Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон адмиралы (1889–1977)
Japanese admiral (1889–1977)
Жапон әскери-теңіз академиясы. Мидуэй шайқасында (Набутаке Кондоның қол астында қызмет еткен) ол «Микума» жапон крейсерін жоғалтты. Курита 1942 жылғы 1 мамырда вице-адмирал дәрежесіне көтеріліп, шілдеде 3-ші линкор дивизиясына қайта тағайындалды. Гуадалканал жорығында Курита өз линкорларын 13 қазан күні түнінде Хендерсон аэродромын қарқынды атқылауға жетектеді, американдық әуежайға 918 ауыр жарылғыш снаряд атып жіберді. Бұл теңіз арқылы Хендерсон аэродромын қабілетсіз етуге жасалған жапондықтардың ең сәтті әрекеті болды және келесі күні үлкен көлік конвойы Гуадалканалдағы күштерді жабдықтауға мүмкіндік берді. Кейін Курита Орталық Соломон аралдары науқаны және Филиппин теңізі шайқасы кезінде ірі теңіз күштеріне қолбасшылық етті. 1943 жылы Курита адмирал Кондоның орнын басып, IJN 2-ші флотының қолбасшысы болды.
Japanese Naval Academy During the Battle of Midway (serving under Nobutake Kondō), he lost the cruiser Japanese cruiser Mikuma. Kurita was promoted to vice admiral on 1 May 1942, and was reassigned to the 3rd Battleship Division in July. In the Guadalcanal Campaign, Kurita led his battleships in an intense bombardment of Henderson Field on the night of 13 October, firing 918 heavy high explosive shells at the American airfield. This was the single most successful Japanese attempt to incapacitate Henderson Field by naval bombardment and allowed a large transport convoy to resupply forces on Guadalcanal the next day relatively unmolested. Kurita later commanded major naval forces during the Central Solomon Islands campaign and during the Battle of the Philippine Sea. In 1943, Kurita replaced Admiral Kondō as the commander of IJN 2nd Fleet.
Лейте шығанағы шайқасы
Ол Сибуян теңізіндегі шайқаста және Самар шайқасында (екеуі де Лейте шығанағындағы шайқастың бір бөлігі) "Орталық күш" деп аталған IJN 2-ші флотының бас қолбасшысы ретінде ең жақсы танылды. IJN 2-ші флотына әлемдегі ең ірі және ең қаруланған жауынгерлік кемелер – Ямато және Мусаси япондық жауынгерлік кемелері кірді. Сонымен қатар, IJN 2-ші флотына ескі жауынгерлік кемелер – Нагато, Конго және Харуна япондық жауынгерлік кемелері, 10 крейсер және 13 эсминец кірді. Бірақ IJN 2-ші флотында авианосецтер болған жоқ. Курита – адал офицер, қажет болса өлуге дайын, бірақ өлімін бекерге жұмсағысы келмеді. Исороку Ямамото сияқты, Курита да капитанның "кемесімен бірге батып кетуінің" құнды теңіз тәжірибесі мен басшылық қабілетін зейінсіз кетіру екенін ойлады. Адмирал Соэму Тойода оның флотын Филиппиннің орталық бөлігіндегі Сан-Бернардино бұғазы арқылы өткізіп, Лейтедегі американдық десантқа шабуыл жасауға бұйрық бергенде, Курита бұл әрекетті кемелер мен адамдардың өмірін ысырап ету деп санады, әсіресе ол флотын десанттан бес күн өткен соң ғана Лейте шығанағына жеткізе алатынын, ал онда шабуылға бос тасымалдау кемелері ғана болатын. Токиодағы бекіністерде қауіпсіз отырған жоғары лауазымдыларының, өмірін құрбан етуге және әуеден қорғанышсыз күресуге бұйрық бергеніне ашуланып, оларға қарсы шықты. Тойоданың өзі бұл жоспардың үлкен тәуекел екенін түсінді, бірақ Жапон императорлық теңіз флоты отын мен басқа да маңызды жабдықтардан таусылып бара жатқандықтан, кез келген жағдайда пайдасыз болатын флотты жоғалту тәуекелінен гөрі, ықтимал пайдасы артық деп ойлады.
It was as Commander in Chief of the IJN 2nd Fleet dubbed "Center Force" during the Battle of the Sibuyan Sea and the Battle off Samar (both part of the Battle of Leyte Gulf) for which Kurita is best known. The IJN 2nd Fleet included the largest and most heavily armed battleships in the world, Japanese battleship Yamato and Japanese battleship Musashi. Additionally, the IJN 2nd Fleet included the older battleships Japanese battleship Nagato, Japanese battleship Kongō, and Japanese battleship Haruna, 10 cruisers and 13 destroyers. Critically, however, the IJN Second Fleet did not include any aircraft carriers. Kurita was a dedicated officer, willing to die if necessary, but not wishing to die in vain. Like Isoroku Yamamoto, Kurita believed that for a captain to "go down with his ship" was a wasteful loss of valuable naval experience and leadership. When ordered by Admiral Soemu Toyoda to take his fleet through the San Bernardino Strait in the central Philippines and attack the American landings at Leyte, Kurita thought the effort a waste of ships and lives, especially since he could not get his fleet to Leyte Gulf until five days after the landings, leaving little more than empty transports for his huge battleships to attack. He bitterly resented his superiors, who, while safe in bunkers in Tokyo, ordered him to fight to the death against hopeless odds and without air cover. For his part, Toyoda was aware that the plan was a major gamble, but as the Imperial Japanese Navy fleet was running out of fuel and other critical supplies, he felt that the potential gain offset the risk of losing a fleet that was about to become useless in any event.
1. Палаван асуында жасалған тұзақ
Оның флоты Брунейден американдық шабуыл флотына шабуыл жасауға бағыт алғанда, Куританың кемелеріне Палаван бұғазында АҚШ су асты кемелері шабуыл жасады. Дартер ауыр крейсер «Такао»ға зақым келтіріп, Куританың флагманы – ауыр крейсер «Атаго»ны батырды, оны өмірі үшін жүзуге мәжбүр етті, ал «Дейс» ауыр крейсер «Майя»ны батырды. Куританы судан эсминец алып шығып, туын «Ямато»ға көшірді, бірақ Куританың суға түсуі оған көп пайда әкелмеді, әсіресе ол жақында ғана денге қызуының ауыр түрінен жазылғандықтан, және оның кейінгі әрекеттеріне әсер еткен шаршауға себеп болды деген күдік бар.
While his fleet was en route from Brunei to attack the American invasion fleet, Kurita's ships were attacked in the Palawan Passage by U. S. submarines. Darter damaged the heavy cruiser Japanese cruiser Takao and sank Kurita's flagship, the heavy cruiser Japanese cruiser Atago, forcing him to swim for his life while Dace sank the heavy cruiser Japanese cruiser Maya. Kurita was plucked from the water by a destroyer and transferred his flag to the Yamato, but Kurita's dunking did him little good, especially since he had only recently recovered from a severe case of dengue fever, and no doubt contributed to the fatigue which may have influenced his subsequent actions.
2. Сибуян теңізіндегі шайқас
Сибуян теңізінің шегінде және Сан-Бернардино боғазына жақындаған кезде, Куританың күштері АҚШ әскери-теңіз күштерінің авианосецтерінен бес рет әуе шабуылына ұшырады, бұл оның бірнеше кемелеріне, соның ішінде «Яматоға» зақым келтірді. Адмирал Уильям «Булл» Халсидің 3-ші флотының үздіксіз әуе шабуылдары «Яматоға» екі бомба тигізіп, оның жылдамдығын азайтты, ал «Мусасиге» көптеген торпеда мен бомба тигізіп, оны қиратты. Сонымен қатар, олар басқа кемелерге де зиян келтіріп, флоттың жылдамдығын 18 түйірге дейін төмендетті. Өзі алты сағаттан қалыс екенін және Сан-Бернардино боғазының тар жерінде тағы бір шабуыл болуы мүмкін екенін білген Курита әуеден қолдау сұрап, флотын Лейте шығанағынан батысқа бұрды. Осылайша тарихшылар мен зерттеушілерге әлі күнге дейін қызығушылық тудырып келе жатқан оқиғалар тізбегі басталды. Халси Куританың флотын қиратқанын және Жапонның Орталық күштерінің шегініп жатқанын сенді, сондай-ақ оған бұл үшін бұйрықтар мен рұқсаттар бар екеніне сенді. Ол генерал Макартурдың Лейте шығанағы мен Сан-Бернардино боғазындағы десантына күзетшілік қызметін тастап, адмирал Джисабуро Озаваның Солтүстік флотылын – жапондық авианосецтерді қуу үшін, американдықтарды Лейтеден алшақтату мақсатында жіберілген әуресешіл күшті ұстап алуға кірісті. Бірақ бұған дейін, тіпті Озава күштері көрінер алдында, Халси «жауынгерлік жоспар» туралы хабарлама жіберіп, өз соғыс кемелерін боғаздан шығуды қорғауға жіберді. Озаваға шабуыл жасау туралы шешім қабылданғаннан кейін, бұл жоспар орындалмады және ауыр кемелер авианосецтермен бірге солтүстікке бет бұрды. Жоспар бойынша, Сан-Бернардино боғазын күзету үшін линкорлар бөлінуі керек болды, бұл Халсидің флагманы «Нью-Джерси» линкорының да бөлінуін білдірді, ол вице-адмирал Марк Митчер авианосецтерді қуалайтын болғандықтан артта қалатын еді. Алайда, Халси үшін бір жарым сағаттан кейін тағы да әуе шабуылдары болмағаннан кейін, Курита 17:15-те Сан-Бернардино боғазына қарай шығысқа бұрылып, ақырында Лейте шығанағында Кинкейд күштерімен кездесті.
While in the confines of the Sibuyan Sea and approaching the San Bernardino Strait, Kurita's force underwent five aerial attacks by U. S. carrier planes which damaged several of his ships, including Yamato. Constant air attacks from Admiral William "Bull" Halsey's 3rd Fleet scored two bomb hits on Yamato, reducing her speed, and numerous torpedo and bomb hits on Musashi, mortally wounding her. They also scored a number of damaging near misses on other vessels, reducing fleet speed to 18 knots. Knowing that he was already six hours behind schedule and facing the possibility of a sixth attack in the narrow confines of the San Bernardino Strait, Kurita requested air support and turned his fleet west away from Leyte Gulf. Thus began a chain of events that continues to engage historians and biographers to this day. Halsey, believing that he had mauled Kurita's fleet and that the Japanese Center Force was retreating, and believing that he had the orders and authorization to do so, abandoned his station guarding General MacArthur's landing at Leyte Gulf and the San Bernardino Strait, in order to pursue Admiral Jisaburō Ozawa's Northern Fleet of Japanese carriers that were sent as a decoy to lure the Americans away from Leyte. But before doing so, in fact before Ozawa's force had been sighted, Halsey had sent a message announcing a "battle plan" to detach his battleships to cover the exit of the strait. With the decision to attack Ozawa, this battle plan was never executed and the heavy ships went north with the carriers. The battle plan called for detaching the battleships to guard San Bernardino Strait, which meant that Halsey's flagship, the battleship New Jersey, would have been detached too, leaving him behind while Vice Admiral Marc Mitscher chased the carriers. Unfortunately for Halsey, after an hour and a half without further air attacks Kurita turned east again at 1715 towards San Bernardino Strait and the eventual encounter with Kinkaid's forces in Leyte Gulf.
3. Самардағы шайқас
7-ші флоттың қолбасшысы және десант күштерін қорғауға жауапты вице-адмирал Томас Кинкейд, Холсидің "жауынгерлік жоспарының" орналасу тәртібі екенін және 34-ші жедел топтың (TF 34) Сан-Бернардино бұғазын қорғап тұрғанын болжады. Сондықтан Кинкейд өзінің соғыс кемелерін оңтүстікке шоғырландырып, жапондық "Оңтүстік күштеріне" қарсы тұруға дайындалды. 1944 жылдың 24-25 қазаны аралығында Курита тағы да шешімін өзгертті, кемелерін бұрып, Лейте шығанағына қарай шығысқа бет алды. 25 қазан күні таңертең Куританың флоты, Ямато бастап, Сан-Бернардино бұғазынан шығып, Самар жағалауымен оңтүстікке қарай жүзіп кетті. Таң атқаннан кейін жарты сағат өткен соң, Жапон императорлық теңіз күштерінің соғыс кемелері "Таффи 3" тобын көріп қалды. Бұл Кинкейдтің қорғау күштерінің бір бөлігі болды, оған контр-адмирал Клифтон Спраг басшылық етті және құрамында алты эскорт тасымалдаушысы, үш эсминец және төрт эскорт эсминці болды. "Таффи 3" жағалауда қолдау көрсету және суасты қайықтарға қарсы патрульдеуге арналған еді, соғыс кемелеріне қарсы флоттық шайқасқа түсу үшін емес. Американың 3-ші флотының авианосектеріне кездейсоқ тап болғанын ойлап, Курита дереу соғыс кемелеріне атыс ашуға бұйрық берді. Ұшақ тасымалдаушыларын ұшақтарын көтеруге үлкермес бұрын жоюдың маңызды екенін түсінген Курита, жаумен шайқасу үшін кемелерін қайта құруға уақыт кетірудің орнына "жалпы шабуыл" бұйрығын берді. Содан кейін Курита қатесін одан әрі ушықтырып, эсминецтерін артқа жылдырып, олардың соғыс кемелерінің атыс шебіне кедерілдемеуін қамтамасыз етті, соның салдарынан олар американдық тасымалдаушыларды озуға үлкермей қалды. Куританың эсминецтері 30 теңіз шақырымы жылдамдығымен жүретін авианосектерін қуып жететін болса, көп отын жұмсалатыны туралы алаңдаушылығы да оның шешіміне әсер етті. Алайда, "Таффи 3" көрілген сәтте, Орталық күш түнгі барлаудан күндізгі әуе қорғанысына өтуге дайындалып жатқан еді. Сондықтан Куританың кемелері үйлесімсіз түрде шайқасқа кірісті, және Курита шайқастың тактикалық бақылауын тез жоғалтты. Бұл жағдайды нашар көріну, үзілістік жаңбыр және американдықтарға қолайлы жел бағыты одан әрі ушықтырды, олар қосымша жасыру үшін түтін шығара бастады. Куританың күштері "Таффи 3" тобына ауыр нұқсан келтірді, "Гамбиер Бэй" эскорт тасымалдаушысын, "Хойл" және "Джонстон" эсминецтерін, "Сэмюэл Б. Робертс" эскорт эсминцін батырып, көптеген кемелерге елеулі зақым келтірді. Бірақ "Таффи 3" және оңтүстікке орналасқан "Таффи 2" тобынан келген үздіксіз әуе шабуылдары және АҚШ эскорттарының қаһармандық қарсы шабуылы Куританың күштерін одан әрі шатастырып, бөліп тастады. Куританың флагмандық кемесі – жапондық "Ямато" соғыстың басында USS Hoel эсминцінен келген торпедалық шабуылдан қашып, жау мен көптеген өз кемелерін көре алмады. Осы уақытта "Таффилердің" батыл әрекеттері Куритаға үш ауыр крейсерді шығындатты: жапондық "Чикума", "Сүзуя" және "Чокай" крейсерлерін. Оның көптеген басқа кемелері де зақымдалды және көбісі қатал оқ жаудырылудан зардап шекті. "Таффи 3" тобымен шамамен екі жарым сағат шайқасқаннан кейін, Курита өз күштеріне Лейтеден солтүстікке қарай қайта топтасуға бұйрық берді. Осы кезде Курита оңтүстіктен Лейте шығанағына шабуыл жасауға тиіс болған жапондық Оңтүстік күштің Кинкейдтің соғыс кемелерімен жойылғандығы туралы хабар алды. "Мусаши" батқаннан кейін, Куритада әлі де төрт линкор және үш крейсер болды, барлық кемелері отын жетіспеушілігінен зардап шекті және көпшілігі зақымдалған еді. Курита адмирал Холсидің "Солтүстік күштің" барлық төрт авианосектерін батырғанын және жапондық флотпен күресу үшін линкорларымен Лейтеге асығысқандығын, сондай-ақ Лейте шығанағынан 7-ші флоттың күшті күштері жақындап келе жатқанын көрсететін хабарларды алды. Самардан екі сағат бойы алға-артқа жүзіп шыққаннан кейін, осы уақытқа дейін "Ямато" көпірінде 48 сағатқа жуық болған Курита және оның штаб бастығы Томидзи Коянаги зейнетке шығуға шешім қабылдады және Сан-Бернардино бұғазы арқылы кері шегінді. Куританың кемелері күні бойы әуе шабуылына ұшырады, ал Холсидің соғыс кемелері түнде оны ұстай алмады, "Чикумадан" аман қалғандарды құтқару үшін қалған жапондық "Новаки" эсминцін батырды. Куританың кері қайтуы "Яматоны" және IJN 2-ші флотының қалған бөлігін жойылудан құтқарды, бірақ ол Лейте шығанағындағы десант күштеріне шабуыл жасап, өз міндетін орындай алмады. Оған жолды Солтүстік және Оңтүстік күштердің құрбандықтары ашты, бірақ "Таффилердің" табандылығы мен батылдығы оны қайтадан жапты.
Vice Admiral Thomas C. Kinkaid, Commander 7th Fleet and responsible for protecting the landing forces, assumed that Halsey's "battle plan" was a deployment order and that Task Force 34 (TF 34) was actually guarding San Bernardino Strait. Kinkaid thus concentrated his battleships to the south in order to face the Japanese "Southern Force". During the night of 24–25 October 1944, Kurita changed his mind again, and turned his ships around and headed east again, toward Leyte Gulf. On the morning of 25 October, Kurita's fleet, led by Yamato, exited San Bernardino Strait and sailed south along the coast of Samar. Thirty minutes after dawn, the battleships of the Imperial Japanese Navy sighted "Taffy 3" — a task unit of Kinkaid's covering forces that consisted of six escort carriers, three destroyers and four destroyer escorts, commanded by Rear Admiral Clifton Sprague. Taffy 3 was intended to provide shore support and anti submarine patrols, not to engage in fleet action against battleships. Believing he had chanced upon the carriers of the American 3rd Fleet, Kurita immediately ordered his battleships to open fire. Recognizing that his best chance depended upon destroying the aircraft carriers before they could launch their aircraft, Kurita gave the order for "general attack" rather than take the time to reform his ships for action with the enemy. Kurita then compounded his error by ordering his destroyers to the rear to prevent them from obstructing his battleships' line of fire, preventing them from racing ahead to cut off the slower American carriers. Concern that his destroyers would burn too much fuel in a flank speed stern chase of what Kurita presumed were 30 knot fleet carriers also played a part in Kurita's decision. However, at the moment Taffy 3 was sighted, Center Force was in the midst of changing from nighttime scouting to daytime air defense steaming formation. Kurita's ships thus charged uncoordinated into action and Kurita quickly lost tactical control of the battle, a situation not helped by poor visibility, intermittent rain squalls and a wind direction favorable to the Americans, who immediately began to make smoke for additional concealment. Kurita's forces mauled Taffy 3, sinking the escort carrier Gambier Bay, the destroyers Hoel and Johnston, and the destroyer escort Samuel B. Roberts, and inflicting significant damage on most of the other ships. But continual air attacks by aircraft from Taffy 3 and Taffy 2 stationed farther south and a determined counterattack by the U. S. escorts served to further confuse and separate Kurita's forces. Kurita, whose flagship Japanese battleship Yamato fell far behind early in the battle while avoiding a torpedo salvo from USS Hoel, lost sight of the enemy and many of his own ships. Meanwhile, the courageous efforts of the Taffies had cost him three heavy cruisers: Japanese cruiser Chikuma, Japanese cruiser Suzuya, and Japanese cruiser Chōkai. Many of his other ships had also been hit and most had suffered casualties from the relentless strafing. After about two and a half hours in action with Taffy 3, Kurita ordered his force to regroup on a northerly course, away from Leyte. By this time, Kurita had received news that the Japanese Southern Force, which was to attack Leyte Gulf from the south, had already been destroyed by Kinkaid's battleships. With Musashi gone, Kurita still had four battleships but only three cruisers remaining, all of his ships were low on fuel and most of them were damaged. Kurita was intercepting messages that indicated Admiral Halsey had sunk all four carriers of the "Northern Force" and was racing back to Leyte with his battleships to confront the Japanese fleet, and that powerful elements of 7th Fleet were approaching from Leyte Gulf. After steaming back and forth off Samar for two more hours, Kurita, who had been on Yamatos bridge for nearly 48 hours by this point, and his chief of staff Tomiji Koyanagi decided to retire and retreated back through the San Bernardino Strait. Kurita's ships were subjected to further air attack the rest of the day and Halsey's battleships just missed catching him that night, sinking the destroyer Japanese destroyer Nowaki, which had remained behind to save the survivors from Chikuma. Kurita's retreat saved Yamato and the remainder of the IJN 2nd Fleet from certain destruction, but he had failed to complete his mission, attacking the amphibious forces in Leyte Gulf. The path had been laid open to him by the sacrifices of the Northern and Southern Forces, but closed again by the determination and courage of the Taffies.
Лейтеден кейін және соғыстан кейінгі
Жапондық әскерилердің кейбірі Куританы өлімге дейін соғыспағаны үшін сынады. Желтоқсан айында Курита қолбасшылық лауазымынан алынды. Оны қастандықтан қорғау үшін, ол Жапон Императорлық Әскери-теңіз академиясының коменданты болып тағайындалды. Жапондықтар капитуляциялағаннан кейін Курита хатшы және массажист болып жұмыс істеп, қызы мен оның отбасымен тыныш өмір сүрді. Соғыстан кейін оны американдық теңіз офицері тауып, АҚШ стратегиялық бомбалауды зерттеу тобының талдау бөліміне сұхбат берді. Куританың мекенжайын алған жас американдық теңіз офицері джиптен түсіп, бақша жұмыстарын жасап тұрған қарапайым адамды көреді. Артынан өткен жылдарда ол сол сәтті әлі де жақсы есінде сақтайды: "Ол маған үлкен әсер етті. Соғыс аяқталған еді. Бір жыл бұрын Курита бұрынғыдан мүлдем үлкен флоттың қолбасшысы болған, ал енді ол картоп пішіп отырды". Курита 1954 жылы журналист Масанори Итомен қысқа сұхбаттан басқа, отбасымен немесе басқалармен саясат немесе соғыс туралы ешқашан сөйлеспеді. Ол Лейтеде кері шегінгендігі үшін және шайқасты жалғастырмағаны үшін қателік жасағанын айтты, бірақ кейіннен бұл мәлімдемесінен бас тартты. Зейнетке шыққаннан кейін Курита жылына екі рет Ясукуни қасиетті орнына барып, қаза тапқан әріптестері үшін дұға ететін болды. 1966 жылы ол бұрынғы әріптесі Джисабуро Озаваның өлім төсегінде болды және үнсіз жылады. Курита 80 жасқа келгенде ғана Лейтедегі әрекеттері туралы қайтадан айта бастады. Ол бұрынғы Әскери-теңіз академиясының студенті (және өмірбаян жазушысы) Жиро Оокаға жеке түрде, соғыс ұтылғанына сенгендіктен, адамдарының өмірін бекер ысырап етуге қаламағандықтан флотын шайқастан шығарғанын айтты. Курита 1977 жылы 88 жасында қайтыс болды, және оның қабірі Токиодағы Фучудегі Тама зиратында орналасқан.
Kurita was criticized by some elements in the Japanese military for not fighting to the death. In December, Kurita was removed from command. In order to protect him against assassination, he was reassigned as commandant of the Imperial Japanese Navy Academy. Following the Japanese surrender, Kurita found work as a scrivener and masseur, living quietly with his daughter and her family. He was found by an American naval officer after the war where he was interviewed for the Analysis Division of the U. S. Strategic Bombing Survey. With Kurita's address in hand, a young American naval officer got out of a jeep and spotted the unimposing figure tending to his garden chores. Years later, he still vividly recalled the moment: "It really made an impression of me. The war was just over. Less than a year before Kurita had been in command of the largest fleet that was ever put together, and there he was out there chopping potatoes." Kurita never discussed politics or the war with his family or others, except to conduct a brief interview with a journalist, Masanori Itō, in 1954 when he stated that he had made a mistake at Leyte by turning away and not continuing with the battle, a statement he later retracted. In retirement, Kurita made twice yearly pilgrimages to Yasukuni Shrine to pray for his dead comrades in arms. In 1966, he was present at the deathbed of his old colleague, Jisaburō Ozawa, at which he silently wept. It was not until he was in his 80s that Kurita began to again speak of his actions at Leyte. He claimed privately to a former Naval Academy student (and biographer), Jiro Ooka, that he withdrew the fleet from the battle because he did not believe in wasting the lives of his men in a futile effort, having long since believed that the war was lost. Kurita died in 1977 at age 88, and his grave is at the Tama Cemetery in Fuchu, Tokyo.