Екінші дүниежүзілік соғыстағы RAF-тың нысана белгілеу эскадрильялары

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыста RAF нысананы белгілеу эскадрильялары

Пафайндерлер – Екінші дүниежүзілік соғыста RAF Бомбардировщиктер командасының нысананы белгілеу эскадрильялары. Олар нысаналарды шамдармен анықтап белгіледі, соның арқасында негізгі бомбалаушы күштер нысанаға дәлірек тие білді, бұл бомбалаудың тиімділігін арттырды. Пафайндерлер әдетте Gee, Oboe және H2S радары сияқты жаңа «көрсетпейтін» бомбалау құралдарын бірінші болып алды. Бастапқы Патфайндер күші (PFF) эскадрильялары 1943 жылдың қаңтарында No. 8 (Патфайндер күші) тобына дейін кеңейтілді. Алғашқы Патфайндер күші бес эскадрильядан тұрды, ал No 8 тобы ақырында 19 эскадрильяға дейін жетті. Патфайндер эскадрильялары мен құрамының көп бөлігі Корольдік әуе күштеріне қарасты болса да, топқа Корольдік Канада әуе күштерінің No 405 эскадрильясы, сондай-ақ басқа Ұлттар Достастығы елдерінің әуе күштерінен келген көптеген жеке ұшқыштар да кірді.

Өмірбаян

Екінші дүниежүзілік соғыс 1939 жылдың қыркүйегінде басталғанда, RAF Бомбардировщиктер командасының доктринасы күндіз шабуылдайтын, ауыр қаруланған бомбалаушылардың тығыз құралымдарда ұшуына және өздерін қорғау үшін қару қолдануына негізделген. Франция мен Төмен елдердегі алғашқы миссияларда бомбалаушылардың қаруларының тиімділігі туралы нақты нәтиже болған жоқ: Люфтваффе кең таралған радарға ие болмағандықтан, олардың қарсы шабуылдары ұйымдастырылмаған. 1939 жылдың 18 желтоқсанында үш эскадрилья "Викерс Веллингтон" бомбалаушылары Хелиголанд шығанағындағы кемелерге шабуыл жасағанда, тәжірибелік "Фрея" радары оларды нысанаға жеткенге дейін ұзақ бұрын анықтады. Британдық бомбалаушы күштері неміс шабуылшыларымен кездесті, олар 22 бомбалаушының 10-ын атып түсірді, тағы екеуі теңізге құлап, тағы үшеуі қону кезінде жойылды. Люфтваффе тек екі шабуылшы ұшағын жоғалтты. Осы апаттың себептері талқыланғанымен, бомбалаушы күштері өзін-өзі қорғай алмайтыны анық болды. Бомбалау шабуылдарына эскорт ұшақтары қажет болды, бірақ шабуылшы ұшақтарының шектеулі қашықтығы бұл қиындық тудырды, немесе қарсыластың шабуылшылары оларды көре алмайтын түнде шабуыл жасау қажет болды. Радардың кеңінен қолданылмаған және шабуылшы ұшақтарын радармен нысанаға бағыттау технологиясы жетілмеген кезеңде, түнгі бомбалау бомбалаушыларды тек іздеу шамдары анықтаған жағдайда ғана осал қылар еді, бұл сирек кездесетін жағдай. Түнгі бомбалаудың артықшылықтарын өтеу үшін нысаналарды анықтау және оларға дәл шабуыл жасау әлдеқайда қиын екенін түсіну қажет болды. Бұл түнгі бомбалаушы күштерінің тек қалалар сияқты үлкен нысаналарға қарсы тиімді екенін білдірді және күндізгі бомбалауды қарастырудың бір себебі болды. Немістер де бұл мәселені зерттеп, оны шешу үшін радио-навигациялық техникаға көп күш салды, түндегі шабуылдар кезінде күндізгі күштерге қиынға түсетін бомбалау дәлдігінің жоғары стандартын көрсетті. RAF-те осындай навигациялық жүйелер болған жоқ, олар бірнеше жыл бойы олардың дамуын елемеді және толығымен дерлік өлі есептеуге және Курс белгілеу бомба көрінісі сияқты оптикалық құралдарға сүйенді. Көріну шектеулі болғанда немесе нысанада анық белгі болмағанда, дәл бомбалау өте қиын болды. 1940 жылы Бомбардировщиктер командасы түнгі бомбалау науқанын бастады. Бомбалаушы экипаждары жақсы нәтижелер туралы хабарлады, егер олар жолдан адасып немесе ауа райына байланысты нысананы таба алмаса, үйлеріне қайтты және нысананы анықтай алатындарына сенімді болған жағдайда ғана алға ұшты. Алайда, көп ұзамай Ұлыбританияға жердегі бақылаушылардан бомбалаушылар нысаналардың үстінен тіпті естілмегені, тіпті жақын жерге бомба тастамағаны туралы хабарлар келе бастады. Бастапқыда бұл хабарлар жоққа шығарылды, бірақ Ұлыбритания қарулы күштерінің басқа бөлімшелері шағымданғандықтан, тергеу жүргізілуіне тапсырыс берілді. Нәтижесінде 1941 жылдың 18 тамызында жарияланған Бетт баяндамасында ұшақтар Рураймағына жеткен кезде 10 ұшақтың тек біреуі ғана нысанадан бес миль қашықтықта ұшқандығы көрсетілді. Соғысқа қатысқан және тастаған бомбалардың жартысы – көбісі елге қайтып келген – ашық далаға түсті. Барлық бомбалардың тек бір пайызы ғана нысанаға жақын орналасқан. Бұл мәселені шешу қажет болды немесе, басқа күштердің айтуынша, стратегиялық науқанды тоқтату керек еді. Осы уақытта Фредерик Линдеман үйлерді жою туралы атақты баяндама жазып, бомбалаушы күштерін неміс қалаларына қарсы бағыттап, мүмкіндігінше көп үйлерді қиратып, неміс жұмыс күшін жұмыс істеуге жарамсыз етуді ұсынды. Линдеманның баяндамасындағы ұсыныстарды қызу талқылаудан кейін қабылдап, британдықтар 1942 жылдың көктемінде неміс қалаларын жою мақсатында ірі шабуылды жоспарлай бастады. 1940 жылы британдықтар түнгі навигация құралдарын әзірлеуді бастады және операциялар кезінде "Гее" гиперболалық навигациялық жүйесін сынақтан өткізді. Бұл 1942 жылдың басында, ауыр бомбалаушылар "Авро Ланкастер" және "Хэндли Пейдж Галифакс" көптеп жеткізілетін кезде, жеткілікті мөлшерде қол жетімді болады. Бұл технологиялық даму Линдеманның баяндамасынан туындаған саяси өзгерістермен үйлесімді болды.

At the start of the Second World War in September 1939 the doctrine of RAF Bomber Command was based on tight formations of heavily armed bombers attacking during daylight and fending off attacks by fighters with their guns. In early missions over France and the Low Countries there was no clear outcome regarding the success of the bombers’ guns: the Luftwaffe lacked widespread radar so their interception efforts were disorganised. On 18 December 1939 a raid by three squadrons of Vickers Wellington against ships in the Heligoland Bight was detected on an experimental Freya radar long before it reached the target area. The British bomber force was met by German fighters that shot down 10 of the 22 bombers, with another two crashing in the sea and three more written off on landing. The Luftwaffe lost only two fighters in return. Although the causes for this disaster were debated it became clear that bomber forces could not defend themselves. Either bombing raids needed to have fighter escort, which was difficult given the limited range of the fighters, or attacks had to be made at night when the opponent's fighters could not see them. In the era before the widespread use of radar and the techniques needed to guide fighters to their targets with radar, night bombing would render the bombers vulnerable only if they were picked up by searchlights, a relatively rare occurrence. Offsetting the advantages of night bombing was the understanding that identifying the targets and attacking them accurately would be much more difficult. This meant a night bomber force was useful only against very large targets such as cities and was one of the reasons daylight bombing was considered. The Germans had also studied this problem and had invested considerable effort in radio navigation techniques to address it, demonstrating a standard of bombing accuracy during the night raids that daylight forces found difficult. The RAF lacked similar navigation systems, having ignored their development for a number of years and relied almost entirely on dead reckoning and optical instruments such as the Course Setting Bomb Sight. In limited visibility or when the target did not have a clearly distinguishing landmark, accurate bombing was very difficult. Bomber Command pressed ahead with a night bombing campaign starting in 1940. Bomber crews reported good results, turning for home if they lost their way or could not find the target because of the weather and pressing on only if they felt confident they could identify the target with certainty. However it was not long before reports started reaching the UK from observers on the ground that the bombers were never even heard over the targets let alone dropping their bombs nearby. At first these reports were dismissed but as other branches of the UK armed forces complained a report was commissioned. The result was the Butt Report of 18 August 1941, which noted that by the time the aircraft reached the Ruhr only one in 10 ever flew within five miles of its target. Half of all the bombs carried into combat and dropped—many returned—fell in open country. Only one per cent of all the bombs were even in the vicinity of the target. Clearly something had to be done to address this or, as the other forces suggested, the strategic campaign should simply be dropped. Around this time Frederick Lindemann wrote an infamous report on dehousing, suggesting that the bomber force be directed against German urban areas, destroying as many houses as possible and thus rendering the German workforce unable to work well. Accepting the recommendations of Lindemann's report after intense debate, the British began planning a major offensive starting in the spring of 1942 with the aim of destroying German cities. By 1940 the British had started development of a number of night navigation aids and were already testing the Gee hyperbolic navigation system on operations. These would be available in quantity in early 1942, just as the heavy bombers, the Avro Lancaster and Handley Page Halifax, would be arriving in quantity. These technological developments dovetailed with the policy changes influenced by Lindemann's report.

Құрылу

RAF-тегідей навигациялық қиындықтарға тап болған Люфтваффе радиожүйесін жасады, ол 1940-1941 жылдардағы бомбалау науқаны кезінде кеңінен қолданылды. Барлық ұшақтарға орнатуға жеткілікті құрал болмағандықтан, тәжірибелік топ – Kampfgruppe 100 (KGr 100) барлық қолданыстағы қабылдағыштармен жабдықталды және оларды пайдалану бойынша жан-жақты оқытылды. KGr 100 осы жүйелерді қолдана отырып, нысананың үстінен ұшып, шамдарды тастайтын, ал соңынан келе жатқан ұшақтар сол шамдарға бағыттап бомба тастайтын. Сирек жағдайларда KGr 100 таза бомбалау күші ретінде қолданылып, кез келген ауа райында нысанаға 150 метрдей жақын бомба тастауға қабілетті екенін көрсетті. 1941 жылдың желтоқсан айының ортасында KGr 100 бөлімі өзінің атауын I. Gruppe/Kampfgeschwader 100 деп өзгертті, ол жаңа Люфтваффе бомбалаушы қанатының, яки Kampfgeschwader (жауынгерлік құралымның) негізі болды. Сол сияқты навигациялық құралдарды жасаған британдықтар да мөлшерге қатысты мәселеге тап болды. Бомбалаушылар командасы 1942 жылдың қаңтарына дейін бар болғаны 300 Gee жиынтығын күтті, олардың барлығы қолмен жасалған. Көптеп өндірілетін үлгілер мамыр айына дейін күтілмеді. Бірақ екі болжам да тым оптимистік болып шықты. Бомбалаушылар командасының қиындықтарын шешудің ең оңай жолы – неміс тәжірибесін көшіріп, барлық қолданыстағы жиынтықтарды алдыңғы күшке орналастыру еді. Бұл идеяны алғаш рет топ капитаны Сидни Бафтон ұсынды. Бомбалаушылар командасының бас қолбасшысы Артур "Бомбер" Харрис топтың көпшілік қолбасшыларының қолдауымен бұл идеяға қарсы шықты. Оның пікірінше, элиталық топ бәсекелестік пен қызғаныш туғызып, моральға кері әсер етеді. Оның пікіріне Бафтонға деген жеккөрушілігі де қосылды. Оның идеясы – бомбалаудың дәлдігін арттыру үшін топтар ішінде жарыстар өткізу болатын. Жауап ретінде соғысқа қолдау көрсеткен кеңесші және бас ғалымдардың бірі сэр Генри Тизард: «Менің ойымша, регби одағында бірінші құрама құру кішкентай балаларды одан да аз ынтамен ойната қоймайды» деді. Неміс нәтижелерін, әсіресе Р. В. Джонстың есептерін зерттеген Әуе министрлігі техниканың дұрыс екенін шешті және Харристің қарсылығын ескермей, мәселені шешті. Харрис жол көрсетушілерді эскадрильялар арасында бөлуді ұсынды, бірақ оның қарсылығы қайтадан ескерілмеді, себебі бұл мақсаттарды негізгі күштер келгенге дейін анық белгілеудің қажетті нәтижесін бермейтін еді. 1942 жылдың тамызында Бомбалаушылар командасының эскадрильяларын Path Finder Force (PFF) құрастыру арқылы мамандандырылған күш құрылды. PFF бес эскадрильямен басталды: әрқайсысы операциялық Бомбалаушылар командасының топтарынан, 1-топтан No. 156 эскадрилья RAF (Веллингтон орта бомбалаушысымен жабдықталған), 2-топтан No. 109 эскадрилья RAF – кейін «арнайы міндеттер» ((Веллингтон және Москито), 3-топтан No. 7 эскадрилья RAF (Short Stirling ауыр бомбалаушылары), 4-топтан No. 35 эскадрилья RAF (Халифакс) және 5-топтан No. 83 эскадрилья RAF (Ланкастер). PFF-ке австралиялық офицер Air Vice Marshal Don Bennett басшылық етті, ол 1943 жылы 33 жасында RAF Air Vice Marshal шеніне көтерілген ең жас офицер болды. Беннетт Әуе министрлігінің бірінші таңдауы емес еді: Харрис 2-топтың басшысы Базил Эмбридің бірінші таңдауына қарсы болды. Эскадрильялар 3-топтың Оукингтон, Гравили, Уайтон және Уорбойс әуежайларында орналасқан, ал штаб-пәтері RAF Уайтон қаласында болды. 3-топ күшке әкімшілік тұрғысынан жауапты болды, бірақ ол тікелей Харристің басқаруында болды.

Faced with the same navigation problems as the RAF, the Luftwaffe had developed radio aids that were widely used during their bombing campaign, the Blitz of 1940–1941. Lacking enough equipment to install in all their aircraft, an experimental group, Kampfgruppe 100 (KGr 100), was given all available receivers and trained extensively on their use. KGr 100 would fly over their target using these systems and drop flares, at which the following aircraft would then aim their bombs. On rare occasions KGr 100 was used as a pure bombing force, demonstrating the ability to drop bombs within 150 yards of their targets in any weather. The KGr 100 unit itself would, in mid December 1941, be renamed I. Gruppe/Kampfgeschwader 100, as the basis for a new Luftwaffe bomber wing or Kampfgeschwader (battle formation) that bore the same unit number. The British, who had developed similar navigation aids, faced the same problem of quantity. Bomber Command expected to have only 300 Gee sets available by January 1942, all of them hand built. Mass produced models were not expected until May. As it turned out, both predictions proved optimistic. An obvious solution to Bomber Command's problems would be simply to copy the German technique of placing all available sets in a lead force. This was first proposed by Group Captain Sidney Bufton. Bomber Command's commander in chief Arthur "Bomber" Harris argued against the idea, with the backing of the majority of his Group commanders. His view was that an elite group would breed rivalry and envy and have an adverse effect on morale. Adding fuel to his argument was his dislike for Bufton. His idea for improving accuracy was to hold competitions within groups to deliver improved bombing. In rebuttal, Sir Henry Tizard, adviser and one of the chief scientists supporting the war effort, responded, "I do not think the formation of a first XV at rugby union makes little boys play any less enthusiastically.”

Studying the German results, notably reports by R. V. Jones, the Air Ministry decided that the technique was sound and they overrode Harris' objections and forced the issue. Harris responded by suggesting the pathfinders be distributed among the squadrons but again his objections were overruled, since it would not produce the desired result of having the targets clearly marked in advance of the arrival of the main force. A specialist force was formed in August 1942 by transferring existing squadrons from the Bomber Command groups to make up the Path Finder Force (PFF). The PFF began with five squadrons: one from each of the operational Bomber Command Groups, 1 Group contributed No. 156 Squadron RAF (equipped with the Wellington medium bomber), 2 Group No. 109 Squadron RAF—then "special duties"—(Wellingtons and Mosquitoes), 3 Group No. 7 Squadron RAF (Short Stirling heavy bombers), 4 Group No. 35 Squadron RAF (Halifax) and 5 Group No. 83 Squadron RAF (Lancaster). The PFF was commanded by Australian officer Air Vice Marshal Don Bennett, who was to be the youngest officer promoted to RAF Air Vice Marshal, at the age of 33, in 1943. Bennett was not the Air Ministry's first choice: Harris opposed the first choice, Basil Embry, the leader of 2 Group. The squadrons were located on adjacent airfields within 3 Group at Oakington, Graveley, Wyton and Warboys with a headquarters at RAF Wyton; 3 Group was responsible for the Force administratively though it was under the direct command of Harris.

Жедел әрекет

PFF алғаш рет 1942 жылдың 18-19 тамызындағы түні, 118 бомбалаушылар командасының ұшақтары Фленсбургке шабуыл жасаған кезде қолданысқа енді. PFF бомбалаушылары рейдтің алғашқы 31 ұшағы болды, олардың ішінде Стирлингтер, Галифакстар, Ланкастерлер және Веллингтондар – 7, 35, 83 және 156 эскадрильялардан. Балтық теңізінің шығанағында орналасқан Фленсбург, теория бойынша, PFF үшін алғашқы операциясында оңай нысана болды, бірақ жел өзгерді және бомбалаушы күші нысанадан солтүстікке қарай, Данияның жағалауында көптеген шығанақтары бар аймаққа қарай жылды. 16 PFF экипажы нысананы белгілегенін, ал 78 негізгі күш экипажы оны бомбалағанын мәлімдеді. Фленсбургтен түскен хабарламаларда қалаға ешқандай зақым келмегені айтылды, бірақ Даниялық хабарламада Сёндерборг және Абенра қалалары, сондай-ақ Фленсбургтен солтүстікке қарай 25 мильге дейінгі Данияның кең аумағы шашыраңқы бомбалаудан зардап шеккені көрсетілді. 26 үй қирады, 660 үйге зақым келді, бірақ тек төрт Дания азаматы жарақат алды. Рейд үлкен сәтсіздікке ұшырады, бұл Харрис пен стратегиялық күштердің басқа да қарсыластарына қуаныш сыйлады. PFF-тің екінші миссиясы 24-25 тамыз түні Франкфуртқа қарсы болды. Топ тағы да бұлтты ауа райында нысанасын анықтауда үлкен қиындықтарға тап болды және бомбалардың көп бөлігі қаланың солтүстігінде және батысындағы ашық далаға түсті. Жергілікті хабарламаларда қалаға бірнеше бомба түсіп, 17 ірі және 53 ұсақ өрт, сондай-ақ мүлікке орташа зақым келгені хабарланды. Бес адам қаза тапты, оның ішінде екі зениттік артиллерияшы, ал 95 адам жарақат алды. Швальбах және Эшборн ауылдары ауыр бомбалауға ұшырады. Алты Ланкастер, бес Веллингтон, төрт Стирлинг және бір Галифакс жойылды, бұл күштің 7,1 пайызын құрады. Жоғалғандардың арасында 7 эскадрильяның командирінің ұшағы бар бес "Патфайндер" ұшағы болды. 1942 жылдың 15-16 қазанында 289 ұшақтан тұратын Кельнге жасалған шабуыл кезінде немістер негізгі күштердің бомбаларын жаңылыстырған жалған нысана белгісін жақты. Барлығы 70 мыңға жуық бомбадан тек бір 4000 фунттық, үш кішкентай жалпы мақсаттағы және 210 жартылай жанғыш бомба ғана қалаға тиді. Қазан және қараша айларында жүргізілген шаралар көбінесе шағын рейдтерден тұрды, оның ішінде Италия қалаларына жасалған шабуылдар да болды. Ауа райы мен операциялық мәселелер осы кезеңдегі рейдтердің шектеулі болуына және нәтижелерінің әртүрлі болуына әкелді.

The PFF was first put into action on the night of 18/19 August 1942, when 118 Bomber Command aircraft attacked Flensburg. PFF bombers were the first 31 aircraft of the raid, including Stirlings, Halifaxes, Lancasters and Wellingtons – from 7, 35, 83 and 156 squadrons. Flensburg, on an inlet of the Baltic, was in theory an easy target for the PFF on their first operation but the winds shifted and the bomber force drifted north of the target to a part of Denmark where the coast also had many inlets. Sixteen PFF crews claimed to have marked the target area and 78 Main Force crews claimed to have bombed it. Reports from Flensburg stated that the town had not been hit but a Danish report showed that the towns of Sønderborg and Abenra and a large area of Denmark up to 25 miles north of Flensburg were hit by scattered bombing. 26 houses were destroyed and 660 were damaged but only four Danish people were injured. The raid was a dismal failure, much to the delight of both Harris and other detractors of the strategic force as a whole. The PFF's second mission was against Frankfurt on the night of 24/25 August. The group once again had great difficulty identifying its target in cloudy conditions and most of the bombs fell in open country north and west of the city. Local reports stated that some bombs fell in the city, causing 17 large and 53 small fires and moderate property damage. Five people were killed, including two anti aircraft gunners, and 95 people were injured. The outlying villages of Schwalbach and Eschborn were heavily bombed. Six Lancasters, five Wellingtons, four Stirlings and one Halifax were lost, 7.1 per cent of the force. Five Pathfinder aircraft, including that of the commanding officer of 7 Squadron, were among the losses. On the night of 15/16 October 1942 on a raid by 289 aircraft against Cologne, the Germans lit a decoy target indicator that deceived the majority of the Main Force's bombs. Only one 4,000 lb, three smaller General Purpose and 210 incendiary bombs hit the city out of a force of almost 70,000 bombs in total. Follow up efforts during October and November were mostly small raids, including a number against cities in Italy. Weather and operational problems meant that raids during this period were limited and of greatly varied results.

Жаңа жүйелер, қарқынның өсуі

1942 жылдың 20-21 желтоқсанында Б. Буфтон жеке өзі алты «де Хавилленд Москито» ұшағынан жасақ басқарды және Нидерландтағы шағын қала – Люттерадедегі электр станциясына шабуыл жасады. Жаңа «Обо» навигациялық жүйесімен толықтай басқарылған бомбалардың бірнешеуі нысанаға 2 шақырымға дейін жақын түсті. Тесті сәтті деп есептелді. 1942 жылдың 31 желтоқсаны мен 1943 жылдың 1 қаңтары аралығында Дюссельдорфқа қарсы сегіз «Ланкастер» ұшағынан жасақтың алдында екі «Москито» ұшағы басшылық етті. «Обо» жүйесінің тек біреуі ғана жұмыс істеді, бірақ ол қалғандарына бірнеше өнеркәсіптік ғимараттарды бомбалауға және зақымдауға жеткілікті болды. Тағы бір миссияда үш «Москито» Бельгиядағы Флоренн әуежайындағы неміс түнгі күрес ұшақтарын бақылау орталығына шабуыл жасады, бірақ толық бұлтты жағдай болды және нәтижелер белгілі болмады. Осы уақытқа дейін, яғни алты айдан аспайтын уақыт ішінде, «ПФФ» тұжырымдамасы үлкен жетістікке жеткені анық болды. Бомбалаушылар топтарынан таңдалған экипаждарға ауысуға рұқсат берілді және «ПФФ» 1943 жылдың қаңтарында «8-ші топ (ПФФ)» деп аталған жаңа топқа айналды. 1943 жылдың сәуір айында топтың құрамы екі эскадрильямен толықтырылды: «405 (RCAF) эскадрильясы» («Халифакс» ұшақтарымен) және «97 эскадрильясы» («Ланкастер» ұшақтарымен). Маусым айында «Патфайндерлер» екі эскадрильяны қосып алды – «105» және «139» эскадрильялары, олардың екеуі де RAF Marham әуежайынан «Москито» ұшақтарымен ұшып жүрді. Осы айдың соңында «Патфайндер» штабы RAF Wyton әуежайынан Ханттингдон қаласындағы Касл Хилл үйіне көшірілді. «Де Хавилленд Москито» сияқты жаңа ұшақтар қолжетімді болғанда, «ПФФ» олардың алғашқы үлгілерін алды, содан кейін оларды «Обо» сияқты радио-навигациялық және бомбалауға көмектесетін, үнемі жетілдіріліп жатқан электрондық жабдықтармен жабдықтады. Қаңтар айына қарай Бомбалаушылар командасының миссиясы күрт өсті, ірі шабуылдар әр түн сайын жүзеге асырылды. 1943 жылдың 11-12 ақпанында Вильгельмсхавенге қарсы шабуыл кезінде «ПФФ» алғаш рет «H2S» радарын пайдаланды, ауыр бұлттың үстіне парашютпен жарық шашуларды жіберді, бұл техника «аспанды белгілеу» деп аталды. Одан кейін келген күшлер керемет оқиғаны көрді – толық бұлтты қаптама арқылы көрінетін және 10 минутқа созылған үлкен жарылыс. Кейіннен бұл Мариензильдегі теңіз оқ-дәрі қоймасының жарылуы болғаны анықталды. Миссияның масштабы үнемі өсіп келе жатты, және көптеген миссиялар дұрыс емес нысаналарды белгілеуге немесе басқа себептерге байланысты сәтсіз аяқталса да, келтірілген зиян артып келе жатты. 1943 жылдың 5/6 наурызында Эссенге қарсы жасалған бір сәтті шабуылда 160 акр жер жойылды, ал «Крупп» зауыттарының 53 жеке ғимараты бомбадан зақымданды.

On 20/21 December 1942 H. E. Bufton personally led a force of six de Havilland Mosquitos on a raid against a power station at Lutterade, a small town in the Netherlands. Led entirely by the new Oboe navigation system, several bombs fell within 2 km of the target. The test was considered a success. A follow up under more realistic conditions was carried out on the night of 31 December 1942/1 January 1943 against Düsseldorf, with two Mosquitos leading a force of eight Lancasters. Only one of the Oboes worked but that was enough for the following heavies to bomb on and hit a number of industrial buildings. Another mission by three Mosquitos attacked the German night fighter control room at Florennes airfield in Belgium, but there was complete cloud cover and the results were not known. It was clear by this point, after less than six months, that the PFF concept was a great advance. Picked crews from the bomber groups were allowed to transfer and the PFF soon expanded into a completely new Group—designated No 8 Group (PFF)—in January 1943. In April 1943 the group's strength was increased by two squadrons, with No 405 (RCAF) Squadron, flying Halifaxes, and No 97 Squadron, flying Lancasters. In June the Pathfinders gained two more squadrons—No 105 and 139 Squadrons—both of which were flying Mosquitos from RAF Marham. Later in the month Pathfinder HQ moved from RAF Wyton to Castle Hill House in Huntingdon. When new aircraft such as the de Havilland Mosquito became available, the PFF got the first examples and then equipped them with ever more sophisticated electronic equipment, such as Oboe, the radio navigation and bombing aid. By January the pace of Bomber Command missions had dramatically increased, with major raids being carried out almost every night. On 11/12 February 1943 against Wilhelmshaven, the PFF used their H2S radar for the first time, dropping parachute flares above the heavy cloud cover in a technique known as ‘sky marking’. The follow up force observed an incredible event, a huge explosion seen through the complete cloud cover that lingered for 10 minutes. It was later learned this was the explosion of the naval ammunition depot at Mariensiel, which destroyed Mission size continued to grow throughout, and although many missions continued to mark the wrong targets or fail for other reasons the damage caused continued to increase. On one particularly successful raid against Essen on 5/6 March 1943 160 acres of land were destroyed, with 53 separate buildings within the Krupp factories hit by bombs.

Бас бомбалаушы

1943 жылдың 20-21 маусым түнінде 60 «Ланкастер» (көбінесе 5-ші топтан) Фридрихшафендегі «Цеппелин» зауыдына қарсы техниканың тағы бір өзгерісі сынақтан өтті, олар радар жасап жатыр деген сенімде болды. Бұл рейдте «Ланкастерлердің» бірі жаңа жоғары жиілікті радио жабдығымен жабдықталды, ол шабуылға қатысқан басқа бомбалаушылармен байланыс орнатуға мүмкіндік берді. Ілескен күштерге бірнеше топтар кірді, оның ішінде PFF ұшақтары да болды, олар «Бас бомбалаушы» деп аталған радио нұсқаулары бойынша нысананы белгіледі. Ұшақтардың тағы бір тобы жаңа әдісті сынады – белгілі бір жерден өткеннен кейін, осы жағдайда Констанц көлінің жағалауынан, белгілі бір уақытта бомбалау. Бұл үлкен жетістік деп есептелді, өйткені бомбалардың шамамен 10 пайызы зауытқа тиді. Осы әдістердің үйлесімі алғаш рет 1943 жылдың 17-18 тамызындағы түнде «Гидра» операциясы аясында Пенемендедегі неміс ракеталық зерттеулеріне қарсы ірі рейдте үлкен жетістікке жетті. 596 ұшақ «Бас бомбалаушының» басшылығымен нысана аумағының әртүрлі жерлеріне тасталған нысаналық индикаторларға бағытталды. Әртүрлі түсті индикаторларды тастап, ұшақтарды кезекпен шабуылға шақыру арқылы бүкіл аймақ қарқынды бомбаланды. No 5 тобының ұшақтары уақыт-кезеңдік әдісін қайта қолданды. Көптеген дереккөздерде бұл рейд V-2 эксперименттік бағдарламасын кем дегенде екі айға ықпал етіп, соңғы ракеталық шабуылдың масштабын азайтты деген пікір бар. V-2 тобы сынақ құрылғыларын жедел түрде басқа жерге көшіруге мәжбүр болды. «Бас бомбалаушы» ірі рейдтердің қалыпты құрамдас бөлігіне айналды. АҚШ Әскери-әуе күштері 8-ші Әуе күшінде күндізгі миссияларда H2X радарымен жабдықталған бомбалаушыларды «соқыр бомбалау» үшін ұқсас күшті пайдаланды, сонымен қатар Pathfinder, PFF және бас бомбалаушы терминдерін де қолданды.

Бомбалаушы командалық бәсекелестік

Топтардың АОК-лары "Патфайндер" күшіне деген ынтада әртүрлі болғанымен, оны көбінесе қолдады. AVM Родерик Карр (4-ші топ) оның құрылуына қарсы болды, бірақ Беннетті (10-шы эскадрилья оның тобында болды) осы жұмысқа лайықты адам деп танып, "Галифакс" ауыр бомбалаушыларының эскадрильясын берді. AVM Коритон одан да күшті қарсылас болды, бірақ жаңа "Avro Lancaster" эскадрильясын ұсынды. 8-ші және 5-ші топтар арасындағы бәсекелестік Беннет пен 5-ші топтың командирі сэр Ральф Кокрейн арасындағы бәсекелестіктен туды. 617-ші эскадрилья командирі Леонард Чешир арқылы Кокрейн дәлдікті төмен биіктікте белгілеуді жақтады және теорияны дәлелдеуге, сондай-ақ 8-ші топтың орындамайтын мақсаттар мен тәсілдерді 5-ші топқа сынауға рұқсат беру үшін лоббилеу жасады. Чешир мақсаттарды жылдам "Москито" бомбалаушысымен, кейіннен "Мустанг" истребителімен белгіледі. 617-ші эскадрилья автоматты тұрақтандырылатын бомбалау көмегін пайдаланып жоғары дәлдікке қол жеткізді; Аббевильдегі V қаруын іске қосу алаңында қажетті дәлдікке ие болды. 5-ші топ сонымен қатар түрлі тәсілдерді ойлап тапты, мысалы, жау ұшақтарынан қашу үшін "5-ші топтың спиралі" және "жылдам қондыру жүйесі".

Жарық түнгі соққы күші

Жеңіл түнгі шабуыл күштері (LNSF) – үлкен бомба жүктемесін тасымалдайтын, жылдам және ұзақ қашықтықтағы Mosquito бомбалаушысын Pathfinder Force қолданысының дамуы болды. 8-топтың құрамында Mosquito эскадрильяларының саны арттырылып, Германияға мазасыздық тудыру мақсатында шабуылдар жасалды. 1943 жылғы маусымда Pathfinder Force құрамындағы екі (Oboe жабдықталған) Mosquito эскадрильясына 139 эскадрилья қосылды, оны Беннетт неміс түнгі күшін негізгі күштен аудармақ болып, диверсиялық шабуылдарға пайдалануды жоспарлады. 1944 жылғы ақпан айында Дюссельдорфқа қарсы толығымен Mosquito бомбалаушыларымен жасалған шабуыл ұйымдастырылды. Ол 105 және 692 эскадрильяларының әдеттегі нысана белгілеуші ұшақтарынан тұрды, олардың әрқайсысы 4000 фунттық "куки" және 500 фунттық кешіктірілген әрекетті бомбалары бар қосымша ұшақтармен жабдықталған. Харристің қолдауымен Беннетт LNSF-ті кеңейту үшін тағы Mosquito эскадрильяларын құрды, осымен оның құрамында тоғыз бомбалаушы эскадрильясы, Oboe жабдықталған нысана белгілеушілер және 8-топтың метеорологиялық Mosquito ұшақтары болды. LNSF 27 239 шабуылға қатысты, олардың ең табысты айы 1945 жылғы наурыз болды, онда 3000-ға жуық шабуыл жасалды. LNSF операциялар кезінде немесе "жөндеуге келмейтіндей зақымдалған" 200-ден аспайтын ұшақтарды жоғалтты. Pathfinder Force барлығы 50 490 шабуыл жасады, 3440 нысанаға қарсы ұшты және кем дегенде 3727 адамы операция кезінде қаза тапты.

Тактикасы

Pathfinder ұшақтарының негізгі күш бомбалаушыларына арақатынасы нысананың қиындығы мен орналасқан жеріне қарай өзгеріп отыруы мүмкін; көбінесе 1:15 болса, кейде 1:3-ке дейін төмендеуі де мүмкін еді. 1944 жылдың басына қарай Бомбалаушылар бас қолбасшылығының көп бөлігі ПФФ көрсеткіштерінен 3 миль радиуста бомба тастады, бұл 1942 жылдан бері дәлдіктің айтарлықтай жақсаруы болды. Рейдтің сәттілігі немесе сәтсіздігі енді көбінесе Жол көрсетушілердің нысананы белгілеуіне және одан әрі түзету белгілеудің табысты болуына байланысты еді.

Жеке тапсырмалар

PFF экипаждары 1943 жылдан бастап соғыс аяқталғанға дейін бомбалау науқаны кезінде үнемі өзгертіліп, тактикалық тұрғыдан дамытылатын, күрделене түсетін және күрделі жұмыстармен жүктелді. Кейбір әдеттегі міндеттер: "Finders" ("Іздейтіндер"); бұл 8-ші топтың ұшақтары бомбалау маршрутындағы маңызды нүктелерде навигацияға көмектесу және бомбалаушылардың колоннасын біріктіріп ұстау үшін, содан кейін шамамен нысана аймағына жарық шашу таяқшаларын тастаумен айналысты. Егер жағдай бұлтты болса, олар H2S навигациялық радары арқылы "көрсетілмей" тасталды. "Illuminators" ("Жарықтандырушылар") – негізгі күш алдында ұшып, "Іздейтіндер" жарықтандырған белгіленген "мақсат нүктесіне" маркерлер немесе нысана индикаторларын (TI) тастайтын PFF ұшақтары. Бұлтты жағдайда да H2S навигациялық радары қолданылды. Бұл TI-лер неміс қорғанысының шалақ оттарын жағуын болдырмау үшін әртүрлі және өзгермелі түстермен жану үшін жасалған. Әртүрлі TI-лер "Pink Pansies" ("Жасыл гүлдер"), "Red Spots" ("Қызыл дақтар") және "Smoke Puffs" ("Түтін бұлттары") деп аталды. Нысана "Oboe" бомбалау көмегінің қашықтығында болса, "Illuminators" құрамына "Oboe" жабдығымен жабдықталған Mosquitoes кіруі мүмкін. "Markers" ("Белгілеушілер") негізгі күш келгенге дейін TI-лерге жанғыш бомбалар тастады. "Backers Up" ("Қолдаушылар") немесе "Supporters" ("Көмекшілер") деп аталатын қосымша "Markers" негізгі бомбалаушылар колоннасындағы белгілі бір нүктелерде таратылды, қажет болған жағдайда бастапқы TI-лерді қайта белгілеу немесе нығайту үшін. Соғыс барысында "Master Bomber" ("Бас бомбалаушы") рөлі енгізілді. Бұл идеяны Гай Гибсон Dam Busters шабуылында қолданған. Беннетт рейдтерге жетекшілік етуді қалады, бірақ Харрис оны жоғалту қаупіне дайын болмағандықтан операциялық ұшуға рұқсат берілмеді. Тағайындалған Pathfinder (әдетте тәжірибелі аға офицер) нысананы айналып, Pathfinder және негізгі күш ұшақтарына радиоарна арқылы нұсқаулар беріп, нысананы түзету және шабуылды жалпы координациялау үшін ұшты. 1944 жылдың қыркүйегінде Гибсон Германияға шабуыл жасаған кезде "бас бомбалаушы" ретінде қызмет еткеннен кейін Mosquito ұшағымен қаза тапты.