Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын композиторы Питер Расин Фрикер (5 қыркүйек 1920 – 2 ақпан 1990) – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін толығымен мансап құрған алғашқы композиторлардың бірі. Өмірінің соңғы тридцать жылын ол АҚШ-та өткізді. Фрикер опера жанрын қоспағанда, барлық негізгі жанрларда 160-тан астам шығарма жазды. Ол француз драматургі Расиннің түкпірден тараған ұрпағы.
English composer
Peter Racine Fricker (5 September 19201 February 1990) was an English composer, among the first to establish his career entirely after the Second World War. He lived in the US for the last thirty years of his life. Fricker wrote over 160 works in all the main genres excepting opera. He was a descendant of the French playwright Racine.
Ерте мансап
Фрикер Лондонның Элинг қаласында дүниеге келді және Корольдік музыка колледжінде Р. О. Морриспен композицияны, Эрнест Буллокпен органды, ал Генри Уилсонмен фортепианоны оқыды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әуе күшінде қызметтен кейін Фрикер Морли колледжінде Матиас Сейбермен оқуын жалғастырды. Соғыс жылдарында ол Корольдік әуе күшінде радиооператор болып жұмыс істеді және 1943 жылы RCM-де бірге оқыған чех пианинісі (Одри) Хелен Кленчке үйленді. Соғыстан кейін Фрикер RCM-де композиция профессоры болды, ал 1952 жылы Майкл Типпеттің орнын басып, Морли колледжінің музыка директоры атанды. Оның басқа шығармаларының ішінде гитараға арналған Paseo (1969), Бенджамин Бриттеннің естелігіне арналған симфония (1977), екі скрипкалық концерт (1950, 1954), хор және камералық шығармалар (соның ішінде 1956 жылғы виолончель мен фортепианоға арналған соната, жиырма жылдан кейін Джулиан Ллойд Веббер мен Джон МакКейбтің орындауында L'Oiseau Lyre үшін жазылған) және фортепиано мен органға арналған шығармалар бар. 1952 жылы оның үш пианино, скрипкалар мен соққы аспаптарына арналған Concertante-сін Мэри мен Джеральдин Пеппиннің егіз пианино дуэті, қосымша пианист Кайла Гринбауммен бірге орындады. Оның "Мүйіз сонатасы", Op 24, Деннис Брэйн мен пианист Гарри Айзекс орындауында 1955 жылғы 20 наурызда Конвей залында тұңғыш рет ойналды. Стильдік тұрғыдан алғанда, оның музыкасы 20 ғасырдың ортасындағы ағылшын мектебінен айқын ерекшеленді; Холст, Воан-Уильямс және басқалардың лирикалық, халық әндерінен шабыттанған дәстүрін жалғастырудың орнына, ол Шоенберг, Барток және Хиндемит сияқты композиторларға жақын, хроматикалық, контрапункттік және өткір музыка жазды. Дегенмен, Шоенбергтен айырмашылығы, ол тоналдылықтан толығымен бас тартқан жоқ, керісінше, 1950-1960 жылдардағы музыкалық ортада консервативті саналған тоналды негізді сақтайтын диссонанстық стильде жұмыс істеуді ұнатты.
Fricker was born in Ealing, London, England and studied composition with R. O. Morris, organ with Ernest Bullock and piano with Henry Wilson at the Royal College of Music. After serving in the Royal Air Force during World War II, Fricker undertook a period of study with Mátyás Seiber at Morley College. During the war he served in the Royal Air Force as a radio operator and in 1943 he married (Audrey) Helen Clench, a Czech pianist who had been with him at the RCM. After the war Fricker became a professor of composition at the RCM, and in 1952 he became director of music at Morley College, where he succeeded Michael Tippett. Other works include Paseo for guitar (1969), Sinfonia in Memoriam Benjamin Britten (1977), two violin concertos (1950, 1954), choral and chamber works (including the 1956 Sonata for Cello and Piano, recorded twenty years later for L'Oiseau Lyre by Julian Lloyd Webber and John McCabe) and works for piano and organ. In 1952 his Concertante for three pianos, strings and percussion was performed by the identical twin piano duo Mary and Geraldine Peppin with additional pianist Kyla Greenbaum. His Horn Sonata, Op 24 was premiered by Dennis Brain and the pianist, Harry Isaacs at the Conway Hall, on 20 March 1955. Stylistically his music was significantly different from the mainstream English school of the middle 20th century; instead of following in the lyrical, folk song influenced tradition of Holst, Vaughan Williams and others, he wrote music which was chromatic, contrapuntal, and acerbic—more akin to Schoenberg, Bartók, and Hindemith than to any of his English contemporaries. Unlike Schoenberg, however, he never abandoned tonality altogether, preferring to work in a dissonant idiom which retained a tonal basis—a position considered to be conservative in the musical milieu of the 1950s and 1960s.
Кейінгі мансап
Фрикер 1964 жылы Калифорния университетінің Санта-Барбарадағы музыка кафедрасының қонақ профессоры болды және келесі жылы әйелімен бірге Санта-Барбарадағы Голетаға көшіп барды. Алты жыл өткен соң ол осы университетте тұрақты қызметке орналасты; 1970 жылы Музыка кафедрасының меңгерушісі болды, ал 1979 жылы университет факультетіне берілетін ең жоғары академиялық наградаға ие болды. Дегенмен, ол Халықаралық қазіргі заманғы музыка қоғамы және Ұлыбритания композиторлар гильдиясы арқылы Ұлыбританиямен және Еуропамен байланысын үзбеді. 1984 жылдан 1986 жылға дейін Англиядағы Челтенхэм халықаралық музыка және әдебиет фестивалінің президенті қызметін атқарды. Ол ірі масштабты шығармалар жазуын жалғастырды, соның ішінде төртінші және бесінші симфонияларын, Джон Доннның өлеңдеріне негізделген "Whispers at these Curtains" атты 88-ші операсын (1984) және 1986 жылғы фестиваль үшін жазылған оркестрге арналған концертті шығарды. Оның соңғы оркестрлік туындысы "With Joyance" (1989) Санта-Барбара симфониялық оркестрі үшін жазылды, ол бұл оркестрдің резиденциялық композиторы болған.
Fricker became visiting professor of music at the University of California, Santa Barbara in 1964 and moved with his wife to Goleta, Santa Barbara the following year. Six years later, he took a permanent position at this university; he became chairman of the Music Department in 1970, and was appointed "faculty research lecturer" in 1979, the highest academic honour which the university bestows on its faculty. However, he maintained links with the UK and Europe through the International Society for Contemporary Music and the Composers' Guild of Great Britain. From 1984 to 1986 he was president of the Cheltenham International Festival of Music and Literature in England. He continued to compose large scale works, including his Fourth and Fifth symphonies, the oratorio Whispers at these Curtains op 88 (1984) setting John Donne, and the Concerto for Orchestra, composed for the 1986 festival. His final orchestral work, With Joyance (1989), was written for the Santa Barbara Symphony Orchestra, for which he had become composer in residence.