Миллер-Дикер синдромы – туа біткен кемістіктермен сипатталатын генетикалық ауру. 17p13.3 хромосомасының жойылуы салдарынан пайда болады, көбінесе ми дамуында бұзылыстарға алып келеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генетикалық бұзылу
Genetic disorder
Миллер-Дикер синдромы, Миллер-Дикер лиссенцефалия синдромы (МДЛС) және 17p13.3 хромосомасының жойылу синдромы – туа біткен кемістіктермен сипатталатын микрожойылу синдромы. Туа біткен кемістіктер – нәресте туған кезде анықталатын, ми, жүрек, өкпе, бауыр, сүйектер немесе ішек жолы сияқты дененің көптеген бөліктерін қамтитын физикалық ақаулар. МДС – жалғасқан ген синдромы, яғни бір-біріне жақын орналасқан бірнеше ген локустарының жойылуынан туындайтын ауру. Бұл бұзылыс 17p хромосомасының кішкентай қол бөлігінің (LIS1 және 14 3 3 эпсилон гендерін қамтитын) жойылуынан пайда болады, бұл жартылай моносомияға алып келеді. Теңгерімсіз транслокациялар (мысалы, 17q:17p немесе 12q:17p) немесе 17-ші хромосоманың сақина тәрізді түрі болуы мүмкін. Бұл синдромды Миллер синдромымен (ерекше, сирек кездесетін генетикалық ауру) немесе Гиллен-Барре синдромының бір түрі – Миллер-Фишер синдромымен шатастыруға болмайды.
Miller–Dieker syndrome, Miller–Dieker lissencephaly syndrome (MDLS), and chromosome 17p13.3 deletion syndrome is a micro deletion syndrome characterized by congenital malformations. Congenital malformations are physical defects detectable in an infant at birth which can involve many different parts of the body including the brain, hearts, lungs, liver, bones, or intestinal tract. MDS is a contiguous gene syndrome – a disorder due to the deletion of multiple gene loci adjacent to one another. The disorder arises from the deletion of part of the small arm of chromosome 17p (which includes both the LIS1 and 14 3 3 epsilon genes), leading to partial monosomy. There may be unbalanced translocations (i. e. 17q:17p or 12q:17p), or the presence of a ring chromosome 17. This syndrome should not be confused with Miller syndrome, an unrelated rare genetic disorder, or Miller Fisher syndrome, a form of Guillain–Barré syndrome.
Презентация
Мидың беті қалыптыдан тегіс, бүктемелер мен ойықтары азырақ. Бет пішіні, әсіресе балаларда ерекше белгілерге ие, оның ішінде қысқа мұрын, жоғары көтерілген мұрын тесіктері, қалың жоғарғы ерін, жұқа қызыл ерін жиегі, маңдайдың дөңгеленуі, кішкентай жақ, артқа қарай бұрылған және төмен орналасқан құлақтар, беттің орталық бөлігінің шұңқыры және көздердің гипертелоризмі байқалады. Маңдай екі жақтан ойысқан (битемпоральді қуыс). Балаларда көбінесе микроцефалия, кең жоғарғы ерін және бет ортасының гипоплазиясы кездеседі. Көру қабілетімен байланысты емес белгілерге зиякерлік жетілмеушілік, туылғанға дейін және кейін өсудің тежелуі, эпилепсия және қысқа өмір сүру жатады. Балаларда тыныс алу қиындықтары, дисфагия, тамақтану мәселелері, гипотония, спастикалық және бұлшық еттерінің қатаюы болуы мүмкін. Бұл репродуктивті жасушалардың қалыптасуы кезінде немесе ерте ұрықтық даму кезінде туындайтын немесе хромосомалық транслокация деп аталатын отбасылық хромосомалық өзгерістерге байланысты кездейсоқ оқиға болуы мүмкін. 20%-дан кем жағдайларда, ауруға шалынбаған ата-анада теңгерілген транслокация деп аталатын хромосомалық өзгеріс болады, онда генетикалық материал жоғалмайды немесе қосылмайды. Мұндай күдікті теңгерілген транслокациясы бар адамдарда түсіндірілмейтін ұрық жоғалу жиілігінің артуы байқалуы мүмкін, бірақ олар көбінесе ешқандай белгілерді көрсетпейді. Дегенмен, бұл транслокациялар келесі ұрпаққа берілгенде тепе-теңдігін жоғалтуы мүмкін. Миллер-Дикер синдромы көбінесе мұрагерлік емес. Делеция оқиғасы гаметогенез (жұмыртқа жасушалары немесе сперматозоидтардың қалыптасуы) кезінде немесе ерте ұрықтық даму кезінде кездейсоқ пайда болады. Сондықтан, олардың отбасыларында бұл аурудың тарихы көбінесе кездеспейді.
The brain is abnormally smooth, with fewer folds and grooves. The face, especially in children, has distinct characteristics including a short nose with upturned nares, thickened upper lip with a thin vermilion upper border, frontal bossing, small jaw, low set posteriorly rotated ears, sunken appearance in the middle of the face, and hypertelorism of eyes. The forehead is prominent with bitemporal hollowing. Children typically also have microcephaly, a wide upper lip, and midface hypoplasia. Characteristics that are not visual include intellectual disabilities, pre and postnatal growth retardation, epilepsy, and reduced lifespan. Children may also experience breathing problems, dysphagia, feeding problems, hypotonia, spasticity, and muscle stiffness. It may be a random event during the formation of reproductive cells or in early fetal development or due to familial chromosomal rearrangement called chromosomal translocation. In less than 20% of cases an unaffected parent carries a particular chromosomal rearrangement called a balanced translocation, in which no genetic material is gained or lost. Increased rate of unexplained fetal loss may be observed in those who have these suspectible balanced translocations although they may be otherwise asymptomatic. However, these translocations can become also unbalanced as they are passed to the next generation. Miller–Dieker syndrome is usually not inherited. The deletion event occurs randomly during gametogenesis (formation of eggs or sperm) or in early foetal development. Therefore, no history of the disorder is usually seen in their families.
Диагностика
Ауру цитогенетикалық техникалар арқылы, мысалы, флуоресценциялы ин ситу гибридтеу (FISH) арқылы, LIS1 локусындағы микроделецияны анықтау тесті арқылы диагностикалауға болады.
The disease may be diagnosed by cytogenetic techniques like fluorescence in situ hybridization (FISH), testing for a microdeletion at LIS1.
Ерте анықтау
Пренаталды ультрадыбыстық зерттеулердің көмегімен МДС-пен ауыратын ұрықта мидың қалыпты емес дамуын ерте анықтау мүмкін. Туған кезде нәрестеде бет пішінінің бұзылыстары болуы мүмкін. Кішкентай балаларда бұл синдромның әсерінен тамақтануда қиындықтар, ауыр зиякерлік кемістік, дамудан қалу және құрысулар пайда болуы мүмкін. Магниттік-резонанстық томография (МРТ) балалардағы осы синдромды ертерек анықтауға көмектеседі, себебі ол "тегіс ми" суретін, яғни лиссенцефалияны көрсетеді. Бұл синдроммен ауыратын балалардың диагнозы кейде қойылмай қалуы мүмкін, себебі ол сирек кездеседі және бет әлпеттерінің ерекшеліктері жиі кездесетін синдромдарға ұқсас болады. Синдромның басқа кең таралған синдромдармен ортақ сыртқы белгілері (фенотипі) бар. Аурудың отбасылық тарихының болмауы диагнозды кешіктіруі мүмкін. FDNA сервисі осы ерекше белгілерді анықтау мүмкіндігін арттырады, оларды генетикке көрсеткенде дұрыс медициналық диагноз қоюға көмектеседі. Егер жұбайлардың бір баласында МДС болса, келесі жүктіліктерде пренатальдік скрининг жасау ұсынылуы мүмкін. Бұл мүмкіндік, әсіресе, бір ата-анасы теңгерілген хромосомалық өзгерісті алып жүретін МДС отбасылары үшін маңызды (20%-дан аз). Мұндай жұбайлардың тағы бір МДС баласы болу қаупі хромосомалық өзгерістің нақты түріне байланысты және 25-33%-ға дейін жете алады. Егер екі ата-ананың хромосомалары да қалыпты болса, тағы бір МДС баласының болу қаупі төмен (1% немесе одан да аз). Хромосомалық зерттеулер үшін жүктіліктің басында хориондық қабықшадан (CVS) немесе амниоцентез арқылы дами бастаған эмбрионнан жасушалардың кішкентай үлгісі алынуы мүмкін. Жүктілік кезінде ультрадыбыспен ерте диагноз қою сенімді емес, себебі ми жүктіліктің кейінгі кезеңдеріне дейін қалыпты түрде тегіс болады. Пренатальдік диагнозды қарастырып отырған жұбайларға генетик немесе генетикалық кеңесшімен осы тестілеудің қауіптері мен пайдасы туралы кеңесу ұсынылады.
With the use of prenatal ultrasonographic imaging, early detection of abnormal brain development in the fetus with MDS can be seen. At birth, facial dysmorphism can be present in the infant. Young children, when affected, can have feeding difficulties, severe intellectual disability, developmental delay, and seizures. MRI facilitates early detection of this syndrome in children by revealing a "smooth brain" image, also called lissencephaly. Children with this syndrome may remain underdiagnosed because of rarity and the prevalence of facial features that appear to be dysmorphic. The syndrome shares distinct external features (phenotype) similar to more common syndromes. Lack of relevant family history may delay diagnosis. FDNA provides a service that in turn increases the chances of detecting these distinct characteristics, which, when shown to a geneticist, can assist in reaching the right medical diagnosis. If a couple has had one child with MDS, they can be offered prenatal screening in future pregnancies. This option is particularly important for the few (less than 20%) MDS families where one parent carries a balanced chromosome rearrangement. The risk of these couples having another child with MDS depends on the exact type of chromosomal rearrangement present and may be as high as 25–33%. For families in which both parents' chromosomes are normal, the risk of having another child with MDS is low (1% or less). Either chorionic villus sampling (CVS) or amniocentesis can be used early in a pregnancy to obtain a small sample of cells from the developing embryo for chromosome studies. Early prenatal diagnosis by ultrasound is not reliable because the brain is normally smooth until later in pregnancy. Couples who are considering prenatal diagnosis are usually advised to discuss the risks and benefits of this type of testing with a geneticist or genetic counselor.
Мидың бейнелері
Мильлер-Дикер синдромы диагнозы қойылғанда мидың контуры көбінесе айқын бұрмаланған болады. Тек бірнеше беткей сілемдер мен беткей Сильвий жарықтары байқалады; бұл осьтік суреттеуде құмсағат немесе 8-сурет пішінінде көрінеді. Мильлер-Дикер синдромы жоқ адамның ми қабығының қалыңдығы 3-4 мм құрайды. Мильлер-Дикер синдромы бар адамның ми қабығы 12-20 мм өлшенеді.
The brain is usually grossly abnormal in outline when someone is diagnosed with Miller–Dieker syndrome. Only a few shallow sulci and shallow Sylvian fissures are seen; this takes on an hourglass or figure 8 appearance on the axial imaging. The thickness and measurement for a person without MDS is 3–4 mm. With MDS, a person's cortex is measured at 12–20 mm.
Болжам
Бұл аурумен ауыратын адамдардың көпшілігі балалық шақтан асып түспейді. МДС-пен ауыратын адамдар көбінесе нәресте кезінде қайтыс болады, сондықтан олар ұрпақтарына МДС-ті беріп, тарата алатын жасқа жетпейді. МРТ арқылы дәлдігі жоғары диагностикалау және гастростомия (тамақтандыру түтікшелері), сорғыш аппараттар, құрысуға қарсы препараттар, трахеостомия және секреттерді басқару сияқты медициналық емдермен симптомдарды жақсартудың нәтижесінде, көбірек балалар ересек жасқа дейін тірі қалады және өмір сапасы жақсарады. Физиотерапия дағдыларды және дене күшін арттыруға көмектеседі, бірақ жақсару жағдайдың ауырлығымен шектеледі. Кейбір балалар отырып, сүзіліп жүруге немесе бірнеше қарапайым сөздерді айтуға қабілетті болуы мүмкін, бірақ көпшілігі ауыр дамудан қалып қояды және өмір бойы нәресте деңгейінде қалады. Кез келген жаста өлімнің ең көп кездесетін себебі пневмония, көбінесе тыныс алу функциясын әлсірететін бірнеше жағдайдан кейін. және H. Дикер, ол бұл жағдайды 1960 жылдары тәуелсіз түрде сипаттаған. МДС-ның ерекше белгісі – лиссенцефалия, мидың сыртқы қабаты – ми қабығының қалыпты емес қалың болуы және қалыпты жиырылуларының (гири) болмауы. Мидың кейбір аймақтарында гири саны азайған, бірақ қалыптыдан кеңірек (пахигири) болады. Басқа аймақтарда гири мүлдем жоқ (агири). Әдетте, жүктіліктің үшінші және төртінші айларында баланың ми жасушалары көбейіп, мидың бетіне жылжып, қабық құрайды. Лиссенцефалия осы жүйке жасушаларының қозғалысының бұзылуынан туындайды. МДС көбінесе Миллер-Дикер лиссенцефалия синдромы деп аталады. J.Q. Миллер бұл ауруды сипаттады, ал 1969 жылы H. Дикер оның лиссенцефалия синдромы деп те аталуы керектігін көрсетті, себебі мидан тыс жерлерде де бірнеше ақаулар кездеседі. МДС алғаш сипатталғанда генетиктер оның аутосомдық рецессивті тұқым қуалау үлгісіне сәйкес келеді деп есептеген. 1990 жылдардың басында Миллер-Дикер синдромымен ауыратын бірнеше науқаста 17-хромосоманың шағын бөлігінің жоқ екені анықталды (17p13.3) (ішінара жойылу).
Most individuals with this condition do not survive beyond childhood. Individuals with MDS usually die in infancy and therefore do not live to the age where they can reproduce and transmit MDS to their offspring. Due to more accurate diagnosis by MRI and improved management of symptoms with medical treatments including gastrostomy (feeding tubes), suction machines, seizure medications, tracheostomy, and management of secretions, more children are surviving into adulthood and have a better quality of life. Development of skills and core strength may be improved with physical therapy, but improvement is limited by the severity of the condition. Some children may be able to sit up, crawl, or say a few basic words, but most are severely developmentally delayed and remain at the level of infants for their lifetime. At all ages the most common cause of death is pneumonia, often after multiple cases have weakened the respiratory function. and H. Dieker., who independently described the condition in the 1960s. The hallmark of MDS is lissencephaly, a condition in which the outer layer of the brain, the cerebral cortex, is abnormally thick and lacks the normal convolutions (gyri). In some areas of the brain, gyri are fewer in number but wider than normal (pachygyri). Other areas lack gyri entirely (agyri). Normally, during the third and fourth months of pregnancy, the brain cells in the baby multiply and move to the surface of the brain to form the cortex. Lissencephaly is caused by a failure of this nerve cell migration. MDS is often called Miller Dieker lissencephaly syndrome. JQ Miller described the disease and in 1969 H Dieker emphasized that it should also take the name lissencephaly syndrome because several malformations occur beyond the brain itself. When MDS was initially described, geneticists assumed it followed an autosomal recessive pattern of inheritance. In the early 1990s, several patients with Miller–Dieker syndrome were found to be missing a small portion of chromosome 17. (17p13.3) (a partial deletion).