Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ат тұяқтары бүкіл әлем бойынша ағылшын стиліндегі ат спортының түрлерінде атқа міну үшін қолданылады. Бұл тәртіп Англиямен, жалпы Ұлыбританиямен немесе басқа ағылшын тілді елдермен шектелмейді. Бұл стильдегі тұяқтар Олимпиада ойындары мен Халықаралық Ат спорты федерациясының (FEI) ат спортының барлық түрлерінде қолданылады, FEI жаңадан бекітілген ат спортының түрлері – ат үстінде акробатика және реинингтен басқа. Көптеген конструкциялар жылқыға секіру, жүгіру немесе қиын, бұзылған жерлерде қоршаулармен жылдам қозғалу мүмкіндігін беру үшін әзірленген. Батыс тұяқтарынан немесе Австралиялық ат тұяқтарынан айырмашылығы, оларда тұяқтың негізгі бөлігінен жоғары шығып тұратын мүйіз немесе басқа да дизайн элементтері жоқ.
English saddles are used to ride horses in English riding disciplines throughout the world. The discipline is not limited to England, the United Kingdom in general or other English speaking countries. This style of saddle is used in all of the Olympic and International Federation for Equestrian Sports (FEI) equestrian disciplines, except for the newly approved FEI events of equestrian vaulting and reining. Most designs were specifically developed to allow the horse freedom of movement, whether jumping, running, or moving quickly across rugged, broken country with fences. Unlike the western saddle or Australian Stock Saddle, there is no horn or other design elements that stick out above the main tree of the saddle.
Құрылыс
Ағылшын ат жабдығының негізі – қатты тұғыр, оның үстіне жіп, былғары және төсем материалдары қосылады. Дәстүр бойынша, ағылшын ат жабдығының тұғыры жоғары сапалы ағаш қабаттарынан жасалады, алдыңғы аркасының астында және тұғырдың артқы бөлігінде, екі жағынан болатпен нығайтылады. Аттың арқасымен бойына созылатын тұғырдың қабырғалары "барлар" деп аталады. Көптеген қазіргі тұғырлар алдыңғы жағынан артқы жағына дейін созылатын пружиналық болаттан жасалады. Бұл тұғырлар біршама икемді және "пружиналы тұғырлар" деп аталады, ал икемділік деңгейі жабдыққа қарай өзгереді. Соңғы уақыттарда ат жабдығын жасаушылар ағаш орнына түрлі материалдарды қолданып, синтетикалық қалыпталған тұғыр жасауда (кейбіреулері әлі де пружиналық болатты және болаттан жасалған ішек бөлігін пайдаланады). Синтетикалық материалдардың сапасы әртүрлі. Полиуретан тұғырлар көбінесе өте жақсы жасалады, бірақ кейбір арзан ат жабдықтары шыны талшықтан жасалған, олар соншалықты берік емес. Орындығын, қақпақтарын және панельдерін жасау үшін тұғырдың барлық жағына былғары қосылады. Әдетте сиыр терісі қолданылады, бірақ шошқа терісі және басқа да былғарылар да кездеседі. Ат жабдығының төменгі жағындағы панельдер дәстүрлі түрде жүнмен толтырылады, ол әлі де ең жоғары сапалы жабдықтарда қолданылады. Көбік және талшықты материалдар сияқты синтетикалық материалдар орташа бағалы жабдықтарда қолданылады, ал бір компания қазір ауамен толтырылатын герметикалық панельдері бар дизайнды сатады.
The English saddle is based on a solid tree, over which webbing, leather and padding materials are added. Traditionally, the tree of an English saddle is built of laminated layers of high quality wood, reinforced with steel underneath the front arch, and around the rear underside of the tree from quarter to quarter. The sides of the tree that run horizontally along the horse's back are known as bars. Many modern trees are made with spring steel running from front to rear between the bars. These trees are somewhat flexible and are known as "spring trees," with the degree of flexibility varying from saddle to saddle. More recently, saddle manufacturers are using various materials to replace wood and create a synthetic molded tree (some still using spring steel and a steel gullet plate). Synthetic materials vary widely in quality. Polyurethane trees are often very well made, but some very cheap saddles are made with fiberglass trees that are not so durable. Leather is added on all sides of the tree to create the seat, flaps and panels. Cowhide is usually used, though pigskin and other leathers are also seen. The panels on the underside of the saddle traditionally are stuffed with wool flock, which is still preferred and used on the highest quality saddles. Synthetic materials, including foam and fiberfill materials, are used on more moderately priced saddles, and one company currently sells a design that uses airtight sealed panels that are inflated with air.
Ағылшындық ат құлағының бөлшектері
Ағаш: қалған ат құрылысының негізі, әдетте ағаштан немесе ағашқа ұқсас синтетикалық материалдан жасалған, металл элементтерімен толықтырылған, мысалы, тіреу және кейде тұмсық. Соңында ол ат құрамында былғарымен немесе синтетикалық материалмен қапталады. Панельдер: ағылшын ат құрылысының бөлігі, аттың арқасы мен аттың арасындағы серік болуын қамтамасыз етеді және атқа ат құрылысын орнатуды реттеуге мүмкіндік береді. Ат үстіндегі атқа тепе-теңдік сақтау үшін де маңызды. Көбінесе жүнмен немесе көбікпен толтырылған немесе жабық ауа қалталарымен ұсталады. Қақпақтың астындағы панельдер "артқы панельдер" деп аталады. Алдыңғы жақтағылары "алдыңғы панельдер" деп аталады. Дегенмен, артқы және алдыңғы панельдер бір тұтас бөлік болып табылады, ат құрылысын кернегенде оны көруге болады. Ат құрылысында барлығы екі панель бар, біреуі аттың омыртқасының екі жағында орналасқан. Тұмсық: ат тірегінің арасындағы кеңістік, аттың омыртқасына қысым түсірмеу үшін кеңістік қамтамасыз етеді. Ат құрылысының тұмсық ені ағаштың алдыңғы аркасымен анықталады. Кейбір модельдерде алдыңғы арканың бұрышын (және осылайша енін) жеке ат құрылысында ауыстырылатын элементтерді пайдалану арқылы реттеуге болады. Дәл терминология болмаса да, толтырылған панельдер арасындағы саңылау тұмсық деп аталады. Орындық: ат үстіндегі елік сүйектері орналасқан, ат құрылысының ең төменгі бөлігі. Орындықтың тереңдігіне қарай, ол атқа көбірек қауіпсіздік береді. Тұмсық: ат құрылысының алдыңғы бөлігі, ол атқа қауіпсіздік беру үшін және аттың жанына кеңістік беру үшін орындықтан жоғары көтерілген. Қақпақ: ат құрылысының артқы бөлігі, ол қауіпсіздік беру үшін орындықтан жоғары көтерілген. Белдеу немесе Бұрылыс: ат құрылысының орындық пен тұмсық арасындағы бөлігі, онда атқа отырған адамның жамбас сүйегі орналасқан. Белдеудің ені, әсіресе әйелдер үшін, атқа отырған адамның жайлылығына үлкен әсер етеді. Етек немесе Жокей: аттың тірегіне сүрінбеу үшін аттың аяғына арналған былғарыдан жасалған бөлік. Бұл сонымен қатар тіректің былғары қаптамасының шешіліп, төмен қарай сырғанауына да көмектеседі. Етегі кішкентай, сондықтан тіреуге оңай жетуге болады. Ат құрылысының қаптамасы: ағылшын ат құрылысының сыртындағы үлкен былғары, ол аттың аяғы мен тіреулердің және белдіктің арасында орналасқан. Ат құрылысының қаптамасының пішіні мен ұзындығы оның мақсатты қолданылуына тікелей байланысты, өйткені ол атқа отырған адамның аяғының орналасуын бейнелеуі тиіс. Тері жапсырмасы: аттың жағасы мен аттың арасына орналасқан үлкен былғары, ол аттың терісін белдіктің белбеулері мен қалқаларынан қорғайды. Монофлэп ат құрылыстарында ол жеңіл және ат құрылысының қаптамасына тігіледі, ал қаптаманы бұғаттау үшін ұзартылған ұзын нүктелері болады. Тіреулер немесе ұштар: аттың үстіне берік жіппен бекітіліп, төмен қарай ілінетін, ал оның белдеуі бұғатталады. Олардың ішінде белдіктің тығыздығын реттеу үшін бірнеше тесіктері бар. Әдетте үш тіреу бар, егер біреуі жыртылып немесе жыртылып кетсе, қосалқысын беруге болады. Кейбір ат құрылыстарының ұзын тіреулері бар, олар атпен тығыз байланыста болу үшін ат құрылысының астындағы салмақты азайту үшін ат құрылысының астындағы белдеуін бөгеп қояды. Алдыңғы екі нүкте әдетте тар торға, ал артқы екі нүкте кең торға жалғанады. Белдік қаптамасының қорғанышы: тіреулер белдік қаптамасының қорғанышы арқылы тігіледі, ол ат құрылысының қаптамасын белдіктің қаптамаларынан тозудан қорғайды. Бұл әрқашан ұзын тіреулері бар, ал ат құрылысының астындағы белдеуін бөгеп қоятын ат құрылыстарында кездеспейді. Тізе орамы: ағылшын ат құрылысының панелі мен тер қақпағының алдыңғы бөлігіндегі төселген бөлігі, бұл атқа отырған адамға аяғын көбірек ұстауға көмектеседі. Ол өте кең және қалың, өте жұқа (қалам орамасы) немесе мүлдем болмауы мүмкін. Кейде ат құрылысының сыртқы жағына қосымша төсем қосылып, ұстап тұруға мүмкіндік береді. Жамбас орамы: жамбастың артқы жағында орналасқан, тер қақпағының артында орналасқан және ат үстінде қосымша тұрақтылық беретін төселген бөлігі. Дрессаждық ат құрылыстарында өте жиі кездеседі, бірақ секіруші ат құрылыстарында ондай жағдай сирек кездеседі, өйткені ол атқа отырған адамның аяғының еркін қозғалысына кедергі келтіреді. Саябақ блогы: атқа отырған адамның төменгі аяғының артына түсетін төсем, оны орнында ұстауға және атқа отырған адамды тұрақтандыруға көмектеседі. Ол тек қана бірнеше ат құрылысы үлгілерінде ғана кездеседі. Тіреу: атқа отырған адамның аяғын тіреуге арналған ат құрылысының бөлігі, қолдау және иіс күшін қамтамасыз етеді. Тіреу тірегі: ат құрылысының ағашының бөлігі, тіреулерді бекітуге мүмкіндік береді. Ол берік металдан жасалған және ағашқа қадалады. Тіреу тірегі көбінесе "ашық" күйде сақталады, сондықтан атқа отырған адам құлап, сүйреленсе, тіреудің былғары тіреу тірегінен босап, атқа отырған адамды босата алады. Тіреу тірегін "жабық" күйде сақтау керек болатын жағдайлар өте сирек, ал кейбір тіреу тірегінің дизайнын жабуға болмайды. Темір: тіреудің металл бөлігі, онда атқа отырған адамның аяғы орналасқан. Ол қолдау және иіс күшін қамтамасыз етеді. Ол әдетте тот баспайтын болаттан жасалған, темірден емес. Быылғары: тіреуді тіреу тірегіне бекітетін тіреудің бөлігі. Тіреулердің ұзындығын өзгертуге болады. Быылғарының дұрыс көпше түрі - Быылғарылар. Тіреудің былғары сақтағышы: ат құрылысының қаптамасына тігілген сақтағыш, артық былғары арқылы өтеді. Ол оны атқа отырған адамның аяғының астына түсіп кетпеу үшін таза ұстайды. Кейбір ат құрылыстарында жай ғана ойық бар, арқылы былғары өтеді. D сақинасы немесе Тік: ағылшын ат құрылысының алдыңғы жағындағы дөңгелек немесе шаршы бұрыштармен жасалған металл сақинасы, онда белдік сияқты кейбір жабдықтар бекітіледі. Ол тік тұратын немесе орталық білікті дизайнмен болуы мүмкін. Кейбіреулері былғарыға тігілген және стресс кезінде ат құрылысынан тартылып кетуі мүмкін. Кейбіреулері ағаштың алдыңғы аркасы арқылы бекітілген, олардың күші артық.
Tree: the base on which the rest of the saddle is built, usually based on wood or a wood like synthetic material, with metal elements added, such as the stirrup bar and, in some cases, the gullet. It is eventually covered in leather or synthetic material as the saddle is built. Panels: the part of an English saddle which provides cushioning between the horse's back and the saddle, and allows adjustment in fitting the saddle to the horse. Also important in keeping the saddle balanced for the rider. Often stuffed with wool or foam flocking, or maintained by sealed air pockets. The panels under the cantle are called the "rear panels." Those at the front of the saddle are called the "front panels." However, the rear and front panels are one continuous unit, which can be seen if the saddle is flipped over. The saddle has two panels total, one on each side of the horse's spine. Gullet: The space between the bars of the saddle which provides clearance for the horse's spine so the saddle does not place pressure on it. The gullet width of the saddle is dictated by the front arch of the tree. In some models, the angle (and thus the width) of the front arch can be adjusted on an individual saddle by use of interchangeable elements. Though imprecise terminology, the gap between the stuffed panels is colloquially referred to as the gullet. Seat: the dip in the saddle where the rider's seatbones rest, it is the lowest part of the saddle's topline. The deeper the seat, the more security is provided for the rider. Pommel: the front of the saddle, which is raised higher than the seat both to provide security for the rider and to give the horse's withers clearance. Cantle: the back of the saddle, which is raised higher than the seat to give security. Waist or Twist: the part of the saddle between the seat and the pommel, on which the rider's pelvic bone rests. The width of the waist has a great effect on rider's comfort, especially for women riders. Skirt or Jockey: piece of leather that goes over the stirrup bar, to help prevent the rider's leg from rubbing on the buckle of the stirrup leather (which is adjusted so it is right against the stirrup bar). It also helps to keep the buckle of the stirrup leather from unbuckling and sliding down. The skirt is small to allow easy access to the stirrup leather. Saddle flap: The large piece of leather on the exterior of an English saddle that goes between the rider's leg and the billets and girth buckles. The shape and length of the saddle flap is directly related to the intended use of the saddle, as it must mirror the rider's leg position. Sweat flap: The large piece of leather on the underside of the saddle that goes between the billets and the horse. It helps to protect the rest of the saddle from the sweat of the horse, and the horse's skin from being pinched by the girth straps and buckles. In monoflap saddles it is lightweight and sewn to the saddle flap, with extended girth points enabling the girth to be buckled below the flap. Billets or points: Straps which are secured over the saddle tree on stout webbing and hang down, to which the girth is buckled. They have several holes in them to adjust the tightness of the girth. There are generally three billets, allowing a spare in the event one billet is torn or frayed. Some saddles have very long billets to buckle the girth below the saddle flap to reduce the bulk underneath the rider's leg, allowing for closer contact with the horse. The foremost point is usually attached to a narrow web, and the rear two to a wider web. Girth Buckle guard: the billets are threaded through the Girth buckle guard, which protects the saddle flap from getting worn away by the buckles of the girth. These are not always present on saddles with long billets, which are intended to be buckled below the saddle flap. Knee roll: the padded part at the front of the English saddle's panel and sweat flap, helping to give the rider more leg support. It may be very wide and thick, very thin (a pencil roll), or not present at all. Additional padding on the outside flap of the saddle is sometimes added for extra grip. Thigh roll: the padded part at the rear of the panel's sweat flap, which lies behind the rider's thigh and can give extra stability in the saddle. Very common in dressage saddles but much less so in jumping saddles as it may interfere with freedom of movement of the rider's leg. Calf block: padding that falls behind the rider's lower leg, helps to keep it in place and stabilize the rider. It is only seen on a few saddle models. Stirrup: part of the saddle in which the rider's feet rest, provides support and leverage to the rider. Stirrup Bar: part of the tree of the saddle which allows stirrups to be attached. It is made of strong metal and riveted to the tree. The stirrup bar is often kept in the "open" position, so that, should the rider fall and start to be dragged, the stirrup leather can release off the saddle, freeing the rider. There are only a few instances in which the bar should be kept in the "closed" position, and some stirrup bar designs cannot be closed. Iron: The metal part of a stirrup, in which the foot of the rider rests. It provides support and leverage. It is usually made of stainless steel, not iron. Leather: The part of the stirrup which attached the stirrup iron to the stirrup bar of the saddle. It can be adjusted to change the lengths of stirrups. Leathers is correct plural usage. Stirrup leather keeper: keeper sewn onto the saddle flap, through which the extra stirrup leather is passed. Keeps it neatly out of the way so it doesn't get under the rider's leg. Some saddles simply have a slot cut into the saddle flat, through which the leather is passed. D ring or Staple: a metal ring with rounded or squared corners on the front of an English saddle, to which certain pieces of equipment, such as breastplates, can be attached. May be of stand up or centrally hinged design. Some are stitched into leather and can be pulled out of the saddle when under stress. Some are fixed through the front arch of the tree for greater strength.
Ағылшындық ат құлағының тарихы
XVIII ғасырда Еуропадағы көптеген салт аттылар классикалық дрессаж үшін ағаш қаңқасы бар, биік тұмсық және контельді ат құшақтарын қолданды. Бұл ат құшағы бұқамен күресуге, мал өсіруге, ұзақ сапарларға және ат үстіндегі шайқастарға пайдаланылған үлгіге негізделген, өйткені биік тұмсығы мен контелі аттыға қолдау көрсетуге көмектесті. Бұл ат құшағы бүгінге дейін қолданылып келеді, ең әйгілісі – Испан ат үстінде жүру мектебі, сондай-ақ Иберия және Шығыс Еуропа елдерінде. Англияда түлкі аулау танымалдылығы артты (Ағылшыл азаматтық соғысынан кейін бұғылардың саны азайып, олар тамақ үшін ауланды). Бұл ат пен аттының жаңа типтегі жүрісін қажет етті, себебі енді олар иттің соңынан қуып, аулауды көру үшін қоршауларды, тік қоршауларды, арықтарды және төбелерді тікелей өтуі керек болды. Ескі ат құшағы аулау кезінде ауыр болып келді. Оның контелі аттылардың қоршаудан артқа еңкеюіне кедерілді (Каприлли "алдыңғы отырысты" ойлап тапқанға дейін бұл кең таралған тәжірибе болды), ал биік тұмсығы атты секіргенде ыңғайсыздық тудырды. Түлкі аулау үшін жасалған ат құшағында өте төмен тұмсық және контель, тегіс отырыс болды, ал аяқ астында төсем болмағандықтан, аттыға қолдау аз немесе мүлдем болмады. Тіректер сыртқа қарай шығып тұрды және қазіргі ат құшақтарына қарағанда алға орналасқандықтан, аттының аяқтарын денесінің астында ұстауы қиын болды. Дегенмен, көбінесе ұзын тіректермен жүріп, аяқтарын алға созу болғандықтан, бұл мәселе тудырмады. Ағылшын аңшылық ат құшағы – барлық ағылшын типтегі ат құшақтарының алдағысы. Спорттық секіру және толыққанды жарыс сияқты спорт түрлері танымал болғанда, ат құшағының пішіні өзгерді. Каприлли, Сантини және Топтани "алдыңғы отырысты" жасады, онда атты қысқа тіректерді пайдаланып, екі нүктеде отырып, отырық сүйектері аттың үстінде көтеріліп, аяқтарын денесінің астында ұстады. Қысқа тіректерге сәйкес, аттының тізе бұрышы үлкен болғандықтан, жалаңаш бөлігі де алға қарай кеңейтілді. Шығыңқы тіректер бұл жаңа жағдайда ыңғайсыз болғандықтан, олар ішке қарай жылжытылды. Ат құшағының белдеуі де тартылды. Сонымен қатар, қосымша қауіпсіздік үшін тізе орамаларының астына төсемдер қойылды.
During the 18th century, most riders in Europe used high pommel and cantle saddles, with a wooden frame for classical dressage. This saddle was based on a model used for bull fighting, cattle work, long distance travel, and mounted combat, as its high pommel and cantle helped to provide the rider with support. This saddle is still used today, most notably by the Spanish Riding School, and also in Iberia and eastern Europe. In England, foxhunting grew in popularity (as the usual quarry of deer had dwindled following the English Civil War, when they were hunted for food). This required a new type of riding, as horse and rider now had to tackle fences, hedges, ditches, and banks straight on if they wished to keep up with the hounds and witness the kill. The old saddle was cumbersome while hunting. Its cantle would get in the way of the riders as they tried to lean back over the fence (a practice that was common until Caprilli developed the "forward seat"), and the high pommel created pain as the rider went over jumps. The resulting saddle developed for foxhunting had a very low pommel and cantle with a flat seat, and no padding under the leg, therefore providing the rider with little, if any, support. The stirrup bars were protruding, and placed more forward than modern saddles, which made it nearly impossible for the rider to keep his legs underneath his body. However, the usual practice was to ride with longer stirrups, and the feet pushed out in front, so this was not a problem. The English hunting saddle is the predecessor of all English type riding saddles. As the sports of show jumping and eventing became more popular, saddle shape changed. Caprilli, Santini, and Toptani developed the "forward seat," in which the rider uses shorter stirrups and keeps his legs under him as he rode in two point, with his seat bones hovering above the saddle. The shorter stirrup required a more forward flap, to match the greater knee angle of the rider. The protruding stirrup bars were uncomfortable in this new position, so they were recessed. The waist of the saddle was also made narrower. Additionally, padding was placed under the knee rolls, for extra security.
Сақталған атқыштардан айырмашылықтары
Ағылшынша "саль" термині бірнеше типті қамтиды, оның ішінде конкур, хант-сит (аң аулау), дрессаж, саль, ат жарысы және поло үшін қолданылатындар бар. Атпен айналыспайтын адамдар үшін ағылшын салінің басты ерекшелігі – мүйізінің болмауы. Дегенмен, кейбір батыс салдақтарында, мысалы, родеода қиын аттарға мініп жүретіндерде және шығысқа қарай батыс үлгісіне ұқсас, төзімділікпен жарысуда қолданылатындарда да мүйіз болмайды. Бұл салдақтар терең отырыс, биік арқалық, айқын алдыңғы бөлік, кең тақталар (құбыжықтар) және ірі, былғарымен қапталған құбыжықтар сияқты батысқа ұқсас ерекшеліктеріне қарамастан, батысқа жақын деп жіктелуі мүмкін. Сонымен қатар, АҚШ-тан басқа елдерде мал өңдеуге қолданылатын салдақтар, мысалы, Австралиялық жылқы салдағы және Оңтүстік Американың Чарро салдағы, жылқы мен атты қорғау үшін терең отырыс және қосымша былғары сияқты жылқы салдағының ерекшеліктерін бөліседі, бірақ мүйізі жоқ. Ағылшын салінің тағы бір маңызды сипаттамасы – оның панельдерінің болуы: бұл орындықтың астыңғы жағына бекітілген және жүнмен, көбікпен немесе ауамен толтырылған төсемдер. Кейбір заманауи салдақ шеберлері басқа үлгілерді жасағанмен, ағылшын салі әдетте "ағаш" деп аталатын негізге құрылады. Ағаш ағаштан, серіппелі болаттан немесе композиттік материалдан жасалады және ол алдыңғы бөлік (салдақтың алдыңғы жағы) мен арқалық (салдақтың артқы жағы) арасындағы жіптерге тіреліп, аттыны қолдайды. Ағаштың екі жағына "құбыжық таяқшасы" деп аталатын болат ілгек бекітіледі. Атты осы ілгекке құбыжық құбыжығын іледі, ол құбыжықтың өте берік былғары немесе нейлон ілмегі. Өте берік былғары немесе нейлон баулар, "белдеулер" (немесе Ұлыбританияда белдеу ұштары/баулары) ағаштың үстіңгі жағына тігілген берік жіптерге бекітіледі, оларға аттыны жылқыға бекітетін белдік тәрізді бау байланады. Ағаш пен оның бөліктері былғарыдан, нейлоннан немесе микрофибрадан жасалған қаптамамен қапталады және орындықтың үстіндегі және панельдердің астындағы пішінге келтіріледі. Орындық пен панельдерге қоса, ағылшын салдақтарының екі жағында былғары жапсырмалар болады; төменгі жапсырма тер жапсырмасы деп аталады, ал жоғарғы жапсырма салдақ жапсырмасы деп аталады (немесе жай ғана "жапсырма"). Жапсырмалар аттының аяғы мен жылқының бүйірі арасында орналасқан және жылқыны құбыжық құбыжығы немесе белдікпен қысылудан, ал аттының аяғын белдік тұтқаларынан қорғайды. Кейбір салдақтарда аттының тізесін қорғау үшін арнайы төсемдер де орнатылады.
The term English saddle encompasses several types, including those used for show jumping and hunt seat, dressage, Saddle seat, horse racing and polo. To non horsemen, the major distinguishing feature of an English saddle is its lack of a horn. However, some Western saddles, such as those used to ride rough stock in rodeos and certain types of western influenced saddles used in endurance riding, lack a horn as well. These saddles can still be classified as western influenced, however, due to the deep seat, high cantle, prominent pommels, wide fenders (stirrup leathers) and large, leather covered stirrups. In addition, saddles used for working cattle in nations other than the United States, such as the Australian Stock Saddle and the Charro Saddles of South America, often share stock saddle features such as a deep seat and extra leather to protect horse and rider, but lack a horn. The other major characteristic which defines an English saddle is that it has panels: these are a pair of pads attached to the underside of the seat and filled with wool, foam, or air. Although some modern saddlers have developed alternative models, the English saddle is usually constructed on a framework known as a tree. The tree is made of wood, spring steel, or composite, and it supports the rider on a sling of webbing between the firm pommel (front of the saddle) and cantle (back of the saddle). On either side of the tree, a steel hook known as the "stirrup bar" is affixed. It is upon this hook that the rider hangs the stirrup leather, which is a very strong leather or nylon loop supporting the stirrup. More very strong leather or nylon straps known as billets (or girth points/straps UK) are attached to stout webbing which is tacked across the top of the tree, to which will eventually buckle the girth the beltlike strap which holds the saddle onto the horse. The tree and its various parts are upholstered with a covering made of leather, nylon or microfiber and shaped to form the seat above and the panels below. In addition to the seat and panels, English saddles feature leather flaps on either side; the underside flap is called the sweat flap, and the upper flap is called the saddle flap (or, simply and appropriately, the "flap"). The flaps sit between the rider's leg and the horse's side and protects the horse from being pinched by the stirrup leather or girth, and the rider's leg from being chafed by the girth buckles. On some saddles it is also specially padded to protect or support the rider's knee.
Ағылшындық атқыштардың стилі
Ағылшын ат құлағының стильдері арасындағы айырмашылықтар шағын, бірақ маңызды. Ең маңызды ерекшеліктер – орынның орналасуы, соның салдарынан тепе-теңдігі, қақпақтың ұзындығы мен пішіні. Дрессаж сияқты, атты отырғанда тік отырып, аяғы ұзын болатын жағдайларда қолданылатын құлақтың қақпағы аяқтың ыңғайлылығы үшін ұзын болады және алға қарай аз еңкейді (тізе алға жылжу қажеттігі болмайды). Орындық та жылқының құрсау сүйегіне жақын орналасады, аттының салмақ орталығын дұрыс ұстау үшін. Алайда, секіру сияқты, аттыға жақсы тепе-теңдік пен қауіпсіздік үшін қысқа тіректер қажет болғанда, ат құлағының қақпағы пропорционалды түрде алға жылжытылады және қысқартылады, ал орындық одан да артқа жылжытылады. Секіруге арналған құлақтың қақпағы дрессажға арналған құлақтан қысқарақ және алға қарай орналасқан болады, ал орындық қантарға қарай сәл жақын орналасады. Егер қақпақ алға қарай еңкеймесе, аттының тізесі қақпақтың үстінен асылып, қақпақ аяқты үнемі дұрыс емес күйге түсіреді (әдетте артқа қарай), сондықтан атты тұрақсыз болып, жылқысына кедергі келтіруі мүмкін. Егер орындық артқа жылжымаса, атты қоршаудан өтетін кезде құлақтың алдына түсіп қалуы мүмкін. Жылдамдықпен жүретін аттылар өте қысқа тіректермен жүреді, сондықтан олардың құлағындағы қақпақ өте алға және қысқа болады (дегенмен тік емес, көлденеңге жақын), ал орындық жылқының құрсау сүйегінен артқа қарай созылады, аттының салмақ орталығын дұрыс орналастыру үшін. Құлақтың жасалуы кезінде орындықтың тіреуін қамтамасыз ету, тізелік роллдардың мөлшері мен пішіні және аяқтың артында қосымша тіреулердің болуы да ескеріледі. Поло спортындағы құлақ минималды тіреумен жасалады, бұл поло ойыншысына бұрылып, соққы жасауға кең мүмкіндік береді, ал секіру немесе толық жол жүруге арналған құлақта аттыға көбірек қолдау көрсету үшін тіреу көбірек болуы мүмкін. Тағы бір жаңалық – монофлапты құлақ, онда тер сіңіретін және қақпақ былғарыдан жасалады, шеттерімен тігіледі, тек қана белдік баулары үшін өту тесігі қалдырылады, осылайша атты мен жылқы арасындағы былғарының қалыңдығы азаяды және жақын сезім тудырады, сонымен бірге жылқының терісін баулардан қорғайды.
The differences between the styles of English saddle are small but significant. The most important distinctions are the location and therefore the balance of the seat, and the flap length and shape. A saddle used for a discipline where the rider sits more upright with a longer leg, such as in dressage, has a flap that is longer to accommodate the leg, and less inclined forward (as the knee does not need to go forward). The seat will also be closer to the withers, to keep the rider's center of gravity in the correct spot. However, in disciplines where the rider needs shorter stirrups for better balance and security, such as in the jumping disciplines, the saddle flap is moved proportionately forward and shortened, and the seat is moved further back. A jumping saddle will have a shorter and more forward flap than a dressage saddle, with the seat slightly more towards the cantle. If the flap was not inclined forward, the rider’s knee would hang over the flap, and the flap would constantly push the leg out of position (usually backward), so that the rider would become unstable and interfere with his horse. If the seat was not moved rearward, the rider would be forced ahead of the saddle over a fence. A racing saddle, where jockeys ride with incredibly short stirrups, will have an extremely forward and short saddle flap (almost more horizontal than vertical), and the seat will be extended well back from the pommel to keep the rider’s center of gravity correctly situated. Supportive padding in the seat, size and shape of knee rolls and the use of additional blocks behind the leg is also considered when developing a saddle. While a polo saddle is constructed with a minimum of padding so as to allow the polo player great freedom to twist and reach for his shot, a saddle used for jumping or eventing may have more padding to help give the rider support over fences. Another development is the monoflap saddle, in which both the sweat flap and saddle flap are made of lighter weight leather, stitched together around the edges leaving only a passage point for the girth straps, thus reducing the thickness of leather between the rider and the horse, and giving a closer feel, while still protecting the horse's skin from straps.
Жалпы мақсаттағы немесе кез-келген жағдайда қолданылатын ат құды
"Көп мақсатты" немесе "толыққанды жарыс" (кейде "жалпы мақсатты" деп те аталады) жарысшыларға бір жалатуды тосқауылдардан өтуге де, тегіс жерде де пайдалануға мүмкіндік беру үшін жасалған. Бұл жалатулардың орны терең, ал қанаттары біраз алға қарай созылған. Қанаттардың астыңғы жағы көбінесе секіру кезінде қолдау үшін төселген. Бұл конструкция алдыңғы жағы созылған "жақын байланыс" секіру жалатуы мен ұзын, тік қанатты терең отыратын дрессаж жалатуы арасындағы аралық шешім болып табылады. Мұндай жалатулар көбінесе әуесқой иелерде немесе жасөспірімдер арасында төменгі деңгейдегі жарыстарда қолданылады. Арзан "көп мақсатты" модельдер көбінесе жаңадан бастаушыларға арналған жалату ретінде сатылады. Ал қымбат модельдер әдетте "толыққанды жарыс" деп аталады. Өндірушілер толыққанды жарыс жалатуы мен көп мақсатты жалату арасында конструктивтік айырмашылық бар екенін мәлімдейді. Дегенмен, толыққанды жарыс жалатулары әдетте тепе-теңдігі жақсы, сапалы материалдардан жасалған және өңдеуі жоғары болса да, конструкцияның негізгі айырмашылығын анықтау қиын. Көптеген өндірушілер екі модель жасайды: біреуі дрессажға сәл тік бағытталған қанаттары бар, ол әлі де төмен тосқауылдардан секіруге мүмкіндік береді, екіншісі алға қарай созылған қанаттары бар, ол жоғарырақ тосқауылдардан секіруге мүмкіндік береді, бірақ тегіс жұмыс үшін терең отыруға да мүмкіндік береді. Бір компания қанаттарын тік немесе алға қарай бейімдеуге болатын конструкция жасаған, бұл жарысшыға қалағандай орналасуға мүмкіндік береді. Терең, сенімді отыру сезіміне байланысты, бұл конструкцияны кейбір адамдар жас, болжауға қиын жылқыларды баптаған кезде де қолданады, сонымен қатар ол ұзақ сапарларда, төзімділік жарыстарында және қарапайым серуендерде де танымал. Көптеген жоғары деңгейдегі төзімділік жарысшылары бұл конструкцияны "төзімділік" стиліндегі жалатудан артық деп санайды, өйткені ол жылқыдан тез түсіп, қиын таулы жерлерде жылдам қозғалуға мүмкіндік береді, сонымен қатар жарысшыға көбірек қауіпсіздік ұсынады. Екінші жағынан, бұл аралық шешімнің кемшілігі – тәжірибелі жарысшыға жалатудың жоғары деңгейдегі жарыстарда дұрыс орналасу мүмкіндігін шектеуі мүмкін, шоуда секіруде немесе дрессажда. Осы себепті, кейбір ағылшын тіліндегі жаттықтырушылар мен тренерлер өз жарысшыларын осы жалатуларды пайдалануға көбінесе кеңес бермейді. Сапа мен тепе-теңдік – көп мақсатты жалатуды сатып алғанда ескеру қажет өте маңызды факторлар. Көптеген арзан модельдер орындықпен дұрыс сәйкес келмейтін, тым алға қарай кесілген қанаттары бар, бұл жарысшының тегіс жерде дұрыс орналасуына кедергі келтіреді және кейде оған үнемі артқа қарай жылжитын секілді ыңғайсыздық сезімін береді. Сонымен қатар, тіректер секіруге дұрыс реттелген кезде, жарысшының тізелері әрқашан қанатқа қатысты дұрыс орналаспайды. Кейбір модельдердің де кондукторы тым биік болып келеді, бұл жарысшының мүшесіне тиіп, ең кішкентай тосқауылдардан басқа барлық жерде секірген кезде орындықты тым алға итеруі мүмкін.
The "all purpose" or "eventing" saddle (also sometimes called a "general purpose" saddle) was developed to allow riders to use one saddle both over fences and on the flat. This type of saddle has a deep seat with a long, but somewhat forward flap. The flaps usually have padding under the leg, for support while jumping. The design is intended to be a compromise between the flatter "close contact" jumping saddle with a forward flap, and deep seated dressage saddle with a long, straight flap. This style of saddle is most commonly seen in amateur owner or lower level junior competition. The less expensive "all purpose" models are often marketed as beginner's saddles. More expensive models are usually labeled "eventing" saddles. Manufacturers insist that there is a significant design difference between an eventing saddle and an all purpose saddle. However, while eventing saddles usually do have better balance and higher quality materials and workmanship, a fundamental design difference is otherwise difficult to discern. Many manufacturers create two models, one with a slightly straighter dressage oriented flap that still allows a rider to jump low fences, and another with a more forward flap that allows a rider to jump somewhat more challenging fences, but still permit a deep seat for flat work. One company manufactures a design with a flap that can be adjusted to be straighter or more forward, as the rider prefers. Due to the deep, secure feeling seat, the design is also used by some people when starting young, unpredictable horses, and is quite popular for trail riding, endurance riding, and casual hacking. Many top level endurance riders find this design superior to an "endurance" style saddle for distance competition because it allows them to get off the horse's back and move quickly over rough or mountainous terrain, yet provides greater security to the rider. On the other hand, this compromise design also means that an advanced rider may find the saddle limits his or her ability to obtain a correct position at higher levels of competition, either in show jumping or dressage. For this reason, some English riding instructors and coaches do not particularly encourage their riders to use these saddles. Quality and balance are very critical factors to consider when purchasing an all purpose saddle. Many cheap models are designed with a too forward cut flap that is not properly aligned with the seat, which prevents the rider from getting into a correct position on the flat and sometimes gives the rider the uncomfortable sensation of feeling like they are constantly sliding backwards. Also, when the stirrups are adjusted correctly for jumping, the rider's knees are not always placed properly in relation to the flap. Some models also are too high in the cantle, which can hit a rider in the buttocks and push the seat too far forward when jumping all but the smallest fences.
Секіруші ат
Секіруге арналған жабдық, кейде "алдыңғы орындық" немесе "жақын байланыс" жабдығы деп аталады, секіру, аңшылыққа ат тебу, түлкі аулау және жарыс секіруі мен кросс-кантри кезеңдері үшін жасалған. Оның ең ерекше белгісі – қысқа қамшы ұзындығына мүмкіндік беретін алға қарай кесілген қанат (бірақ жарыс қамшылары сияқты қысқа емес). Қанатта көбінесе тізеге қосымша қолдау беретін төселген роликтер болады, әсіресе жарыс секіруі мен кросс-кантри үшін, ал ат тебу үшін олар аз болады. Орындықтың тепе-теңдігі артқа қарай және салыстырмалы түрде тегіс, ал қондырғы мен шүмегі төмендетілген, сондықтан олар атқа отырған адамның секіру позысына (және "екі нүктелік поза" немесе "жартылай отырыс" деп белгілі өзгерістерге) кедергі келтірмейді. Барлық мақсаттағы жабдық сияқты, секіруге арналған жабдық әдетте үш қысқа тізгішпен жабдықталады. Дегенмен, басқа стильдерде (мысалы, монофлапты секіруге арналған жабдықтарда) дрессаж жабдығына ұқсас ұзын тізгіштер болады, бұл атқа отырған адамның аяғының астында қосымша көлемді сезінуін болдырмайды. Атқа отырған адамның аяғы секіруге арналған жабдық қанатына дұрыс орналасуы маңызды. Егер тізе тым алға немесе артқа жылса, атқа отырған адамның тепе-теңдігі бұзылады және жабдық секіру кезінде көмек емес, кедергіге айналады.
The jumping saddle, sometimes called a "forward seat" or "close contact" saddle, is designed for show jumping, hunt seat equitation, foxhunting, and the show jumping and cross country phases of eventing. Its most distinctive feature is a forward cut flap that allows for a shorter stirrup length (although not as short as racing stirrups). The flap often has supportive padded knee rolls, especially for show jumping and cross country, less so for equitation. The balance of the seat is further back and comparatively flat, with the cantle and pommel low so that they do not interfere with the rider's jumping position (and variations known as "two point position" or "half seat"). Like the All Purpose saddle, the jumping saddle usually has three short billets. However, other styles (such as monoflap jumping saddles) have longer billets that mirror the dressage saddle, so that the rider no longer has to ride with extra bulk under the leg. It is important that the rider's leg fit appropriately into the flap of the jumping saddle when the stirrups are shortened. If the knee is too far forward or back, the rider's balance will be incorrect and the saddle becomes a hindrance rather than an advantage while jumping obstacles.
Дрессерлік атқыштар
Дрессаждық жабдықтардың тік кесілген, жапсырмасы бар, ол секіру жабдықтарынан әлдеқайда ұзын. Бұл дрессаждық аттегеннің ұзын аяқтарына ыңғайлы келеді, ол тек тегіс жерде жұмыс істейді және қоршауларды секірудің қажеті жоқ. Бұл ұзын аяқ позициясына мүмкіндік беру үшін, алдыңғы бөлігі біршама жоғары, ал отырғыштың ең терең бөлігі алға қарай жылжытылған. Отырғыш әдетте секіру жабдықтарына қарағанда тереңірек болады, бұл аттегенге ыңғайлы отырып, жақсы демалуға және атқа тиімді әсер етуге мүмкіндік береді. Дрессаждық жабдықтардың панельдері көбінесе жылқымен тығыз байланыс үшін минималды түрде толтырылады. Оның табандық беті көбінесе секіру жабдықтарынан кең болады. Кейбір үлгілерде тізе алдындағы төсем мөлшері артық болады, бұл аттегенге тізесін төмен және жамбасын артқа ұстауға көмектеседі. Дегенмен, бұзаудың артында төсем көбінесе аз болады, себебі аттеген атқа көмек көрсету үшін аяғының төменгі бөлігін еркін қозғауы керек. Көптеген дрессаждық жабдықтардың иықтары өте ұзын болады, бұл белдікті аттың иығына жақын бекітуге мүмкіндік береді, аттегеннің аяғының астында емес (ол тиімді аяқ көмегін беруге кедергі келтіретін болар еді). Алайда, кейбір дрессаждық жабдықтар қысқарақ иықтармен де келеді.
Dressage saddles have a very straight cut flap, much longer than a jumping saddle, which accommodates the longer leg position of a dressage rider, who works only on the flat and does not need to jump fences. The pommel is a bit higher and the deepest point of the saddle's seat more forward, all to allow for this longer leg position. The seat is usually much deeper in a dressage saddle than a jumping saddle, and allows the rider to sit comfortably and relax to best influence the horse. The stuffing of the panels is often kept to a minimum in a dressage saddle, to allow a closer feel with the horse. It often has a wider bearing surface than a jumping saddle. Some designs feature an exaggerated amount of padding in front of the knee, much more than in a jumping saddle, said to assist the rider in keeping the knee down and thigh back. However, there is usually little padding behind the calf, as the rider needs to be able to freely move the lower leg to give aids to the horse. The billets of most dressage saddles are very long, to allow the girth to be buckled near the horse's elbow rather than underneath the rider's leg (which would get in the way of giving effecting leg aids). However, some dressage saddles come with shorter billets.
Седелдің сеті
Седелдік седел, кейде "парк", "Лейн Фокс" немесе "қырқылған" деп те аталады, – ағылшын шоу седелінің бір түрі. Ол көбінесе АҚШ және Канадада кездеседі, сондай-ақ кейде Оңтүстік Африка мен әлемнің басқа да аймақтарында қолданылады. Бұл седел көбінесе Американың жоғары қарқынмен және жүрісі бар жылқыларына арналған. Осы седелді пайдаланатын тұқымдарға американдық седелді жылқы, Теннессилік жүрісшіл жылқы және Миссури фокстроттері жатады. Морган және Араб жылқылары сияқты жүрісі жоқ, бірақ қарқынды қозғалысы бар тұқымдар көбінесе седелдік стильде көрсетіледі, бірақ олардың да аңшылық седелдері бар. Бұл седелдің отыратын орны алдыңғы немесе дрессаж седелдеріне қарағанда ұзын және тегіс. Отырғыш орын аттың үстіндегі дененің салмақ орталығын басқа ағылшын ат спортынан гөрі артқа жылдырады, бірақ дұрыс седелдік техникада ат теңгерімді сақтау үшін аттың аяқтары мен табандары да теңгерілген болуы керек. Қапсырма әрқашан алдыңғы аяқтар мен иықтың еркіндігін қамтамасыз ету үшін, сондай-ақ седелдік тұқымдарына тән жоғары орналасқан мойын мен құйрық сүйегіне сәйкес келу үшін артқа қарай кесіледі. Флап алдыңғы жағынан артқы жағына қарай кең, астында блоктар немесе роликтер жоқ, және ол кез келген басқа ағылшын седелінен гөйшікке жақын бітеді, соның салдарынан атты жолаушының аяғы (оның жамбасы орындық та артқа жылғалығандықтан, басқа стильдерге қарағанда артқа жылжыған) қорғалады. Атты жолаушылар өте ұзын, әдетте дрессаж атты жолаушыларына қарағанда кем емес, шәкірттерді пайдаланады. Седелдік седел екі көзден дамыған. Біріншісі – еуропалық седелдің бір түрі, ол атты жолаушыны артқа қарай отырғызу үшін жасалған, бұл жылқының жоғары көтерілген алдыңғы аяқтарын көрсетуге мүмкіндік берді, көбінесе оны қалалық саябақтарда демалыс күндері көруге болады. (Төмендегі Ағылшын шоу седеліне қараңыз.) Екінші көзі – Оңтүстік АҚШ-та дамыған плантациялық седел, ол атты жолаушыға кең аумақтарды күнделікті жүріп өту кезінде ыңғайлы отыруға мүмкіндік берді.
The saddle seat saddle, also sometimes called a "Park," "Lane Fox" or "cutback," is a variation on the English show saddle. It is seen most often in the USA and Canada, but also on occasion in South Africa and other parts of the world. It is used most often on the high action and gaited horses of the Americas. Gaited breeds using this saddle include the American Saddlebred, Tennessee Walking Horse, and Missouri Foxtrotter. Non gaited but action oriented breeds such as the Morgan and the Arabian, are commonly shown in saddle seat style, though these breeds also have hunt seat divisions. The seat of this saddle is longer and flatter than that of a forward seat or dressage saddle. The seat places the rider's center of balance farther back on the horse than in other English riding disciplines, though correct saddle seat equitation still demands that the rider's legs and feet be balanced under the horse. The pommel is always cut back to allow greater freedom of the front legs and shoulder, as well as to accommodate the higher set neck and higher withers typical of the saddle seat breeds. The flap is wide front to back, with no blocks or rolls beneath, and ends closer to the cantle than any other English saddle so that the rider's leg (whose thigh is further back than in other styles because the seat is also farther back) is protected. Riders use very long stirrups, usually at least as long as those of dressage riders. The saddle seat was developed from two sources. The first was a flatter European saddle developed to sit the rider further back to show off the high front leg action of flashy horses, often seen quite literally during Sunday rides in city parks. (See English Show Saddle, below.) The second source was the plantation saddle developed in the southern United States that allowed riders to sit back comfortably on a gaited horse as they covered large areas of land on a daily basis.
Шыдамдылық ат құйрығы
Төзімділік аттысы, бастапқыда әскери немесе полиция аттысына негізделген, ұзақ қашықтыққа жүріс жарыстары үшін қолданылады. Оның басты міндеті – ат пен шабандозға ұзақ жолдарды қиын жерлерде, кейде бірнеше күн бойы жүріп өтуге қажетті жайлылықты және тепе-теңдікті қамтамасыз ету. Шабандоз үшін отырғыш жиі тігілген немесе төселген, ал қадамдар шаршауды азайту үшін кең етіп жасалған. Ат үшін, арқамен байланысқан жердегі қысымды азайту үшін аттының панельдері үлкен ауданды қамтитындай етіп кеңейтіледі. Аттыда тұмсық және қыры бойында әртүрлі заттарды бекітуге мүмкіндік беретін көптеген сақиналар бар. Қазіргі заманғы төзімділік аттысын жасаушылар салмақты азайту және атқа қосымша жайлылық беру үшін жаңа әдістер ойлап тапты, және осы әдістердің бірнешеуі басқа атты түрлеріне де әсер етті. Панельдер әртүрлі материалдармен толтырылған, олардың барлығы қысымды тең тарату және терді тарату үшін жасалған. Көптеген төзімділік аттыларында кеңейтілген панельдер ("желдірмашиналар" немесе "блейзерлер" деп аталады) болады, олар тіреу аумағын арттырады. Басқаларында "қозғалмалы" панельдер болуы мүмкін, бұл әсіресе пайдалы, өйткені төзімділік аттылары шабандоздары көбінесе отырғыштан шығып жүреді (арқадан қысымды алып тастап, бірақ ағаш ұшының жанында бекітілген қадамдардағы сезімді күшейтеді). Сонымен қатар, батыс аттысының дизайны негізінде жасалған, сәл үлкен және ауыррақ, бірақ ұқсас мақсаттармен жасалған төзімділік аттысының дизайны да бар.
The Endurance saddle, originally based on a military or police saddle, is used for the long distance competition of endurance riding. Its major task is to provide the horse and rider with the comfort and balance needed to cover long distances over rough terrain, sometimes for multiple days. For the rider, the seat is often quilted or padded, and the stirrups are designed with a wide foot tread to reduce fatigue. For the horse, the panels of the saddle are extended to provide a larger area of contact with the back, thus reducing fatigue linked to the pounds per square inch of saddle contact. The saddle has many dee rings along the pommel and cantle that allow the rider to attach various items. Modern endurance saddle manufacturers have been innovative in methods to lighten weight and provide additional comfort for the horse, and several of these techniques have gone on to influence other saddle types. The panels are stuffed with different types of material, all designed to spread pressure evenly and disperse sweat. Most endurance saddles may have extended panels (called "fans" or "blazers"), which increase bearing area. Others may have "floating" panels, which are particularly useful since endurance riders often ride with their seat out of the saddle (releasing pressure from the back, but increasing the amount felt on the stirrup bars where they attach near the point of the tree). There is also an endurance saddle design based on the western saddle that is a bit larger and heavier, but is designed with similar goals.
Ағылшынша көрнекілік
Бұл атты Ұлыбританияда, Австралияда және басқа елдерде, тегіс жерде немесе төмен қоршаулардан өту кезінде көрсету үшін қолданылады және ағылшын аңшылық аттының тікелей ұрпағы болып табылады. Көрмелік атты жылқының дене бітімін, әсіресе иығын көрсету үшін жасалған, сондықтан ол жақын орналасатын және тік кесілген қақпақтары бар минималды атты болып табылады. Орындық өте тегіс, тізе мен жамбасқа арналған төсемдер жоқ, сондықтан атты үстінде отырғанға аз қолдау береді. Американдық Saddle Seat аттысы сияқты, ағылшын көрсету аттысында тірек алға қарай орналасқан және сақадан емес, кері қарай түсетін кесуі бар, бірақ орындық тегіс емес және аттының тепе-теңдік орталығы дрессаж аттысына жақын. Көптеген көрмелік жылқылар да спорттық жарыстарға қарағанда семіз күйде ұсынылады, сондықтан билеттер дөңгелек денелі жылқыға дұрыс орналасу үшін орналастырылады, ал көрмелік пони аттыларының алдыңғы билеттері көбінесе ағаштың алдыңғы аркасының нүктесіне тікелей бекітіледі; бұл «алдыңғы нүкте» деп аталады. Ескі стильдегі көрсетуші аттының дәстүрлі орны – аяқтарын алға қойып, орындықты артқа қарай итеру, бұл бір кезде жылқының қозғалысын жақсартады және оның алдыңғы бөлігін ұзын қылып көрсетеді деп есептелген. Қазіргі заманғы жарысқа қатысушылар классикалық ұстанымға көшуге бастады, яғни аяқтарын денесінің астына, ал жамбастарын өкшесінен жоғары қойып, жылқының арқасына көбірек кешірімділікпен қарап, жақсы қозғалысқа мүмкіндік береді. Бұл аттылар дәстүрлі ағылшын аттысын пайдаланбайды, оның орнына тік кесілген қақпақтары бар, дрессаж аттысына ұқсас заманауи атты қолданады. Кейде мұндай аттыларға аз мөлшерде төсем салынады, бұл қосымша қолдауды қамтамасыз етеді, ал жылқылар көбінесе арық, спорттық күйде көрсетіледі. Американдық стильдегі Saddle Seat ұстанымы, жылқының тепе-теңдік ортасының артында орналасқан, ескі стильдегі көрсету ұстанымына ұқсас, бірақ қазіргі аттылар тепе-теңдікті сақтайды.
This saddle is used in the United Kingdom, Australia, and elsewhere, for showing on the flat or over low fences, and is a direct descendant of the English hunting saddle. The show saddle is designed to show off the horse's conformation, most notably the shoulder, and is therefore a minimal saddle with a close fit and straight cut flap. The seat is very flat, and there are no knee or thigh rolls, so the saddle offers little support to the rider. Like the American Saddle Seat saddle, the English showing saddle has a stirrup bar set farther forward and a cutback pommel that falls behind rather than over the withers, though the seat is less flat and the rider's center of balance is closer to that of a dressage saddle. Many show horses are also presented in fatter condition than in more athletic disciplines, so the billets are placed to help keep the saddle properly placed on a rounder animal, with the foremost billet on show pony saddles frequently being attached directly to the point of the front arch of the tree; this is known as a "forward point". The traditional position of the old style show rider was to ride with the feet placed forward, and the seat pushed back, which was once thought to encourage more action and to make the horse look as if it has a longer front end. Modern competitors are starting a trend to a more classical position, with the leg placed underneath their body and their hips over their heel, a position more forgiving on the horse's back that encourages better movement. The traditional English showing saddle is not used by these riders, and instead a more modern dressage like saddle is used, with a more vertically cut flap. There sometimes is slight padding in these saddles, providing extra support, and the horses themselves are often shown in leaner, more athletic condition. The American style Saddle Seat position, set behind the horse's center of balance, somewhat resembles the old style show position, though the modern rider remains balanced over the stirrups.
Бүйірлік
Жақсылап жасалған қондырғы шамамен 14-19 ғасырларда әйелдер қолданған, сол кезде ұзын юбкалар мен қоғамдық нормалар әйелдерді ат үстінде тіке отырудан тыйған. Бүгінде бұл қондырғы әлі де шоуларда, шерулерде және басқа да көрмелерде арнайы мақсаттар үшін кеңінен қолданылады. Оны дене жарақаты салдарынан тіке отыруға қиындық туындаған кейбір ат теміршілері де пайдаланады. Азғана салт аттылар осы стильді сақтап қалуға лайық шеберлік және өнер деп санайды және осылайша оны жетілдіруге ұмтылып, осы стильді жалғастырады. Жақсылап жасалған қондырғыны секіру сияқты барлық ат спорты түрлерінде қолдануға болады. АҚШ-та қазіргі ат шоуларындағы төрт негізгі бөлім – батыс, аңшылық, ат құшағы (екеуі де ағылшын стиліндегі жабдықтарды пайдаланады, бірақ басқа дауырауыштар мен аттылар киімдері) және «тарихи», ол кез келген мәдениетті немесе кезеңді бейнелей алады, бірақ толық зерттеліп, дұрыс қолданылуы керек. Бүгінде жақсылап жасалған қондырғылар өндіріледі, бірақ бұл шағын нарық, сондықтан жаңа қондырғының бағасы жоғары. Сондықтан көптеген ат теміршілері ескі қондырғыларды антиквариат дүкендерінен, аукциондардан және шаң басқан сарайлардан іздейді. Атқа да, ат теміршісіне де сәйкес келіп, жақсы күйдегі қондырғы табу қиын. Жақсылап жасалған қондырғыда тек бір тіреуіш және екі тұмсығы бар: бекітілген тұмсық (кейде «мүйіз» немесе «бас» деп аталады) және «секіру мүйізі» немесе «секіру басы». Кейбір қондырғыларда секіру мүйізі болмаса да, олар қазіргі стандарттар бойынша қауіпсіз емес деп саналады. Екі тұмсық та ат теміршісіне секіргенде де орнында тұруға мүмкіндік береді. Шындығында, ат құласа, ат теміршісін босату қиын болуы мүмкін. Көптеген жақсылап жасалған қондырғылар ат теміршісінің екі аяғын да жылқының сол жағына қоюға мүмкіндік береді, бірақ кейде кері бұрылатын және ат теміршісіне аяғын оң жаққа қоюға мүмкіндік беретін қондырғылар да кездеседі. Екі аяғы да жылқының бүйініне тигенімен, дұрыс отырған ат теміршісі жылқының басына қарап отырады, омыртқасы жылқы омыртқасына перпендикуляр болады, ал салмағы екі жамбасқа тең бөлінеді. Орындықтың ені ат теміршісінің оң жамбасын және арт жағын сыйдыратындай болуы керек. Жақсылап жасалған қондырғы алдыңғы жағынан артқы жағына қарай салыстырмалы түрде тегіс болады. Көптеген қондырғыларда кішкентай иісті тұмсық және оң жақтағы жамбасты қолдау үшін ұзын, көтерілген артқы тұмсық болады, сондай-ақ ат теміршісінің омыртқасын жылқының арқасына қарай туралап ұстауға көмектеседі. Кейбір үлгілерде орындық аяқтары жатқан жақтан бұрыштап орналасқан, бұл ат теміршісінің салмағын жылқының арқасына орталап ұстауға көмектеседі. Сол жақтағы жапырақшасы әдетте оң аяқ пен аяқтың жылқының сол иығына тимеуі үшін алға қарай кесіледі. Ағылшын стиліндегі жақсылап жасалған қондырғының белдеуі әдетте үш құлыпты жүйеден тұрады, толық ұзындығы бар белдеу және қосымша теңгерімдеу белдеуі болады. Тіреуіш әдеттегі қондырғыға қарағанда қысқа болады, сондықтан ат теміршісінің тізесі секіру мүйізіне жақын орналасады және тіреуіш ағашқа жақын емес, ортасында бекітіледі.
The sidesaddle was used by women from approximately the 14th through 19th centuries, when a combination of long skirts and social mores discouraged women from riding astride. Today the saddle is still widely used for specialty purposes in shows, parades, and other exhibitions. It has use for practical purposes by some riders who have injuries that make it difficult to ride astride. A smaller number of riders feel that sidesaddle riding is a skill and riding art worth preserving and thus continue to practice the style, working to achieve greater skill and refinement. Sidesaddles may be used in almost every discipline, including show jumping. In the USA, the four main divisions in modern horse shows are Western, Hunt seat, Saddle seat (the two English divisions use the same basic style of saddle but different bridles and rider appointments), and "historical," which may depict any culture or period, but must be fully researched and correctly utilized. Although sidesaddles are still manufactured today, it is a small niche market, and a new sidesaddle is quite expensive. Thus most riders who wish to ride sidesaddle are often found hunting for older saddles at antique shops, estate sales, and in dusty barn lofts. It is difficult to find a sidesaddle that not only fits the rider and horse but also is in good condition. The sidesaddle has only one stirrup leather, and two pommels: the fixed pommel (sometimes called a "horn" or "head") and the "leaping horn" or "leaping head". Although there are some sidesaddles that lack a leaping horn, they are not considered safe by modern standards. Both pommels allow the rider to stay in place, even when jumping. In fact, it may be difficult for the rider to be thrown free should the horse fall. The vast majority of sidesaddles are designed so riders sit with both legs on the near (left) side of the horse, though occasionally a sidesaddle is found that is reversed and allows the rider to sit with their legs to the off (right) side. In spite of having both legs to the side of the horse, properly positioned riders sit on the horse facing forward, with their spine centered in the saddle perpendicular to that of the horse, with weight balanced equally on both buttocks. The seat must be wide enough to accommodate the rider's offside thigh as well as buttocks. A sidesaddle is comparatively flat from front to rear. Many have a small curved pommel and a long, raised cantle on the off side to support the offside thigh and to help riders keep their spine squared on the horse's back. On some designs, the seat of the sidesaddle is angled away from the side on which the legs lie to help the weight of the rider remain centered over the horse's back. The near side flap is commonly cut forward to keep the rider's right leg and foot from touching the horse's left shoulder. The girthing of an English sidesaddle is usually a three buckle system, with a usual full length girth and an additional balancing girth. The stirrup of a sidesaddle is much shorter than in a conventional saddle, so that the rider's knee is placed close to the leaping horn, and it buckles midway down the leather rather than close to the tree.
Жарыс атқышы
Жалпақ жарыс атқыштары жылқының жүгіруіне кедергі келтірмеу және мүмкіндігінше жеңіл болу үшін (тірек темірлерін қоса) жасалған. Жарыс атқышында терең ойығы жоқ, ұзын қонысқасы бар, алдыңғы жақтаулары жокейлердің қолданатын өте қысқа тіректері мен алға қарай жылжыған отырыс орнына бейімделген. Сондай-ақ, атқыштың тұмсығы мен арқасы тегіс, бұл мінген адамға ешқандай кедергі келтірмейді. Жалпақ жарыс атқыштары салмақты азайту үшін жартылай ағашқа орнатылады. Мінген адам жылқының құрсауын басып, көп уақытын өткізетіндіктен, толық ағаш аттың омыртқасын қорғайтын қажеттілік тумайды. Тіректері жоғалып кетпеуі және көлемді азайту үшін, тіректер тіреу таяқшаларының үстінен емес, жартылай ағаштың ағаш тіректерінен тікелей ілмектеледі. Бұл атқыш қауіпсіздіктің өте төмен деңгейін қамтамасыз етеді, мінген адамды жылқының максималды жылдамдыққа жетуі үшін қажетті қозғалыс еркіндігіне қояды, бірақ мінген адамның жылқыны басқару мүмкіндігін және жылқының арқасын қорғауын азайтады. Сондықтан, жарыс атқыштары жалпы ат спортына жарамсыз. Көптеген жалпақ жарыс атқыштарының салмағы 1,5 фунттан кем, ал ең жеңіл атқыштардың салмағы 8 унцияға жетеді. Олар әдетте тек бір баумен бекітіледі, сондықтан оны сенімді ұстау үшін қосымша бау қосылады. Степлечезде қолданылатын атқыштар көбінесе біршама ауыр және мықты болады, әдетте толық ағашқа орнатылады. Жаттығу атқыштары көбінесе үлкен және ауыр болады, тұмсығы мен арқасы көбірек көрінеді, бұл мінген адамға қосымша қауіпсіздік береді. Бұл мүмкіндіктер салмақты арттырса да, жарыста салмақ маңызды емес.
The flat racing saddle is designed to not interfere with a running horse and to be as lightweight as possible (including the stirrup irons). The racing saddle has a very long seat without a dip to it, combined with extremely forward flaps that accommodate the very short stirrups and extreme forward seat used by jockeys. It also has a flat pommel and cantle so nothing interferes with the rider. Flat racing saddles are built on a half tree to reduce weight; because the rider spends most of the time up over the horse's withers, there is no need for the protection to the horse's spine that a full tree provides. The stirrups, instead of being looped over stirrup bars, are generally looped directly over the wooden bars of the half tree to prevent the loss of a stirrup during a race and to reduce bulk. This saddle provides very little security, placing the rider in a position that allows a horse the freedom of movement needed to achieve maximum speed, but at the cost of giving the rider less leverage to control the horse, and less protection for the horse's back from a sitting rider. Therefore, racing saddles are not suited for general equestrian riding. Most flat racing saddles weigh less than 1½ pounds; the lightest saddles weigh as little as 8 ounces. They generally have only one billet to attach the girth, and so an overgirth is usually added to keep it secure. Saddles used in steeplechases are generally slightly heavier and more substantial, usually being built on a full tree. Exercise saddles are usually larger and heavier, with a more prominent pommel and cantle to provide more security to the rider. Though these features add pounds, weight does not matter as it would in a race.
Поло атқышы
Поло атқышы ат үстіндегі ойынға арналған түрде жасалған. Оның салыстырмалы түрде жазық қонысқасы бар, ал себезгі қақпақтары ұзын және көбінесе түзу болып келеді, бірақ дрессаждық себезгіге қарағанда аяқтардың орналасуы алға қарай жылжыған. Поло атқышының ерекше бір белгісі – аяқ астындағы төсемнің өте аздай немесе мүлдем болмауы, бұл мінгенге максималды қозғалыс еркіндігін береді. Егер себезгіде жамбас немесе тізелік тіреулер болса, аяқты қажеттілікке қарай алға немесе артқа қозғау мүмкін болмас еді.
The polo saddle is designed specifically for the mounted game. It has a relatively flat seat and the saddle flaps are long and fairly straight to accommodate the longer leg position, although more forward than the dressage saddle. One of the defining features of the polo saddle is that there is very little or no padding under the leg, allowing the rider to have maximum freedom of movement. If the saddle had thigh or calf blocks, the leg would not be allowed to swing forward or back as needed.
Ағылшындық ат құрғаны
Атқа жабдық (құрық) таңдауда ескеру керек көп фактор бар, және аттың арқасына жабдықты дұрыс орнату үшін кәсіби шеберге кеңесуге болады. Дұрыс таңдалмаған жабдықтар қысым тудыратын жерлерге себеп болады, бұл көгеруге, ауырсынуға және жабдық үстінде мінез-құлқында проблемаларға әкелуі мүмкін. Жабдық сонымен қатар атқа отырушыға да сәйкес болуы керек, өйткені жабдық дұрыс өлшемде болмаса, ат үстіндегі қауіпсіздікке қауіп төнеді.
There are many factors to consider when fitting a saddle, and a professional saddle maker may be consulted to fit a saddle properly to a horse's back. Incorrectly fitting saddles cause pressure points, which may result in bruising, soreness, and behavior problems under saddle. The saddle must also fit the rider, as security on the horse can be compromised when a saddle is the wrong size.
Атқа кию
Селдірдің ені, ұзындығы және алдыңғы қақпасының биіктігі (жанындағы кеңістік) өлшенеді. Ең жақсы жағдайда, селдірді атқа мінгізіп көріп, сатып алуға болады немесе сәйкес келмесе қайтару мүмкіндігімен сатып алуға болады. Селдір іздеу кезінде немесе арнайы селдір жасалғанда, аттың өлшемін анықтаудың бір тәсілі "көктем іздеу" деп аталады. Мұны жасау үшін суретшінің икемді сызығы немесе пальто ілгішіндегі сым аттың иық жапырақшасынан шамамен бес сантиметр артқа қойылып, содан кейін көктемге сәйкес пішінделеді. Содан кейін пішін қалың қағазға немесе картонға көшіріледі. Орташа атқа көктем іздеудің бұрышын селдірдің алдыңғы қақпасындағы жиектің бұрышымен салыстыру арқылы осы өлшеммен жарасады. Дегенмен, ерекше пішіні бар аттар үш жерде өлшенеді: бірінші өлшемнен шамамен бес сантиметр артта екінші өлшем, ал көктемнен тоғыз дюйм артта үшінші өлшем. Дәл өлшеу үшін көбінесе кәсіби селдірше жасаушымен кеңесу қажет болуы мүмкін.
A saddle must be measured for width, length, and front arch height (clearance over the withers). In ideal circumstances, the saddle is tried on the horse prior to purchase, or is purchased with a return option if it does not fit. When saddle shopping, or if having a saddle custom made, one method of sizing the horse is known as a "wither tracing." To create this, an artist's flexicurve or a piece of coat hanger wire is placed up over the withers about two inches behind the horse's shoulder blade, then shaped to fit across the withers. The shape is then traced onto heavy paper or cardboard. An average horse can be fitted with just this measurement by comparing the angle of the wither tracing to the angle of the piping at the front arch of the saddle. However, horses with an unusual shape are measured in three locations, the second measurement approximately two inches behind the first one, and the last measurement nine inches behind the withers. Often for accurate measurements, a professional saddle fitter may need to be consulted.
Ағаш ені
Ағаш ені, ол аттың жамсауының енін және қуыс бөлігінің биіктігін анықтайды, жамсауды орнату кезіндегі ең маңызды факторлардың бірі болып табылады және оны жануардың жұмыстан кейінгі арқасындағы тердің үлгісін қарап тексеруге болады. Тым тар ағаш, тым кең ағаштан гөрі қауіпті, себебі ол жамсау ағашының ұштарын аттың арқасына басады. Бұл ұзаққа созылса, арқаның ойысып қалуына әкелуі мүмкін. Тердің үлгісі панельдер бойымен біркелкі терлеуді көрсетеді, бірақ ағаш ұштарының орнында тер болмайды, қысым салдарынан осы аймақта дөңгелек құрғақ дақтар пайда болады. Сәл кең жамсау соншалық проблема тудырмайды. Дегенмен, тым кең жамсау, әсіресе жоғары құрлы атта, құрлы жерге жеткілікті бос орын қалдырмайды, бұл осы аймақта қысымға себеп болады. Қысқа мерзімді тым көп қысым сүрткіштерге және жамсаудан жараларға әкелуі мүмкін, ал ұзақ мерзімді проблемалар құрлы жерді құрайтын кеуде омыртқаларына зақым келтіруі мүмкін.
The tree width, which dictates the width of the saddle and height of the gullet, is one of the most important factors when fitting the saddle, and can be tested easily by looking at the sweat pattern on the animal's back after work. A tree that is too narrow is more of a threat than one too wide, as it pushes the points of the saddle tree into the horse's back. This will often result in a hollowing if it persists for long periods of time. The sweat pattern will have even sweating along the panels, except for the points of the tree, which will cause round dry spots in the area of sweat, as a result from the pressure. A saddle that is slightly too wide will not be as much of a problem. However, a saddle that is much too wide will not have adequate wither clearance, especially on a high withered horse, causing pressure in this area. Too much pressure in the short term can lead to rubs and saddle sores, long term problems may include damage to the thoracic vertebrae that make up the withers.
Панельдер
Панельдерге тең қысым қажет. Панельдердің тіреу беті, ат құдырының конструкциялық шектерінде, мүмкіндігінше үлкен және тегіс болуы тиіс. Нақтыланбаған толтыру (ішкі материал) немесе ат құдырынан туындаған қысым нүктелері тіреу ауданын азайтады. Дұрыс келмеу арқаның белгілі бір аймағындағы қысымды арттырады, бұл ыңғайсыздыққа немесе тіпті жарақатқа әкелуі мүмкін. Толтырудың таралуын қолдарды панельдердің бойымен жүгіртіп, көңілді қысым жасау арқылы тексеруге болады. Егер панельдер біркелкі толтырылмаған болса (бір панель екіншісінен биік немесе толтыру тегіс емес, қатты және кедір-бүдыр болса), ат құдырында қысым нүктелері пайда болады және ыңғайсыздық тудыруы мүмкін. Ат құдырын реттеуші аттың панельдері дұрыс толтырылғанын тексеруі мүмкін. Алдыңғы панельдерде қысым біркелкі таралуы керек, бұл атқа мінгізіп, жамды бекітіп, қолдарды алдыңғы панельдердің бойымен жүгіртіп тексеруге болады. Артқы панельдер ат мінген кезде аттың арқасынан көтерілмеуі керек.
The panels need even pressure. The bearing surface of the panels should be as large and even as possible, within the confines of the saddle design. Poor flocking (stuffing) or pressure points from the saddle tree will decrease the bearing area. Uneven fit increases the pounds per square inch in a given area of the back, which can lead to soreness or even injury. Distribution of flocking can be tested by running the hands down the panels while applying slight pressure. If the panels are stuffed unevenly (one panel higher than the other, or stuffing that is hard and lumpy rather than smooth), the saddle will have pressure points and could cause soreness. A saddle fitter can check to make sure see if the panels are correctly stuffed for the horse. The front panels should have pressure evenly distributed down their front, which can be tested by saddling the horse, tightening the girth, running the hands down the front panels to feel for even pressure. The back panels should not rise off the horse's back when it is ridden.
Тамақ ішек жоғарғы биіктігі
Седелдің жоны мен құйрық сүйегі үшін жеткілікті бос орын қамтамасыз етуі керек. Ең ауыр мінген адам отырғанда, седелдің алғы жағы мен құйрық сүйегінің арасында кем дегенде үш саусақтың ені болуы тиіс. Ал жұқа төсеммен немесе төсемсіз бекітілгенде, седелдің ішкі бөлігіне қарап, екінші жағынан жарық көруге мүмкіндік болуы керек. Панельдер арасындағы кеңістік седелдің алғы жағынан артқы жағына дейін шамамен үш дюйм болуы керек, бірақ денесі ауыр жануарларға омыртқа үстіндегі байламға қысым түсірмеу үшін төрт немесе одан да көп дюйм кеңдік қажет болуы мүмкін.
The saddle should provide adequate clearance for the spine and withers. With the horse's heaviest rider sitting on the saddle, there should be at least three fingers width between the pommel and the withers, and when girthed up with a thin pad or no pad, it should be possible to look down the gullet and see light at the other end. The gap between the panels should also be about three inches wide all the way down, pommel to cantle, though heavily built animals may need four or more inches of width here to avoid pressure on the ligament over the spine.
Өндіріс орындары
Ағылшын үстін салғыштары әлемнің көптеген жерлерінде жасалады. Дәстүрлі өндіріс орталығы Англияның Уолсолл қаласында. Ирландия, Франция, Германия, Австралия, Италия, Швейцария, Канада және АҚШ сияқты елдер де сапалы ағылшын үстін салғыштарын шығарады. Аргентина, әсіресе поло спортына арналған, көптеген ағылшын үстін салғыштарын өндіреді, сондай-ақ басқа да жарыс түрлері үшін орташа баға диапазонындағы көптеген брендтерді ұсынады. Ең арзан үстін салғыштар көбінесе Үндістанда жасалады және олардың өңдеу сапасы мен былғарысының сапасы әртүрлі болуы мүмкін.
English saddles are made in many places around the world. A traditional manufacturing centre is in Walsall, England. Other countries that produce fine English saddles are Ireland, France, Germany, Australia, Italy, Switzerland, Canada and the United States. Argentina produces many English saddles, particularly for the polo market, as well as a large number of brands that are in the mid range of prices for other disciplines. The least expensive saddles are usually manufactured in India and can vary tremendously in quality of both workmanship and leather.