Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орест Огастус Браунсон (16 қыркүйек 1803 – 17 сәуір 1876) – американдық зиялы және қоғамдық қайраткер, уағызшы, еңбек ұйымдастырушысы, белгілі католик дініне кірген және жазушы. Браунсон публицист болды, оның мансабы Жаңа Англия трансценденталистерімен байланысынан басталып, кейіннен Рим католиктігіне өтуімен аяқталды.
Orestes Augustus Brownson (September 16, 1803 – April 17, 1876) was an American intellectual and activist, preacher, labor organizer, and noted Catholic convert and writer. Brownson was a publicist, a career which spanned his affiliation with the New England Transcendentalists through his subsequent conversion to Roman Catholicism.
Алғашқы жылдар және білім
Браунсон 1803 жылдың 16 қыркүйегінде Вермонт штатының Стокбридж қаласында фермерлікпен айналысқан Сильвестр Август Браунсон мен Релиф Меткалф отбасында дүниеге келді. Орест кішкентай кезінде Сильвестр Браунсон қайтыс болды, ал Релиф алты жасында ұлын жақын жердегі асырап алуға ниет білген отбасына берді. Асырап алған отбасы Браунсонды Вермонт штатының Роялтон қаласындағы шағын шаруа қожалығында кальвинистік конгрегациялық дінге қатаң бағынып өсірді. Ол көп білім алмағанмен, кітап оқуды ұнататын. Олардың ішінде Гомер мен Локк еңбектері және Киелі кітап болды. 1817 жылы, он төрт жасқа келгенде Браунсон қысқа мерзімге Нью-Йорктегі академияға оқуға түсті. Бұл оның ресми білімінің шегі болды.
Brownson was born on September 16, 1803, to Sylvester Augustus Brownson and Relief Metcalf, who were farmers in Stockbridge, Vermont. Sylvester Brownson died when Orestes was young and Relief decided to give her son up to a nearby adoptive family when he was six years old. The adopting family raised Brownson under the strict confines of Calvinist Congregationalism on a small farm in Royalton, Vermont. He did not receive much schooling but enjoyed reading books. Among these were volumes by Homer and Locke and the Bible. In 1817, when he was fourteen, Brownson attended an academy briefly in New York. This was the extent of his formal education.
Діни алаңдаушылық
1822 жылы Браунсон Нью-Йорк штатының Балстон қаласындағы пресвитериан шіркеуінде крещениеден өтті, бірақ ол пресвитериандардың тек өздерімен араласатынына және реформацияланған қадағалау мен мәңгілік күнә туралы ұстанымдардың тым қатал екеніне наразылық білдірді. 1824 жылы пресвитериандықтан бас тартып, Нью-Йорк пен Детройттың солтүстік аймақтарындағы түрлі мектептерде сабақ бергеннен кейін Браунсон универсалист дин қызметкері болуға үміттенді. Браунсон үшін универсализм – ол таныған жалғыз либералды христиандық бағыты болды. Ол «Gospel Advocate and Impartial Investigator» универсалист журналының редакторы болды, онда ол өзінің діни күмәні туралы жазып, ұйымдасқан діндерді және діндегі мистицизмді сынады. Кейін универсализмді қабылдамай, Браунсон Нью-Йоркте Роберт Дейл Оуэн мен Фанни Райтпен байланысып, Нью-Йорк жұмысшы партиясын қолдады. 1830 жылы Браунсон бірнеше ай бойы Батавияда (Нью-Йорк) «Genesee Republican» газетінің редакторы болды. 1831 жылы Браунсон Нью-Йорк штатының Итака қаласына көшіп, онда унитарий қауымының пасторы болды. Сол жерде ол «The Philanthropist» журналын жариялауды бастады.
In 1822, Brownson was baptized in the Presbyterian Church in Ballston, New York, but he quickly complained that Presbyterians associated only with themselves, and that the Reformed doctrines of predestination and eternal sin were too harsh. After withdrawing from Presbyterianism in 1824 and teaching at various schools in upstate New York and Detroit, Brownson applied to be a Universalist preacher. Universalism, for Brownson, represented the only liberal variety of Christianity he knew of. He became the editor of a Universalist journal, Gospel Advocate and Impartial Investigator, in which he wrote about his own religious doubt and criticized organized faiths and mysticism in religion. Later, rejecting Universalism, Brownson became associated with Robert Dale Owen and Fanny Wright in New York City and supported the Working Men's Party of New York. In 1830, for a few months, Brownson was editor of the Genesee Republican in Batavia, New York. In 1831, Brownson moved to Ithaca, New York, where he became the pastor of a Unitarian community. There, he began publishing the magazine The Philanthropist.
Трансцендентализм
1832 жылы филантроп қайтыс болғаннан кейін Браунсон Нью-Гэмпшир штатының Уолпол қаласына көшіп барды, онда ол трансцендентализм қозғалысының бір бөлігі болды. Ол ағылшын романтизмін, сондай-ақ неміс идеалистік философиясы туралы ағылшын және француз есептерін оқыды және Виктор Кузин мен Пьер Леру еңбектеріне жоғары баға берді. 1836 жылы Браунсон Трансцендентальдық клубтың құрылуына қатысты. Сол 1836 жылы Браунсон Массачусетс штатының Челси қаласына көшіп, «Христиандық бірлік және прогресс қоғамы» деп аталатын өз шіркеуін құрды. Ол сондай-ақ өзінің алғашқы кітабын – «Христиандық, қоғам және шіркеуге жаңа көзқарастар» атты еңбегін жариялады. Бұл еңбек трансцендентализмнің діни көзқарастарын радикалды әлеуметтік теңдікпен үйлестіріп, байлықтың тең емес таралуын христиандық емес және принципінен бұрыс деп қатты сынады. 1837 жылы президент Мартин Ван Бюрен Джордж Банкрофтті Бостон кеденін қадағалаушысы етіп тағайындағаннан кейін, Банкрофт өз кезегінде Браунсонға жұмыс ұсынды. 1838 жылы Браунсон «Бостондық тоқсандық шолу» журналын құрды және төрт жыл бойы оның редакторы және негізгі авторы болды. Джордж Банкрофт, Маргарет Фуллер, Джордж Рипли және Элизабет Пибоди да оның қатысушылары болды. Браунсон бастапқыда «Бостондық тоқсандық шолуды» трансценденталистер үшін әдеби платформа ретінде пайдалануды ұсынды, бірақ олар бас тартты және оның орнына «Диал» журналын құрды. Браунсонның мақалалары саяси, интеллектуалды және діни тақырыптарды қамтыды. Олардың ішінде Томас Карлайлдың «Хартизм» еңбегіне жасаған оң пікірі, «Еңбекші таптар» (1840) деген атпен жеке басылып шықты. Бұл мақалада Карлайлдың реформаны кедейлердің өзіне жүктегені, оларды қырқып қалған жүйеге емес, сынға алынды. Сондай-ақ ол жеке меншіктің мұрагерлік құқығына қарсылық білдірді. Мақала және Браунсонның оған жасаған шолуы кейде Браунсонға ықылас білдірген Ван Бюреннің 1840 жылғы сайлауда Уильям Генри Харрисонға жеңіліп қалғанына себепкер болды деп айыпталды. Шындығында, Ван Бюреннің өзі «Браунсонды жеңілістің басты себебі деп айыптады», себебі «Бостондық тоқсандық шолу» жақында социалистік идеяларды насихаттады. 1840 жылы Браунсон өзінің жартылай автобиографиялық еңбегін – «Чарльз Элвуд; немесе, Нанымнан айырылған адам» атты кітабын жариялады. Басты кейіпкер Элвуд арқылы Браунсон ұйымдасқан дінге қарсы шығып, Киелі кітаптың қатесіздігіне, яғни шындығына күмән келтірді. 1842 жылы Браунсон «Бостондық тоқсандық шолу» журналын жеке жариялауды тоқтатты және ол «Америка Құрама Штаттары журналы» мен «Демократиялық шолу» журналымен біріктірілді. Ол өзінің бірқатар мақалалары жаңа дау тудырғаннан кейін журналдан қол үзгені жөн деп тапты.
After the demise of the Philanthropist in 1832, Brownson moved to Walpole, New Hampshire, where he became a part of the Transcendentalist movement. He read in English Romanticism and English and French reports on German Idealist philosophy, and was passionate about the work of Victor Cousin and Pierre Leroux. In 1836, Brownson participated in the founding of the Transcendental Club. Also in 1836, Brownson moved to Chelsea, Massachusetts, to set up his own church, calling it "The Society for Christian Union and Progress", he also published his first book, New Views of Christianity, Society, and the Church. This work combined Transcendentalist religious views with radical social egalitarianism, sharply criticizing the unequal social distribution of wealth as un Christian and unprincipled. After President Martin Van Buren appointed George Bancroft as Collector of Customs at Boston in 1837, Bancroft in turn gave a job to Brownson. In 1838, Brownson founded the Boston Quarterly Review, and served as its editor and main contributor for four years. Other contributors included George Bancroft, Margaret Fuller, George Ripley, and Elizabeth Peabody. Brownson originally offered use of the Boston Quarterly Review as a literary vehicle for the Transcendentalists; they declined and instead created The Dial. Brownson's essays were political, intellectual, and religious. Among these was a favourable review of Thomas Carlyle’s Chartism, separately published as The Laboring Classes (1840). The article critiques Carlyle for putting the onus of reform on individual poor people themselves, rather than on the system that impoverishes them. It also objects to the inheritability of private property. The article and Brownson's review of it are sometimes blamed for causing Van Buren, whom Brownson avidly supported, to lose the 1840 election to William Henry Harrison. In fact, Van Buren himself is said to have "blamed [Brownson] as the main cause of his defeat" because the Boston Quarterly Review had recently promoted socialist ideas. In 1840 Brownson published his semi autobiographical work, Charles Elwood; Or, The Infidel Converted. Through the protagonist Elwood, Brownson railed against organized religion and questioned the Bible's infallibility, or truthfulness. In 1842, Brownson ceased separate publication of the Boston Quarterly Review, and it was merged into The United States Magazine and Democratic Review. He found it necessary to break with the Review after a series of his essays created new scandal.
Католик дінін қабылдауы
1843 жылдың көктемінде Браунсон католицизмге көшуді қарастырып жатыр деген қауесет тарады, әсіресе Бостонның Рим-католик епискобымен кездескен кезде. Браунсон 1844 жылдың 20 қазанында католиктік дінге кірді. Ол трансценденталист әріптестерінен өзгеше, адамзаттың ішкі күнәлілігіне сенуді бастады. Сонымен қатар, ол протестантизмді өзі жек көретін капиталистік идеялармен байланыстыра бастады. Браунсон көп ұзамай өзінің бұрынғы қателіктерінен – трансцендентализм мен либерализмнен бас тартып, Американы католицизмге айналдыруға арналған мақалалар жазуға кірісті. Ол бұрынғы достарына – трансцендентализм қозғалысының өкілдеріне қарсы мақалаларын пайдаланып, олар да оның ізімен дінге келмесе, құрылысқа түсетінін жазды. Браунсонның ұстанымы Шарль де Монталембердің либералды католицизмімен үлкен ортақтыққа ие болды, ол француз либералды католик басылымдарында, мысалы, Le Correspondant-та мақалалар жариялады, Луи Веййо сияқты консервативті католиктерге қарсы либералды позицияны қолдады. Сондай-ақ Браунсон Паулистік әкелердің "Католикалық әлемі" басылымына көптеген мақалалар жазып жүрді. Браунсон католицизмді тәртіпсіз американдық азаматтарды ұстап, демократияның сәтті болуын қамтамасыз ететін жалғыз дін деп қарады. Оның пікірінше, Америка Құрама Штаттары әлемге үлгі болуы керек еді, ал идеалды үлгі – католик Америкасы. Ол бұрынғы фурьешілдік және оуэниттік идеяларынан бас тартып, социализм мен утопизмді бір кезде жариялағандай қатты сынға алды. Адал демократ Браунсон, Дуглас сияқты, Азамат соғысында Одақты қолдады және Конфедерацияға, сондай-ақ сецессияны қолдаған католик дін қызметкерлеріне қарсы күресті. Ол азаттықты ынтамен қолдады, тіпті бірнеше рет Вашингтонға барып, президент Линкольнмен азаттықтың маңыздылығы мен шұғылдығын талқылады. Ол барлық американдықтарды, әсіресе католиктерді елдің қиын кезеңінде патриот болуға шақырды. Браунсон дінге өткеннен кейін, ол бұрынғы басылымын, енді "Браунсоннің тоқсандық шолуы" деп аталған, 1844 жылы қайта жаңғыртты. 1853 жылы Браунсон шіркеу мемлекеттен жоғары тұратынын мәлімдеген бірқатар мақалалар жазды. Бұл жазбалар католик иммигранттары мен католик қоғамының арасында дау тудырды. Бұл дау Жаңа Англиядағы епископтардың оның жазбаларын айыптауына әкелді. Бостон қауымдастықтарынан шеттетілу салдарынан ол бірінен соң бірі жалғыздыққа ұшырады, сондықтан 1855 жылы "Шолу" журналын және отбасын Нью-Йоркке көшірді, онда ол католик саяси философиясына қызығушылығын қайта жандандырды. 1860 жылы Браунсон католик шіркеуінің интеллектуалды ортаны жылы қарсы алуы керектігін жариялады. Ол "діннің достары да, жаулары да азаматтық және діни бостандықтың ұлы қағидасын қабылдап, еркін мемлекетте еркін шіркеуді нығайтудан қорықпауы керек" деп күшті және сөзбен айтуға болатын дәлелдер келтірді. Браунсон Еуропадағы католиктердің азаттықты қолдау көрсетуге аздай бейім екенін айтып, Монталембер сияқты либералды католиктерді "Еуропадағы Одақтың адал халқына көңіл бөлетін жалғыз католиктер" деп мақтады. Ол ар-ожданның өз қалауынша сенуге еркіндік болуы керек екенін және діннің азаматтық емес, рухани саламен айналысатынын айтты. Мемлекет мұндай құқықты қорғауы керек және өзін сыртқы саланы басқарумен шектеуі керек. Осылайша ол либерализмнің жаңа түрін қабылдады, ол онымен өлгенге дейін бірге болды, бірақ мұндай либерализмге деген құлшынысын либерализмді бір мезгілде және біркелкі түрде жоққа шығарумен теңестіру керек. Ол бұл туралы 1873 жылы қайта жаңғырған тоқсандық шолуда айтты. Ол "бұл дүние мен оның мүдделерін ең басты нәрсеге айналдыратын" либерализмді жоққа шығарды. 1862 жылы ол Нью-Джерсидің үшінші округінде республикалық конгресс депутаты болып сайлануға ұсынылды, бірақ оның ашық католиктік көзқарастары сәтсіздікке әкелді. 1864 жылы Джон Фремонт, оны Браунсон қатты қолдады, президенттік жарыстан бас тартты. Осы екі жеңілістен кейін Браунсонның денсаулығы, рухы және жазылушылардың азаюы оны сол жылы "Шолу" журналын жариялауды тоқтатуға мәжбүр етті. Журнал Браунсонның өмірінде он жылға жуық үзілістен кейін 1873 жылы қайтадан жаңғыртылды. "Шолу" журналы ақыры Браунсон қайтыс болғанға дейін бір жыл бұрын, 1875 жылы жабылды. 1857 жылы Браунсон "Ауысқан" немесе "Менің тәжірибемнен жапырақтар" атты мемуарларын жазды.
In the spring of 1843, rumors spread that Brownson was considering converting to Catholicism, especially when he met with the Roman Catholic Bishop of Boston. Brownson finally converted on October 20, 1844. He began to believe, in contrast to his Transcendentalist colleagues, in the inherent sinfulness of humanity. Further, he began to associate Protestantism with capitalist notions he despised. Brownson soon renounced what he now considered the errors of his past, including Transcendentalism and liberalism, and devoted himself to writing articles dedicated to converting America to Catholicism. He used his articles to strike out against his former friends in the Transcendental movement, who, he wrote, would be damned unless they converted as well. Brownson's stance had much in common with the liberal Catholicism of Charles de Montalembert, with whom he corresponded, and he published articles in French liberal Catholic publications such as Le Correspondant, taking the side of the liberals against the conservative Catholics such as Louis Veuillot. Brownson had also been writing many articles for the Paulist Fathers' Catholic World publication. Brownson now saw Catholicism as the only religion that could restrain the undisciplined American citizens and thus ensure the success of democracy. To him, the United States was to be a model to the world, and the ideal model was a Catholic America. He repudiated his earlier Fourierist and Owenite ideas, now criticizing socialism and utopianism as vigorously as he had once promoted them. A staunch Douglas Democrat, Brownson, like Douglas, supported the Union in the Civil War and polemicized against the Confederacy and against Catholic clergy who endorsed secession. He avidly supported emancipation and even made several trips to Washington to discuss the importance and urgency of emancipation with President Lincoln. He encouraged all Americans, especially Catholics, to be patriots in the country’s time of turmoil. After Brownson's conversion, he revived his former publication, now renamed Brownson's Quarterly Review, in 1844. In 1853, Brownson wrote a series of articles that claimed that the Church was supreme over the State. These writings caused a controversy among Catholic immigrants and the entire Catholic community in general. This controversy caused bishops all over New England to begin condemning his writings. He became increasingly lonely as a result of his being shunned from Boston communities, so he moved the Review and his family to New York in 1855, where he revived his interest in Catholic political philosophy. In 1860, Brownson announced that the Catholic Church must progress towards a welcoming intellectual environment. He argued forcefully and eloquently that "neither the friends nor the enemies of religion have anything to fear from adopting the great principle of civil and religious liberty, and asserting a free Church in a free State." Brownson noted with dismay how few European Catholics supported abolition, and applauded liberal Catholics like Montalembert for being "the only Catholics in Europe who sympathize with the loyal people of the Union." He posited that conscience must remain free to believe as it decides, and religion deals with the spiritual, not the civil realm. The State should protect such a right and restrict itself to governance of the external realm. He thus adopted a new form of liberalism that remained with him until his death, although his enthusiasm for such a liberalism must be balanced by a near simultaneous and unambiguous repudiation of liberalism which he expressed in the resuscitated Quarterly Review in 1873. There he rejected the kind of liberalism that makes "this world and its interests supreme." In 1862, he was nominated for a Republican Congressional spot in third district of New Jersey, but was met with failure that was blamed on his open Catholic views. In 1864, John Frémont, whom Brownson strongly supported, withdrew from the Presidential race. After these two defeats, Brownson’s declining health, spirit, and subscribers caused him to stop publishing the Review the same year. The journal was relaunched again later in Brownson's life after a nearly ten year hiatus, in 1873. The Review finally ceased publication in 1875, the year before Brownson's death. In 1857, Brownson wrote a memoir, The Convert; or, Leaves from My Experience.
Кейінгі өмір және өлім
Браунсон 1876 жылдың 17 сәуірінде Детройтте 72 жасында қайтыс болды. Оның денесі кейін Нотр-Дам университетіндегі Киелі Жүрек базиликасының криптасына қойылды, сондай-ақ оның жеке қағаздары да сол жерде сақтаулы.
Brownson died on April 17, 1876, in Detroit, aged 72. His remains were subsequently transferred to the crypt of the Basilica of the Sacred Heart at the University of Notre Dame, where his personal papers are also archived.
Мұрасы мен сын
Браусонның көзқарастарына өмірінде әртүрлі бағалар берілді. 1855 жылы оны «Le Propagateur» басылымы Нью-Орлеан қаласына шақырды, себебі ол өмірі бойында көптеген саяси және діни байланыстар құрғандықтан, протестанттар мен католиктердің екеуі де одан нәр алуға құштар болатын тұлға ретінде қарастырылды. Әртүрлі газеттер оның лекцияларына қатысты қайшы пікірлерді жариялағанмен, барлығы оның «шешен» сөйлеу өнерін мақтады. 1850-жылдары, көптеген интеллектуалдық еңбектерінің ішінде, ирланд және неміс иммиграциясы және оған байланысты туысқандық нативистік моральдық үрейдің ортасында Браусон «американдану» терминін қоғамдық пікірталасқа енгізді. Ол бұл терминді Сент-Джон колледжінде (кейіннен Фордхэм университеті) «Шіркеу және Республика» атты лекциясын оқығанда қолданды. Оның этникалық иммигранттардың ұлттық ерекшеліктерін әлеуметтік және мәдени біртектіліксіз американдық демократиялық дәстүрмен үйлестіруге жасаған тырысы көпмәдениеттіліктің алғашқы қадамы ретінде қарастырылады. Браусонды жиі қателікпен 1848 жылғы «Протестанттарға хат» деген жазбасына сілтеме жасай отырып, Одинизм терминін жасаған адам деп есептейді. Ақын және сыншы Джеймс Рассел Лоуэлл өзінің сатирикалық «Сыншыларға арналған мысал» атты туындысында оны өзіне шамасынан артық нәрсені жеуге тырысқан адам ретінде бейнеледі: «оның аузы григориандық бұқаны жұтуға тырысумен толы». Эдгар Аллан По өзінің «Автография» сериясында Браусонды «ерекше адам» деп атап, бірақ ол «оқырмандарына ұдайы жеткізуге тырысқан маңызды шындықтарға толығымен көз жеткізе алмады» дейді. Ол сондай-ақ Поның «Месмерикалық ашылу» әңгімесінде айтылады, онда Браунсонның 1840 жылғы «Чарльз Элдуд, немесе, Имансыздың қайта құрылуы» романына сілтеме жасалады. Питер Стэнлис атап көрсеткендей, «Америка Республикасының негізін қалаушы әкелерінен кейінгі буында Орест Браусон, Джон Кэлхунмен бірге, тоғызыншы ғасырдың ең түпнұсқа және терең саяси ойшылы болды. Вудро Вильсон оның ең маңызды кітабы «Америка Республикасы» (1865) американдық конституцияның ең жақсы зерттеуі деп санайды». Сонымен қатар, Браусон көптеген еуропалық зиялылар мен теологтар, соның ішінде Огюст Жозеф Альфонс Гратри тарапынан жоғары бағаланды, ол Браусонды «тоғызыншы ғасырдың ең өткір сыншысы, жеңілмейтін логик, мүддесін қорғамайтын шындықты іздеуші, Аристотельдей өткір, Платон сияқты биік» деп сипаттады. Лорд Актон Браусонмен кездесіп, кейін «Зиялылық тұрғысынан, мен кездескен ешбір америкалық оған жақындамайды» деп жазды.
Response to Brownson's views was mixed during his lifetime. He was invited to New Orleans in 1855 by the publication Le Propagateur, because he was viewed as a figure whom both Protestants and Catholics might enjoy hearing from, because of his multiple political and religious associations during his life. Although various newspapers recorded contradictory opinions on his lectures, all praised his "eloquent" speech. In 1850s, among his many intellectual contributions, in the midst of Irish and German immigration debate and related nativist moral panic, Brownson introduced the term "Americanization" into the public discourse while delivering a lecture, "Church and the Republic", at St. John’s College, future Fordham University. His attempts to harmonize ethnic immigrant identities with American democratic tradition without social and cultural homogenization are considered as an early move in the direction of multiculturalism. Brownson is often incorrectly credited with being the person to coin the term Odinism, referring to his 1848 "Letter to Protestants". Brownson was summed up by poet and critic James Russell Lowell in his satirical A Fable for Critics as someone trying to bite off more than he could chew: "his mouth very full with attempting to gulp a Gregorian bull". Edgar Allan Poe refers to Brownson in his Autography series, calling him "an extraordinary man," though he "has not altogether succeeded in convincing himself of those important truths which he is so anxious to impress upon his readers." He is also mentioned in Poe's story "Mesmeric Revelation," referring to Brownson's 1840 novel Charles Eldwood; or, The Infidel Converted. </blockquote>Peter J. Stanlis has pointed out that "In the generation following the founding fathers of the American republic, Orestes Brownson, together with John C. Calhoun, was probably the most original and profound political thinker of the nineteenth century. Woodrow Wilson considered his most important book, The American Republic (1865), the best study of the American constitution." Additionally, Brownson was held in high regard by many European intellectuals and theologians, including Auguste Joseph Alphonse Gratry, who called Brownson "the keenest critic of the 19th century, an indomitable logician, a disinterested lover of truth, a sage, as sharp as Aristotle, as lofty as Plato." Lord Acton visited with Brownson and later wrote that "Intellectually, no American I have met comes near him."
Отбасы
Браунсонның інісі Оран, Орест Рим католигі болған шамада Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуіне қосылды. Оранның ЛДС шіркеуіне қосылуының басты себептерінің бірі – оның билікке сенімі болды. Браунсонның екі ұлы Азамат соғысы кезінде одақ әскерінің ресми офицерлері болып қызмет етті: майор Генри Ф. Браунсон (1835–1913) және капитан Эдвард "Нед" Браунсон (1843–1864). Эдвард соғыс кезінде псевдонимдермен жарияланды. Браунсонның қызы Сара Браунсон (1839–1876) – жазушы және ақын, оның шығармалары соғысқа қолдау көрсетті. Генри 1900 жылы әкесінің үш томдық өмірбаянды жариялады, сондай-ақ әкесінің жинақталған еңбектерін редакциялады. «Айнымалы» немесе «Менің тәжірибемнен жапырақтар». Орест Браунсонның еңбектері (20 том, Генри Ф. Браунсон жинақтаған және реттеген, 1882–1887).
Brownson's brother, Oran, joined the Church of Jesus Christ of Latter day Saints about the same time Orestes became a Roman Catholic. One of Oran's main reasons for joining the LDS Church was its belief in authority. Two of Brownson's sons served the Union as regular Army officers during the Civil War: Major Henry F. Brownson (1835–1913) and Captain Edward "Ned" Brownson (1843–1864). Edward was published during the war under pseudonyms. Brownson's daughter Sarah Brownson (1839–1876) was an author and poet whose writings supported the war effort. Henry published a three volume biography of his father in 1900 and also edited his father's collected works. The Convert; or, Leaves from My Experience. The Works of Orestes Brownson (20 vols., collected and arranged by Henry F. Brownson, 1882–1887)