Клод Луи Навье: француздық инженер, физик, үздіксіз механика сарапшысы. Навье-Стокстің теңдеулерімен танымал. Биографиясы, білімі мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз инженері және физигі (1785–1836)
French engineer and physicist (1785–1836)
Клод Луи Навье (туған кезде Клод Луи Мари Анри Навье; klod lwi maʁi ɑ̃ʁi navje; 10 ақпан 1785 – 21 тамыз 1836) – француз инженер-механигі, француз үкіметімен байланысты болған және континуум механикасы саласында маманданған физик. Навье-Стокстің теңдеулері оның және Джордж Габриэль Стокстің есімімен аталады.
Claude Louis Navier (born Claude Louis Marie Henri Navier; klod lwi maʁi ɑ̃ʁi navje; 10 February 1785 – 21 August 1836) was a French mechanical engineer, affiliated with the French government, and a physicist who specialized in continuum mechanics. The Navier–Stokes equations refer eponymously to him, with George Gabriel Stokes.
Өмірбаян
1793 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, Навьедің анасы оның білімін оның ағасы Эмиланд Готиге, Көпірлер мен жолдар корпусының инженеріне тапсырды. 1802 жылы Навье Политехникалық мектепке түсті, ал 1804 жылы Ұлттық Көпірлер және жолдар мектебінде оқуын жалғастырып, 1806 жылы бітірді. Соңында ол ағасының орнын басып, Көпірлер мен жолдар корпусында бас инспектор болды. Ол Сена департаментіндегі Шоизи, Асньер және Аргентейль қалаларында көпірлер салуға жетекшілік етті және Париждегі Иль-де-ла-Сите аралына жаяу көпірін салды. 1824 жылы жасаған Инвалидтер көпірінің жобасы есептеулерінен асып түсетін қауіпсіздік маржасын қамтамасыз етпеді, көпірдің жарылуынан кейін оны бөлшектеуге тура келді, бұл Навьедің көпір салушы репутациясын құлатты. Оны математикаға тым көп сенегені үшін үкімет комиссиясы кінәлады. 1824 жылы Навье француз Ғылым академиясына қабылданды. 1830 жылы ол Ұлттық Көпірлер және жолдар мектебінде профессорлық қызметке кірісті, ал келесі жылы қуғынға ұшыраған Огюстен Луи Кошидің орнын басып, Политехникалық мектепте математика және механика профессоры болды.
After the death of his father in 1793, Navier's mother left his education in the hands of his uncle Émiland Gauthey, an engineer with the Corps of Bridges and Roads (Corps des Ponts et Chaussées). In 1802, Navier enrolled at the École polytechnique, and in 1804 continued his studies at the École Nationale des Ponts et Chaussées, from which he graduated in 1806. He eventually succeeded his uncle as Inspecteur general at the Corps des Ponts et Chaussées. He directed the construction of bridges at Choisy, Asnières and Argenteuil in the Department of the Seine, and built a footbridge to the Île de la Cité in Paris. His 1824 design for the Pont des Invalides failed to leave a safety margin on top of his calculations, and after cracking the bridge had to be dismantled, destroying Navier's bridge building reputation. He was chastised by a government committee for relying too much on mathematics. In 1824, Navier was admitted into the French Academy of Science. In 1830, he took up a professorship at the École Nationale des Ponts et Chaussées, and in the following year succeeded the exiled Augustin Louis Cauchy as professor of calculus and mechanics at the École polytechnique.
Үлестер
Навье серпімділік теориясын математикалық тұрғыдан қолдануға ыңғайлы формада жасап, оны құрылыс саласында алғаш рет жеткілікті дәлдікпен қолдануға мүмкіндік берді (1821). 1819 жылы ол механикалық кернеудің нөлдік сызығын анықтап, Галилео Галилейдің бұрыс нәтижелерін түзеді, ал 1826 жылы ол серпімділік модулін материалдың қасиеті ретінде, ауданының екінші моментіне тәуелсіз деп белгіледі. Сондықтан Навье қазіргі заманғы құрылымдық талдаудың негізін қалаушысы деп есептеледі. Дегенмен, оның ең маңызды үлесі – сұйықтар механикасының орталық бөлігі болып табылатын Навье-Стокстің теңдеулері (1822) болып табылады. Оның аты Эйфель мұнарасына жазылған 72 ғалымның қатарында.
Navier formulated the general theory of elasticity in a mathematically usable form (1821), making it available to the field of construction with sufficient accuracy for the first time. In 1819 he succeeded in determining the zero line of mechanical stress, finally correcting Galileo Galilei's incorrect results, and in 1826 he established the elastic modulus as a property of materials independent of the second moment of area. Navier is therefore often considered to be the founder of modern structural analysis. His major contribution, however, remains the Navier–Stokes equations (1822), central to fluid mechanics. His name is one of the 72 names inscribed on the Eiffel Tower.