Америкалық журналист Люси Ларком өмірі мен шығармалары
Lucy Larcom
Люси Ларком: американдық журналист, ақын, педагог. Жазбаларында Жаңа Англия балалық шағы, әдебиет және білім беру туралы мәліметтер бар. Тарихты зерттеңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист
American journalist
Люси Ларком (5 наурыз 1824 – 17 сәуір 1893) – американдық мұғалім, ақын және жазушы. Ол Массачусетс штатының Нортон қаласындағы Уитон әйелдер семинариясының (қазіргі Уитон колледжі) алғашқы оқытушыларының бірі болды, ол 1854 жылдан 1862 жылға дейін сабақ берді. Сол кезде ол Rushlight әдеби журналын бірлесіп құрды, ол студенттердің жазбалары негізінде шығарылатын әдеби журнал және бүгінгі күнге дейін жарияланып келеді. 1865 жылдан 1873 жылға дейін ол Бостон қаласындағы «Біздің жас достарымыз» басылымының редакторы болды, ол 1874 жылы «Сент-Николас» журналымен бірікті. 1889 жылы Ларком өзінің заманындағы Жаңа Англиядағы балалық шақтың ең белгілі суреттемелерінің бірі – «Жаңа Англиядағы қыз балалық шақ» атты еңбегін жариялады; бұл автобиографиялық мәтін соғысқа дейінгі американдық балалық шақты зерттеуде жиі анықтама ретінде қолданылады және Беверли Фермс және Массачусетс штатының Лоуэлл қалаларындағы өмірінің алғашқы жылдарын қамтиды. Оның ертедегі және ең танымал өлеңдерінің қатарында «Ханна аяқ киім байлайды» және «Тәж киген раушан» бар. Ларкомның «Атлантик» журналына алғашқы үлесі, ақын Джеймс Рассел Лоуэлл бас редактор болған кезде, қолтаңбасы болмағандықтан, бір рецензент оны Эмерсонның туындысы деп санайды. Сондай-ақ, «Адал әйелдің қарсылығы» патриоттық лирикасы да Америка Азамат соғысы кезінде көп назар аударды. Ларком діни тақырыптарда жазуға бейімділігімен көзге түсті және әлемдік діни ойшылдардың еңбегінен құралған екі томдық жинақ жариялады: «Жақсырақ өмірдің тынысы» (Бостон, 1866) және «Шақырулар» (Бостон, 1886). Оның соңғы екі кітабы, «Көктегідей» (Бостон, 1891) және «Көрінбейтін дос» (Бостон, 1892) рухани өмірге қатысты ойларының көп бөлігін қамтиды.
Lucy Larcom (March 5, 1824 – April 17, 1893) was an American teacher, poet, and author. She was one of the first teachers at Wheaton Female Seminary (now Wheaton College) in Norton, Massachusetts, teaching there from 1854 to 1862. During that time, she co founded Rushlight Literary Magazine, a submission based student literary magazine which is still published. From 1865 to 1873, she was the editor of the Boston based Our Young Folks, which merged with St. Nicholas Magazine in 1874. In 1889, Larcom published one of the best known accounts of New England childhood of her time, A New England Girlhood, commonly used as a reference in studying antebellum American childhood; the autobiographical text covers the early years of her life in Beverly Farms and Lowell, Massachusetts. Among her earlier and best known poems are "Hannah Binding Shoes," and "The Rose Enthroned." Larcom's earliest contribution to the Atlantic Monthly, when the poet James Russell Lowell was its editor, a poem, that in the absence of signature, was attributed to Emerson by one reviewer. Also of note was "A Loyal Woman's No" which was a patriotic lyric and attracted considerable attention during the American Civil War. Larcom was inclined to write on religious themes, and made two volumes of compilations from the world's great religious thinkers, Breathings of the Better Life (Boston, 1866) and Beckonings (Boston. 1886). Her last two books, As it is in Heaven (Boston, 1891) and The Unseen Friend (Boston, 1892), embodied much of her own thought on matters concerning the spiritual life.
Алғашқы жылдар және білім
Люси Ларком 1824 жылдың 5 наурызында Массачусетс штатындағы Беверли қаласында Лоис және Бенджамин Ларком отбасында дүниеге келді. Ол он баланың тоғызыншысы еді, олардың сегізі қыз бала болған. Оның «Жаңа Англиядағы қыздық шақ» атты автобиографиясында айтылғандай, Беверли сол кезде кішкентай ауыл болған, онда ол көрші балалармен ойнайтын. Ол осы кезеңтегі балаларға арналған көркем әдебиеттерді оқып, оқу мен жазуға ерте қызығушылық танытты. Олардың ішінде «Алонзо мен Мелисса», «Аббатхана балалары» және ұжымдық ертегілер бар еді. Ларком мырзаның қазасы Лоуэлл қаласындағы өнеркәсіптік революцияның басталуымен бірге болды. «Лоуэлл Миллз» зауыттарында жас әйелдер жұмыс істеу үшін, ал егде жастағы әйелдер «Лоуэлл Миллз» қыздары тұратын пансионаттарды басқару үшін жалданып алынды. Ларком ханым пансионат меңгерушісі болып жұмыс істесе, Люси мен оның бауырлары диірмендерде жұмыс істеді. Лоуэллде ол мектеп пен жұмыстан қалған уақытында анасына шаруашылық жұмыстарына көмектесті.
Lucy Larcom was born in Beverly, Massachusetts, on March 5, 1824, to Lois and Benjamin Larcom. She was the ninth of ten children, eight of whom were daughters. According to her autobiography, A New England Girlhood, outlined from memory, Beverly was a small village at this time where she was able to play with neighbor children. She developed an early interest in reading and writing which she developed by reading children's fiction of the period. Titles included Alonzo and Melissa, The Children of the Abbey, and collective fairy tales. Mr. Larcom's death coincided with the rise of the Industrial Revolution in Lowell. The Lowell Mills were hiring young women as factory workers and older women to run the boarding houses where the Lowell Mill Girls lived. Mrs. Larcom found employment as a boarding house supervisor while Lucy and her siblings found employment in the mills. While in Lowell, she helped her mother with household work in the intervals between her hours of school and work.
Лоуэлл диірменінің қызы
Он бір жасында, 1835 жылы, ол отбасына қосымша ақша табу үшін Лоуэллдегі Бутт Миллстегі мақта фабрикасында жұмыс істей бастады. Ол диірменде жұмыс істейтін ең жас жұмысшылардың бірі болды. Лоуэллдегі жұмыскер ретінде алғашқы қызметі орама бөлмесінде болды, ол орамаларды алмастырып, ауыстырды, содан кейін орама тігу станогына, одан кейін киім тігу станогына көшті, терезеден өзенге қарай қарап тұрды. Кейіннен ол "мақта-мата бөлмесінде" жұмыс істеді, ол жұмыс орны аз уақыт шектелуі, тазалығы және машиналардың болмауы себепті жағымды деп есептелді. Оның Лоуэллде өткізген соңғы екі жылы, барлығында он жылға жуық, осы бөлмеде өтті, мата өлшеумен емес, кітапханашы ретінде, бөліктер мен дорбалардың санын тіркеумен айналысты. Ол бос уақытында математика, грамматика, ағылшын немесе неміс әдебиеті бойынша оқулықтарды жиі үстеліне қойып, оқумен шұғылданды. Онда, бала кезіндегідей, өзінің ойларын өлеңдер мен әңгімелер арқылы жеткізді. Ларком сол күндері былай деді: "Бала кезімде Лоуэллде тұрғанымды ерекше бақыт деп есептедім. Бұл жердегі әлеуметтік атмосферада ашық мейірімділік пен шыншылдық болды, ол маған әсер етті және бұл жерді өмір сүруге жағымды етті. Адамдар күнделікті міндеттерін мақсатты түрде және ынтамен атқарып, бір-біріне шынайы қызығушылық танытты; ал теңіз жағалауындағы қалаларда әр адамның үйі дерлік феодалдық мағынадағы қамал сияқты болды, онда отбасы өзін жабық ұстап, кіріп келушілерден қорғанатын". Дегенмен, ол өзінің туған жағажайға деген сүйіспеншілігін ешқашан жоғалтпады, ал жиі сапарлар оның сұлулығын сақтап, туған қаласына байланысын күшейтті. Ларкомның диірменде өткізген он жылы оның өміріне үлкен әсер етті. 1839–1845 жылдары жарық көрген және редакторлары мен жазушылары "Лоуэлл диірмендеріндегі әйел жұмысшылары" болған "Лоуэлл ұсынысы" журналында Ларком жазушылардың бірі болды. Оның алғашқы өлеңдерінің бірі "Өзен" деп аталды, ал оның көптеген өлеңдері мен мақалалары осы жинақтарда жарияланды. Кейбір мақалалары кейіннен оның алғашқы жарияланған еңбегі "Similitudes" журналында жарық көрді. "Диірмен қыздары" арасында құрылған әдеби үйірмелердің бірінде Ларком алғаш рет ақын Джон Гринлиф Уиттиермен кездесті, ол сол кезде Лоуэллде "Free Soil" журналын редакциялап жатқан еді. Ол оның досы болды, бірден оның шынайы қызығушылығын көрсетіп, кешкі жазбаларына сын айтты. Ол кезде ол өте жас болғанмен, бұл өзара қызығушылық пен алғырлықтың бастамасы болды, ол достық қарым-қатынаста жалғасты. Кейіннен ол Уиттиердің әпкесі Элизабетпен ("Лиззи") жақсы танысып, жақын болғаннан кейін, үшеуі бірге уақыт өткізді. Солсбери жағажайындағы қуантарлық сапарларда, Аймсбери мен Беверлидегі үйлердің жанында, Аймсберидегі сапарларда, кеңес алып, бірлесіп жұмыс істеу арқылы, соңғы уақытта "Балалық шақ" және "Үш ғасыр әндері" атты әдемі жинақтар пайда болды, олардың өмірі бір-біріне жақын болды және бір-біріне үлес қосты.
At age eleven, in 1835, she began working at Boott Mills, a cotton mill in Lowell, as a doffer, to earn extra money for her family. She was among the very youngest of those employed at the mills. Her first work as a Lowell operative was in a spinning room, doffing and replacing the bobbins, after which she tended a spinning frame and then a dressing frame, while looking out windows towards the river. Later, she was employed in a "cloth room," considered to be a more agreeable working place because of its fewer hours of confinement, its cleanliness, and the absence of machinery. The last two years of her Lowell life, which covered in all a period of about ten years, were spent in that room, not in measuring cloth, but as bookkeeper, recording the number of pieces and bales. There, she pursued her studies during leisure moments, some textbooks in mathematics, grammar, English or German literature usually laying open on her desk. Here, as in her earlier childhood, she put words to her visions through verses and by telling herself stories. Of those days, Larcom stated,— "While yet a child, I used to consider it special good fortune that my home was at Lowell. There was a frank friendliness and sincerity in the social atmosphere that wrought upon me unconsciously, and made the place pleasant to live in. People moved about their every day duties with purpose and zest, and were genuinely interested in one another; while in the towns on the seaboard it sometimes was as if every man's house was his castle in almost a feudal sense, where the family shut themselves in, on the defensive against intruders." Still, she never lost her love and allegiance to the seaside area where she was born, while frequent visits kept up the charm, and gave her links to her home town. The ten years that Larcom spent at the mills made a huge impact on her. The Lowell Offering, a magazine whose editors and contributors were "female operatives in the Lowell mills," was published 1839–1845, and soon after it was launched Larcom became one of its corps of writers. One of her first poems was entitled "The River," and many of her verses and essays were found in its volumes. Some of those Lowell Offering essays appeared afterwards in Similitudes, her first published work. It was at one of the meetings of the literary circle, established among the "mill girls", that Larcom first met the poet, John Greenleaf Whittier, who was then in Lowell editing a Free Soil journal. He became her friend, showing his real interest in her at once by criticising her share in the written contributions of the evening. She was then very young, but it was the beginning of an interest and gratitude that continued mutually in an established friendship. Afterward, when she had come to know and dearly love Whittier's sister, Elizabeth ("Lizzie"), the three spent time together. During happy sojourns at Salisbury Beach, near the respective homes at Amesbury and Beverly, in visits at Amesbury, in counsel and work together, out of which in recent time have grown the beautiful compilations of Child life, and Songs of Three Centuries, their lives ran near together and contributed the one to the other.
Иллинойс штаты
Бірінен соң бірі Ларкомның әпкелері үйден тұрмысқа шығып, тек екеуі ғана қалды. Шамамен жиырма жасында Ларком Лоуэллдегі ең үлкен Ларком әпкесі, Эмелинмен бірге Иллинойстың сол кездегі жабайы далаларына сапар шекті. Ол жерде ол ізашарлық дәуірде дін қызметкерінің отбасының еңбектеріне қатысты. Олардың өмірі шынайы ізашарлардың өмірі болды, себебі дін қызметкерін кім шақыратын болса, соған байланысты бірнеше рет көшіп-қонып өмір сүрді. Осы даланың бір жерінде Ларком тастап кетілген ағаш үйдің ішінде көршілес елді мекенге білім берді. Оның шәкірттері осы аймақтағы шағын елді мекендерден келді. Ол үш округті қамтитын үлкен ауданның бір бұрышында орналасқан. Ол аудандық комитеттің басшылығымен сабақ берді, ал қызметке кіріспес бұрын кандидат оң қолын көтеріп, жазу, орфография, арифметика және географиядан сабақ беруге жеткілікті білімі бар екенін мойындап ант беруге міндетті болды. Оның үш айлық жалақысы 40 доллар болды, бірде төлем уақыты келгенде, оның жекжаттысы комитет мүшесіне барды, ол төлем жасауға жауапты болды. Оның еске салғаны, бұрын мұндай жағдайды естімегендей, қызыққан түрде былай деп жауап берді: «Қырық доллар! Бір жас әйелге үш айлық сабақ үшін бұл үлкен сома! Ол көп нәрсе білуі керек!» Лауазымды тұлға Ларкомның оқудағы және жетістіктегі алдыңғы қатарлы тәжірибесі туралы естігеннен кейін сенімді болды және ақшаны беруден бұрын: «Жарайды, оның осыны істегені жақсы!» деді. Тағы бір саяхатында Ларком қыздарға арналған жақсы мектептің жанында болды. Оқытушыдан оқушыға айналған ол Монтичелло әйелдер семинариясында үш жыл бойы толық оқу курсын бітірді. Соңғы екі жыл ішінде ол осы мекеменің дайындық бөлімін басқарды.
One after another, Larcom's sisters married out of the home, until only two remained. At about twenty years of age, Larcom accompanied the oldest of the Larcom sisters in Lowell, Emeline, to the then wild prairies of Illinois. Here, she shared in the efforts of a clergyman's household in pioneer times. A truly pioneer life was theirs as they moved many times from place to place, dependent upon who summoned the clergyman. Somewhere in this prairie Larcom taught school in a vacated log building to a neighborhood. Her students came from small colonies within this radius. It was in the corner of a big township which included three counties. She taught under the auspices of a district committee, before whom, previous to induction to office, the candidate was obliged to hold up her right hand and swear to acquaintance, sufficient to instruct from, with writing, spelling, arithmetic, and geography. Her salary was $40 for three months; and once, when the time for payment arrived, and her brother in law visited the committee man whose duty it was to make it, his reminder was met with the rather startled remark, as if the subject had never presented itself in so strong a light before:— "Forty dollars! Well, that's a lot o' money to pay a young woman for three months' teaching'! She oughta know considerable!" When the official was reassured by a statement of what Larcom's antecedents in study and achievement had been, he replied:— "Well, that's a good deal for her to ha' done!" before handing over the money. During another sojourning, Larcom found herself in the neighborhood of an excellent young ladies' school. Switching from teacher to scholar, she spent three years at Monticello Female Seminary, following the full course of study. During the last two years, she took charge of the preparatory department of that institution.
Беверлиге қайта оралу
Ақырында, Ларком батыстағы өмірден шаршап, Беверлиге қайтып келді. Онде бір-екі жыл бойы жас қыздарға сабақ берді, сосын Уитон әйелдер семинариясында мұғалім болып жұмысқа орналасты. Алты жыл бойы риторика, ағылшын әдебиеті және композиция пәндерін оқытты, кейде тарих, психология және мораль ғылымдары, немесе ботаниканы да қосты. Осы жылдардан кейін Ларкомның денсаулығы оқыту жұмысының үнемі күшін салуынан нашарлап, тұрақты жұмыстан бас тартуға мәжбүр болды. Бірақ ол әдебиет туралы лекция оқып, Бостонның әртүрлі қыздар мектептерінде сабақ беріп отырды. Оның «Atlantic» журналындағы алғашқы өлеңі — «Төңкерілген Гүл» болды, ол оның ең үлкен шабыт көзі ретінде сақталды. Бұл – жиырма бір төрт жолдық шумақтан тұратын жаратылыс туралы аңыздық эпос еді. Бұған дейін, Иллинойста тұрған кезінде, оның өлеңдері мен жазушы туралы қысқаша мәліметтер Грисвольдтың «Америка әйел ақындары» жинағында жарияланған еді. Сонымен қатар, шамамен сол кезде оның өлеңдері «Sartain’s Magazine» журналында да басылған. 1852–53 жылдары ол «National Era» журналына жиі мақала жазды, оның редакторы Уиттиер болды. Кейін «Independent» және «Boston Congregationalist» сияқты журналдар да оның еңбектерін қабылдап, жариялады. «Hannah Binding Shoes» өлеңі алғаш рет «New York Crayon» журналында жарық көрді, бұл өлең оның ең танымал және бағалы туындыларының бірі саналды. «Our Young Folks» журналы құрылғанда, Ларком оның көмекші редакторы болды. Кейін бір-екі жыл бас редактор болып қызмет етті. Келесі жеті жыл бойы ол Беверли фермасында тыныш және тәуелсіз өмір сүрді. Ол рухани қызметкер ретінде «Жақсы өмірдің демі» жинағын құрастырды. «Жол бойындағы өлеңдер», «Тау және теңіз жағасындағы өлеңдер» табиғатты зерттеуден жинақталған туындылар еді. «Балалық шақ», «Прозадағы балалық шақ» және «Үш ғасыр әндері» Уиттиермен бірге жиналып, оның редакциясынан өтті. Осылардан кейін «Cape Ann жабайы гүлдері» атты кітабы жарық көрді. Ларком қоғамда әйелдердің рөлінің өзгеруіне үлгі болды. Ол Лоуэлл фабрикасында бірге жұмыс істеген Харриет Хэнсон Робинсонмен дос болды. Робинсон да ақын және жазушы болды, кейіннен ол әйелдердің сайлау құқығы қозғалысында белгілі болды. Екеуі де «Lowell Offering» әдеби журналына үлес қосты.
Eventually, Larcom tired of life in the west, so she went back to Beverly, where, for a year or two, she taught a class of young ladies before accepting a position as teacher in Wheaton Female Seminary, at Norton. She remained there for six years, conducting classes in rhetoric, English literature, and composition, while sometimes adding history, mental and moral science, or botany. Larcom's health began after these few years to suffer from such a constant strain of teaching work that she had to relinquish regular employment, although, from time to time, she lectured upon literature, or taught classes in various young ladies' schools of Boston. Her first poem in the Atlantic was "The Rose Enthroned" and it is remembered as her greatest inspiration. It was a parable epic of creation with twenty one four line stanzas. Previously to this,— as far back as during her early residence in Illinois,— some poems were published with the name, and some slight sketch of the writer, in Griswold's Female Poets of America; and at about the same time, verses of hers were printed in Sartain's Magazine. During 1852–53, she wrote frequently for the National Era, of which Mr. Whittier was corresponding editor. Later, the Independent and the Boston Congregationalist, and various other magazines received and published her contributions. "Hannah Binding Shoes" appeared first in the New York Crayon; perhaps no single poem of hers was better known or more admired. When Our Young Folks magazine was started, Larcom became one of its assistant editors. Subsequently, for a year or two, she was the leading editor. For the next seven years, she lived quietly and independently at Beverly Farms. In the spirit of ministry, she gathered together the compilation of Breathings of a Better Life. Roadside Poems, and Hillside and Seaside, were compilations from readings of nature. Childlife, Childlife in Prose, and Songs of Three Centuries, were pulled together in company with Whittier, and which he edited. The volume, Wild Roses of Cape Ann came after these. Larcom served as a model for the change in women's roles in society. She was a friend of Harriet Hanson Robinson, who worked in the Lowell mills at the same time. Robinson also became a poet and author; later, she was prominent in the women's suffrage movement. Both contributed to the literary magazine Lowell Offering.
Өлім және мұра
Ларком 1893 жылғы 17 сәуірде Бостонда 69 жасында қайтыс болды және туған қаласы Беверлиде (Массачусетс штаты) жерленді. Оның ықпалы Беверлиде әлі де сезіледі. "The Larcom Review" деп аталатын жергілікті әдеби журналға және Беверли орта мектебі кітапханасына оның есімі берілді. 1912 жылы Беверлиде салынған театр да Ларкомның құрметіне "Ларком театры – музыка және сахна өнері" деп аталды. Нью-Гэмпшир штатындағы Оссипи тауларындағы Ларком тауына оның есімі берілген, себебі ол 1800 жылдардың соңында осы аймаққа жиі барып тұратын. Массачусетс штатының Нортон қаласындағы Уиттон колледжінде Ларком жатақханасы оның құрметіне аталды. Ол негіздеген Rushlight әдеби журналы бүгінге дейін жарық көріп келеді. Ларкомның мұрасы Массачусетс штатының Лоуэлл қаласында құрметтеледі, онда ол Бутт Миллс фабрикасында "фабрика қызы" болып жұмыс істеген. Оның фабрикадағы өмірін баяндайтын әдеби шығармаларын құрметтеу үшін, қаланың орта мектебінің екі ғимаратының арасында Лючия Ларком паркі салынды. Паркте орналасқан ескерткіштерде, мүсіндерде және өнер туындыларында оның жазбаларынан үзінділерді кездестіруге болады.
Larcom died at age 69 on April 17, 1893, in Boston and was buried in her hometown of Beverly, Massachusetts. Her influence is still felt in Beverly. A local literary magazine entitled The Larcom Review is named for her, as is the library at the Beverly High School. A theatre built in Beverly in 1912 was named the Larcom Theatre Music and Performing Arts after Larcom as well. Larcom Mountain, located in the Ossipee Mountains in New Hampshire, is named after her, as she frequented the area during the late 1800s. At Wheaton College in Norton, Massachusetts, the Larcom Dormitory is named after her. Rushlight Literary Magazine, which she founded, is still in publication today. Larcom's legacy is honored in Lowell, Massachusetts, where she worked as a "mill girl" at the Boott Mills, and as such, the Lucy Larcom Park was named after her to honor her works of literature that recounted her life at the mills. The park is located between the two Lowell High School buildings, and excerpts from her writings can be found on monuments, statues and other works of art throughout the park.
Стиль және тақырыптар
Ларкомның кейінгі жазбалары терең діни сипатқа ие болды, онда оның өмір бойғы сенімі толыққанды көрініс тапты. Еске түсіріп, ол "Жұмыстың жыр-дастаны" (Idyl of Work) атты туындысын жазды. Ол, әрине, өзінің ойындағы үлкен қарындасының бейнесін көрсетуді көздегенімен, отбасылық ұқсастық арқасында, "Эстер" бейнесін сомдауда өзінің де кейбір ерекшеліктерін, мүмкін, бейсалы түрде берген. Ларком "Жұмыстың жыр-дастанында" және "Жаңа Англиядағы қыздығы" еңбегінде өзінің балалық шағын суреттеді. "Жыр-дастанда" қырық-елу жыл бұрынғы фабрика өмірі бейнеленген.
Larcom's later writings, assumed a deeply religious tone, in which the faith of her whole life found complete expression. In retrospection, she wrote Idyl of Work. Notwithstanding the fact that she really meant to set forth the image she had in her mind of her own elder sister, she unconsciously gave herself also, perhaps, through family likeness, in some touches of her portrayal of "Esther" in the Idyl. In her Idyl of Work and also in A New England Girlhood, Larcom described her early life. In the Idyl, the mill life of forty or fifty years earlier was portrayed.