Кіріспе
Уильям Джозеф Салливан, аға (1875 жылдың 1 ақпаны – 1965 жылдың 28 қаңтары) – американдық бейсболшы және менеджер. Ол кәсіби бейсболда ойыншы және менеджер ретінде өнер көрсетті, ең танымал Chicago White Sox командасының мүшесі ретінде 1906 жылы Әлем сериясінде жеңіске жетті. Ол салыстырмалы түрде нашар соққышы болғанымен, өз дәуірінің ең үздік қорғаныс ұстағыштарының бірі болғандықтан, он алты жылдық мансабын сақтап қалды. Салливанның қорғаныстағы шеберлігі оның ойнаған кезеңімен байланысты күшейе түсті. "Өлі доп" дәуірінде (Deadball Era) ұстағыштар көптеген буттар мен база ұрлау әрекеттерінің, сондай-ақ соққыны манипуляциялаудың қиындығына байланысты қорғаныс жағынан маңызды рөл атқарды. Ол жылтыр доптар, түкірт доптар, бұра доптар және абразивті доптар сияқты барлық түрдегі соққыларды ұстауға дайын болды. Салливан жақсы алмастырып, өте табысты болды, тіпті жергілікті әуесқой командасы оны іздеп табуға дейін жетті. Сол маусымда өткізген 124 ойында ол .216 көрсеткішпен ойнады, бірақ жеті хоумран соқты және 27 база ұрлады. 1901 жылы Салливан American League-тің Chicago White Sox командасына қосылды. Салливанның соққыны дұрыс бағалау қабілеті 1904 жылы айқын болды, White Sox командасы лигада 26 ойынды таза ұтып, көшбасшы болды. 1905 жылы ол екі жиырма ойын жеңген питчерге ұстағыш болды, Ник Алтрок 23 ойын жеңіп, Франк Оуэн 21 ойын жеңді. Фрэнк Смит 19 жеңіске жетті, ал Док Уайт тағы 17 жеңіс қосты, нәтижесінде White Sox командасы қайтадан лигадағы ең төменгі көрсеткіштің орташасы бойынша жеңіске жетті. Команда Philadelphia Athletics командасымен тартысты жарысқа қатысты және маусымның соңына 11 ойын қалғанда бірінші орынды бөлісті, бірақ соңында екінші орынға түсті. Салливан 1906 жылы White Sox командасының құрамында болды, ол лигадағы ең төменгі командалық орташа көрсеткішке қарамастан, American League-тің жеңімпазы атанған "Hitless Wonders" деп танылды. Команда шілде айының соңында төртінші орында болды, чемпион Athletics-тен 7 1/2 ойын қалып қойды, бірақ содан кейін 19 ойын қатарынан жеңіске жетіп, бірінші орынға шықты. American League командасы 2002 жылы Oakland Athletics командасы 20 ойын қатарынан жеңгенге дейін, 19 ойын қатарынан жеңіске жеткен рекордты шамамен 100 жыл бойы ешкім жаңартпады. Команда соққының нашарлығын үлкен санды walks, соққы алғандар және құрбандық соққылары бойынша лигада көшбасшылықпен өтеді. White Sox командасы 1906 жылғы Әлем сериясінде өз қалаларындағы басты қарсыласы – Chicago Cubs командасын жеңді. Салливан "Hitless Wonders" үшін соққыдан қалысқан, сериядағы 21 соққысының барлығы сәтсіз аяқталды. 1907 жылы Салливан үш жиырма ойын жеңген питчерге ұстағыш болды, Док Уайт 27 ойын жеңіп, Эд Уолш 24 ойын жеңіп, Франк Смит 23 ойын жеңді. White Sox командасы қайтадан лигадағы ең төменгі көрсеткіштің орташасы бойынша жеңіске жетті, бірақ маусымдық турнир кестесінде үшінші орынға түсті. Салливанның ұстағыш ретіндегі беделі болашақ Бейсбол Даңқы залының мүшесі Уолшпен байланысы арқылы күшейді, ол 1908 жылы 40 ойын жеңіп, White Sox командасы тағы да лигадағы ең көп таза жеңіске жетті. White Sox командасы маусымның соңғы ойынында American League чемпионы атанған Detroit Tigers командасына жеңіліп қалғанға дейін жарысқа қатысты. Ол 1909 жылы White Sox командасының ойыншы-менеджері болды, команданы төртінші орынға жеткізді. Келесі маусымда Хью Даффи менеджер болып тағайындалды, ал Салливан ұстағыш ретінде қайта оралды. 1912 жылы 37 жастағы Салливанның өнер көрсетуі төмендеді, болашақ Даңқ залының мүшесі Рей Шалк оның ізбасары ретінде пайда болды.
William Joseph Sullivan, Sr. (February 1, 1875 – January 28, 1965) was an American professional baseball player and manager. He played as a catcher in Major League Baseball, most notably as a member of the Chicago White Sox with whom he won a World Series championship in 1906. Although he was a relatively weak hitter, he sustained a sixteen year playing career by being one of the best defensive catchers of his era. Sullivan's reputation as a defensive standout is enhanced because of the era in which he played. In the Deadball Era, catchers played a huge defensive role, given the large number of bunts and stolen base attempts, as well as the difficulty of handling the spitball pitchers who dominated pitching staffs. He had to catch every type of pitch imaginable, such as shine balls, spitballs, knuckleballs, and emery balls. Sullivan substituted and excelled; so much so that he began being scouted by a local amateur team. In 124 games played that season, he batted just .216, but did hit seven home runs and stole 27 bases. Sullivan then joined the Chicago White Sox of the American League in 1901. Sullivan's pitch calling skills were evident in 1904 as the White Sox led the league with 26 shutouts. He caught for two twenty game winning pitchers in 1905, with Nick Altrock winning 23 games and Frank Owen winning 21 games. Frank Smith added 19 wins and Doc White provided another 17 victories as the White Sox once again led the league in earned run average. The team battled the Philadelphia Athletics in a tight pennant race and were tied for first place with 11 games left in the season before faltering to finish the season in second place. Sullivan was a member of the 1906 White Sox team that became known as the Hitless Wonders when they won the American League pennant despite posting the lowest team batting average in the league. The team had been in fourth place by the end of July, 7 1/2 games behind the defending champion Athletics, when they went on a 19 game winning streak that drove them into first place. No American League team would surpass the 19 game winning streak for almost 100 years until the 2002 Oakland Athletics won 20 consecutive games. The team made up for their lack of hitting prowess by leading the league in walks, hit batsmen and sacrifice hits. The White Sox then defeated their cross town rivals, the heavily favored Chicago Cubs in the 1906 World Series. Sullivan was literally hitless for the "Hitless Wonders," going 0 for 21 at the plate in the Series. In 1907, Sullivan caught for three twenty game winning pitchers, as Doc White won 27 games, Ed Walsh won 24 games and Frank Smith won 23 games. The White Sox once again led the league in earned run average, however, they fell to third in the season standings. Sullivan's catching credentials were embellished by his association with future Baseball Hall of Fame member, Walsh, who would win 40 games in 1908, as the White Sox once again led the league in shutouts. The White Sox were in contention until losing the final game of the season to the eventual American League champions, the Detroit Tigers. He served as a player manager for the White Sox in 1909, guiding the team to a fourth place finish. The following season, Hugh Duffy took over as manager and Sullivan returned to catching. By 1912, the 37 year old Sullivan's performance began to decline as future Hall of Fame member, Ray Schalk, emerged as his successor.
Мансап статистикасы
Он алты жылдық жоғары лигалық мансабында Салливан 1,147 ойынға қатысып, 3,647 соққыда 777 соққы жинады, бұл оның мансаптық соққы көрсеткішінің .213 құрады, сонымен қатар 21 хоум-ран, 378 ұрылған ойын және .254 базаға шығу көрсеткішіне ие болды. Салливан мансабында жоғары лигалық ұстағыштардың арасында толық жеңіліске ұшыраған ойындар саны бойынша 11-орында тұрады. Ол сондай-ақ, өте төзімді болды, үш рет лигадағы ұстағыштар арасында ойналған ойындар саны бойынша көшбасшы болды және мансабының көп бөлігінде үздік үштіктің ішінде болды. 1956 жылы Висконсин спорттық даңқ залына енгізілген кезде Салливан Милуоки округі стадионында мемориалдық тақтамен құрметтелді. Ол 1965 жылдың 28 қаңтарында 89 жасында жүрек ауруынан қайтыс болды. Билли Салливан 1940 жылғы Әлем сериясінде «Детройт Тайгерс» командасы үшін ойнағанда, Салливандар Әлем сериясінде ойнаған әке мен баланың алғашқы мысалы болды.