Кіріспе

XIX ғасырдағы Цинциннати мен Толедо арасындағы жасалма су жолы, Огайо штаты, АҚШ. Майами және Эри каналы – Цинциннатиден Толедоға дейін созылған, Огайо өзені мен Эри көлі арасындағы су жолын құраған 274 миль (441 км) ұзындықтағы канал. Канал құрылысы 1825 жылы басталды және 1845 жылы аяқталды, бұл мемлекеттік бюджетке 8 миллион долларға түсті (1845 жылғы 8,0 доллар қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең). Өзінің даму шыңында канал 19 су құбыры, үш күзет шлюзі, 103 канал шлюзі, көптеген қоректендіруші каналдар және бірнеше жасалма су қоймаларын қамтыды. Канал Эри көлінен 395 фут (120 м) және Огайо өзенінен 513 фут (156 м) биікке көтеріліп, Лорами Саммиті деп аталатын топографиялық нүктеге жетті, ол Нью-Бремен, Огайодан Локингтонға дейін, Пикваның солтүстігінде, Огайоға дейін 19 миль (31 км) созылды. 80 футқа дейін ұзын кемелер каналдың жағасында дайындалған сүйрейтін жолмен өтетін есектің, жылқының немесе өкіңнің күшімен сағатына 4-5 шақырым жылдамдықпен сүйреліп жүрді. 1850 жылдары аймақта салына бастаған теміржолдардың бәсекелесі болғандықтан, 19 ғасырдың соңында каналдың коммерциялық қолданысы біртіндеп төмендеді. 1913 жылы Огайодағы тарихи су тасқынынан кейін коммерциялық мақсатта пайдалану тоқтатылды. Бүгінгі күні каналдың, оның сүйрейтін жолы мен шлюздерінің тек шағын бөлігі ғана сақталған.

Тарих

Огайо 1803 жылы штатқа айналғанда, штат ішінде және оған келу жолдары қиын болды; қоныс аударушылар көбінесе өздері мен тауарларын өзендер мен Эри көлі арқылы тасыды, себебі көптеген жолдар нашар жағдайда болды. Сонымен қатар, Огайо географиялық тұрғыдан Аппалачи тауларының кедергісімен Шығыс жағалаудан бөлініп жатты. Бұл алғашқы тұрғындар үшін өмірді қиындатты, өйткені Атлант мұхитының жағалауы мен Еуропадан тауар алу қиын болды және көліктік шығындарға байланысты көбінесе өте қымбатқа түсті. Осы себептерге байланысты Огайодағы кәсіпкерлер мен фермерлер өз өнімдерін штаттан тыс нарықтарға сатуда да қиындықтарға тап болды. Кейбір кәсіпкерлер Огайодан Огайо өзені арқылы Нью-Орлеанға жүк тасымалдауды бастады, кемелер мен қалақайықтарды пайдаланды, бірақ сапар ұзақ және қымбат болды. Тіпті бу кемелері келгеннен кейін де, кемелерді өзеннің ағысына қарсы қайтару қиын болды. Жоғары тасымалдау құны сауда мен халықтың өсуін күрт шектеді, әсіресе Эри көлі немесе Огайо өзені сияқты табиғи су жолдарынан алыс аймақтарда, олар штаттың солтүстік және оңтүстік шекарасын құрады. Осы кедергілерді жеңу үшін Джордж Вашингтон және басқа да бірнеше саясаткерлер сияқты көптеген адамдар елдің көптеген су жолдарын байланыстыратын ұлттық канал жүйесін құруды ерте қолдады. 1807 жылы Огайо штатының сенаторы Томас Уортингтон (кейін штат губернаторы болды) Қазыналық департаменттен Огайодағы жолдарды жақсарту және каналдар салу үшін қаражат сұрады, бірақ үлкен жетістікке жете алмады. Огайоның Өкілдер палатасы мен Сенаты екі онжылдық бойы канал құрылысына рұқсат беретін заңды қабылдау үшін жұмыс істеді, соның нәтижесінде 1825 жылдың 4 ақпанында Огайо канал жүйесінің құрылысын бекітетін заң қабылданды. Канал құрылысы негізінен штаттың қаражаты есебінен жүзеге асырылды, каналдар салынатын жерлерге жақын жерді сатудан түскен қаражат пайдаланылды. Штат үкіметі екі каналды жоспарлап, салдырды: Цинциннатиден Толедоға дейін созылған Майами және Эри каналы, Огайо өзенін және Эри көлін байланыстырды; және Огайо және Эри каналы, басқа көл порты Кливлендті Огайо өзеніндегі Портсмутпен байланыстырды. Бұл жүйе Огайоның ішкі аймақтарына Нью-Йорк қаласындағы маңызды Атлант мұхиты портына дейін жететін жаңа тасымалдау жолдарын ұсынды, өйткені саудагерлер Эри көлі, Эри каналы және Гудзон өзені арқылы Нью-Йоркке тауар жібере алды.

Құрылыс

Огайо толыққанды жазық емес болғандықтан, каналдағы шлюздер жүйесі баспалдақ сияқты жобаланған, осылайша қайықтар биіктік айырмашылығын еңсеруге мүмкіндік алды. Каналға су беру үшін Шелби округындағы Гранд-Лейк-Сент-Мэрис және Лорами көлі сияқты жасанды су қоймалары, сондай-ақ бірнеше қоректендіру каналдары салынды. Логан округындағы Индиан көлі Сидней қоректендіру каналына судың тұрақты ағынын қамтамасыз ету үшін кеңейтілді. Негізгі каналдан тармақталатын қосымша каналдар да салынды. Уоррен округы каналы – Миддлтаун қаласындағы Майами және Эри каналынан Либан қаласына дейін салынған тармақ канал. Бұл тармақ 1840 жылы ашылды, бірақ 15 жылдан кем уақыт жұмыс істеп, кейін тоқтатылды. Ықшам тармақ – Сидней немесе Порт-Джефферсон қоректендіру каналы Майами аңғары арқылы Локингтондан Сиднейге дейін, Порт-Джефферсоннан жоғары орналасқан бөгетке дейін созылды. Төменде каналдың өлшемдерінің стандарттары келтірілген, бірақ олар штаттың әртүрлі аймақтарында өзгеше болуы мүмкін. Су тереңдігі – 4 фут (1 метр). Су деңгейіндегі ені – 40 фут (12 метр). Сыртқы беткейлерге қоса, сүйреу жолының ені – 10 фут (3 метр). Барлық беткейлердің көлденеңі 4.5 фут (1 метр) қатынасында 4 фут (1 метр) тік бұрышпен орналасқан. Канал 90 футқа (27 метр) дейін ұзындығы және 14 футқа (4 метр) дейін ені бар қайықтарды қабылдай алатын. 1920-1925 жылдар аралығында алты миллион доллар каналдың төсенішін Цинциннати қаласындағы метро құрылысына пайдаланды. Ақша жетіспегендіктен Цинциннати метрополитені аяқталмай қалды, ал беті кейіннен Central Parkway болып жабылды. Орталық және солтүстік аймақтарда каналдың үлкен бөлігі I 75, АҚШ 24-ші және 25-ші мемлекеттік тас жолдарының құрылысы үшін толтырылып, жойылды. Жолдың шағын бөліктері демалыс және жергілікті қатынас үшін велосипед жолдарына айналдырылды.

Мұра

Қалалық құрылыс каналдың көп бөлігін жойғанмен, кейбір шлюздер мен су жолының бөліктері сақталған. Бастапқы шлюздердің бірі (#17) Дейтон қаласындағы Каррилон тарихи паркінде орналасқан. Типп қаласында Мейн-стрит (Мемлекеттік трасса 571) жанында қалпына келтірілмеген, бірақ толық сақталған шлюз (#15) бар. Excello шлюздерінің қалдықтары Лемон қалашығындағы 73-ші мемлекеттік трасса мен Оңтүстік Гамильтон-Миддлтаун жолының қиылысынан жақын жердегі Батлер округі Excello Locks паркінде орналасқан. Ұлы Майами өзенінің үстіндегі Ескі Тоғыз мильдік акведуктың батыс тірегі әлі де Вандалияның (Монтгомери округі) шығысында Тайлорсвилл бөгетінен шамамен 400 фут (122 м) жоғарыда тұр. Бұл тірек Типп қаласына дейін кемінде 5 миль (8 км) солтүстікке созылатын канал сегментін аяқтайды. Бұл сегментке тасталған Вандалия су тазарту станциясының жанында (әрі "Тадмор станциясы" деп те аталады) және Типп қаласына қарай Канал Роуд бойымен ортасында орналасқан қираған шлюз (#16, "Пикайун") кіреді. Каналдың оңтүстік бөлігіндегі құрғатылған бөлігі Сент-Бернардта, Огайо штатының Лудлоу паркінде орналасқан, онда канал төсегі әлі көрінеді. Канал Дельфос пен Сент-Мэрис, Огайо арасындағы ауылдық аймақта суда (және каноэ немесе каякпен жүзуге жарамды) сақталған. Сент-Мэрис қаласынан оңтүстікке қарай, көптеген жерлерде канал шалшық арыққа айналған, бірақ кейбір қираған шлюздер сақталған. 66-шы мемлекеттік трасса бойында солтүстіктен оңтүстікке қарай, бастапқы каналдың бөліктері Спенсервиллдегі Deep Cut-тегі шағын тарихи паркте, Екінші шлюзде (көбінесе тарихи кірпіш ғимараттардан тұратын шағын елді мекен), Нью-Бремен, Минстер, Форт-Лорами және Пиква қалаларында көрінеді. Майами және Эри каналының терең кесігі 1964 жылы Спенсервилл маңында АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. Пиква тарихи аймағында канал қайығының көшірмесі және басқа да осыған қатысты заттар бар. Антони Уэйн жолы (АҚШ 24 және 25 мемлекеттік трассаларының бөлігі), Толедо және оның айналасында, бастапқыда Канал бульвары деп аталған, каналдың бойында салынған, ал дәліз бойында каналдың әртүрлі жәдігерлері сақталған.