Кіріспе

шарап Шатонеф-дю-Пап (Châteauneuf du Pape) – Францияның оңтүстік-шығысындағы Прованс-Альп-Кот-д’Азур аймағындағы Воклюз департаментіне қарасты коммуна. Ауыл Ронаның шығысында және Авиньон қаласының солтүстігінде орналасқан. Ауылдың үстінде қираған ортағасырлық қамал тұр, ол оңтүстікке қарайғы ландшафтқа үстемдік етеді. Ол 14 ғасырда Авиньонда тұратын папалардың екіншісі Иоанн XXII үшін салынған. Кейінгі Авиньон папаларының ешқайсысы Шатонефте тоқталған жоқ, бірақ 1378 жылғы жарыстан кейін антипапа Климент VII қамалдың қауіпсіздігін іздеді. Папалардың кеткеннен кейін қамал Авиньон архиепископына өтті, бірақ оны күтіп ұстау тым қиын және қымбат болды, сондықтан ол ауылдағы құрылыс жұмыстары үшін тас көзі ретінде пайдаланылды. Революция кезінде ғимараттар сатылып, тек донжон сақталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс әскері донжонды динамитпен қиратуға тырысты, бірақ тек солтүстік жартысы ғана бұзылды, оңтүстік жартысы зақымсыз қалды. Жүз пайызға жуық өңделетін жер жүзімдіктерге толы. Коммуна қызыл шарап өндіруімен әйгілі, ол Шатонеф-дю-Пап аталымымен және оған іргелес төрт коммунаның бөліктерінде өсірілген жүзімнен жасалады.

Топоним

Ауыл алғаш рет 1094 жылы "Кастро Ново" деген атпен латын тіліндегі құжатта айтылады. 11 ғасырда "каструм" немесе "кастро" термині қамалдың (castellum) емес, бекінілген ауылды білдіру үшін қолданылған. Қазіргі французша атауы "Шатонеф" ("Жаңа қамал" деген мағынада) осы ерте латынша атаудан шыққан, ал ауылдың үстіндегі қираған 14 ғасырлық қамалдан емес. Бір ғасырдан астам соң, 1213 жылы ауыл "Castronovum Calcernarium" деп аталды. Басқа ерте құжаттарда "Castronovo Caussornerio" немесе "Castrum Novum Casanerii" қолданылған. Француз тіліндегі ресми атауы "Châteauneuf Calcernier" болды. "Calcernier" атауы ауылдағы маңызды әк пештерінің болуына байланысты пайда болған. "Calcernarium" латын тіліндегі "calx" – әк сөзінен және "cernere" – сүзу немесе іргелеу мағынасынан туындаған. 16 ғасырдан бастап ауылды көбінесе "Châteauneuf du Pape" немесе "Châteauneuf Calcernier dit de Pape" деп атаған, себебі ол Папа Иоанн XXII-мен байланысты болды, бірақ ресми атауы "Châteauneuf Calcernier" есімнен "Châteauneuf du Pape" есіміне 1893 жылы ғана өзгертілді. Ауылдың Окситан тілінің прованс диалектіндегі атауы – "Castèu Nòu De Papo".

Ерте тұрақтандыру

Ең алғашқы қоныстар қазіргі ауыл орталығынан шығысқа қарай, Сент-Теодорик шапкішының жанында болған деп есептеледі. Бұл роман стиліндегі шіркеу 10 ғасырдың соңында немесе 11 ғасырдың басында Авиньондағы Сент-Теодорик аббаттығының монахтарымен салынды және коммунадағы ең көне ғимарат болып табылады. Ауыл Venaissin графтығының құрамында болғанымен, Авиньон епископының феодальдық иеліктерінің бірі болды және осылайша ерекше мәртебеге ие болды. Авиньон епископы Гигоньян және Бедарридтер феодалдық иеліктерін де басқарды. 11 ғасырдың екінші жартысында Виконт Ростайнг Беранжер өзінің ағасы, Авиньон епископының феодальдық иелігіндегі төбеде бекінілген ауыл салды. Қазіргі шіркеу ғимаратының қабырғасы бекіністің бір бөлігін құрады, ал сағат мұнарасындағы тік сызықтар (жебелер) әлі де көрініп тұр. Осы ерте бекіністерден екі мұнара және басқа да қалдықтар сақталған. Жаңа ауылда епископ үшін қамалды резиденция болған, ол шіркеу мен кейінірек салынған қамалдың орны арасында орналасқан деп есептеледі. 1238 жылы Авиньон епископы Киелі Рим императоры Фредерик II-ден (1195–1250 жылдары өмір сүрген) маңызды жеңілдік алды. Рона өзенімен тасымалданған және Шатонефке түсірілген тұзға салық салынбады. Осының нәтижесінде тұз саудасы ауыл үшін маңызды табыс көзіне айналды.

Авиньон папалары

1305 жылы Бордо архиепископы Бертран де Го папа болып сайланды және Климент V есімін алды. Папалық хаттардың тізілімі Климент V-нің бірнеше рет, кейде ұзақ мерзімге Шатонефке келгенін көрсетеді. Ауылда болғанда ол епископтың резиденциясында қонақ болар еді. 1312 жылы 6-22 қарашада ауылда болды. 1313 жылы 9 мамырдан 1 шілдеге дейін және 19 қазаннан 4 желтоқсанға дейін қайта келді. Келесі жылы, 1314 жылы, ол 24-30 наурызда Шатонефте болды. 1314 жылдың 7 сәуірінде Ронаның қарсы жағалауындағы Рокмаур қамалында қайтыс болды. Келесі папа, Жак Дюэз, 1316 жылы сайланып, Жохан XXII есімін алды. 1316 жылдың 5 қыркүйегінде Лионда тәж кигеннен кейін ол Рона арқылы төмен сапар шегіп, Авиньонға келгенге дейін Шатонефте 10 күн өткізді. 1310 және 1313 жылдар аралығында ол Авиньон епископы болды және епископтық қызметін атқару кезінде Шатонеф-дю-Паптың феодалы да болды. Ол өзінің туысы Жак де Вианы епископтық орнына мұрагер етіп тағайындады. Бірақ 1317 жылы туысы қайтыс болғаннан кейін, ол мұрагер тағайындамады, сондықтан оның паптығы кезінде ауыл тікелей папаның билігінде болды. Жохан XXII көптеген құрылыс жобаларын бастады, оның ішінде Авиньондағы Пап сарайына қосымшалар, сондай-ақ Барбентан, Бедарридес, Новес және Сорг қалаларындағы қорғаныс құрылыстары болды. 1317 жылы Шатонеф-дю-Папе қамалының құрылысы басталды. Жохан XXII жаңа қамалдан көп пайда көрмеді, ол оның өлімінен бір жыл бұрын, 1333 жылы ғана аяқталды. Қамалдың қираған қалдықтары қазір ауылдың ерекше белгісі болып табылады. Келесі Авиньон папасы Бенедикт XII (1334–1342) осы қамалда болғандығы туралы ешқандай мәлімет жоқ, бірақ 1335 жылы ол ауылға Ронада кеме тегірменін, әр сейсенбіде базар және жылына екі жәрмеңке өткізу құқығын берді. Ол Авиньон епископы лауазымын сақтамады және 1336 жылы өзін алмастыру үшін жаңа епископты тағайындады. Келесі төрт папаның ешқайсысы да Шатонеф-дю-Папеде тұрмады, бірақ 1378 жылы Католик шіркеуінің бөлінуінен кейін Авиньон антипапасы Климент VII жиі қамалдың қауіпсіздігін іздеді және 1385 жылдан 1387 жылға дейін ғимаратта жақсарту жұмыстарын жүргізді. XIV ғасырда Авиньонда папаның болуы және қамалдың құрылысы ауылға айтарлықтай өркендеу әкелді. Экономика негізінен ауыл шаруашылығына негізделген, бірақ ауыл тұрғындары сондай-ақ әк пештеріне ие болды және жергілікті саудагерлер Авиньондағы Пап сарайы үшін шатыр плиткаларын және Барбентанда салынып жатқан қамал үшін еден плиткаларын жеткізді. Ауыл XI ғасырдың ортасындағы қорғаныс қабырғаларын кеңейтіп, үйлер сыртқа қарай салына бастады. 1381 жылы ауыл ауылды қоршау үшін жаңа бекініс жүйесін салуды қаржыландыру үшін жергілікті салық салуға рұқсат алды. Бұл қорғаныс мұнараларының барлығы, Rue des Papes көшесіндегі Portalet мұнарасынан басқа, жоғалып кетті, бірақ қабырғалардың бөліктері сақталған.

Құрылыс

1317 жылы, сайлаудан бір жыл өткен соң, Папа Иоанн XXII ауылдың үстіндегі төбенің басында қамал салуға бұйрық берді. Тастардың бір бөлігі жергілікті карьерден алынған болуы мүмкін, бірақ көп бөлігі Куртезоннан әкелінген болуы ықтимал. Ал қамалдың қабырғалары мен шатырларын жабуға арналған плиткалар ауылдың өзінде жасалған. 1318 жылдың тамызынан 1319 жылдың шілдесіне дейін, мұнараның солтүстік-шығысындағы аулада сумен қамтамасыз ету үшін үлкен, терең құдық қазылды. Паптық тізімдерге сәйкес, жұмыстың басым бөлігі 1322 жылға дейін аяқталды, бірақ 1332 жылы Лигуриядан төрт мұнара үшін ағаш сатып алу туралы жазба кездеседі. Қамал тек қорғаныс мақсатында ғана емес, сонымен қатар жазғы тұрақ ретінде де жоспарланған. Батыс жағында бақ, ал солтүстігінде 10 гектарлық, биік қабырғалармен қоршалған саябақ болған, онда жүзім, зәйтүн және жеміс ағаштары өсірілген.

Елеусіз қалдыру

Папалар кеткеннен кейін қамал епископтың, ал 1475 жылдан бастап Авиньон архиепископының феодына қарады, бірақ оны күтіп ұстау олар үшін тым үлкен және қымбат болды. Ауылдың қорғауын басқаратын капитан қамал ішінде тұрды, бірақ тұрақты гарнизон болған жоқ, және көптеген ғимараттардың құлауына рұқсат етілді. 16 ғасырда гугеноттар діни соғыстар кезінде бірнеше айға Шатонуфты басып алды. 1563 жылдың наурыз айында олар ауылды тонап, шіркеуді және қамалдың бөліктерін, соның ішінде папаның пәтерлерін өртеп жіберді. Зақымның дәрежесі белгісіз. 17 ғасырда, және бәлкім одан да ертерек, қамалдың қираған ғимараттары ауылдағы үйлер салу үшін тас көзі ретінде пайдаланылды. Ауыл айналасындағы қабырғаларды жөндеуге (1717 жылы 18-20 арбамен) және 1781 жылы шіркеуді жөндеуге де тас қолданылды. Революция кезінде қамал бірнеше жылдан бері адам тұрмаған еді. Ғимараттар мен оған іргелес жатқан саябақ 1797 жылдың шілде айында ауылдың шаруасы Жан Батист Эстаблет сатып алды. Келесі жылы олар 33 тең бөлікке қайта сатылды. 1848 жылға қарай қамалдың көп бөлігі сатып алушылар тарапынан қиратылды. Қала әкімі мұнараны бұзуға тыйым салды, ал 1892 жылдың мамырында қамал Францияның тарихи ескерткіштерінің бірі ретінде тіркелді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мұнара неміс әскерлерінің бақылау пункты ретінде пайдаланылды. 1944 жылдың тамызында, кетер алдында, олар ғимаратты динамитпен жаруға тырысты, бірақ кездейсоқ түрде мұнараның тек солтүстік жартысы ғана қирады, ал оңтүстік жартысы бүгінгі күйінде сақталды. 1960 жылдары муниципалитет қамалдың ежелгі қираған жертөлесінде жиналыстар өткізу үшін зал салды.

Ғимараттар

14 ғасырдағы қамалдың сақталған жоспарлары жоқ. Ең ерте бейнеленген сурет – 17 ғасырдың екінші жартысынан бастап Авиньондағы Кальве мұражайының коллекциясындағы Ленсел альбомынан алынған анонимді сурет. Осы кезде қамал үш ғасыр бойы тиісінше күтілмеген, ал сурет, мүмкін, суретшінің сақталған құрылымды түсіндіруі болар. Тағы бір ақпарат көзі – 1813 жылғы кадастрдан алынған ауылдың жоспары, ол кейбір ғимараттардың орналасқан жерін көрсетеді, бірақ олардың бастапқы мақсатын көрсетпейді. 1944 жылы қиратылғанға дейінгі қамалдың сыртқы келбеті ескі фотосуреттерден белгілі. Қамалдың басты кіреберісі ауылдың үстінде орналасқан және екі қатар қақпадан тұрған. Біріншісі шіркеуден жоғары қарай, екіншісі қамалдың шығысында болған. Қамалдың осал солтүстік жағы терең ормен қорғалған. Солтүстік кіреберіс мұнарамен қорғалған және, әдетте, көпір арқылы кірілген. Қамалдың ғимараттары туралы, қираған донжон мен папалық пәтерлерінен басқа, көп мәлімет жоқ. Қамалда Әулие Екатеринаға арналған шағын шіркеу болған, бірақ оның орны белгісіз. Донжонның төменгі қабаты төменгі күмбезді төбесімен және екі жоғарғы қабаты қабырғалы күмбезді төбелермен жабдықталған. Үлкен шатыр террасасы мачиколаттармен қоршалған. Қабаттар батыс қабырғасының қалыңдығына салынған тас баспалдақпен байланыстырылған. Мұнараның шығыс жағындағы кіреберіс ерекше биік бретешпен қорғалған. Вильнев-ле-Авиньондағы Филипп ІV мұнарасының кіреберісінің үстінде ұқсас бретеш сақталған. Донжонның батысындағы екі үлкен қираған қабырға папа мен оның жақын серіктеріне арналған тіктөртбұрышты ғимараттың бөлігін құрады. Жер қабатындағы үлкен бөлме 26 м ұзындығында, 9 м енінде және 5,5 м биіктігінде болған. Оның төбесін үш орталық бағанмен тіреліп тұрған ағаш қабырғалар ұстап тұрған. Еден үлкен тас плиткалармен жабылған. Бұл бөлме, солтүстік жақтағы кішкентай бөлмемен бірге, сақтау үшін пайдаланылған болуы мүмкін. Бірінші қабатта қамалдың үлкен залы орналасқан, онда тойлар өткізілген. Оның өлшемдері жер қабатындағы қоймамен бірдей болған, бірақ төбесі жоғарырақ (6,5 м). Ол Рона аңғарына көрініс ашатын төрт үлкен тіктөртбұрышты терезелермен жарықтандырылған. Ауа алмасуды жақсарту үшін тағы үш кішкентай терезе болған, екеуі батысқа, біреуі оңтүстікке қараған. Қабырғалар фрескалармен және үлкен қызыл, бистр және қара түсті розалармен безендірілген. Залдың солтүстік жағындағы есік жақсы жарықтандырылған кішкентай бөлмеге, ішінде каминмен кірген. Залға басты кіреберіс шығыс жағында, донжонның жанында және қазіргі баспалдақтарға жақын орналасқан. Ғимараттың жоғарғы қабатында үш үлкен терезе және үш кішкентай тіктөртбұрышты терезе болған. Терезелердің ретсіз орналасуы бірнеше бөлмелер болғанын, мүмкін, папаның пәтерлері болғанын көрсетеді. Екі бірдей беткейлі, таспен қапталған төбесі үлкен сыртқы қабырғалармен қорғалған.

Плиткалар

1960 жылы қираған төртбұрышты ғимараттың жертөлесінде жүргізілген археологиялық қазба кезінде бірнеше кішкентай, шыныланған терракота еден плиткалары табылды. Олар 14 ғасырдың бірінші жартысына жатады және бастапқыда бірінші қабаттағы негізгі залды безендірген болуы мүмкін. Плиткалар шаршы тәрізді, қабырғасы 125–130 мм, қалыңдығы 20 мм. Олар көбінесе ыдыс-аяқтар мен құмыралармен байланысты болатын испаниялық-мавр стилінде безендірілген. Көптеген плиткалар жасыл, сары немесе сирек кездесетін қара түсті глазурьмен жабылған, бірақ кейбіреулерінде ақ қалайы глазурь аясында қоңыр немесе жасыл түсті суреттер бар. Бұл плиткалар 1963 жылы Папалар сарайындағы Папа Бенедикт XII кабинетінің еденінен табылған плиткаларға ұқсас. Бөлме 1334 және 1342 жылдар аралығында салынған, демек, ол сәл кейінірек салынған. Шатонеф плиткалары сәл үлкен және көбінесе жануарлар бейнеленген. Олар, әрине, Сент-Квентин-ла-Потериде жасалған. Папалық есептерде 1317 жылы плиткалардың көп мөлшерде сатып алынғаны тіркелген. 1994 жылы папалық резиденциясының оңтүстік фасадының түбіндегі террасада шағын археологиялық қазба жүргізілді. Қазіргі заманғы қоқыс полигонына шашырап кеткен елу плитка табылды. Сонымен қатар, жеке коллекцияларда сақталған плиткаларды анықтау үшін ауылда зерттеу жұмыстары жүргізілді. 19 және 20 ғасырларда жергілікті тұрғындар жинаған тағы жүз плитка табылды. Бұл жаңа табыстар белгілі болған иконографияны кеңейтіп, плиткалардың қалай жасалғандығы туралы толыққанды мәліметтер берді.

Қауымдық шіркеу

Қауымдық шіркеу қазір "Нотр-Дам де л'Ассомпсион" деп аталады, бірақ ғасырлар бойы ол "Нотр-Дам" (1321), "Сен-Теодорик" (1504), "Бейбітшіл Мария және Сен-Теодорик" (1601), "Бейбітшіл Мария дель'Ассомпсион" (1626) және "Сен-Теодорик" (1707) деп аталған. Шіркеу, шамасы, 11 ғасырдың соңында, алғаш рет ауыл бекітілген кезде салынған. Ол 1155 жылы Адриан IV-нің паптық бұйрығымен Авиньон епископының "Шато-Нёф-Кальсернье және оның шіркеулеріне" ие екені расталған. Алғашқы роман стиліндегі шіркеуден көбі қалмаған. Оның жоспары тіктөртбұрышты болған, кіреберісі батыс жағында орналасқан. Оңтүстік-шығыс бұрышындағы шаршы мұнара қазір қоңырау мұнарасы ретінде қолданылады, бірақ ол ертедегі шіркеудің бөлігі емес, ауылдың бекінісінің бір бөлігі болған. Кейіннен ол қалалық архивтің орны болды, ал 16 ғасырда сағат орнатылды. Шіркеудің солтүстік-шығыс бұрышындағы дөңгелек мұнара да ауылдың бекінісіне кірген, бірақ кейін қоңырау мұнарасы ретінде пайдаланылды. 1321 жылы папа Иоанн XXII Сан-Мартинге арналған қосалқы шіркеу құрылысына қаржы бөлді, ол шаршы мұнараға іргелес кемеге орналасқан. 16 ғасырда Сан-Мартин шіркеуінің жанында Сент-Аннаға арналған екінші шіркеу салынды. 18 ғасырдың соңында шіркеудің жағдайы нашарлап, ауыл үшін тым кішкентай болып қалды. 1783 жылдан бастап шіркеу батысқа қарай кеңейтілді, кіреберіс оңтүстік қабырғаға көшірілді. Кеменің оңтүстік қабырғасына жаңа терезелер де салынды. 1835 жылы шаршы мұнара қазіргі қоңырау мұнарасына айналдырылды. 19 ғасырда, филлоксера пайда болғанға дейін, ауыл өте гүлденген. 1853 және 1859 жылдар аралығында ол шіркеуді кеңейтуге қаржы бөлді, нәтижесінде кеменің екі жағында наурындар салынды. Оңтүстік наурынын салу үшін Сент-Анна мен Сан-Мартин шіркеулері бұзылды. Солтүстік наурынын салу үшін коммуна Ансиен-Виль көшесінің ар жағындағы жер мен үйді сатып алып, көшені солтүстікке жылжытты. 1981 жылы шіркеу қайта жаңартылып, ішкі қабырғалардағы гипс алынды.

Лерс сарайы

Лерс қамалының қираған қалдығы Ронданың сол жағалауындағы Шатонеф-дю-Пап ауылының батысында, әк тастың үстінде орналасқан. 18 ғасырға дейін осы қамалмен байланысты Лерс ауылы болған. Ол алғаш рет 913 жылы Прованс графы Людовик Соқырдың Авиньон епископы Фукьерге қаланы, бір (немесе екі) шіркеуді, Рондағы портты және приходтың жерін берген құжатында (Лерис ретінде) еске алынады. 916 жылы епископ Фукье шіркеулерді, портты және приходты Авиньондағы Нотр-Дам және Сент-Этьен шіркеулеріне тапсырды. Бұл құжатта Ронда жүретін кемелерден алынатын жол ақысынан түсетін кіріс және қамал туралы ештеңе айтылмаған. Қалдықтың жоспары шамамен шаршы пішіндес (25 м х 23 м), оңтүстік-шығыс бұрышында дөңгелек мұнарасы және солтүстік-батыс бұрышында шаршы мұнарасы бар. Солтүстік жағы тік құлайды, сондықтан қорғаныс қабырғасының қажеті болмады. Солтүстік-шығыс бұрышында терең құдық орналасқан. Иезуит архитектор Этьен Мартелланждің салған суреті 1616 жылы қамалдың сыртқы түрін көрсетеді. Шаршы мұнараның архитектурасы оның 12 ғасырдың соңында салынғанын көрсетеді. Қазірде тек жер қабаты ғана сақталған. Дөңгелек мұнара кейінірек, шамамен 14 ғасырда салынған. Сондықтан, қазіргі қираған қалдықтар 10 ғасырға жатпайды, осы кезде қамал алғаш рет жазбаларда еске алынған. Бұрынғы қамалдың әк тас блоктары, әрине, қамал құрылысына қайта пайдаланылған. Рондада күшті су тасқындары жиі болып тұратын, өзен өз бағытын өзгертіп, екіге бөлініп, аралдарды құрып, жойып тастайтын. Аралдардың саны мен орналасуы ғасырлар бойы өзгеріп отырды, бұл Лерс және Шатонеф қауымдастықтары арасындағы бірнеше шекаралық дауларға әкелді. Кассинидің 18 ғасырдың соңғы үштен бір бөлігіне жататын Франция картасында қамал аралда бейнеленген. Революция кезінде Лерс феоды Рокмаурға жақын оң жағалаудағы жерлерді, сол жағалауға жақын аралды (өзеннің шағын саласымен бөлінген), Ронданың ортасындағы тағы бір аралды (онда қамал орналасқан), бірнеше құмдық жағалауларды және Шатонефпен шектес жердегі шаруашылықты қамтыды. Феодтың жері бастапқыда Рокмаур коммунасының құрамына кірген, бірақ 1820 жылы қамал мен жер Шатонеф-дю-Пап коммунасына берілді. 1992 жылы қамал Францияның тарихи ескерткіштерінің тізіміне енгізілді. Ол жеке меншікте. Алғашқы құжаттарда аталған екі шіркеуден ештеңе де қалған жоқ. Сент-Мари шіркеуі Революция кезінде қиратылған. Қираған үйінділер 1970 жылдарға дейін, Ронданың арнасы салынғанға дейін көрінетін. Екінші шіркеу, әрине, екі шіркеудің ескісі болған. Бұл шіркеу 1138 жылы папа Адриан IV шығарған папалық бұйрықта еске алынған, онда Авиньон епископының Лерс феодына ие екені расталған. Шіркеу туралы 1560 жылғы тағы бір құжатта да айтылған.

Шарап

Ауылда папалар келгенге дейін жүзім шаруашылығы болған болуы мүмкін, бірақ оның жайлы ештеңе белгілі емес. Папалық қазынаның қаржылық тізілімі "Introitus et Exitus" кітабында ауылдан аз мөлшерде шарап сатып алудың үнемі жүргізілгені көрсетілген. Сол кезде шарапты тасымалдау да, сақтау да қиын болғандықтан, көбісі бір жылға толмағанда жергілікті жерде ішіліп кеткен. 18 ғасырда шарап өндірісі шарап саудасының қарқынды дамуымен кеңейді. Ла Нерт иелігіндегі жүзімдіктерге ие болған Тулль отбасының хаттарынан 40 гектолитр шарап Англияға, Италияға, Германияға және Францияның барлық аймақтарына экспортталғанын білеміз. 1923 жылы адвокат Пьер Ле Рой де Боисеамарие бастаған жергілікті шарап өндірушілер коммунадағы шарапты заңмен қорғау үшін науқан ұйымдастырды. 1933 жылы осы белгіленген аймақ пен шарап өндіру әдісі заңмен мойындалды. Бастапқы ережелерге 1936 және 1966 жылдары шағын өзгерістер енгізілді. Châteauneuf du Pape Appellation d'origine contrôlée (AOC) деп танылған шарап Châteauneuf du Pape коммунасында және Воклюз аймағындағы төрт көрші коммунаның бөліктерінде өсірілген жүзімнен жасалады. Жүзімдіктердің жалпы ауданы шамамен 3200 гектарды құрайды. Оның ішінде 1659 гектары (52%) Шатонуф коммунасында, 674 гектары (21,1%) Куртезон коммунасында, 391 гектары (12,3%) Оранже коммунасында, 335 гектары (10,5%) Бедарридес коммунасында және қалған 129 гектары (4%) Сорг коммунасында орналасқан. Солтүстік Рона аймағындағы көршілерінен айырмашылығы, Châteauneuf du Pape AOC қызыл шарап үшін он үш түрлі жүзім сорттарына рұқсат береді, бірақ қоспаның негізгі бөлігі гранаш болуы керек. 2010 жылы 320 өндіруші тіркелген. Жылдық жалпы өндіріс шамамен 100 000 гектолитрді (0,75 литрлік 13 миллион бөтелкеге тең) құрайды, оның 95% қызыл шарап. Қалғаны ақ шарап: осы AOC бойынша розе шарабын өндіруге рұқсат жоқ.

Климат

Шатонеф-ду-Папе Кёппен климаттық классификациясында ылғалды субтропиктік климатқа ие, жыл бойы орташа жауын-шашын болады. Шілде және тамыз айлары ең ыстық айлар, орташа күндізгі ең жоғары температура шамамен. Ең құрғақ ай – шілде, онда орташа айлық жауын-шашын мөлшері 37 миллиметр, бұл климатты Жерорта теңізі (Köppen Csa) деп жіктеу үшін сәл ылғалды. Ауылға жиі солтүстіктен соғатын мыстраль деп аталатын күшті жел соғады.

Мектептер

Коммунада екі мемлекеттік мектеп бар. «Эколь матернель Жан Масе» балабақшасына үш және алты жас аралығындағы шамамен 68 бала қатысады. «Эколь примэр Альбер Камю» бастауыш мектебінде алты және он бір жас аралығындағы шамамен 137 бала оқиды. Он бір жастан асқан балалардың көпшілігі Бедарридегі Сент-Экзюпери колледжіне барады.