Америкалық танк тізбектік амфибиялық қондыру машинасы

Кіріспе

Америкалық тректік амфибиялық қондыру машинасы

Ассилттік амфибиялық көлік (AAV) — ресми тағайындамасы AAVP 7A1 (бұрынғы атауы Landing Vehicle, Tracked, Personnel 7, қысқартылған түрі LVTP 7) — U.S. Combat Systems (бұрынғы United Defense, FMC Corporation компаниясының бұрынғы бөлімшесі) өндірген толық тректік амфибиялық қондыру машинасы. AAV P7/A1 – АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің қазіргі десанттық көлігі. Ол АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің десанттық батальондарымен десант күшінің құрлықтағы шабуыл тобын және олардың жабдықтарын десант кемесінен бірден ішкі мақсаттарға жеткізу үшін, сондай-ақ механикаландырылған операцияларды жүргізу және жағадағы шайқасқа қолдау көрсету үшін қолданылады. Оны басқа да әскерлер де пайдаланады. Теңізшілер оны бастапқы атауынан қысқартылған "амтрак" деп атайды, яғни "амфибиялық трактор". 2018 жылдың маусым айында Теңіз жаяу әскерлері BAE Systems/Iveco компаниясының дөңгелекті SuperAV көлігін Амфибиялық шайқас машинасы (ACV) бағдарламасы бойынша таңдап алғанын хабарлады, ол AAV-ді толықтырып, кейіннен алмастырады.

Даму

АҚШ Теңіз жаяу әскерлері корпусы LVTP 5-ті ауыстыруға қызығушылық танытты, себебі оның қашықтығы шектеулі, судағы жылдамдығы төмен және ескірген платформаны күтіп ұстау қиын болды. 1964 жылы Теңіз жаяу әскерлері корпусы талаптарын қанағаттандыру үшін ұсыныстар сұрады. Теңіз жаяу әскерлері FMC ұсынған нұсқаны таңдады. FMC 1967 жылғы қазан айында LVTPX12 деп белгіленген 15 прототиптің біріншісін тапсырды. Теңіз жаяу әскерлері корпусының сынақтары 1969 жылғы қыркүйекте аяқталды. 1970 жылғы маусымда Теңіз жаяу әскерлері корпусы FMC компаниясына 942 дана көлік құралын өндіруге 78,5 миллион долларлық келісімшарт берді. LVTP 7 алғаш рет 1972 жылы пайдалануға енгізілді. 1982 жылы FMC LVTP 7 қызмет мерзімін ұзарту бағдарламасын (SLEP) жүргізуге келісімшарт жасады, ол LVT 7 көліктерін жақсартылған AAV 7A1 көлігіне түрлендірді, жақсартылған қозғалтқыш, беріліс және қару-жарақ жүйесін қосып, көліктің жалпы техникалық қызмет көрсетуін жақсартты. Cummins VT400 дизельді қозғалтқышы GM 8V53T-ні алмастырды, ал қуаты FMC-нің HS 400 3A1 берілісі арқылы берілді. Қару станциясының гидравликалық көтерілуі мен бұрылуы электр моторларымен ауыстырылды, бұл гидравликалық сұйықтықтан туындаған өрт қаупін жойды. Сонымен қатар, аспа және серпімді амортизаторлар күшейтілді. Отын бакі қауіпсіздігі арттырылды және отынды жағатын түтін генератор жүйесі қосылды. Қару-жарақ станциясының айналасына сегіз түтін граната тартқышы орнатылды. Фаралардың бұрынғы дөңгелек пішінінің орнына шаршы ойысқа орналастырылды. Жүргізушіге жақсартылған приборлар панелі және түнгі көру құрылғысы берілді, сондай-ақ жаңа желдету жүйесі орнатылды. Бұл жаңартылған көліктер бастапқыда LVT 7A1 деп аталды, бірақ 1984 жылы Теңіз жаяу әскерлері корпусы LVTP 7A1 атауын AAV 7A1-ге өзгертті. 1987 жылдан бастап тағы бір жақсарту енгізілді, ол Cadillac Gage қару станциясы немесе Up Gunned Weapon Station (UGWS) түрінде болды және .50 калибрлі (12,7 мм) M2HB пулеметімен және Mk 19 40 мм граната тартқышымен жарақталды. 1989 жылы AAV 7A1 үшін Enhanced Applique Armor Kits (EAAK) әзірленді және 1993 жылы орнатылды, ал жаңа броняның салмағының артуы су үстінде жұмыс істегенде алдыңғы жағына қосымша жақтау жиынтығын орнатуды талап етті. Шабуылдық-амфибиялық көліктің сенімділігін, қолжетімділігін және техникалық қызмет көрсетуін/стандартқа қайта құру (AAV RAM/RS) бағдарламасы 1997 жылы бекітілді. Бұл бағдарлама барлық AAV жүйелері мен компоненттерін қамтыды, мақсаты AAV-ті бастапқы көліктің техникалық сипаттамаларына қайтару және EFV пайдалануға енгенге дейін қанағаттанарлық дайындық деңгейін сақтау болды. Бағдарлама AAV қозғалтқышы мен аспасын АҚШ Армиясының M2 Брэдли ұрыс машинасының (BFV) компоненттерімен алмастырды, бұл компоненттер AAV үшін модификацияланды. Жерден арақашықтық қалпына келтірілді, ал ат күшінің тоннаға қатынасы бастапқы 17:1 көрсеткішіне дейін 13:1-ден артты. BFV компоненттерін енгізу және стандартқа қайта құру жұмыстары AAV-тің күтілетін қызмет мерзімі бойына техникалық қызмет көрсету шығындарын азайтуы күтілді, бұл мерзім 2013 жылға дейін созылуы тиіс болды. 2015 жылғы наурыз айында SAIC компаниясына AAV Survivability Upgrade (SU) жүргізуге келісімшарт берілді. Теңіз жаяу әскерлері корпусы мен SAIC өкілдері 2016 жылғы қаңтар айында AAV SU прототипін таныстырды, онда бұрышты EAAK-ты 49 озық жүзуге қабілетті керамикалық броня панелімен, жабысқақ сынықтарды ұстау қабатымен, бронямен қорғалған сыртқы отын бактерімен, минаға төзімді және шабуылдан қорғалған (MRAP) жарылыстан қорғалған алюминий бронямен және жарылысты азайтатын орындықтармен алмастыру сияқты жақсартулар енгізілді, сондай-ақ қуаттырақ қозғалтқыш, жаңа аспа жүйесі және жүзуге қабілеттілікті арттыру да қарастырылды. AAV SU бағдарламасы 392 дана көлікті жаңартуды көздеді, бұл шамамен 1000 даналық автопарктің ACV біртіндеп пайдалануға енгенге дейін 2035 жылға дейін қызмет етуін қамтамасыз етуі керек еді. Алайда, 2018 жылғы тамызда Теңіз жаяу әскерлері корпусы AAV жаңарту бағдарламасын тоқтатты, оның орнына ACV сатып алу көлемін арттыруды жөн көрді.

The U. S. Marine Corps became interested in replacing the LVTP 5 due to its limited range, slow water speed and the difficulty of maintaining the aging platform. In 1964, the Marine Corps solicited proposals to replace meet its requirement. The Marine Corps selected a proposal by FMC. FMC delivered the first of 15 prototypes, designated LVTPX12, in October 1967. Marine Corps testing concluded in September 1969. In June 1970, the Marine Corps awarded FMC a $78.5 million contract for the production of 942 vehicles. The LVTP 7 was first introduced in 1972. In 1982, FMC was contracted to conduct the LVTP 7 Service Life Extension Program (SLEP), which converted the LVT 7 vehicles to the improved AAV 7A1 vehicle by adding an improved engine, transmission, and weapons system and improving the overall maintainability of the vehicle. The Cummins VT400 diesel engine replaced the GM 8V53T, and this was driven through FMC's HS 400 3A1 transmission. The hydraulic traverse and elevation of the weapon station was replaced by electric motors, which eliminated the danger from hydraulic fluid fires. The suspension and shock absorbers were strengthened as well. The fuel tank was made safer, and a fuel burning smoke generator system was added. Eight smoke grenade launchers were also placed around the armament station. The headlight clusters were housed in a square recess instead of the earlier round type. The driver was provided with an improved instrument panel and a night vision device, and a new ventilation system was installed. These upgraded vehicles were originally called LVT 7A1, but the Marine Corps renamed the LVTP 7A1 to AAV 7A1 in 1984. Another improvement was added starting in 1987 in the form of a Cadillac Gage weapon station or Up Gunned Weapon Station (UGWS) which was armed with both a .50 cal (12.7 mm) M2HB machine gun and a Mk 19 40 mm grenade launcher. Enhanced Applique Armor Kits (EAAK) were developed for the AAV 7A1 in 1989 and fitted by 1993, and the added weight of the new armor necessitated the addition of a bow plane kit when operating afloat. The Assault Amphibious Vehicle Reliability, Availability, Maintainability/Rebuild to Standard (AAV RAM/RS) Program was approved in 1997. It encompassed all AAV systems and components to return the AAV to the original vehicle's performance specifications and ensure acceptable readiness until the EFV should become operational. The program replaced both the AAV engine and suspension with US Army M2 Bradley Fighting Vehicle (BFV) components modified for the AAV. Ground clearance returned to and the horsepower to ton ratio increased from 13 to 1 to its original 17 to 1. The introduction of the BFV components and the rebuild to standard effort was expected to reduce maintenance costs for the expected remaining life of the AAV through the year 2013. In March 2015, SAIC was awarded a contract to perform an AAV Survivability Upgrade (SU). Marine Corps and SAIC officials unveiled the AAV SU prototype in January 2016, with survivability enhancements including replacing the angled EAAK with 49 advanced buoyant ceramic armor panels, a bonded spall liner, armor protected external fuel tanks, an aluminum armor underbelly providing Mine Resistant Ambush Protected (MRAP) equivalent blast protection, and blast mitigating seats as well as a more powerful engine, new suspension system, and increased reserve buoyancy. The AAV SU program was intended to upgrade 392 out of the some 1,000 vehicle fleet to keep them operational through 2035 as the ACV gradually entered service. However, in August 2018 the Marine Corps terminated the AAV upgrade program, instead opting for increased procurement of the ACV.

Жауынгерлік тарихы

АҚШ-та салынған 20 LVTP 7 машинасы 1982 жылы Фолкленд аралдарына жасалған Аргентинаның шабуылы кезінде қолданылды. Соғыс аяқталуға дейін көпшілігі Аргентинаның құрлық бөлігіне қайтарылды. 1982 жылдан 1984 жылға дейін LVTP 7 машиналары Ливанның Бейрут қаласындағы көпұлтты бейбітшілік сақтау күштерінің құрамында АҚШ теңіз жаяу әскерімен бірге орналастырылды. Теңіз жаяу әскері қақтығыстарға көбірек тартылған сайын, бірнеше машиналар сынықтардан және шағын қарудан зардап шекті. 1983 жылдың 25 қазанында АҚШ-тың LVTP 7 машиналары «Жедел ашу» операциясының бөлігі ретінде Гренада аралына өте сәтті десант түсірді. Олар 1991 жылғы Персид шығанағы соғысында және «Үмітты қалпына келтіру» операциясында кеңінен қолданылды. 2003 жылы Иракқа басып кіргеннен кейін AAV 7A1 машиналары экипаж бен жолаушыларды қорғау жағынан M2 Брэдли сияқты басқа машиналармен салыстырғанда нашар қорғаныспен қамтамасыз еткені үшін сынға ілікті. Насирия шайқасында сегізі RPG, миномет, танк және артиллерия отына түсті. Кем дегенде бір машинасы достық A-10 Warthog ұшағының атысынан қирады. 2005 жылдың 3 тамызында Батыс Ирактағы Евфрат өзенінің аңғарындағы Хадита қаласында AAV машинасы жол жиегінде орналасқан бомбаға шағылысып, 14 АҚШ теңіз жаяу әскері мен олардың ирактық аудармашысы қаза тапты. 2010 жылғы Рио-де-Жанейро қауіпсіздік дағдарысы кезінде Бразилия теңіз жаяу әскерлері AAV 7A1 машиналарын Complexo da Penha және Complexo do Alemão фавелаларын басып алу операцияларын қолдау үшін пайдаланды, олардың көмегімен Қызыл команда қалдырған кедергілер алынып тасталды. 2020 жылдың 30 шілдесінде Сан-Клементе аралының жағалауындағы Тынық мұхитында оқу дайындығы кезінде AAV машинасы батып, сегіз АҚШ теңіз жаяу әскері мен бір АҚШ теңіз күштерінің теңізшісі қаза тапты. Осы оқиғаның нәтижесінде 2021 жылдың 15 желтоқсанында АҚШ теңіз жаяу әскері корпусы төтенше жағдайлар болмаса, теңіз операцияларында амфибиялық бронетранспортерлерін пайдалануға тыйым салынғанын жариялады.

Жою: Экспедициялық ұрыс көлігі

2003 жылдың соңында "Advanced Assault Amphibious Vehicle" атауынан қайта аталған Экспедициялық ұрыс машинасы (EFV) ескірген AAV-ты алмастыру мақсатында жасалды. Теңіз жаяу әскерінің толық құрамдағы мотоатқыштар тобын горизонттан тысқары жерге түсіруге қабілетті, AAV-қа қарағанда үш есе жылдам жүзіп, шамамен екі есе көп бронясы бар, сонымен қатар жоғары өрт қуатына ие болғандықтан, бұл машина Теңіз корпусының басымдыққа ие жердегі қару-жарақ жүйесін сатып алу жобасы болды. EFV-ті 2015 жылы қолдануға беру жоспарланған. Алайда, 2011 жылдың қаңтар айында АҚШ қорғаныс министрі Роберт Гейтс Экспедициялық ұрыс машинасы бағдарламасын тоқтату туралы шешім қабылдады. 2012 жылы USMC EFV жобасынан бас тартып, бағдарламаны тоқтатты.

Ауыстырылуы: Амфибиялық ұрыс көлігі

2018 жылдың маусым айында Теңіз жаяу әскері BAE Systems/Iveco компанияларының дөңгелекті SuperAV машинасының амфибиялық шайқас машинасы (ACV) бағдарламасы бойынша таңдалып алынғанын хабарлады, ол AAV-ді толықтырып, соңында алмастыратын болады.

Нұсқалар

LVTP 7: 1972 жылдан бастап енгізілген бастапқы серия. Бастапқыда M85 12,7 мм (.50cal) пулеметімен қаруланған. LVTP 7A1: 1982 жылы жаңартылған. 1984 жылдан бастап AAVP 7A1 деп қайта аталды. AAVP 7A1 (Жеке құрам): Бұл ең көп таралған AAV, себебі ол M2HB 12,7 мм (.50 калибрлі) ауыр пулеметімен және Mk19 40 мм автоматты граната тастағышымен жабдықталған мұнараны алып жүреді. Ол төрт экипаж радиостанциясын және AN/VIC 2 ішкі байланыс жүйесін алып жүреді. Ол 4 адамнан тұратын экипажбен қоса, 21 жауынгерлік дайындықтан өткен теңізшілерді тасымалдауға қабілетті: жүргізуші, экипаж бастығы/көлік құралының командирі, зеңбірекші және артқы экипаж мүшесі. AAVC 7A1 (Басқару): Бұл көлікте мұнара жоқ, көліктің жүк бөлігінің көп бөлігі байланыс жабдықтарымен толтырылған. Бұл нұсқада екі экипаж радиостанциясы бар, сонымен қатар VIC 2-ге қоса, екі VRC 92, VRC 89, PRC 103 UHF радиосы, MRC 83 HF радиосы және түрлі радиостанцияларды басқаруға арналған MSQ интернет жүйесі орнатылған. Бұл AAV экипажы 3 адамнан тұрады, сонымен қатар 5 радиооператор, 3 штаб қызметкері және 2 командирлік лауазымдағы офицер бар. Жақында C7 үлгісі Harris Falcon II класындағы радиостанцияларды пайдалану үшін жаңартылды, атап айтқанда VHF/UHF/SATCOM үшін PRC 117 және HF үшін PRC 150. AAVR 7A1 (Жөндеу): Бұл көлікте де мұнара жоқ. R7 "эвакуатор" деп есептеледі, себебі оның құрамында кран және дала жағдайында жөндеу жұмыстары үшін қажетті құралдар мен жабдықтар бар. Бұл үш үлгінің ең ауырсы, және суға салыстырғанда төмен тұрады. Экипажы үш адамнан тұрады, сонымен қатар жөндеушілер де бар. Көптеген P7 көліктері Mk 154 MCLC немесе минаны залалсыздандыру сызықтық зарядын тасымалдау үшін модификацияланды. MCLC жиынтығы мина өрісінен өтуге арналған жолды жасау үшін үш сызықтық жарылыс зарядын атуға мүмкіндік береді. MCLC 1991 жылғы Парсы шығанағы соғысында және 2003 жылғы Ирак азат ету операциясында қолданылды. 1970 жылдары АҚШ армиясы LVTP 7 көлігін жердегі жоғары энергиялы ұшаққа қарсы лазерлік қаруды сынау үшін Мобильді сынақ блогының (MTU) негізі ретінде пайдаланды. Редстоун армиялық арсеналында бірнеше рет сәтті сынақтан өткеннен кейін лазер НАСА-ға берілді. KAAV7A1: AAV 7A1 негізінде Samsung Techwin (қазір Hanwha Defense) және BAE Systems компанияларымен Оңтүстік Кореяда Samsung Techwin әзірлеген және өндірген KAAV7A1 екі амфибиялық көлік сериясы.

LVTP 7: Original series introduced from 1972. Originally armed with a M85 12.7 mm (.50cal) machine gun. LVTP 7A1: 1982 upgraded. Renamed to AAVP 7A1 from 1984. AAVP 7A1 (Personnel): This is the most common AAV, as it carries a turret equipped with an M2HB 12.7 mm (.50 caliber) heavy machine gun, and a Mk19 40 mm automatic grenade launcher. It carries four crew radios as well as the AN/VIC 2 intercom system. It is capable of carrying 21 combat equipped Marines in addition to the crew of 4: driver, crew chief/vehicle commander, gunner, and rear crewman. AAVC 7A1 (Command): This vehicle does not have a turret, and much of the cargo space of the vehicle is occupied by communications equipment. This version only has two crew radios, and in addition to the VIC 2, it also carries two VRC 92s, a VRC 89, a PRC 103 UHF radio, a MRC 83 HF radio and the MSQ internetworking system used to control the various radios. This AAV has a crew of 3, and additionally carries 5 radio operators, 3 staff members, and 2 commanding officers. Recently, the C7 has been upgraded to use Harris Falcon II class radios, specifically the PRC 117 for VHF/UHF/SATCOM, and the PRC 150 for HF. AAVR 7A1 (Recovery): This vehicle also does not have a turret. The R7 is considered the "wrecker", as it has a crane as well as most tools and equipment needed for field repairs. It is by far the heaviest of the three, and sits considerably lower in the water. Crew of three, plus the repairmen. Many P7s have been modified to carry the Mk 154 MCLC, or Mine Clearance Line Charge. The MCLC kit can fire three linear demolition charges to breach a lane through a minefield. MCLCs were used in the 1991 Persian Gulf War and again in Operation Iraqi Freedom in 2003. In the 1970s, the U. S. Army used an LVTP 7 as the basis for their Mobile Test Unit (MTU), a ground based high energy anti aircraft laser. After several successful test firings at Redstone Army Arsenal, the laser was reportedly transferred to NASA. KAAV7A1: KAAV7A1 amphibious vehicle series based on AAV 7A1 by Samsung Techwin (now Hanwha Defense) and BAE systems developed and manufactured in South Korea by Samsung Techwin.

Оқыту жүйелері

Теңіз зерттеулер кеңсесі (ONR), Виртуалды оқыту және орта (VIRTE) бағдарламасы аясында, сол кездегі LCDR Дилан Шморроу басшылығымен, AAV Turret Trainer деп аталатын прототиптік оқу жүйесін әзірледі. Жүйе, VIRTE виртуалды ортасын көрсететін проекцияланған экранға ату жүргізетін ISMT (ішкі симуляциялық ату оқу құралы) қаруларымен жабдықталған, пайдаланылмаған нақты мұнарадан тұрады. АҚШ Теңіз корпусы үшін барлығы 15 жүйе және Тайвань үшін бір жүйе өндірілді.