Кіріспе

Канадалық автор (1950 жылы туған)

Моез Г. Вассанджи (30 мамыр 1950 жылы Кенияда туған) – М. Г. Вассанджи аттарымен жазатын канадалық романист және редактор. Вассанджидің шығармалары бірнеше тілге аударылған. 2020 жылға дейін ол тоғыз роман, сондай-ақ екі әңгімелер жинағы және екі ғылыми-танымдық кітап жариялаған. Вассанджидің жазбалары, сыншылар тарапынан жоғары бағаланған, көбінесе отаршылдық тарих, көші-қон, диаспора, азаматтық, гендер және этникалық мәселелерге назар аударады.

Ерте өмір және білім

М. Г. Вассанджи Кенияда үндістандық иммигранттардың отбасында дүниеге келіп, Танганьикада (қазіргі Танзания) өсті. Ол Массачусетс технология институтында және Пенсильвания университетінде оқыды, онда ядролық физика саласында маманданды, ал 1978 жылы докторантурадан кейінгі зерттеуші ретінде Канадаға көшті.

Мансап

1980 жылдан 1989 жылға дейін Вассанджи Торонто университетінде ғылыми қызметкер болды. Осы кезеңде ол ортағасырлық үнді әдебиеті мен тарихына қызығушылық танытты, әдеби журналға (The Toronto South Asian Review, кейіннен The Toronto Review of Contemporary Writing Abroad деп аталды) бірлесіп құрылды және редакциялады. 1989 және 2012 жылдар аралығында Вассанджи алты роман, екі әңгіме жинағы, Үндістанға саяхаттары туралы естеліктер және Мордекай Ричлердің өмірбаянын жариялады. 1989 жылы оның алғашқы романы – "The Gunny Sack" жарық көргеннен кейін Вассанджи Айова университетінің Халықаралық жазу бағдарламасына шақырылды. "The Gunny Sack" 1990 жылы аймақтық Ұлттар Достастығы жазушылар сыйлығын жеңіп алды. 1994 жылы "Сырлар кітабы" үшін Гиллер сыйлығына ие болды. Сол жылы ол "әдебиет әлеміне қосқан үлесі" үшін "Харборфронт" фестивалі сыйлығын жеңіп алды және "Maclean's Magazine" журналының Құрмет тізіміне енген он екі канадалықтың бірі атанды. 1996 жылы ол Үндістанның Шимла қаласындағы Жоғары оқу институтының стипендиясын алды. 2003 жылы "Викрам Лаллдың аралық әлемі" үшін Гиллер сыйлығын екінші рет жеңіп алды – бұл сыйлықты екі рет жеңген алғашқы жазушы болды. 2006 жылы "When She Was Queen" Торонто қаласының кітап сыйлығына үміткер болды. 2007 жылы жарық көрген "The Assassin's Song" 2007 жылғы Гиллер сыйлығы, Роджерс сыйлығы, Канаданың генерал-губернаторы сыйлығы және Үндістандағы Crossword сыйлығы үшін ұзақ тізімге енді. 2009 жылы оның саяхат мемуары "A Place Within: Rediscovering India" генерал-губернатордың беймәлім әдебиет саласындағы сыйлығын жеңіп алды. Ол сондай-ақ Африка аймақтық Ұлттар Достастығы сыйлығының иегері атанды. Оның Танзанияда өтетін "Сайданың сиқыры" романы 2012 жылы Канадада, ал 2014 жылы балалық шағы мен Шығыс Африкаға жасаған соңғы сапарларына арналған "Үйім Кариаку болды" атты естеліктері жарық көрді. 2019 жылы оның тоғызыншы романы – "Дели құштарлығы" жарық көрді және кеңінен мақтауға ие болды. Ол Канада орденінің мүшесі және бірнеше құрметті докторлық дәрежесіне ие. 2016 жылы ол мансаптық жетістіктері үшін Канада Кеңесінің Молсон сыйлығымен марапатталды.

Тақырыптар

Васанджидің шығармалары әдеби сыншылар тарапынан кеңінен зерттелді, мысалы, 2021 жылғы Нобель сыйлығының иегері Абдулраззақ Гурна редакциялаған еңбектерде. Оның кейіпкерлері негізінен Шығыс Африка (Кения, Уганда және Танзания) азиялықтары, олардың тарихи жазбалары, аймақ тұтастай алғанда, сирек кездеседі. Ол шығармаларындағы кейіпкерлерінің тарихын айту үшін ерте романдарынан бастап естеліктерді, жазбаша деректерді және халық ауыз әдебиетін пайдаланды, ауызша және жазбаша тарихтардың тоғысқан жерінде. Осылайша, оның алғашқы романы «Ганни сак» көптеген естеліктермен басталады, бірақ оның баяндаушысы өзінің құрылған тарихын толықтыру және қалыптастыру үшін, негізінен, отаршылдық журналдар мен саяхаттар арқылы жазбаша тарихқа терең бойлауға мәжбүр болады. Оның үшінші романы «Сырлар кітабы» Германия мен Ұлыбританияның Шығыс Африка шекарасындағы отаршылдық әкімшінің күнделігімен басталады және оның шығармашылығына естеліктер мен мұрағаттық материалдарды қосады. «Викрам Лаллдың аралық әлемі» романында ол 1950 жылдардағы Мау Мау соғысы кезінде Кения азиялықтарының жағдайы мен қатысуын қарастырады. Өткен және шешілмеген мәселелер оның шығармаларында күшті көлеңке түсіреді. Оның басқа шығармаларында, мысалы, «Жаңа жер жоқ» романында, кейіпкерлері 1970 жылдары Еуропаға, Канадаға немесе АҚШ-қа көшіп кеткен. Васанджи содан кейін осы кейіпкерлердің өміріне көші-қонның қалай әсер ететінін зерттейді. Оның африкалық-азиялық кейіпкерлерінің көпшілігі Үндістанға қайта оралмаса да, елдің бейнесі оның шығармаларында үнемі көрінеді. Оның 2007 жылғы «Қатысушылар әні» романы бала кезінде оған үлкен әсер еткен Ходжа Исмаили қауымының діни, мистикалық әндерінен шабыттандырылған, және сюжеті толығымен Үндістанда өтеді, онда ол үнді романы ретінде қабылданып, Crossword жүлдесіне іліккен. Оның екінші романы «Жаңа жер жоқ» Танзаниядан Канадаға келген азиялық иммигранттардың қиындықтарын сипаттайды; атауынан көрініп тұрғандай, жаңа жер жоқ, кейіпкерлер өз саналарында бұрынғы өмірін жалғастыра береді. «Ностальгия» дистопиялық романында Васанджи ассимиляция тақырыбын көтеріп, кейіпкерлердің естеліктерін өшіріп, жақсырақ интеграция үшін жаңаларымен алмастыру мүмкіндігін қарастырады. Бірақ, роман сұрақ қояды: өшіру процесі кемелді ме? Васанджи тарихтың әсері мен жеке және қоғамдық тарихтардың өзара әрекеттесуі туралы, соның ішінде халық және отаршылдық тарих туралы жазады. Васанджидің повестеулері оның басты кейіпкерлерінің жеке тарихын бақылайды; ұсынылған тарихи перспектива көбінесе жұмбақтарды шешілмей қалдырады. Кения мен Танзанияның отаршылдық тарихы оның көптеген жұмыстарының фоны ретінде қызмет етеді; алайда, «Қатысушылар әні» романында ол үнді халық мәдениеті мен мифтеріне назар аударады.