Роджер Пекинпо – американдық бейсболшы және менеджер

Кіріспе

Американдық бейсболшы және жаттықтырушы

Роджер Торп Пекинпау (5 ақпан 1891 ж. - 17 қараша 1977) – американдық кәсіби бейсболшы, қысқа тоғыздық ойыншысы (шортстоп) және жаттықтырушы. Ол 1910 жылдан 1927 жылға дейін Үлкен Лига Бейсболында (MLB) ойнады, осы кезеңде «Кливленд Нэпс», «Нью-Йорк Янкиз», «Вашингтон Сенаторлары» және «Чикаго Уайт Сокс» командаларында өнер көрсетті. Нэп Ладжой Пекинпаугты орта мектеп оқушысы кезінде танып, оны алғашқы кәсіби келісімшартына қол қойды. Пекинпау «Нэпс» командасы сапында дебют жасады, кейін 1913 жылы «Янкиз» клубына сатылды. Ол 1914 жылы «Янкиз» командасын 20 ойынға жаттықтырды және клубтағы қалған уақытында команда капитаны болды. «Сенаторлар» Пекинпаугты сатып алды, ол соңғы маусымына дейін ойнады, ол «Уайт Сокс» командасында өтті. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Пекинпау 1928 жылдан 1933 жылға дейін және 1941 жылы «Индианс» командасын жаттықтырды. Ол сондай-ақ кіші лига бейсболының жаттықтырушысы болды және 1942 жылдан 1947 жылға дейін «Индианс» және «Буффало Бисонс» командаларының бас кеңсесінде жұмыс істеді. Пекинпау өте жақсы қорғаныс көрсететін қысқа тоғыздық ойыншысы және күшті лидер ретінде танылды. «Янкиз» командасын жаттықтырған кезде ол MLB тарихындағы ең жас жаттықтырушы атанды. 1925 жылы ол Америка лигасының ең құнды ойыншысы деп танылды. Ол Әлем сериясында үш рет ойнады: 1924 жылы «Сенаторлар» сапында жеңіске жетті, 1921 жылы «Янкиз» командасымен жеңіліске ұшырады және 1925 жылы «Сенаторлар» сапында жеңіліске ұшырады.

Вашингтон сенаторлары мен Чикаго ақ сокс (1922-1926)

Пекинпау 1921–1922 жылғы маусым аралығында екі рет сатылды. 1921 жылдың 20 желтоқсанында «Янкилер» Пекинпаугты Рип Коллинз, Билл Пирси, Джек Куинн және 100 000 доллармен (қазіргі шақтағы доллармен санағанда) «Бостон Ред Сокс» клубына Булет Джо Буш, Сад Сэм Джонс және Эверетт Скоттқа алмастырды. 1922 жылдың 10 қаңтарында Пекинпау «Ред Сокс», «Вашингтон Сенаторлары» және «Филадельфия Атлетикс» қатысқан үш командалық саудаға қатысты, онда Пекинпау «Сенаторлар» клубына қосылды, Джо Дуган және Фрэнк О’Рурк «Ред Сокс» клубына өтті, ал «Атлетикс» Бинг Миллер, Хосе Акоста және 50 000 доллар (қазіргі шақтағы доллармен санағанда) алды. Команда иесі Кларк Гриффит сауда кезінде Пекинпаудың ойыншы-менеджер боларына нұсқағанмен, ол 1922 жылғы маусымда Клайд Миланды ойыншы-менеджер етіп тағайындады. Бұл Пекинпаудың назарын аударды және жарақаттармен бірге оның өнерін шектеді. «Вашингтон» қаласында қалған Пекинпау 1923 жылғы маусымда уақтылы соққы беру және берік қорғаныспен қайта жанданды. Гриффит 1924 жылғы маусым алдында Баки Харристі менеджер етіп тағайындады. Харрис Пекинпауды өзінің «көмекші менеджері» деп есептеді. Ол 1925 жылы Американ лигасының ең құнды ойыншысы ретінде лига жүлдесін жеңіп алды, Аль Симмонсты аз айырмашылықпен басып өтті. 1925 жылғы әлем чемпионатына «Питтсбург Пайрэтс» клубына қарсы өткен жеті ойындық серияда Пекинпау сегіз қате жіберді, бұл MLB рекорды. 1927 жылдың 15 қаңтарында «Сенаторлар» Пекинпаугты Лео Мангум және Слоппи Терстонға алмастырып, «Чикаго Уайт Сокс» клубына сатты. Алайда, «Уайт Сокс» клубындағы ойнау уақыты тізе жарақатынан шектеулі болды. «Уайт Сокс» клубында бір маусым өткен соң Пекинпау ойыншы ретінде зейнеткерлікке шықты. 1933 жылғы маусымда «Индианс» клубы бірінші орыннан бесінші орынға түскеннен кейін, «Индианс» Пекинпаугты жұмыстан босатып, оның орнына Уолтер Джонсонды тағайындады. «Детройт Тайгерс» клубының менеджерлік лауазымына қарастырылғаннан кейін, Пекинпау 1934 жылғы маусымда АА лигасының «Канзас-Сити Блюз» клубының менеджері болды. 1935 жылы кәсіби бейсболдан шыққан Пекинпау Лью Фонсекамен бірге бүкіл ел бойынша бейсбол турларына қатысты, онда фильм көрсетіліп, техникалық демонстрациялар ұйымдастырылды. Ол 1938 жылғы маусымда «Бостон Бизі» клубының менеджері болуға өтініш берді, бірақ бұл лауазым Кейси Стенгельге берілді. Пекинпау 1939 жылы A1 сыныпты Оңтүстік лигасының «Нью-Орлеанс Пеликанс» клубының менеджері ретінде кәсіби бейсболға оралды. «Индианс» клубы 1941 жылы Пекинпаугты менеджері ретінде қайта жалдады және оны екі жылдық келісімшартқа қол қойды; 1933 жылы Пекинпаугты жұмыстан шығарған команда президенті Альва Брэдли Пекинпауға толық ынтымақтастық пен минималды араласуды уәде етті. 1941 жылғы маусымнан кейін ол вице-президент болып тағайындалды, кейіннен Кливлендтің бас менеджері және президенті болды. Пекинпау 1946–1947 жылғы маусымда Харистің орнына Халықаралық лиганың «Буффало Бисонс» клубының бас менеджері болды. 1947 жылғы маусымнан кейін оны жұмыстан босатты, өйткені команда директорлары Пекинпаудың ферма жүйесін жеткілікті түрде дамыта алмағанын сезінді.

Peckinpaugh was traded twice during the 1921–22 offseason. On December 20, 1921, the Yankees traded Peckinpaugh with Rip Collins, Bill Piercy, Jack Quinn and $100,000 ($ in current dollar terms) to the Boston Red Sox for Bullet Joe Bush, Sad Sam Jones and Everett Scott. On January 10, 1922, Pecknipaugh was involved in a three team trade involving the Red Sox, Washington Senators and Philadelphia Athletics, where Peckinpaugh joined the Senators, Joe Dugan and Frank O'Rourke went to the Red Sox, and the Athletics acquired Bing Miller, José Acosta, and $50,000 ($ in current dollar terms). Though team owner Clark Griffith had indicated that Peckinpaugh would serve as his player manager at the time of the trade, he named Clyde Milan player manager for the 1922 season instead. This distracted Peckinpaugh, and along with injuries, limited his performance. Remaining in Washington, Peckinpaugh rebounded during the 1923 season with timely hitting and solid fielding. Griffith appointed Bucky Harris as manager before the 1924 season. Harris considered Peckinpaugh his "assistant manager". He won the League Award as the AL's Most Valuable Player in 1925, edging Al Simmons by a small margin. In the 1925 World Series against the Pittsburgh Pirates, Peckinpaugh committed eight errors in the seven game series, an MLB record. On January 15, 1927, the Senators traded Peckinpaugh to the Chicago White Sox for Leo Mangum and Sloppy Thurston. However, his playing time with the White Sox was limited by a leg injury. After one season with the White Sox, Peckinpaugh retired as a player. After the Indians fell from first to fifth place during the 1933 season, the Indians fired Peckinpaugh, replacing him with Walter Johnson. After being considered for the Detroit Tigers' managerial vacancy that offseason, Peckinpaugh took over as manager of the Kansas City Blues of the Class AA American Association for the 1934 season. Out of professional baseball in 1935, Peckinpaugh joined Lew Fonseca on nationwide baseball tours, which involved the viewing of a movie and technical demonstrations. He applied to be manager of the Boston Bees for the 1938 season, but the job was given to Casey Stengel. Peckinpaugh returned to professional baseball as the manager of the New Orleans Pelicans of the Class A1 Southern Association in 1939. The Indians rehired Peckinpaugh as their manager in 1941, signing him to a two year contract; team president Alva Bradley, who fired Peckinpaugh in 1933, promised Peckinpaugh full cooperation and minimal interference. After the 1941 season, he was promoted to vice president, later serving as Cleveland's general manager and president. Peckinpaugh succeeded Harris as general manager for the Buffalo Bisons of the International League in the 1946–47 offseason. He was fired after the 1947 season, as the team's directors felt Peckinpaugh failed to sufficiently develop a farm system.

Жеке

Пекинпау бейсболшы және менеджер ретінде сабырлы, тыныш адам саналды, ол өзінің ашу-ызасына жеңілмейтін. Бейсбол карьерасын аяқтағаннан кейін Пекинпау Кливленд Оук Белтинг Компаниясының өндірушісінің өкілі болып жұмыс істеді. Оның әйелі, Милдред, бес жыл бұрын қайтыс болған. Пекинпаудың екі ұлы қалды.