Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Линдсей Уайт (17 маусым 1900 – 26 шілде 1973) – американдық журналист, шетелдік тілші және жазушы. 1944 жылы ол әкесі Уильям Аллен Уайттан кейін «Эмпория Газетта» газетінің редакторы және баспагері болды. Уайттың ең белгілі кітаптарының қатарында «Олардың құрбандығы» (1942) және «Жоғалған шекаралар» (1948) кітаптары бар, соңғысы 1949 жылы «Жоғалған шекаралар» фильміне негіз болды.
American politician
William Lindsay White (June 17, 1900 – July 26, 1973) was an American journalist, foreign correspondent, and writer. He succeeded his father, William Allen White, as editor and publisher of the Emporia Gazette in 1944. Among White's most noteworthy books are They Were Expendable (1942) and Lost Boundaries (1948), which was adapted into the film Lost Boundaries in 1949.
Ерте өмір
Уильям Линдсей Уайт – Уильям Аллен мен Салли Уайттың жалғыз ұлы болды. Ол 1900 жылдың 17 маусымында Канзас штатының Эмпория қаласында дүниеге келді. Оның Мэри есімді кіші қарындасы болған, ол 1921 жылдың мамыр айында 16 жасында атқа міну кезінде болған апатта қаза тапты. Уайт Эмпорияда өсті және жасөспірім шағында «Gazette» газетінде тілші болып жұмыс істеді. Ол жақын жердегі Канзас университетінде оқыды, содан кейін 1924 жылы Гарвард колледжіне ауысып, бітірді. Гарвардта оқып жүргенде «Hasty Pudding Club» клубының театрлық шараларына қатысып, ұйымның 1924 жылғы қойылымының кітабы мен әндерін бірлесіп жазды. Ұлы Уайт жалғыз аман қалған баласын журналистика саласына дайындады, ұлының «Эмпория Gazette» газетінің редакторы болатынына үміттенді. Ол 18 жасар ұлын Францияға алып барып, Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған Версаль келісіміне куә болды. Уильям Аллен Уайт ұлын Эмпорияға қайта оралуға көндірді. 1944 жылы әкесі қайтыс болғаннан аз уақыт бұрын, Уайт 1952 жылы Дуайт Д. Эйзенхауэрдің президенттікке кандидат болуына қолдау көрсетті және досы Ричард Никсонның президенттік науқанына көмектесті. Боб Доул алғаш рет АҚШ Сенатына үміткер болғанда, Уайт «Broadview» қонақ үйінде кешкі ас ұйымдастырып, Шығыс Канзас штатының республикалық партиясының жетекшілерінің көп бөлігін шақырды. Бұл кеш Доулдың алғашқы сайлау кампаниясының сәтті болуына ықпал етті. Ол өзінің мансабында 14 кітап жазды, 1938 жылы «What People Said» (1938) кітабымен бастады, онда Канзас штатының облигациялық дауы туралы мәліметтер келтірілген. 1944 жылы «New York Times» газеті оның алғашқы үш кітабын бестселлерлер деп сипаттады: «They Were Expendable», «Queens Die Proudly» және «Journey for Margaret». Олардың барлығы оның соғыс тілшісі ретінде алған тәжірибесіне негізделген. 1951 жылы ол Ресейден қашқан адамдарға көмек көрсету үшін құрылған «Америкалық КСРО халықтарының бостандығы жөніндегі комитетіне» мүше болды.
William Lindsay White was the only son of William Allen and Sallie White, born in Emporia, Kansas on June 17, 1900. He had a younger sister, Mary, who was killed in a horse riding accident at the age of 16 in May 1921. White grew up in Emporia, and worked as a teenager as a reporter for the Gazette. He attended the nearby University of Kansas, and then transferred to and graduated from Harvard College in 1924. He participated in the theatrical activities of the Hasty Pudding Club while at Harvard, co authoring the book and lyrics of the organization's 1924 show. The elder White groomed his only surviving child for work in journalism, hoping for his son to succeed him as editor of the Emporia Gazette. He took his 18 year old son to France to witness the signing of the Treaty of Versailles ending World War I. William Allen White eventually persuaded his son to return to Emporia. Shortly before his father's death in 1944, White also drummed up support for Dwight D. Eisenhower's run for the Presidency in 1952 and supported his friend Richard Nixon's presidential campaign. When Bob Dole first ran for the United States Senate, White threw a dinner party at the Broadview Hotel and invited most of the Eastern Kansas Republican leaders. The dinner was pivotal to the success of Dole's first campaign. He wrote 14 books during the course of his career, beginning in 1938 with What People Said (1938), which examined the Kansas bond scandal. In 1944, the New York Times described three of his earliest titles as best sellers: They Were Expendable, Queens Die Proudly, and Journey for Margaret. All were based on his experience as a war correspondent. He became an officer of a group formed to aid Russian refugees in 1951, the American Committee for Freedom for the Peoples of the U. S. S. R.
Жеке өмір
Уайттың әйелі Кэтрин Канзас штатының Каукер-Сити қаласында дүниеге келген және үйленер алдында Time журналының редакциялық бөлімінде жұмыс істеген. Олар 1931 жылдың 29 сәуірінде Нью-Йорктегі Бесінші авенюдегі Сент-Томас шіркеуінде неке қиып, отбасын құрды. Ерлі-зайыптылар Эмпорияда тұратын, ал Нью-Йорктегі қоңыр тас үйінде жылдың жартысын өткізді. Уайт 1973 жылы Эмпориядағы Ньюман Мемориал округтік ауруханасында рактан қайтыс болды. Одан соң оның жесірі мен қызы сақталды. Ол қайтыс болғанға дейін Эмпория қалалық комиссиясы 1940 жылғы Азаматтық үйді оның құрметіне қайта атады.
White's wife Kathrine was born in Cawker City, Kansas, and worked on the editorial staff at Time magazine before her marriage. The couple wed on April 29, 1931, in St. Thomas Church on Fifth Avenue in New York City. The couple maintained a residence in Emporia, and a brownstone in New York City in which they lived for half the year. White died of cancer in 1973 in Newman Memorial County Hospital in Emporia. His widow and a daughter survived him. Just before his death, the Emporia city commission renamed the 1940 Civic Auditorium in his honor.
Мұра
Уайт қайтыс болғаннан кейін, оның құрметіне Емпория қаласында көбірек ағаш отырғызу мақсатында мемориалдық қор құрылды. Ғасырдың басына қарай осы қордан қаражат бөлініп, 300-ден астам ағаш отырғызылды. Емпориядағы Алтыншы авеню мен Мерчант көшесінде орналасқан Уайт ескеретік паркінде оның қоладан жасалған бюсті мен жазған жазуларының үлгісі де сақталған.
After White's death, a memorial fund was established in his name to plant more trees in Emporia. By the turn of the century, more than 300 trees had been planted with money from this fund. There is also a bronze bust and a sample of his writing in White Memorial Park at Sixth Avenue and Merchant Street in Emporia.