Джозеф Ланкастер: Білім берудегі жаңашыл және оның жүйесі

Кіріспе

Британдық педагог, американдық судья.

Джозеф Ланкастер (25 қараша 1778 – 23 қазан 1838) – ағылшын квакері және қоғамдық білім беруді жаңартқан адам. Ол экономикалық тиімділік және нәтижелілік тұрғысынан бастауыш білім берудің мониториалды жүйесін әзірледі және таратуға көмектесті. 19 ғасырдың басындағы онжылдықтарда оның идеялары өсіп келе жатқан өнеркәсіптік орталықтарда ашылған жаңа мектептерде қолданыс тапты.

Ерте өмір

Ол 1778 жылғы 25 қарашада Лондонның оңтүстігіндегі Саутварк қаласында үлкен отбасында дүниеге келді. Әкесі Ричард Ланкастер бұрын әскерде болған және қамыстан ілгіштер жасаған, анасы Сара Фолкс – дүкен иесі болған. Жасөспірім шағында Ямайкадағы миссионерлік жұмысқа қызығушылық танытқан. Ол үйден қашып кеткен, бірақ министр Томас Урвиктің теңіз байланыстары арқылы қайтарылған. Ланкастер мұғалім болу ниетімен Достар қоғамына қосылды. Оқыту және материалды беру әдісі рекурсивті. Бір оқушы материалды меңгергенде, ол осы ақпаратты келесі оқушыға сәтті жеткізгені үшін марапат алады. Бұл әдіс қазіргі кезде өзара оқыту деп аталады. Мониторларды пайдалану себебінің бірі – көмекші мұғалімдерге жұмсалатын шығындарды азайту болды. Ланкастер 1803 жылы «Халықтың еңбекқор топтарына қатысты білім беруді жақсарту» атты еңбегін жазды. Бұл оған жағымды жарнама әкелді және Бороу-роуд мектебіне көптеген келушілер болды. Осы танылудың шыңы Джон Расселлдің, Бедфордтың 6-шы герцогының қолдауымен қалыптасты, сондай-ақ Кент және Стратхерн, және Сассекс есімді екі корольдік герцог қатысты. Ланкастердің қолдаушылары «әсерлі нонконформистер, утилитаризмді ұстанатын либералдар және радикалдар» деп сипатталды. Олардың қатарында Эдвард Уэйкфилд және Джеймс Милл болды. Білім беру туралы «Хрестоматия» (1816) кітабында Джереми Бентам мониториалдық жүйенің бір түрін қолдады, осылайша Белл мен Ланкастер екеуіне де құрмет көрсетті, бірақ Ланкастердің діни емес ұстанымынан Англикандыққа қарсы секуляризмге көшті. 1808 жылы «Кедейлерді білім беру үшін Ланкастер жүйесін қолдау қоғамы» құрылды. Оның маңызды тұлғасы Уильям Аллен болды, ол квакер және қазынашы қызметін атқарды. Бұл қоғам Корольдік Ланкастер қоғамы деп аталды. Генри Даннның 1848 жылы жазған мәліметтеріне сәйкес, алғашқы комитетте Уильям Корстон, Джозеф Фостер (Бромли), Джозеф Фокс, Джон Джексон және Томас Стердж болды. Бұл топ, Стерджсіз, Ланкастер мектебіне 5600 фунт көмек жинады. Ланкастер өзі Британ аралдары бойынша саяхаттап, өз әдістері бойынша кеңес берді. Белфастағы мектеп комитетінде сөйлеген сөзінде ол оларды экономикалық мәселеге дейін тоғыстырды. Ланкастер «механикалық білім беру жүйесін» сипаттап, «бір ғана мұғалім мыңнан астам балаға жылына бес шиллингке дейін төмендетілген шығынмен басшылық ете алады» деді. Алайда ол Ольстер контекстінде маңызды болған талап қойды: оқушылардан ешқашан «Шіркеуге, жиналысқа немесе капеллаға» жататындары туралы сұрамау керек. 1811 жылғы сапарынан бір жыл бұрын Ольстерде оның үлгісінде екі мектеп құрылған: Белфаста және Лисбернде. Бұл жүйенің артықшылықтары туралы Belfast Monthly Magazine журналында ұзақ талқыланды. Журнал редакторы, бұрынғы Біріккен ирландиялық және Корольдік Белфаст академиялық институтының негізін қалаушы Уильям Дреннан талқылауды «адамды машинаға айналдырудан пайда болған жалпыға пайдалы нәрсеге қарамастан, оқу және сандар туралы білімнің жеке адамға беретін ләззаты, сондай-ақ осы білімді болашақта қолдану мүмкіндігінің өзі көп матадан, көп қайшыдан және көп шеткептен құндырақ деп ойлаудан өзімізді тыя алмаймыз» деген оймен бастады. Сара Триммер, Лондон аймағында жексенбілік мектептер мен қайырымдылық мектептерінде жұмыс істеген және евангелистік англикандық ата-аналар үшін алаңдаған, Ланкастердің оқушы-мониторларды пайдалануын «Джозеф Ланкастердің жаңа білім беру жоспарына қатысты салыстырмалы көзқарас» (1805) еңбегінде сынады. 1805 жылғы қазанда British Critic журналына хат жазған «Шіркеудің өкілі» былай деді: «Егер диссенттер тек «христиан дінінің негізгі және даусыз қағидаларын» оқытуға рұқсат етілсе, онда барлық діни жүйелер мен сенімдерге көрсетілген немқұрайлылық дұрыс пен бұрыстың арасындағы шекараны бұрмалап, соңында христиан дінін толығымен қабылдамауға әкелуі мүмкін емес пе?» Алғашқы табыстарынан кейін Ланкастер мектептері нашар деңгей мен қатал тәртіп үшін сынға ұшырады. Ланкастер дене жазасын қабылдамады, бірақ тәртіпсіз оқушыларды қаптарға орап немесе сынып үстіндегі камераларға ілгіштейтін. Ланкастердің алғашқы патшалық танылуынан кейін 1810 жылдары монархия бұрылып, Англия шіркеуі қарсылығын сақтап қалды.

He was born in Southwark, south London, on 25 November 1778, into a large family, the son of Richard Lancaster who had been a soldier and made cane sieves, and his wife Sarah Faulkes who was a shopkeeper. He was interested as a teenager in missionary work in Jamaica. He is said to have run away from home, and to have been returned through naval connections of the minister Thomas Urwick. Lancaster joined the Society of Friends, with the intention of becoming a teacher. The method of instruction and delivery is recursive. As one student learns the material he or she is rewarded for successfully passing on that information to the next pupil. This method is now commonly known as peer tutoring. The use of monitors was prompted partly by a need to avoid the cost of assistant teachers. Lancaster wrote Improvements in Education as it Respects the Industrious Classes of the Community in 1803. It brought him positive publicity, and the Borough Road school numerous visitors. This apogee of recognition built on the support of John Russell, 6th Duke of Bedford, and involved two royal dukes, Kent and Strathearn and Sussex. Lancaster's supporters have been defined as "influential Nonconformists, utilitarian liberals and radicals." They included Edward Wakefield and James Mill. In his education book Chrestomathia (1816), Jeremy Bentham supported a version of the monitorial system, for which he gave both Bell and Lancaster credit, but moved from Lancaster's non sectarian religious stance to a secularism hostile to Anglicanism. The year 1808 saw the creation of "The Society for Promoting the Lancasterian System for the Education of the Poor". A major figure in it was William Allen, another Quaker, who acted as treasurer. It went by the name Royal Lancasterian Society. According to Henry Dunn, writing in 1848, the others on the initial committee were William Corston, Joseph Foster (of Bromley), Joseph Fox, John Jackson and Thomas Sturge. This group, without Sturge, raised £5600 for Lancaster's school. Lancaster, himself, travelled the British Isles to advise on his methods. Addressing a school committee in Belfast he appeared to reduce these to a question of economy. Lancaster described a "mechanical system of education" whereby "above one thousand children may be governed by one master only, at an expense reduced to five shillings per annum". He did, however, make a stipulation, critical in the Ulster context, that pupils should never be asked whether they belonged to "Church, Meeting, or Chapel". A year in advance of his visit in 1811, two schools on his model had already been established in Ulster: in Belfast, and in Lisburn. The merits of the system was debated at length in the pages of the Belfast Monthly Magazine. The editor, the former United Irishman and founder of the Royal Belfast Academical Institution, William Drennan, prefaced the discussion with the observation that "notwithstanding the public benefit from making man a machine, we cannot help thinking that the personal enjoyment gained by knowledge of reading, and figures, with the uses to which such knowledge may in future be applied, is in itself a value worth a great deal of cloth, a great many scissors, and a great many pins". Sarah Trimmer, involved in the London area in both Sunday school and charity school work, and concerned for the evangelical Anglican parent, attacked Lancaster's use of pupil monitors in A Comparative View of the New Plan of Education Promulgated by Mr. Joseph Lancaster (1805). "A Churchman", writing to the British Critic in October 1805, commented that

Granting [ ] that a dissenter may teach only what he calls "the leading and uncontroverted principles of Christianity," is it not to be feared that the disregard shown to all religious systems and creeds, may so confound the distinctions between right and wrong, that it may eventually occasion the rejection of Christianity altogether?" After initial successes, the Lancasterian schools were criticized for poor standards and harsh discipline. Lancaster had rejected corporal punishment, but misbehaving children might find themselves tied up in sacks, or hoisted above the classroom in cages.</blockquote>

After Lancaster's initial royal recognition, the monarchy turned away in the 1810s, and the Church of England sustained its hostility.

Дау-жанжал және қуғын-сүргін

Ланкастер бірнеше мәселе бойынша Қоғаммен келіспей қалды. Қаржылық басқару нашар болды, ол қарыз үшін түрмеге қамалды. Джон Томас Кроссли. Бороу-роудтағы Ланкастердің орнын Пиктон басты. Клинтон 1806 жылы Томас Эддидің ұсынысымен, Лондондағы Патрик Колкхун арқылы Ланкастердің жұмысын білетін Ланкастер мектебін құрды. Эдди жақында Нью-Йорк мектебіне Ланкастердің оқытқан BFSS шебері Чарльз Пиктонды жұмысқа алды, Ланкастердің өзіне орын қалдырмады. Ланкастер өзінің жүйесін іске асыру үшін мұғалімдерді даярлайтын Филадельфиядағы алғашқы үлгілік мектепті ашуға көмектесті. Ол Балтиморда да мектеп ашты, бірақ ол қаржылық тұрғыдан тиімді болмады. 1822 жылы Нью-Хейвенде Тимоти Дуайт IV көмегімен Ланкастер мектебі құрылды және оны американдық шәкірті Джон Лоуэлл сәтті басқарды. Симон Боливар 1810 жылы Бороу-роуд мектебіне келді. Содан кейін Оңтүстік Америкадан екі жас жігіт жүйені оқу үшін жіберілді. Ланкастер отбасымен бірге 1824 жылдың мамыр айында Ла-Гуайраға келді. Оның қызы Бетси күйеуімен 1825 жылдың ақпанында Мексикаға көшіп кетті және қайтып оралмады. Ланкастер 1825 жылдан 1827 жылға дейін Каракаста болды және екінші рет үйленді, тойға Боливар төрағалық етті. Алайда, Ланкастердің Каракастағы жағдайы нашар болды, өйткені испан тілін білмеуі білім беру жұмысына кедергі келтірді. Ол 1825 жылдың соңында британдық консул Роберт Кер Портермен келіспеді, ол оны жалғаншы деп санады. Ланкастер 1825 жылы Джон Дистон Паулс және оның серіктестері алып келген шотландтардың Топо аңғарына қоныстанғандарымен байланыс жасады. Боливар мен Ланкастер білім беру жұмысын қолдау үшін уәделенген сома төленбегендіктен келіспеді. Венесуэлада Ланкастердің атын ұзақ сақтаған кем дегенде бір мектеп болды. Пастор Таддеус Озгуд Ланкастердің жүйесін пайдаланып, Төменгі Канадада мектептер ашты, біреуі 1814 жылы Квебекте, екіншісі Онтариодағы Кингстонда. Ланкастер 1829 жылы Монреальде мектеп ашты, бірақ қаржыландыруға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды және ол АҚШ-қа қайтып келді. Робинсон 1819 жылы Бетсидің сурет салу шебері болды және 1825 жылы қайтыс болды. 1824 жылдың 20 сәуірінде Бетси Филадельфияда Ричард Мэдокс Джонсқа үйленді: ол Ланкастерлермен бірге Атлант мұхитын кесіп өтіп, үй шаруашылығының бір бөлігі болды. Бұл үйлену тойы отбасы Каракасқа көшуден бұрын болды. Ол Мексикада Ланкастер ұйымдастырушысы болды және 1855 жылы қайтыс болды. Жозеф Ланкастердің ұрпақтары әлі де Мексикада тұрады: қараңыз Рикардо Ланкастер Джонс и Вереа.

Lancaster fell out with the Society over a number of issues. There was poor financial management, and he was imprisoned in a sponging house for debt. John Thomas Crossley. It was Pickton who replaced Lancaster at Borough Road. Clinton had founded a Lancasterian school in 1806, prompted by Thomas Eddy, who knew of Lancaster's work via Patrick Colquhoun in London. Eddy had recently recruited a BFSS master, Charles Pickton trained by Lancaster, for the New York school, leaving no place for Lancaster himself. Lancaster helped to start the first model school in Philadelphia to train teachers to implement his system. He also started a school in Baltimore, but it was not financially viable. A Lancasterian school was set up in New Haven in 1822, with the help of Timothy Dwight IV, and was run successfully by John Lowell, an American disciple. Simón Bolívar had visited the Borough Road School in 1810. Two young men were then sent from South America to study the system. Lancaster and family arrived at La Guayra in May 1824. His daughter Betsy and her husband moved on to Mexico in February 1825, and did not return. Lancaster stayed from 1825 to 1827 in Caracas and married there for the second time, with Bolívar presiding over the wedding. Affairs at Caracas went badly for Lancaster, however, with his lack of Spanish impeding the educational work. He clashed with Robert Ker Porter, the British consul from the end of 1825, who regarded him as an imposter. Lancaster involved himself with the Topo Valley settlers, Scots brought to the locality in 1825 by John Diston Powles and associates. Bolívar and Lancaster fell out over non payment of the promised sum to support the educational work. There was at least one school in Venezuela that retained Lancaster's name in the longer term. The Rev. Thaddeus Osgood had set up schools using Lancaster's system in Lower Canada, one in Quebec in 1814, another in Kingston, Ontario. Lancaster was there in 1829, and opened a school in Montreal, but his attempts to obtain funding floundered and he moved back to the United States. Robinson had been Betsy's drawing master in 1819, and died in 1825. On 20 April 1824, Betsy married Richard Madox Jones in Philadelphia: he had crossed the Atlantic with the Lancasters, and formed part of the household. This wedding took place shortly before the family moved to Caracas. He became a Lancasterian organiser in Mexico, dying in 1855. Joseph Lancaster's descendants still live in Mexico: see Ricardo Lancaster Jones y Verea.