Hyundai конгломераты Джордж Тернбуллды корейлік автомобиль жасау мақсатымен жұмыс істеу үшін шақырғанда, ол Ұлыбританиядан екі Morris Marina – купе және седан әкелді, сондай-ақ «Марина» жобасында немесе British Leyland үшін жұмыс істеген бірқатар британдық инженерлерді жұмысқа алды. Олардың бірінші өнімі, Mitsubishi қозғалтқыштары мен қоробкаларымен жабдықталған қайта жасалған «Марина» және Italdesign Giugiaro компаниясы екі есікті купеден қайта жасаған төрт есікті хэтчбек корпусы Hyundai Pony болды. Оның жаһандық сәттілігі Hyundai-ді ірі автомобиль өндірушісіне айналдырды. 2016 жылдың ақпанында Ұлыбритания жолдарында әлі де қолданылып жүрген «Мариналардың» саны 295 екені хабарланды, бірақ бұл көрсеткішке SORN тізіміндегі көліктер кірмейді. 2019 жылдың желтоқсанына қарай Ұлыбританияда 374 «Марина» бар, ал тағы 498 көлік қазіргі уақытта SORN тізімінде тұр.

Жүгіру құралдары

Маринаның дизайны дәстүрлі, толығымен біртұтас нүктелі дәнекерленген корпус (алты цилиндрлі қозғалтқышта басқа қосалқы рамкалар қолданылмаған), бойлық орналасқан қозғалтқыш беріліс арқылы ашық винт білігімен қатты тірі артқы оске жалғанатын, жартылай эллипстік жапырақты серіппелермен және телескопиялық демпферлермен жабдықталған. Өндірісті жеңілдету және шығындарды азайту үшін корпус берік орталық тіреуге ие болды, ол беріліс туннелінің айналасында орналасқан және агрегаттың көп бөлігінің күшін қамтамасыз етті. Артқы демпферлер артқы дөңгелек аркаларындағы арнайы жоғарғы бекіткіштерге тік орнатылудың орнына, осы тіреуге қарай ішке қарай еңкейтілген. Бұл демпферлердің тиімділігін шектеді (бұрышта орнатылғандықтан тік қозғалысты жұмсартты), ал тірі артқы осьпен үйлескенде, нашар жолдарда артқы бөлігі "дөңгелекке бұрылуға" бейім болды. Осыған ұқсас конструкция бастапқы Ford Escort-та да қолданылды, себебі бұл тиімді құрылысқа мүмкіндік берді, бірақ Ford кейінгі модельдерде бұл конструкцияны қайта қарады. BL-де Маринаның дизайнын маңызды түрде жаңартуға жеткілікті қаражат болмады, сондықтан барлық модельдер осы кемшіліктері бар күйінде шығарылды. Алдыңғы серіппесі Morris Minor-дың дизайнынан алынған, бойлық бұралу тіректері қолданылған. Алдыңғы серіппелердің қалған бөлігі төменгі иінтіректерден тұрды, олар доңғалақты тіреп тұратын және гидравликалық рычагты демпферлерге әсер ететін жоғарғы шарлы буындармен байланысты болды. Бұлар нашар жолдарда еркін жүруге жағдай жасады, бірақ телескопиялық демпферлерге қарағанда жоғары жылдамдықтарда басқарудың нашарлығына және тұрақсыздығына себеп болды. Жол жағдайының жақсаруы, автожол желісінің дамуы, тіпті стандартты отбасылық автомобильдердің өнімділігінің артуы және 1948 жылы Minor шығарылғаннан бері телескопиялық демпферлердің дизайнындағы жетістіктер 1971 жылға қарай бұл типтегі демпферлерді қолданусыз қылды. Дегенмен, олар әзірлеу және құралдарды жасау шығындарын азайту үшін қабылданды. British Leyland-тің арнайы тюнинг бөлімі (негізінен BL-дің зауыттарының автоспорттық машиналарын әзірлеумен және BL өнімдерін пайдаланатын жеке командаларды техникалық қолдаумен айналысқан) Марина үшін түрлі жаңартулар жасады, олар арнайы тапсырыс бойынша жол машиналарында қолдануға болатын (техникалық тұрғыдан). S/T өнімдерінің арасында алдыңғы серіппелерді телескопиялық демпферлерді пайдалануға бейімдеу жиынтығы (кейін Ital-ға орнатылды) және артқы демпферлерді тиімді тік бағытта орнатуға арналған адаптер жиынтығы болды. S/T серіппелерін жаңарту стандартты Маринаға қарағанда басқару мен жүру жайлылығын жақсартты, бірақ олар жалпы нарықта кеңінен жарияланбады. Көңілді басқаруды қамтамасыз ететін төрт жылдамдықты қоробкасы бар, кері жылдамдықтан басқа барлық жылдамдықтарда синхронизаторлар орнатылған, және еденге орнатылған рычагпен басқарылатын Triumph Toledo қоробкасынан алынған. Автоматты беріліс – Borg Warner Type 35 үш жылдамдықты беріліс, ол қосымша төлеммен ұсынылды.

Солтүстік Америка

Marina 1973 жылдан 1975 жылға дейін Америка Құрама Штаттарында Austin Marina ретінде екі және төрт есікті нұсқада қол жетімді болды. Ол Morris бренді АҚШ-та дерлік белгісіз болғандықтан және Austin Healey брендінің табысынан пайда алу үшін Austin ретінде сатылды. 1973 жылғы модельде әдеттегі кішкентай бамперлер болса, 1974/5 жылғы модельдерде АҚШ-тың жаңа ережелеріне сәйкес үлкен бамперлер орнатылған. Ол тек 1.8 литрлік қозғалтқышпен шығарылды және АҚШ заңнамасы талап еткен шығарынды жабдықтары – ауа сорғысы және газ шығаруға ауа инъекциясы салдарынан тез тоқырап қалды. АҚШ үкіметі BL компаниясын АҚШ-та машиналарды демпингтеуде айыптады, бұл нашар сапа туралы әңгімелермен қосылғанда, оны нашар сатушыға айналдырды және 1975 жылдан кейін АҚШ-қа экспортталмады. Marina 1972 жылдан 1978 жылға дейін Канадада да Austin Marina ретінде, екі есікті купе және төрт есікті седан нұсқаларында сатылды, тек 1.8 литрлік қозғалтқышпен, АҚШ стиліндегі ауыр бамперлермен және шығарынды жабдықтарымен жабдықталған. 1.8 литрлік қозғалтқыш Канадада шығарындылар бойынша сертификатталмаған 1.7 литрлік қозғалтқышпен ауыстырылғаннан кейін сату тоқтатылды. Оның қарапайым артқы жетек жүйесі мен механикалық бөліктері көптеген канадалық жүргізушілерге ұнады, бірақ Marina корпусы шығыс Канаданың тұзды қысқы жолдарында өте тез тозуға бейім болды, бұл кейінгі жылдары сату көлемін шектеді.

Дания

Данияда Morris 1100 және Morris 1300 модельдері 1962 жылдан 1972 жылға дейін Morris Marina деген атпен сатылды.

Австралия

Марина 1972 жылғы сәуір айында Австралия нарығына Morris Marina ретінде енгізілді, содан кейін маркетинг саясаты өзгергеннен кейін 1973 жылдан бастап Leyland Marina деген атпен сатылды. Осы кезден бастап барлық модельдерде жаңа дизайнды радиатор торы қолданылды. Бұған қоса, Holden Torana және Ford Cortina 6 цилиндрлі модельдерімен бәсекелесу мақсатында 1973 жылдың қарашасынан бастап Marina 121 а.к. (90 кВт) қуатты 2600 см³ E сериялы алты цилиндрлі қозғалтқышпен де ұсынылды. Бұл жергілікті Marina нұсқасы 0–60 миль/сағат жылдамдыққа 9 секундтан кем уақытта жете алатын. Австралиялық Marina машиналары Англиядағы Каулиден келген CKD жиынтықтарынан құрастырылды, бірақ жергілікті компоненттердің үлесі жоғары болды, оның ішінде әртүрлі шасси бөліктері, ось, интерьер, тығыздағыштар, орындықтар, күшейтілген амортизаторлар мен тіреулер, жақсартылған дөңгелектер және жоғары сапалы жинау және аяқтау. Marina Six үлкен Red қозғалтқышының салмағын ұстап тұру үшін жеке алдыңғы подрамник пен әртүрлі алдыңғы бұралу сырғаларымен қатар, басқаруды жақсарту үшін артқы радиустық қолдарды пайдаланды. Базалық модельде жергілікті мазмұн талаптарын орындау үшін Borg Warner компаниясынан жергілікті түрде алынған 3 жылдамдықты механикалық қоробка орнатылды. Дегенмен, Borg Warner автомат қоробкасы жергілікті нарықта ең танымал болды. Қызығы, үш жылдамдықты механикалық қоробка ішкі құрылысы бойынша төрт жылдамдықты болған, бірақ бірінші беріліс бұғатталған. Бұл қозғалтқыштың жоғары крутящий моментымен байланысты болды, сондықтан бірінші беріліс қажет емес деп есептелді. Leyland Australia өздігінен жаңарумен белгілі болды, ал Rover V8 қозғалтқышының нұсқасы V6-ға айналдырылып, Marina седанына орнатылды. Австралияда Marina машиналарын шығару 1975 жылы Leyland Australia компаниясының Виктория Парк, Зетланд зауыты (Leyland P76 машинасының туған үйі) жабылған кезде тоқтатылды. 1974 жылы P82 модельді жаңару жоспарланған, бірақ ол өндіріске шығарылмады. Австралияда 30 000-нан астам Marina машинасы жасалды. Жаңа, жұмсақ панель приборлық тақтасы біріктірілген приборлар жиынтығымен жаңа дизайнға ие болды және 1975 жылғы жаңарудан бері британдық Marina машиналарында қолданылып келді. 1.3 литрлік қозғалтқыш 1976 жылдан 1978 жылға дейін ұсынылды, бірақ нашар сапасы және 1.3 литрлік нұсқасының өте төмен қуаты (әсіресе Оңтүстік Африканың жоталы аймағында, онда ыстық пен биіктік қозғалтқыштың қуатын 20%-ға дейін төмендетті) оны толық сәтсіздікке ұшыратты. Өндірістің қалған бөлігі тізім бағасынан 50%-ға дейін төмен бағамен сатылды.

Жиналысу

1970 жылы Дональд Стоукс BMC жарыс бөлімін жабылды деп бұйырды және таратып жіберді. «Марина» пайда болған кезде, сахналық раллидің танымалдылығы артып келе жатқаны анық болды, ал 1971 жылдың басында жаңа модельді 1971 жылғы қарашадағы RAC раллиінде пайдалану туралы шешім қабылданды. BL үшін өте жақсысы, «Special Tuning» бөлімінде Брайан Калчет есімді ралли драйвері болды. Осылайша, командасы, механиктері, қаржысы және бастапқыда демеушісі жоқ талантты инженерлер тобы 1.3 купені ралли машинасына айналдырды, қаржыландыру «Special Tuning» бөлімінен сатылған өнімділік бөліктерінен түсті. 1.8 литрлік қозғалтқыштың жақсы басқарылуы үшін тым ауыр екенін білген олар 1.3 литрлік қозғалтқышқа назар аударды және «Mini» компоненттерін пайдаланып, одан жақсы ат күшін алды; содан кейін олар 1.3 сыныбында басымдыққа ие болу үшін тактикалық қадам жасады. Барлық ралли командалары сынақ үшін бір маршрутты пайдаланды, сондықтан машина 1.8 литрлік жарыс қозғалтқышымен жабдықталды және «Ford» ралли командасының алдында трассада сынақтан өтті. Осының нәтижесінде «Ford» командасы 1.3 сыныбынан бас тартты, бұл машинаға 1971 жылғы раллиде 1-орынды жеңіп алуға мүмкіндік берді. Кейіннен автомобиль 1975 жылға дейін тағы 17 ұлттық және халықаралық раллиге қатысты, олардың он екісінде сыныптық жүлделерді иеленді немесе жеңіске жетті, ал қалғандары апаттарға немесе техникалық бұзылуларға ұшырады. Оңтүстік Африкадағы жергілікті «Leyland» еншілес компаниясы да бірнеше жыл бойы «Marina» көлігімен раллиге қатысты. Бұл машиналар маңызды болды, бастапқыда «Rover V8» қозғалтқышымен, кейін «Triumph Dolomite Sprint» 200 ат күші бар қозғалтқышымен жабдықталды. «Leykor» командасы ауыр және аз қуатты «Dolomite» қозғалтқышын таңдады, себебі оған өнімділікті арттыратын көптеген бөлшектер, соның ішінде бес жылдамдықты беріліс қорабы қолжетімді болды. «SD1» пайда болғаннан кейін жағдай қайта өзгерді, бірақ «Dolomite» қозғалтқышы кем дегенде 1977 жылға дейін қолданылды. 1976 жылы BL басшылығы өзінің негізгі раллилік көлігі ретінде «Triumph Dolomite Sprint» көлігіне көшуді шешті. 1974 жылы «Foden» компаниясы «Rover V8» қозғалтқышы бар «Marina» көлігін UDT Лондон–Сахара–Сидней марафоны раллиіне қатысуға тапсырды. Майор Джон Хемсли мен Майор Джон Скиннер басқарған автомобиль бірнеше кезеңнен сәтті өтті, бірақ шөлде артқы осі бұзылып қалды. Джон Хемсли раллиді сол қолы сынған күйде бастады, сондықтан арнайы кезеңдерде Джон Скиннер оның орнына жылдамдықтарды ауыстырды. Артқы ось – BL компаниясынан алынбаған жалғыз бөлшек болды.

Өлімнен кейін

1974 жылы Джордж Тернбулл BL компаниясынан зейнетке шығып, екі «Маринаны» – бір седан және бір купе – Кореядағы Hyundai конгломератының автомобиль бөлімшесіне әкелді. Hyundai лицензия бойынша Ford және Mitsubishi автомобильдерін құрастырудың орнына өз көлігін жасауға мүдделі болды. Hyundai «Маринаны» негіз етіп алып, одан үш, төрт және бес есікті, универсал және пикап нұсқаларында Hyundai Pony көлігін жасады, осылайша компанияның автомобиль өндірісінде жетекшілік позицияға көтерілуіне бастама берді. «Марина» көптеген жағынан өмір сүрді: оның көптеген бөліктері басқа British Leyland көліктерінде пайдаланылды. «Маринаның» есік тұтқалары 1998 жылға дейін Austin Allegro, Range Rover, Triumph TR7 және Land Rover Discovery-дің бірінші буынында қолданылды. Олар сондай-ақ Reliant Scimitar-дың кейбір модельдерінде және Lotus автомобильдерінің түрлі нұсқаларында, соның ішінде Lotus Esprit-тің кейбір түрлерінде де пайдаланылды.

Топ Гир

Британдық телешоу Top Gear әр түрлі эпизодтарда Маринаны қирату туралы бір шуақты жиі көрсетті. Ерекше айта келерлік жайт, Маринаны қирату жиі шоудың жүргізушілерінің (Джереми Кларксон, Ричард Хаммонд және Джеймс Мэй) төбеге фортепиано тастауымен байланысты болды; Хаммонд бірде машинаның үстінде фортепианомен жүріп, одан қашуға тырысты, бірақ ол машинадан құрал-жабдық іздеп кеткен кезде екінші фортепиано оның үстіне құлады. Шоу Ұлыбританиялық Morris Marina Owners клубынан көптеген ашулы хаттар алды, олар эпизодтардың бірінде онлайн-қорқытуларын ашық оқып, көбінесе топты қысымға алып, мазақтап жауап берді. 2009 жылғы Францияда өткен мұз жарысына қатысуға міндеттелген эпизодта Кларксон үштіктің қосалқы машинасы ретінде көрсетілген Маринаның бұрын Марина иелері клубының президентінің әйеліне тиесілі болғанын, бірақ үштік оны сол кездегі президент Николя Саркозидің әйелі Карла Бруни деп әзілде түсіндірді. Кларксон эпизод бойына Маринаның жоғары мәртебелі иесі болғандықтан сақталуын талап етті, бірақ жарыстан кейін машина сол сияқты, төбесіне фортепиано тасталып қиратылды. Ричард Портердің "Top Gear" кітабындағы "Crap Cars" басылымында Маринаны барлық уақыттағы төртінші нашар машина деп атады. Дегенмен, жүргізуші Джеймс Мэй болашақ ұрпақтарға ескерту ретінде кем дегенде бір Маринаны сақтап қалу керек екенін айтты.