Стейнгримюр Германссон: Исландиялық саяхатшы және премьер-министр
Steingrímur Hermannsson
Стейнгримюр Германссон (1928-2010) – исландский премьер-министр (1983-1987, 1988-1991). Сын премьер-министра, политик, образование в США. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Исландиялық саясаткер (1928–2010)
Icelandic politician (1928–2010)
Стейнгримур Германссон (айтылуы ; 22 маусым 1928 – 1 ақпан 2010) – 1983 жылдан 1987 жылға дейін және 1988 жылдан 1991 жылға дейін Исландияның премьер-министрі қызметін атқарған исландиялық саясаткер.
Steingrímur Hermannsson (pronounced ; 22 June 1928 – 1 February 2010) was an Icelandic politician who served as prime minister of Iceland from 1983 to 1987, and again from 1988 to 1991.
Ерте балалық шағы
Штейнгримурдың әкесі Герман Йонассон болды, ол да бұрынғы премьер-министрлердің бірі. Әйгілі мемлекеттік қайраткердің ұлы болғандықтан, Ұлы депрессияны бастан өткерген елде ол салыстырмалы түрде жеңілдікпен өсті. Кішкентай шағында ол Исландияның Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі саясатына тым жақын болды, әкесінің тұрғын бөлмесінде мемлекеттік мәселелер талқыланып жатқанда оларды естіп отырды.
Steingrímur's father was Hermann Jónasson, another former Prime Minister. Being the son of a prominent official, Steingrímur enjoyed a relatively care free upbringing in a country stricken by the Great Depression. As a young boy he had an exceptional proximity to Iceland's World War II politics, overhearing state affairs being discussed in his father's living room.
Білім
Әкесінің саяси жолымен жүргісі келмеген Стейнгримур 1948 жылы АҚШ-қа кетті. Ол 1951 жылы Иллинойс технология институтында электр инженериясы бойынша бакалавр, ал 1952 жылы Калтехте магистр дәрежесін алды. Туған еліне оралғаннан кейін жеке өмірінде де, кәсіби өмірінде де қиындықтарға ұшырағаннан соң, ол 1960 жылдары саясатқа қатысты. 1971 жылы Прогрессивті партиядан Альтингке (Исландия Парламенті) сайланды. 1979 жылы партия төрағасы болды.
Not wanting to follow his father's footsteps into politics, Steingrímur went to the U. S. in 1948. He received a bachelor's degree in electrical engineering from Illinois Institute of Technology in 1951 and a master's degree from Caltech in 1952. After returning to his native country and experiencing troubles both in his private life and business career, he eventually entered politics in the 1960s. He was elected to the Althing (Icelandic Parliament) for the Progressive Party in 1971. He became party chairman in 1979.
Саясат
Штейнгримур 1983 жылдан 1987 жылға дейін және 1988 жылдан 1991 жылға дейін премьер-министр қызметін атқарды. Ол сонымен қатар әділет, діни істер және ауыл шаруашылығы министрі (1978–79), балық шаруашылығы және байланыс министрі (1980–83) және сыртқы істер министрі (1987–88) болып қызмет етті. Ол 1979 жылдан 1994 жылға дейін Прогрессивті партия төрағасы болды. Одан кейін ол 1998 жылы зейнетке шыққанға дейін Исландия Орталық банкінің басшысы қызметін атқарды.
Steingrímur served as Prime Minister from 1983 to 1987 and again from 1988 to 1991. He also served for a time as Minister of Justice, Ecclesiastical Affairs and Agriculture (1978–79), Minister of Fisheries and Communications (1980–83) and Minister of Foreign Affairs (1987–88). He was chairman of the Progressive Party from 1979 to 1994. After that he was governor of the Central Bank of Iceland until his retirement in 1998.
Халықаралық істер
Халықаралық аренада оның премьер-министр ретіндегі ең үлкен жетістігі 1986 жылы болды, ол Рекьявик саммитіне кеңес Бас хатшысы Михаил Горбачев пен АҚШ президенті Рональд Рейганды шақырды. Сол кезде толыққанды табыс деп есептелмесе де, бұл саммит суық соғыстың аяқталуына жол ашты, ал Исландия үкіметінің іс-шараны ұйымдастыруы жоғары бағаланды. 1991 жылы Литвадағы қаңтар оқиғалары кезінде Штейнгримур Литва Парламентінің төрағасы Витаутас Ландсбергиске зор қолдау көрсетті. Ұзақ өтпей Исландия Кеңес Одағынан Литваның тәуелсіздігін алғаш мойындаған ел болды. Штейнгримур зейнетке шыққаннан кейін, ағымдағы оқиғалар туралы пікірін сирек білдірді. Дегенмен, ол Исландияның Еуропалық Одаққа қосылуына қарсы тұратын Heimssýn ұйымының негісқалаушы мүшесі болды және Прогрессивтік партияның саясатын сынауын күшейтті. Ол 2007 жылғы Альтинг сайлауында сәтсіз аяқталған "Исландия қозғалысына" жария түрде қолдау көрсетті және телеарнадағы сайлау науқанында пайда болды. Осы әрекеттерінің нәтижесінде ол Прогрессивтік партияның "үлкен ақсақалы" деген бейресми мәртебесінен айырылды. Өмірінің соңғы жылдары Штейнгримур құрметті және беделді мемлекет қайраткері болды, сондай-ақ 1996 жылғы президенттік сайлауда мүмкін кандидат ретінде қарастырылды. Бірақ ол бұл құрметтен бас тартып, 70 жасқа келгенде зейнетке шығу ниетін білдірді. 1998-2000 жылдары жарық көрген үш томдық естеліктері бестселлерге айналды.
Internationally, his greatest moment as Prime Minister came in 1986, when he hosted the Reykjavík Summit of Soviet General Secretary Mikhail Gorbachev and US President Ronald Reagan. Although not considered a success at the time, the summit paved the way for the ending of the Cold War, and the Icelandic government's management of the event was widely commended. In 1991, during the January Events in Lithuania, Steingrímur expressed strong support for Vytautas Landsbergis, Chairman of Lithuanian Parliament. Shortly after, Iceland was the first country to recognize the independence of Lithuania from Soviet Union. Steingrímur first kept a low profile in his retirement, rarely voicing his opinion of current affairs. He was however a founding member of Heimssýn, an organization opposed to Iceland's entry of the European Union, and became increasingly critical of the Progressive Party's policies. He gave public support to "The Iceland Movement", an ad hoc environmental movement which ran (unsuccessfully) in the 2007 Althing elections, appearing in campaign advertisements on TV. As a result of these activities, he mostly lost the informal status of the Progressive party's "Grand Old Man". In his last years Steingrímur was a well liked and respected elder statesman, and was considered as a potential candidate for the 1996 presidential elections. But he quickly declined that honour, stating his intention to retire at the age of 70. His memoirs, published in three volumes in 1998–2000, became bestsellers.
Отбасы
Штейнгримур екі рет үйленген және алты баласы болған. Оның кіші ұлы Гудмундр Стейнгримссон 2007-2016 жылдар аралығында Исландия саясатында белсенді қатысқан. Ол алғаш рет 2007 жылғы сайлауда Әлеуметтік-демократиялық одақтан Алтингке үміткер ретінде қатысты. Алайда, 2009 жылдың басында ол жақын ауыстырып, әкесі мен атасының болған Прогрессивті партиясына қосылып, сайланды. Кейін тағы да жақын ауыстырып, 2013 жылы «Жарқын болашақ» партиясынан сайланды. Оның үлкен балалары – Джон, Эллен және Нил Херманнссон өз балаларымен бірге АҚШ-та тұрады, олардың бәрі Исландияда болып қайтқан.
Steingrímur was twice married and had six children. His youngest son, Guðmundur Steingrímsson was active in Icelandic politics between 2007 and 2016. He first ran for the Althing in the 2007 elections, for the Social Democratic Alliance. In early 2009, however, he switched sides and joined his grandfather's and father's Progressive Party and got elected. Then switched again and got elected in 2013 for Bright Future. His eldest children, John, Ellen, and Neil Hermannsson reside in the United States with their own children, all of whom have been to Iceland.