Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық актриса (1927–2007)
Canadian actress (1927–2007)
Лоис Рут Максвелл (туған кездегі аты Лоис Рут Хукер; 14 ақпан 1927 – 29 қыркүйек 2007) – канадалық актриса, ол 1962 жылдан 1985 жылға дейінгі Джеймс Бондтың алғашқы он төрт фильмінде (1962–1985) Мисс Монипенни рөлін сомдаған, «Доктор Но» (1962) фильмінен бастап «Өлім көрінісі» (1985) фильміне дейін. Ол 1967 жылғы «Казино Рояль» бейімдемесінде де, 1983 жылғы «Көктемнің күші», «Ешқашан есімде болма» фильмдерінің қайта түсірілімінде де қатыспады, өйткені бұл өндіріс Eon компаниясына тиесілі емес еді. Алайда, ол ұқсас кейіпкер ретінде «О. К. Коннери» пародияснда ойнады. Ол 1940-жылдардың соңында кинодағы мансабын бастады және «That Hagen Girl» (1947) фильміндегі рөлі үшін «Алтын глобус» сыйлығын «Ең үміткер жаңа актер» номинациясы бойынша жеңіп алды. Бірнеше ұсақ рөлдерден кейін ол қанағаттанбады және 1951 жылдан 1955 жылға дейін Италияға барып кинода жұмыс істеді. Ол үйленгеннен кейін Ұлыбританияға көшіп, бірнеше телеспектакльдерде ойнады, содан кейін Канада мен Швейцарияға көшті. 2001 жылы оған ішек-толқын қатерлі ісік диагнозы қойылып, Батыс Австралияға көшіп барды, онда ол 2007 жылы 80 жасында қайтыс болғанша ұлымен бірге тұрды.
Lois Ruth Maxwell (born Lois Ruth Hooker; February 14, 1927 – September 29, 2007) was a Canadian actress who portrayed Miss Moneypenny in the first fourteen Eon produced James Bond films (1962–1985), from Dr. No in 1962 to A View to a Kill in 1985. She did not appear in the 1967 adaptation of Casino Royale, nor in the 1983 remake of Thunderball, Never Say Never Again, as the production was not Eon's, though she did, as a similar character, appear in the spoof O. K. Connery. She began her film career in the late 1940s, and won the Golden Globe Award for Most Promising Newcomer for her performance in That Hagen Girl (1947). Following a number of small film roles, she became dissatisfied and travelled to Italy, where she worked in film from 1951 to 1955. After her marriage, she moved to the United Kingdom, where she appeared in several television productions, and later Canada, and Switzerland. In 2001, she was diagnosed with colorectal cancer and moved to Western Australia, where she lived with her son until her death in 2007, at 80.
Ерте өмір
Максвелл Онтарионың Китченер қаласында медбике Рут Аделаида Уэллс пен мұғалім Уильям Виктор Хукердің отбасында дүниеге келді. Максвелл Торонтода өсіп, Лоуренс Парк колледжінде оқыды. Ол өзінің алғашқы жұмысын Онтариодағы Байс көліндегі Бигвин аралында орналасқан жазғы курорт Бигвин қонақүйінде официант болып істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 15 жасында үйінен қашып кетті. 1949 жылы ол кейіннен танымал болған Life журналының фототүсіріліміне қатысты, онда ол болашақ актрисалар Мэрилин Монро, Кэти Даунс, Сюзанна Далберт, Энрика Сома, Лорет Льюэз және Джейн Найгпен бірге суретке түсті. Осы кезде ол Хукер тегін Максвелл тегіне ауыстырды, бұл атты балет бишісі досынан алған еді. Оның отбасының қалған бөлігі де осы тегті қабылдады. Максвеллдің жұмысының көп бөлігі B санаттағы фильмдердегі шағын рөлдерден тұрды. Ол онда бірнеше фильм түсіріп, бір кездегіде көлік жарысына әуесқой болып қатысты. 1963 жылы Максвелл "Аңсаушылар" телесериалында автоматты мылтықпен атып тұрған медбике рөлін ойнады ("Кішкентай ғажайыптар" эпизоды, ол алғаш рет 1964 жылдың 11 қаңтарында көрсетілді). Ол ITC телесериалының "The Baron" ("Жаңбырлы күнге бір нәрсе", 1965) эпизодында сақтандыру тергеушісі рөлінде пайда болды.
Maxwell was born in Kitchener, Ontario, to Ruth Adelaide Wells, a nurse, and William Victor Hooker, a teacher. Maxwell was raised in Toronto and attended Lawrence Park Collegiate Institute. She gained her first job working as a waitress at Bigwin Inn, a summer resort on Bigwin Island in Lake of Bays, Ontario. During World War II she ran away from home, aged 15, In 1949, she participated in a later famous Life magazine photo layout, in which she posed with other up and coming actresses, Marilyn Monroe, Cathy Downs, Suzanne Dalbert, Enrica Soma, Laurette Luez and Jane Nigh. It was at this time that she changed her surname from Hooker to Maxwell, a name borrowed from a ballet dancer friend. The rest of her family also took this name. Most of Maxwell's work consisted of minor roles in B films. There she made a series of films, and at one point became an amateur race driver. In 1963 Maxwell played a machine gun firing nurse in the series The Avengers (episode "The Little Wonders", which was first aired on 11 January 1964). She had a guest appearance in an episode of the ITC series The Baron ("Something for a Rainy Day", 1965), as an insurance investigator.
Мисс Монипенни рөлі
Максвелл күйеуі жүрек талмасынан зардап шеккеннен кейін, ақшаға мұқтаж болғандықтан, Джеймс Бондтың "Доктор Но" (1962) фильмінде рөл алуға талпынды. Режиссер Теренс Янг, оны "сабын иісі сезіледі" деген сылтаумен қабылдамады, оған Мисс Монипенни немесе Бондтың сүйіктісі Сильвия Тренч рөлін ұсынды. Бірақ Максвелл сценарийде көрініс берілген ашық сахнаға келіспеді. М-нің хатшысы рөлі күніне 100 фунт стерлинг еңбекақымен екі күн жұмысқа кепілдік берді, ал Максвелл түсірілімге өз киімдерін әкелді. Монипеннидің жасырын полицейдің бас киімі Максвеллдің басқа рөлге дайындалу үшін бояған шашын жасырды. Автор Том Лисантидің сөзіне сүйенсек, Максвеллдің Монипеннисі "тірек" ретінде қарастырылды, ал оның Бондпен әдемі қарым-қатынасы фильмдерге драмалық реализм мен адамгершілік сезімдерін сыйлады. Монипенни үшін Бонд "қолы жетпейтін" болды, бұл кейіпкерлерге ашық жыныстық мағынада әңгімелесуге мүмкіндік берді.
Maxwell lobbied for a role in the James Bond film Dr. No (1962), after her husband had suffered a heart attack, and they needed the money. Director Terence Young, who had turned her down on the grounds that she "looked like she smelled of soap", offered her either Miss Moneypenny or Bond's girlfriend, Sylvia Trench, but Maxwell was uncomfortable with the idea of a revealing scene outlined in the screenplay. The role as M's secretary guaranteed just two days' work at a rate of £100 per day, and Maxwell supplied her own clothes for the filming. Moneypenny's undercover policewoman's cap disguises the hair Maxwell had already dyed in preparation for another part. According to author Tom Lisanti, Maxwell's Moneypenny was seen as an "anchor", and her flirtatious relationship with Bond provided the films with dramatic realism and humanism; for Moneypenny, Bond was "unobtainable", freeing the characters to make outrageous sexual double entendres.
Кейінгі өмірі
Максвеллдің күйеуі 1973 жылы қайтыс болды, 1960 жылдардағы жүрек шабуысынан толыққанды айықпаған болатын. Содан кейін Максвелл Канадаға қайтып келді.
Maxwell's husband died in 1973, having never fully recovered from his heart attack in the 1960s. Maxwell subsequently returned to Canada,
Өлім
2001 жылы Максвеллге тік ішектегі қатерлі ісікке операция жасалып, ол Батыс Австралиядағы Перт қаласына көшіп, ұлы Кристианның отбасымен бірге тұрды. Ол сол жерде қалып, өзінің өмірбаянын жазумен айналысты, 2007 жылдың 29 қыркүйегінде Фримантель ауруханасында қайтыс болды. Сер Роджер Мур досының өлімі туралы BBC Radio 5 Live радиосына: "Бұл шынымен де шоқ. Ол әрқашан көңілді, онымен бірге болу өте жақсы еді және рөлге толыққанды сай болатын. Мен Бонд рөлінен кеткеннен кейін оны Тимоти Далтон фильмдерінде түсірмегендері өте өкінішті. Оның М рөліне жоғарылатылмағаны оған үлкен көңіл көшірді. Ол керемет М болар еді."
Following surgery for colorectal cancer in 2001, Maxwell moved to Perth, Western Australia, to live with her son Christian's family. She remained there, working on her autobiography, until her death at Fremantle Hospital on 29 September 2007. Of his friend's death, Sir Roger Moore said to BBC Radio 5 Live, "It's rather a shock. She was always fun and she was wonderful to be with and was absolutely perfect casting [ ] It was a great pity that, after I moved out of Bond, they didn't take her on to continue in the Timothy Dalton films. I think it was a great disappointment to her that she had not been promoted to play M. She would have been a wonderful M."