Леднице, Чехия: ЮНЕСКО мұрасы, табиғи ландшафт, саяхат. 2300 тұрғыны бар шағын муниципалитет, Оңтүстік Моравия аймағында орналасқан. Бржецлав пен Брно қалаларына жақын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Леднице (Ейсгруб) – Чехияның Оңтүстік Моравия облысы Бржецлав ауданындағы муниципалитет және ауыл. Халық саны шамамен 2300 адамды құрайды. Леднице – Вальтице мәдени ландшафтының бөлігі ретінде әйгілі, бұл ЮНЕСКО-ның Бүкіләлемдік мұра тізіміне енген объекті.
Lednice (; Eisgrub) is a municipality and village in Břeclav District in the South Moravian Region of the Czech Republic. It has about 2,300 inhabitants. It is known as part of Lednice–Valtice Cultural Landscape, a UNESCO World Heritage Site.
Әкімшілік бөлімдер
Нейдек ауылы Ледницаның әкімшілік құрамына кіреді.
The village of Nejdek is an administrative part of Lednice.
География
Ледница Бреклавтан солтүстік-батысқа және Брнодан оңтүстікке қарай орналасқан. Ол Төменгі Морава аңғарындағы жазық жерде жатыр. Тая өзені муниципалитет аумағының солтүстік бөлігі арқылы ағып өтеді. Тая өзенінің каналдары болып табылатын Стара-Дие және Замецкая-Дие де аумақ арқылы ағып өтеді. Мұнда бірнеше ірі балық шаруашылықтары бар. Олардың аумағы, жақын маңайымен бірге, Леднице балық шаруашылықтары ұлттық табиғи қорығы ретінде қорғалады.
Lednice is located about northwest of Břeclav and south of Brno. It lies in a flat landscape in the Lower Morava Valley. The Thaya River flows through the northern part of the municipal territory. Stará Dyje and Zámecká Dyje, which are canals of the Thaya, also flow through the territory. There are several large fishponds. Their territory, together with the immediate surroundings, is protected as the Lednické rybníky National Nature Reserve.
Тарих
Ледница туралы алғашқы жазбаша айғақ 1222 жылы оның латынша атауы Изгруби ретінде, Сиротек әулетінің меншігі болып тіркелген. 13 ғасырдың ортасында ол Лихтенштейн үйіне өтті және оның тағдыры осы ақсүйек отбасының мүшелерімен тығыз байланысты болды.
The first written mention of Lednice is from 1222 under its Latin name Izgruobi, as a property of the Sirotek family. In the mid 13th century, it was passed into the hands of the House of Liechtenstein and its fortunes had been tied inseparably to the members of this noble family.
Экономика
Ледница Микулов шарап аймағында орналасқан және шарап өндіруімен әйгілі.
Lednice lies in the Mikulovská wine subregion and is known for its wine production.
Көлік
Ледница – тек сенбі және жексенбі күндері ғана жұмыс істейтін, қысқа Břeclav–Ледница темір жол желісінің соңғы стансасы.
Lednice is the terminus of the short Břeclav–Lednice railway line that operates only on weekends.
Көрікті жерлер
1996 жылы Леднице-Вальтице мәдени ландшафты ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне "Ағарту дәуірінде және одан кейін бір отбасының күтімімен дамыған жобаланған ландшафттың ерекше мысалы" ретінде енгізілді. Ледницеде сарай және елдегі екінші үлкен сарай паркі орналасқан. Леднице қамалы бастапқыда Ренессанс вилласы болған. 17 ғасырда ол билеуші Лихтенштейн князьдерінің жазғы резиденциясына айналды. Барокко стиліндегі үйді Жоханн Бернхард Фишер фон Эрлах, Доменико Мартинелли және Антон Йохан Оспель жобалап, жабдықтады, ол ауылдық сән-салтанатты ең жоғары деңгейде көрсетті. 1846-1858 жылдары Георг Вингельмюллердің жетекшілігімен неоготика стилінде кеңінен қайта жаңартылды.
In 1996, the Lednice–Valtice Cultural Landscape was inscribed on the UNESCO World Heritage List as "an exceptional example of the designed landscape that evolved in the Enlightenment and afterwards under the care of a single family." Lednice contains a palace and the second largest castle park in the country, which covers
The Lednice Castle was originally a Renaissance villa. In the 17th century it became a summer residence of the ruling Princes of Liechtenstein. The estate house, designed and furbished by baroque architects Johann Bernhard Fischer von Erlach, Domenico Martinelli, and Anton Johan Ospel, proclaimed rural luxury on the grandest scale. In 1846–1858, it was extensively rebuilt in the neo Gothic style under the supervision of Georg Wingelmüller.