Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ақын және әңгіме жазушы (1911–1979)
American poet and short story writer (1911–1979)
Элизабет Бишоп (8 ақпан 1911 – 6 қазан 1979) – американдық ақын және әңгіме жазушы. Ол 1949-1950 жылдары Конгресс кітапханасының поэзия жөніндегі кеңесшісі болды, ал 1956 жылы поэзия саласындағы Пулитцер сыйлығының иегері атанды.
Elizabeth Bishop (February 8, 1911 – October 6, 1979) was an American poet and short story writer. She was Consultant in Poetry to the Library of Congress from 1949 to 1950, the Pulitzer Prize winner for Poetry in 1956,
Ерте өмір
Бишп, жалғыз бала, Массачусетс штатының Вурчестер қаласында Уильям Томас пен Гертруда Мей (Булмер) Бишптердің отбасында дүниеге келді. Оның сегіз айлық кезінде табысты құрылысшы әкесі қайтыс болғаннан кейін, Бишптың анасы психикалық ауруға шалдығып, 1916 жылы психиатриялық емханаға жатқызылды. (Бишп кейіннен анасының күресі туралы "Ауылда" атты әңгімесінде жазды.) Балалық шағында жетім қалған ол, Nova Scotia, Great Village шаруашылығында анасының әжесімен бірге өмір сүрді, бұл кезеңді өзінің жазбаларында жиі еске алды. Бишптың анасы 1934 жылы қайтыс болғанға дейін психиатриялық емханада болды, және олар ешқашан қайта табыспады. Кейін балалық шағында Бишптың әкесінің туыстары оның қамқорлығын алды. Ол әжесі мен атасының қамқорлығынан алынып, әкесінің бай отбасымен бірге Вурчестерге (Массачусетс штаты) көшіп өтті. Бірақ Бишп онда бақытты болмады, ал анасының әжесінен айырылу оны жалғыздыққа ұшыратты. Вурчестерде тұрғанда ол созылмалы астмамен ауырып, өмірінің соңына дейін осы аурудан зардап шекті. Бишп бала кезінде өте ауыр сырқаттанды, сондықтан Saugus орта мектебінің бірінші курсына дейін формальды білім алмады. Ол Массачусетс штатының Натик қаласындағы Walnut Hill мектебіне екінші курсқа қабылданды, бірақ вакцинациядан қалып қойғандықтан оқуға рұқсат алмады. Оның орнына ол бір жыл Массачусетс штатының Беверли қаласындағы Shore Country Day School мектебінде оқыды. Бишп 1929 жылдың күзінде Нью-Йорк штатының Пафкипси қаласындағы Вассар колледжіне түсіп, музыканы оқып, композитор болуды жоспарлады. Сахнада өнер көрсетуден қорқып, ол музыкадан бас тартып, ағылшын тіліне ауысты және 16-шы және 17-ші ғасырлар әдебиеті курстарын тыңдады. Бишп 1934 жылы Вассар колледжін бакалавр дәрежесімен бітірді.
Bishop, an only child, was born in Worcester, Massachusetts, to William Thomas and Gertrude May (Bulmer) Bishop. After her father, a successful builder, died when she was eight months old, Bishop's mother became mentally ill and was institutionalized in 1916. (Bishop would later write about the time of her mother's struggles in her short story "In the Village".) Effectively orphaned during early childhood, she lived with her maternal grandparents on a farm in Great Village, Nova Scotia, a period she referred to in her writing. Bishop's mother remained in an asylum until her death in 1934, and the two were never reunited. Later in childhood, Bishop's paternal family gained custody. She was removed from the care of her grandparents and moved in with her father's wealthier family in Worcester, Massachusetts. However, Bishop was unhappy there, and her separation from her maternal grandparents made her lonely. While she was living in Worcester, she developed chronic asthma, from which she suffered for the rest of her life. Bishop was very ill as a child and, as a result, received very little formal schooling until she attended Saugus High School for her freshman year. She was accepted to the Walnut Hill School in Natick, Massachusetts, for her sophomore year but was behind on her vaccinations and not allowed to attend. Instead she spent the year at the Shore Country Day School in Beverly, Massachusetts. Bishop entered Vassar College in Poughkeepsie, New York, in the autumn of 1929, planning to study music in order to become a composer. She gave up music because of her terror of performing, and switched her major to English, taking courses in 16th and 17th century literature. Bishop graduated from Vassar with a bachelor's degree in 1934.
Әсерлер
Бишопқа ақын Марианна Мурдің үлкен әсері болды, оны 1934 жылы Вассардағы кітапханашы таныстырды. Мур Бишоптың еңбектеріне зор қызығушылық танытты және бір кезде Мур Бишопты Корнелл медициналық мектебіне түсуден қайтарды, онда Бишоп Вассардан кейін Нью-Йорк қаласына көшкен соң қысқа ғана уақытқа жазылған болатын. Мурдың Бишоптың жазуына тигізген әсері туралы Бишоптың досы және Вассардағы әріптесі, жазушы Мэри Маккарти былай деді: «Әрине, Бишоп пен Марианна Мурдің арасында ұқсастықтар бар: тәжірибенің белгілі бір бөліктерін мұқият, микроскоппен зерттеу. [Дегенмен,] менің ойымша, Марианна Мур тым тартымды, ал Элизабет Бишоптың тартымдылығы жоқ». Мур Бишопқа өлеңдерінің бірін Trial Balances атты антологияда жариялауға көмектесті, онда танымал ақындар жас, белгісіз ақындардың шығармаларын ұсынды. Бұл Мур 1972 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Бишоптың «Балық үйлерінде» (1955) Мурдың 1924 жылғы «А Grave» өлеңіне бірнеше деңгейде сілтеме жасайды. Ол 1947 жылы Рэндалл Джарреллдің арқасында Роберт Лоуэллмен танысты, олар Лоуэлл 1977 жылы қайтыс болғанға дейін, көбінесе хат алмасу арқылы жақын дос болды. Оның өлімінен кейін Бишоп былай деп жазды: «Біздің достығымыз, көбінесе жылдар бойы хаттар арқылы сақталған, тұрақты және жылы болды және мен оған әрдайым шын жүректен ризамын». Олар бір-бірінің поэзиясына да әсер етті. Лоуэлл Бишоптың «Skunk Hour» өлеңіне тигізген әсерін айтты, ол «Мисс Бишоптың «Армадилло» өлеңінің үлгісімен жазылған» деді. Сонымен қатар, оның «Шырылдау» өлеңі «Бишоптың «Ауылда» әңгімесінен алынған». «Солтүстік гавань» өлеңі, оның өмірінде жарық көрген соңғы өлеңдерінің бірі, 1978 жылы Лоуэллдің естелігіне арналған.
Bishop was greatly influenced by the poet Marianne Moore, to whom she was introduced by a librarian at Vassar in 1934. Moore took a keen interest in Bishop's work and, at one point, Moore dissuaded Bishop from attending Cornell Medical School, where Bishop had briefly enrolled after moving to New York City following her Vassar graduation. Regarding Moore's influence on Bishop's writing, Bishop's friend and Vassar peer, the writer Mary McCarthy stated, "Certainly between Bishop and Marianne Moore there are resemblances: the sort of close microscopic inspection of certain parts of experience. [However,] I think there is something a bit too demure about Marianne Moore, and there's nothing demure about Elizabeth Bishop." Moore helped Bishop first publish some of her poems in an anthology called Trial Balances in which established poets introduced the work of unknown, younger poets. endured until Moore's death in 1972. Bishop's "At the Fishhouses" (1955) contains allusions on several levels to Moore's 1924 poem "A Grave". She was introduced to Robert Lowell by Randall Jarrell in 1947, and they became great friends, mostly through their written correspondence, until Lowell's death in 1977. After his death, she wrote, "our friendship, [which was] often kept alive through years of separation only by letters, remained constant and affectionate, and I shall always be deeply grateful for it." They also influenced each other's poetry. Lowell cited Bishop's influence on his poem "Skunk Hour" which he said, "[was] modeled on Miss Bishop's 'The Armadillo'." Also, his poem "The Scream" is "derived from Bishop's story 'In the Village'." "North Haven", one of the last of her poems published during her lifetime, was written in memory of Lowell in 1978.
Саяхат
Епископ ерте жастан бастап, қайтыс болған әкесінен қалған, өмірінің соңына дейін таусылмаған тәуелсіз кірісі болды. Бұл кіріс оған жұмыс істеу туралы уайымдамай, арзан саяхат жасауға және көптеген қалалар мен елдерде өмір сүруге мүмкіндік берді, олар оның өлеңдерінде суреттелген. Ол "Саяхат сұрақтары" және "2000-нан астам иллюстрация және толық конкорданс" сияқты өлеңдерінде саяхатқа деген құштарлығы туралы жиі жазды. 1930 жылдардың ортасында ол Францияда Вассардан танысы, қағаз өндірушісінің қызы Луиз Крэйнмен бірнеше жыл тұрды. 1938 жылы екеуі Флорида штатының Ки-Уэст қаласында 624 Уайт-стрит мекенжайында үй сатып алды. Сол жерде тұрғанда Бишоп Эрнест Хемингуэйден 1940 жылы ажырасқан Паулин Пфайффер Хемингуэймен танысты. Кейін ол 611 Фрэнсис көшесіндегі пәтерде тұрды. 1949 жылдан 1950 жылға дейін ол Конгресс кітапханасының поэзия жөніндегі консультанты болып жұмыс істеді және Джорджтаундағы Берта Лукердің пансионатында, 1312 30-шы көшеде, Вашингтон, округ Колумбиясында тұрды. 1951 жылы Брин-Мор колледжінен 2500 долларлық грант алған Бишоп Оңтүстік Американы айналып өтуге аттанды. Сол жылдың қараша айында Бразилияның Сантус қаласына келген Бишоп екі апта ғана болады деп ойлаған, бірақ 15 жыл тұрды. Ол Петрополисте көрнекті саяси отбасынан шыққан архитектор Лота (Мария Карлота) де Маседо Соареспен бірге өмір сүрді. Бишоп Соареспен болған қарым-қатынасының егжей-тегжейін көп айтпаса да, олардың араласуының көп бөлігі Бишоптың Сэмюэл Эшли Браунмен жүргізген хат алмасуында қалдырылған. Уақыт өте келе қарым-қатынас нашарлап, депрессия, ашушаңдық және маскүнемдікке толы болды. Бұл қарым-қатынас 2013 жылы түсірілген "Айға жеткендер" фильмінде бейнеленген. Бразилияда болған кезінде Бишоп елдің әдебиетіне қызығушылық танытты. Ол бразилиялық ақындардың, соның ішінде Жоао Кабрал де Мело Нето мен Карлос Драммонд де Андраденің ықпалына түсіп, олардың туындыларын ағылшын тіліне аударды. Андраде туралы ол: "Мен оны мүлдем танымаймын. Ол өте ұялшақ адам екен. Мен де ұялшақпын. Бір рет түнгі уақытта тротуарда кездестік. Біз бір мейрамханадан бірге шықтық, ол танысқанда қолымды сыпайылықпен сүйді", - деді. Соарес 1967 жылы өз-өзіне қол жұмсағаннан кейін Бишоп АҚШ-та көбірек уақыт өткізді.
Bishop had an independent income from early adulthood, as a result of an inheritance from her deceased father, that did not run out until near the end of her life. This income allowed her to travel widely, though cheaply, without worrying about employment, and to live in many cities and countries, which are described in her poems. She wrote frequently about her love of travel in poems like "Questions of Travel" and "Over 2000 Illustrations and a Complete Concordance". She lived in France for several years in the mid 1930s with a friend from Vassar, Louise Crane, who was a paper manufacturing heiress. In 1938, the two of them purchased a house at 624 White Street in Key West, Florida. While living there Bishop made the acquaintance of Pauline Pfeiffer Hemingway, who had divorced Ernest Hemingway in 1940. She later lived in an apartment at 611 Frances Street. From 1949 to 1950, she was the Consultant in Poetry for the Library of Congress, and lived at Bertha Looker's Boardinghouse, 1312 30th Street Northwest, Washington, D. C., in Georgetown. Upon receiving a substantial ($2,500) traveling fellowship from Bryn Mawr College in 1951, Bishop set off to circumnavigate South America. Arriving in Santos, Brazil, in November of that year, Bishop expected to stay two weeks but stayed 15 years. She lived in Petrópolis with architect Lota (Maria Carlota) de Macedo Soares, who was descended from a prominent and notable political family. Although Bishop was not forthcoming about details of her romance with Soares, much of their relationship was documented in Bishop's extensive correspondence with Samuel Ashley Brown. In its later years the relationship deteriorated, becoming volatile and tempestuous, marked by bouts of depression, tantrums and alcoholism. The relationship is depicted in the 2013 film Reaching for the Moon. During her time in Brazil, Bishop became increasingly interested in the literature of the country. She was influenced by Brazilian poets, including João Cabral de Melo Neto and Carlos Drummond de Andrade, and translated their work into English. Regarding Andrade, she said, "I didn't know him at all. He's supposed to be very shy. I'm supposed to be very shy. We've met once—on the sidewalk at night. We had just come out of the same restaurant, and he kissed my hand politely when we were introduced." After Soares took her own life in 1967, Bishop spent more time in the United States.
Басылымдар тарихы және марапаттар
Американың көрнекті ақыны болғанымен, Бишоп өте сирек жариялаған. Оның тұңғыш кітабы "Солтүстік және Оңтүстік" 1946 жылы жарық көрді және поэзия саласындағы Хоутон Миффлин сыйлығына ие болды. Бұл кітапқа "Адам-көбелек" ("мамонт" сөзінің газеттегі қатесінен шабыттанған қараңғы және жалғыз фантастикалық жаратылысты сипаттайды) және "Балық" (ұсталған балықты егжей-тегжейлі суреттейді) сияқты маңызды өлеңдер енді. Бірақ ол тоғыз жылдан кейін ғана келесі кітабын шығарды. 1955 жылы жарық көрген "Өлеңдер: Солтүстік және Оңтүстік – Суық көктем" атты томға оның алғашқы кітабымен қатар, жаңа "Суық көктем" бөлімін құрайтын 18 жаңа өлең кірді. Бишоп осы кітабы үшін 1956 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Содан кейін, келесі жинағы "Саяхат сұрақтары" 1965 жылы шыққанша ұзақ күте тұруға тура келді. Бұл кітап Бразилияда өмір сүргеннің Бишоптың шығармашылығына тигізген әсерін көрсетті. Оның ішінде кітаптың бірінші бөлімінде "Сантосқа келгенде", "Мануэльзиньо" және "Сантос" сияқты Бразилиядағы өмірге арналған өлеңдер бар. Алайда, кітаптың екінші бөлімінде Бишоп өзінің туған жерінде орын алған "Ауылда" және "Нова-Скотиядағы алғашқы өлім" сияқты басқа да жерлердегі оқиғаларды бейнелейтін туындыларын да қосты. "Саяхат сұрақтары" - оның қысқа әңгімелерінен ("Ауылда" жоғарыда аталған) бірі кірген тұңғыш кітабы. Бишоптың келесі маңызды жарияланымдары "Толық өлеңдер жинағы" (1969) болды, оған сегіз жаңа өлең енді және ол Ұлттық кітап сыйлығына ие болды. Өмірінде жарық көрген соңғы жаңа өлеңдер кітабы "География III" (1977) "Күту бөлмесінде" және "Бір өнер" сияқты жиі антологияға енетін өлеңдерді қамтыды. Бұл кітап Бишоптың әдебиет саласындағы Нойштадт халықаралық сыйлығын алған алғашқы американдық және әйел болуына себепкер болды. Бишоптың "Толық өлеңдер жинағы, 1927–1979" 1983 жылы, өлімінен кейін жарық көрді. Оның өлімінен кейінгі басқа жарияланымдары: "Жинақталған проза" (1984; очерктері мен әңгімелерінің жинағы) және "Эдгар Аллан По және жұк-бокс: жинақталмаған өлеңдер, жобалар және фрагменттер" (2006), оның жарыққа шығуы қызу пікірталас тудырды. Меган О'Рурк Slate журналындағы мақаласында былай деп жазды: "Бишоптың бұрын жинақталмаған өлеңдерінің, жобалары мен фрагменттерінің жақында жарық көргеніне қарсылық білдірілуі және бұл жұмыстың қоғамға ұсынудың құндылығы туралы пікірталастар туындауы таңқаларлық емес". "The New Republic" журналына жазған Хелен Вендлер жобаларды "мүгедек және тоқыраған" деп атады және Farrar, Straus and Giroux компаниясын кітапты басып шығаруды шешкені үшін сынады.
For a major American poet, Bishop published very sparingly. Her first book, North & South, was first published in 1946 and won the Houghton Mifflin Prize for poetry. This book included important poems like "The Man Moth" (which describes a dark and lonely fictional creature inspired by what Bishop noted was "[a] newspaper misprint for 'mammoth'") and "The Fish" (in which Bishop describes a caught fish in exacting detail). But she did not publish a follow up until nine years later. That volume, titled Poems: North & South—A Cold Spring, first published in 1955, included her first book, plus the 18 new poems that constituted the new "Cold Spring" section. Bishop won the Pulitzer Prize for this book in 1956. Then there was another long wait before her next volume, Questions of Travel, in 1965. This book showed the influence that living in Brazil had had on Bishop's writing. It included poems in the book's first section that were explicitly about life in Brazil including "Arrival at Santos", "Manuelzinho", and "The Riverman". But in the second section of the volume Bishop also included pieces set in other locations like "In the Village" and "First Death in Nova Scotia", which take place in her native country. Questions of Travel was her first book to include one of her short stories (the aforementioned "In the Village"). Bishop's next major publication was The Complete Poems (1969), which included eight new poems and won a National Book Award. The last new book of poems to appear in her lifetime, Geography III (1977) included frequently anthologized poems like "In the Waiting Room" and "One Art". This book led to Bishop's being the first American and the first woman to be awarded the Neustadt International Prize for Literature. Bishop's The Complete Poems, 1927–1979 was published posthumously in 1983. Other posthumous publications included The Collected Prose (1984; a compilation of her essays and short stories) and Edgar Allan Poe & the Juke box: Uncollected Poems, Drafts, and Fragments (2006), whose publication aroused some controversy. Meghan O'Rourke notes in an article from Slate magazine, It's no wonder that the recent publication of Bishop's hitherto uncollected poems, drafts, and fragments encountered fierce resistance, and some debate about the value of making this work available to the public. In an outraged piece for The New Republic, Helen Vendler labeled the drafts "maimed and stunted" and rebuked Farrar, Straus and Giroux for choosing to publish the volume.
Әдеби стиль және өзіндік ерекшеліктері
Роберт Лоуэлл мен Джон Берриман сияқты көрнекті замандастары жеке өмірлерінің егжей-тегжейлі тұстарын поэзияларының маңызды бөлігіне айналдырғанда, Бишоп мүлдем осыдан бас тартты. Осы сырлы стильге, көптеген жеке ақпаратты ашуға қарамастан, Бишоптың жазу стилі, жеке өмірінен шамалы материалды қамтығанымен, ең жоғары дәлдікке, объективтілікке және алыс тұрған көзқарасқа және замандастарының туындыларындағы осы сияқты жеке тақырыптарға құпиялылыққа танымал болды. Ол өмірінен алынған мәліметтер мен адамдарды жазуда сақтық танытты. "In the Village" – балалық шағы мен психикалық тұрақсыз анасы туралы туындысы үшінші тұлғада жазылған; оқырман оқиғаның автобиографиялық екенін Бишоптың балалық шағы туралы білгенде ғана түсіне алады. Бишоп өзін "лесбиян ақын" немесе "әйел ақын" деп санамады. Ол туындыларын әйелдер поэзиясының антологияларында жариялаудан бас тартқандықтан, әйелдер қозғалысына қатысқан басқа әйел ақындар оның осы қозғалысқа қарсы екенін ойлады. Мысалы, 60-жылдары Бишоппен жақын болған Гарвард студенті Кэтлин Спивак өзінің естеліктерінде: "Менің ойымша, Бишоп сол кездегі әйелдерге деген жеккөрушілікті бойына сіңірді. Қалай болмас еді? Бишоптың Бостон/Кембридж/Гарвард орталығындағы әйел және ақын, сондай-ақ лесбиянка болуына қатысты өте күмәнді қарым-қатынасы болды. Өте осал, сезімтал болған ол жеке өмірінің көп бөлігін жасырды. Ол әйелдер қозғалысына қатысты ешбір нәрсені қаламайтын. Ол сол кездегі еркектердің әйелдерге деген көзқарасын қабылдады, олардың әдемі болуы, еркектерге ұнауы және тең жалақы немесе әлеуметтік жәрдемі бар жұмыс сұрамауы керек еді. Дегенмен, Бишоп өзін осылай санамады. 1978 жылы "The Paris Review" журналына берген сұхбатында ол, әйелдер поэзиясы антологиясынан шығарылуға қатысты талабына қарамастан, өзін "күшті феминист" санайтынын, бірақ оны тек жазу сапасы бойынша бағалауын қалағанын, жынысы немесе сексуалдық бағдары бойынша емес екенін айтты. Ол досы Роберт Лоуэллдің "мойындау" стилін қолдағанмен, оның өте даулы "Дельфин" (1973) кітабына қарсы шықты, онда ол бұрынғы әйелі Элизабет Хардвиктің (олар 23 жыл некеде тұрғаннан кейін ажырасып кеткен) жеке хаттарын өлеңдері үшін материал ретінде пайдаланып, өзгертіп жазған. 1972 жылғы 21 наурызда Лоуэллге жазған хатында Бишоп оған кітапты жариялауға қарсылық білдірді: "Адам өмірін [өлеңдер үшін] материал ретінде пайдалануға болады – бәрібір солай істейді, бірақ осы хаттар – сенің сеніміңді бұзу емес пе? Егер сізге рұқсат берілсе – егер сіз оларды өзгермесеңіз және т.б. Бірақ өнердің құны соншалықты жоғары емес".
Where some of her notable contemporaries like Robert Lowell and John Berryman made the intimate details of their personal lives an important part of their poetry, Bishop avoided this practice altogether. In contrast to this confessional style involving large amounts of self exposure, Bishop's style of writing, though it did include a small amount of material from her personal life, was known for its highly detailed, objective, and distant point of view, and for its reticence on the kinds of personal subject matter that the work of her contemporaries involved. She used discretion when writing about details and people from her life. "In the Village", a piece about her childhood and her mentally unstable mother, is written as a third person narrative; the reader would only know of the story's autobiographical origins by knowing about Bishop's childhood. Bishop did not see herself as a "lesbian poet" or as a "female poet". Because she refused to have her work published in all female poetry anthologies, other female poets involved with the women's movement thought she was hostile towards the movement. For instance, a student at Harvard who was close to Bishop in the 60s, Kathleen Spivack, wrote in her memoir, I think Bishop internalized the misogyny of the time. How could she not? Bishop had a very ambivalent relation to being a woman plus poet—plus lesbian—in the Boston/Cambridge/Harvard nexus Extremely vulnerable, sensitive, she hid much of her private life. She wanted nothing to do with anything that seemed to involve the women's movement. She internalized many of the male attitudes of the day toward women, who were supposed to be attractive, appealing to men, and not ask for equal pay or a job with benefits. However, this was not necessarily how Bishop viewed herself. In an interview with The Paris Review from 1978, she said that, despite her insistence on being excluded from female poetry anthologies, she still considered herself to be "a strong feminist" but that she only wanted to be judged based on the quality of her writing and not on her gender or sexual orientation. Although generally supportive of the "confessional" style of her friend, Robert Lowell, she drew the line at his highly controversial book The Dolphin (1973), in which he used and altered private letters from his ex wife, Elizabeth Hardwick (whom he divorced after 23 years of marriage), as material for his poems. In a letter to Lowell, dated March 21, 1972, Bishop strongly urged him against publishing the book: "One can use one's life as material [for poems]—one does anyway—but these letters—aren't you violating a trust? IF you were given permission—IF you hadn't changed them etc. But art just isn't worth that much."
" Күту бөлмесінде "
Бишоптың 1976 жылы жазылған "Күту бөлмесінде" атты туындысы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Массачусетс штатындағы Вурчестер қаласында өмір сүрген жеті жасар қыздың көзқарасынан әртүрлі қоғамдағы жеке тұлғалықты және өзгешелікті іздеу тақырыбын қамтиды.
Bishop's "In the Waiting Room", written in 1976, addressed the chase for identity and individuality within a diverse society as a seven year old girl living in Worcester, Massachusetts, during World War I.
"Новая Шотландиядағы алғашқы өлім"
Бишоптың "Новая Шотландиядағы алғашқы өлім" атты өлеңі, алғаш рет 1965 жылы жарық көрген, оның туысы Артурдың қайтысымен алғашқы кездесуін суреттейді. Бұл өлеңде ол оқиғаны баланың көзқарасымен бастан кешіреді. Өлеңде баланың жас және тәжірибесіз болғанына қарамастан, өлімнің қатты әсерін инстинктивті түрде сезінетіні көрсетілген. Ол шындық пен қиялды үйлестіреді, осы тәсіл оның "Сестина" өлеңінде де қолданылады.
Bishop's poem "First Death in Nova Scotia", first published in 1965, describes her first encounter with death when her cousin Arthur died. In this poem, her experience of that event is through a child's point of view. The poem highlights that although young and naive the child has some instinctive awareness of the severe impact of death. She combines reality and imagination, a technique also used in her poem "Sestina".
"Сестина"
Бишоптың 1956 жылы "Нью-Йоркер" журналында жарияланған "Сестина" атты өлеңі нақты өмірде болған оқиғаны бейнелейді. Ол нәресте кезінде әкесінің қайтысынан және бесеу жасында анасының психикалық күйзелісінен кейін, туыстарымен бірге өмір сүру тәжірибесін суреттейді. Өлеңде ол анасын ешқашан көрмейтінін біліп өмір сүру туралы айтылады. Бишоп былай деп жазады: "Алманахта: «Көз жасын себу уақыты келді». Әже тамаша пешке ән салып тұр, ал бала тағы да түсініксіз үй салады". Оның қолданған поэзия стилі – сестина, ол 12-ші ғасырда Арнаут Даниэль құрастырған. Бұл стиль әр жолдың соңғы сөздерін басанақтауға негізделген, өлеңге форма мен үлгі сезімін сыйлайды. Бишоп сестина форматындағы шеберлігімен жақсы танымал.
Bishop's poem "Sestina", published in 1956 in The New Yorker, depicts a real life experience. After her father's death when she was a baby and following her mother's nervous breakdown when she was five, Bishop's poem notes her experience after she has gone to live with relatives. The poem is about her living with the knowledge that she would not see her mother again. Bishop writes, "Time to plant tears, says the almanac. / The grandmother sings to the marvelous stove / and the child draws another inscrutable house." The style of her poem, the sestina, is a poetry style created by Arnaut Daniel in the 12th century, focused on the emphases of ending words in each line, giving the poem a sense of form and pattern. Bishop is widely known for her skill in the sestina format.
Кейінгі өмірі
Бішоп 1970 жылдары мұрасы таусыла бастағаннан бастап бірнеше жыл бойы жоғары білім беруде дәріс берді. Ұзақ уақытқа соқпай Вашингтон университетінде сабақ берді, содан кейін жеті жыл бойы Гарвард университетінде оқытты. Өмірінің соңына таман ол бірнеше жазды Мэн штатының Норт-Хейвен аралында өткізді. Ол Нью-Йорк университетінде сабақ берді, соңында Массачусетс технология институтын бітірді. Ол былай деді: "Шындығында, мен жазу курстарын мүлдем қолдамаймын, балалар кейде керемет нәрселер жазады, керемет суреттер салады, бірақ оларды осыған жігерлендірмеу керек деп ойлаймын". Бішп өнімді жазушы болған жоқ, ол көптеген жобаларды бастап, оларды аяқтамай тастады. Соңғы кітабы "География III" (1977) жарықтанғаннан кейін екі жыл өткен соң, оның өтінішімен "Байт" өлеңінен алынған соңғы екі тармақ – "Барлық тәртіпсіз қызмет жалғасуда, / қорқынышты, бірақ көңілді" – 1997 жылы Вурчестерде өткен Елизавета Бишоп конференциясы мен поэзия фестиваліне орай отбасылық ескерткішке жазылды. Ол қайтыс болғаннан кейін, Жаңа Шотландиядағы Грейт-Виллидждегі суретшілер үйі, Елизавета Бишоп үйі, оның есімін мәңгі есте сақтау үшін арналды. Вассар колледжінің кітапханасы 1981 жылы оның әдеби және жеке құжаттарын сатып алды. Оның жеке хаттары мен қолжазбалары Американың ғылыми кітапханаларындағы көптеген әдеби жинақтарда сақталған.
Bishop lectured in higher education for a number of years starting in the 1970s when her inheritance began to run out. For a short time she taught at the University of Washington, before teaching at Harvard University for seven years. She spent several summers near the end of her life on the island of North Haven, Maine. She taught at New York University, before finishing at the Massachusetts Institute of Technology. She commented, "I don't think I believe in writing courses at all, it's true, children sometimes write wonderful things, paint wonderful pictures, but I think they should be discouraged." Never a prolific writer, Bishop noted that she would begin many projects and leave them unfinished. Two years after publishing her last book, Geography III (1977), Her requested epitaph, the last two lines from her poem "The Bight" — "All the untidy activity continues, / awful but cheerful" — was added, along with her inscription, to the family monument in 1997, on the occasion of the Elizabeth Bishop Conference and Poetry Festival in Worcester. After her death, the Elizabeth Bishop House, an artists' retreat in Great Village, Nova Scotia, was dedicated to her memory. Vassar College Library acquired her literary and personal papers in 1981. Her personal correspondence and manuscripts appear in numerous other literary collections in American research libraries.
Танымал мәдениетте
Reaching for the Moon (2013) – Лота де Маседо Соареспен Бразилияда бірге тұрған Бишоптың өмірі туралы бразилиялық фильм. Фильмнің португал тіліндегі атауы – Flores Raras. Жазушы Майкл Следж 2010 жылы Бишоп пен Соарс туралы «Мен сенің алдындағы борышым» романын жариялады. Бишоптың Роберт Лоуэллмен болған достығы Сара Рулдың «Қымбат Елизавета» пьесасының тақырыбы болды, ол алғаш рет 2012 жылы Йель репертуарлық театрында қойылды. Пьеса екі ақынның хаттары негізінде жазылған, ол хаттар «Ауадағы сөздер: Элизабет Бишоп пен Роберт Лоуэлл арасындағы толық хат алмасу» кітабында жинақталған. «Breaking Bad» телешоуының 2.13-ші бөлімі «ABQ»-да Джейннің әкесі оның бөлмесіне кіреді, сол бөлмеде қабырғада Элизабет Бишоптың суреті ілулі тұр. Алдында әкесі полицияға Джейннің анасының бойжеткен кездегі тегі Бишоп екенін айтқан.
Reaching for the Moon (2013) is a Brazilian movie about Bishop's life when she was living in Brazil with Lota de Macedo Soares. The Portuguese title of the film is Flores Raras. Author Michael Sledge published the novel The More I Owe You, about Bishop and Soares, in 2010. Bishop's friendship with Robert Lowell was the subject of the play Dear Elizabeth, by Sarah Ruhl, which was first performed at the Yale Repertory Theater in 2012. The play was adapted from the two poets' letters which were collected in the book Words in Air: The Complete Correspondence Between Elizabeth Bishop and Robert Lowell. In the television show Breaking Bad, episode 2.13, "ABQ", Jane's father enters her bedroom where there is a photograph of Elizabeth Bishop on the wall. Earlier, the father had told the police that Jane's mother's maiden name was Bishop.