Марвин Джонсон: 3 дүркін жеңіл салмақ чемпионының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық боксшы

Марвин Джонсон (12 сәуірде 1954 жылы туған) – 3 рет жеңіл ауыр салмақта әлем чемпионы атанған американдық бұрынғы боксшы. Әуесқой боксшы ретінде Джонсон 1972 жылы Мюнхенде өткен Олимпиада ойындарында күш сынасып, қола жүлдеге ие болды, одан кейін жеңіл ауыр салмақ дивизионында кәсіби карьерасын бастады. 2008 жылы Джонсон Леннокс Льюис және Пернелл Уитакермен бірге Әлемдік бокс даңқы залына енгізілді. Оның лақап аты – "Попс".

Кәсіби мансап

Кәсіби боксшы ретінде Джонсон алғашқы 15 жекпе-жегін жеңіп алды, оның ішінде ұлттық телеарнада 4-ші раундта өте жоғары бағаланған ветеран Том "Бомба" Бетеаны нокаутқа түсірді. Дегенмен, Джонсон кәсіби мансабындағы келесі жекпе-жегінде алғаш рет жеңіліске ұшырады – ол NABF жартылай ауыр салмақ белдегі үшін болған шайқаста өрбудегі үміткер Мэтью Франклинге (кейін Мэтью Саад Мұхаммед атанды) 12-ші раундта нокаутпен есе жіберді. Осы жеңілістен кейін Джонсон қайтадан өзіне келді, мансабында көп рет болғандай, бірнеше жекпе-жекті сәтті аяқтады, бірақ соңында жоғары дәрежелі Лотти Мвалеға ұтылып қалды. Одан кейін Джерри Селестинді жеңіп, әлем чемпионы атағына таласты. 1978 жылдың желтоқсанында Италияда өткен жекпе-жекте Джонсон WBC жартылай ауыр салмақ белдегін югославтық оңжақ Мате Парловтан 10-шы раундта нокаутпен тартып алды. 1979 жылдың сәуір айында алғашқы титулын қорғау үшін Джонсон Мэтью Франклинды таңдады – осы боксшы екі жыл бұрын оны қаһарлы шайқаста жеңген еді. Туған қаласы Индианаполистегі жанкүйерлерінің алдында Джонсон Франклинмен осыншама қарқынды және драматизмге толы реванш өткізді, бокс тарихшылары оны тарихындағы ең ұлы титулдық жекпе-жектердің бірі деп санайды. Алғашқы кездесудегідей, Джонсон бастап кетті, бірақ Филадельфиялық Франклин қарсы тұруға тырысты. Джонсонның шаршауы алтыншы және жетінші раундтарда байқалды. Ақырында Франклин сегізінші раундта жеңіске жетті, бұл раунд бокс тарихына енді, Джонсонды соңғы минутта нокаутқа түсірді, өзінің мұрынынан және екі көзінің айналасындағы жаралардан қан кетуіне қарамастан. Өзінің мансабындағы төзімділігін көрсетіп, Джонсон сол жылы тағы да әлем чемпионы атанды – бұл жолы WBA нұсқасы бойынша. Ол Аргентиналық Виктор Галиндезбен Нью-Орлеанда үш жекпе-жектен тұратын «телевизиялық карта» аясында күш сынасты, онда екі титулдық жекпе-жек те (Антуофермо – Хаглер I және Бенитес – Леонард) Лас-Вегаста өтті. Алғашқы он раундтағы ағымды шайқастан кейін Джонсон Галиндезді өзінің әйгілі «төменнен жоғарыға» соққысымен ұрып, жерге түсірді, чемпионның командасы Галиндез қалампырға түскеннен кейін жеңілісті мойындады, нәтижесінде титул иесі ауысты. Бұрынғы титулын қорғаған кездегідей, Джонсон тағы да ең күшті үміткерді өзінің белбеуіне таласуға шақырды, бұл жолы Эдди Грегори (кейін Эдди Мустафа Мұхаммед атанды). 1980 жылдың наурыз айында Ноксвиллдегі Тейт – Уивер жекпе-жегінің алдында Джонсон батылдықпен күресті, бірақ ақырында Эдди Мустафа Мұхаммедқа (Грегори) есе жіберді, ол қатал дене шабуылын қолданып, чемпионды жеңіп, 11-ші раундта техникалық нокаутқа жеткізді. 1981 жылдың басында Джонсонның өрбудегі Майкл Спинкспен күресуі жағдайды қиындатты – бұл оқиға Спинкс Джонсонның соңғы жеңімпазы Мустафа Мұхаммедті тақтан түсірмес бұрын болды. Джонсон жақсы старт алды, бірақ 1976 жылғы Олимпиада чемпионы Спинкс өзінің әйгілі «Спинкс қарғысы» деп аталатын соққысын жасады, Джонсонды төртінші раундта жеңді. Джонсон жазылып, 16 рет қатарынан жеңіске жетті, Чарльз Уильямс сияқты мықты боксшыларды жеңді, ал 1986 жылдың ақпанында тағы да Индианаполис жанкүйерлерінің алдында Тринидад және Тобаголық Лесли Стюартпен WBA жартылай ауыр салмақ белдегі үшін күресті, ол Спинкс ауыр салмаққа өту үшін тақтан бас тарқаннан кейін бос қалған еді. Стюарт Джонсонға қиындық туғызды, бірақ Стюарттың жаралары оның жеңілісіне себеп болды және жетінші раундта жекпе-жек тоқтатылды, осылайша Джонсон дивизионда үш мәрте чемпион атанды. Жарақат салдарынан Камерундық Жан Мари Эмебеге қарсы алғашқы қорғанысын кейінге жылдырды, бірақ екеуі сол жылдың қыркүйек айында Индианаполисте кездесті. Джонсон рингке чемпион ретінде кірді және чемпион ретінде шықты – ол 13-ші раундта техникалық нокаутпен жеңіске жетті. Содан кейін 1987 жылдың 23 мамырында Стюартпен реванш үшін Тринидад пен Тобагоға сапар шекті. Алайда, бұл жолы Стюарт жеңіске жетті, алғашқы раундтарда Джонсонды бірнеше рет жерге түсірді, Джонсон әрқашан аяғына тұрып, есептелмегенімен, сегізінші раундтан кейін өзінің командасына «жеткілікті» деді, осылайша үшінші рет экс-чемпион атанды. Джонсон осы жекпе-жекten кейін карьерасын аяқтады.

As a professional, Johnson won his first 15 bouts, including a nationally televised 4th round knockout over highly regarded veteran Tom "The Bomb" Bethea. However, Johnson lost for the first time as a professional in his next fight, against rising contender Matthew Franklin (later known as Matthew Saad Muhammad) by 12th round knockout in a furious battle for the NABF light heavyweight title. Following this setback, Johnson rallied, not for the last time in his career, impressively winning several bouts, until losing a decision to highly ranked Lottie Mwale. A subsequent win over Jerry Celestine set up a world title fight, which saw Johnson taking the WBC light heavyweight crown from fellow southpaw Mate Parlov of Yugoslavia via 10th round KO in Italy in December 1978. For his first title defense, in April 1979, Johnson chose Matthew Franklin, the very man who had beaten him in an epic war two years earlier. In front of his hometown Indianapolis fans, Johnson engaged Franklin in a rematch of such intensity and drama that it is regarded among boxing historians as one of the greatest title fights in history. Mirroring their first brutal encounter, Johnson controlled the early going, but the Philadelphia based Franklin gamely hung in. The tide turned in the 6th and 7th rounds as Johnson began to tire. Ultimately Franklin prevailed in the 8th, a round of such ferocity that it would enter boxing lore, stopping Johnson late in the frame, despite bleeding severely himself from the nose and from cuts around both eyes. Showing the resilience that would mark his career, Johnson would again win a world title belt later that very year—this time the WBA version—by fighting the rugged Victor Galindez from Argentina in New Orleans as part of a three fight 'television card' that included two title bouts (Antuofermo Hagler I and Benitez Leonard) staged in Las Vegas. After a see saw battle through the first ten rounds, Johnson nailed—and floored—Galindez with one of his fabled 'over the top from underneath' left hands, and the title changed hands when the champion's corner surrendered after Galindez hit the canvas. As with his previous first title defense, Johnson again chose the strongest available contender to challenge for his belt, this time Eddie Gregory (later to be known as Eddie Mustafa Muhammad). On the Tate–Weaver undercard in Knoxville in March 1980, Johnson fought courageously, but ultimately succumbed to Eddie Mustafa Muhammad (née Gregory), who used a vicious body attack to outwork, out hustle and out last the game champion en route to an 11th round TKO victory. Things looked bleak when Johnson fought the up and coming Michael Spinks in early 1981—just before Spinks dethroned Johnson's latest conqueror, Mustafa Muhammad. Johnson was off to a promising start, but the 1976 Olympian Spinks landed his famous "Spinks jinx" that put Johnson out for good in the fourth round. Johnson recovered and proceeded to win 16 straight fights, defeating good fighters like Charles Williams along the way, and in February 1986 would again be before his Indianapolis fans, fighting Leslie Stewart of Trinidad and Tobago for the WBA light heavyweight title that became vacant when Spinks abdicated to become a heavyweight. Stewart gave Johnson some fits, but cuts would take their toll on Stewart and were the reason that the fight was stopped in the seventh round, thus making Johnson the first ever three time champion in the division. An injury postponed his first defense against Jean Marie Emebe of Cameroon, but the two would hook up in Indianapolis in September of that year. It was the first time that Johnson would both enter and leave the ring as champion—he was the winner by 13th round TKO. Next, it was on to Trinidad and Tobago for a rematch with Stewart on May 23, 1987. However, it was all Stewart this time, as he floored Johnson several times in the first few rounds, and while Johnson always regained his feet and was never counted out he did tell his cornermen after eight rounds that 'enough was enough,' and by doing so became an ex champ for a third time. Johnson retired after that bout.

Құрметтер

1984 жылы "The Ring" журналы "Жылдың қайта оралған балуаны" деп таныды.

Кәсіби бокс жазбасы

Жоқ. (No) НәтижеRecordOpponentTypeРаунд, уақытКүніОрныЕскертулер49Жаңылды43–6 Лесли Стюарт 48Жеңіс43–5 Жан Мари Эмебе 47Жеңіс42–5 Лесли Стюарт 46Жеңіс41–5 Фрэнк Люкс 45Жеңіс40–5 Рали Сирси 44Жеңіс39–5 Эдди Дэвис 43Жеңіс38–5 Чарльз Хендерсон 42Жеңіс37–5 Эдди Коллинз 41Жеңіс36–5 Чарльз Уильямс 40Жеңіс35–5 Джонни Дэвис 39Жеңіс34–5 Джером Клауден 38Жеңіс33–5 Эдди Гонзалес 37Жеңіс32–5 Элвис Паркс 36Жеңіс31–5 Майк Бротерс 35Жеңіс30–5 Андрос Эрни Барр 34Жеңіс29–5 Альвино Мансон 33Жеңіс28–5 Дарнелл Хейз 32Жаңылды27–5 Майкл Спинкс 31Жеңіс27–4 Рик Нэш 30Жеңіс26–4 Эдди Стрэйт 29Жеңіс25–4 Дэйв Ли Ройстер 28Жаңылды24–4 Эдди Мустафа Мухаммед 27Жеңіс24–3 Виктор Галиндес 26Жеңіс23–3 Карлос Маркс 25Жаңылды22–3 Мэттью Саад Мухаммед 24Жеңіс22–2 Мате Парлов 23Жеңіс21–2 Джерри Селестин 22Жаңылды20–2 Лотти Мвале 21Жеңіс20–1 Джон Болдуин 20Жеңіс19–1 Эдди Дэвис 19Жеңіс18–1 Роберто Рейноса 18Жеңіс17–1 Билли Дуглас 17Жеңіс16–1 Джонни Филдс 16Жаңылды15–1 Мэттью Саад Мухаммед 15Жеңіс15–0 Том Бетхеа 14Жеңіс14–0 Джонни Таунсенд 13Жеңіс13–0 Ванделл Вудс 12Жеңіс12–0 Уэйн Макги 11Жеңіс11–0 Гарольд Картер 10Жеңіс10–0 Рэй Андерсон 9Жеңіс9–0 Эдди Оуэнс 8Жеңіс8–0 Пол Кардоза 7Жеңіс7–0 Гэри Саммерхейс 6Жеңіс6–0 Джим Адамс 5Жеңіс5–0 Джонни Уордс 4Жеңіс4–0 Тед Пэкстон 3Жеңіс3–0 Чак Уорфилд 2Жеңіс2–0 Ал Берд 1Жеңіс1–0 Сильвестр Уайлдер

Бокстан кейінгі өмір

Джонсон Индиана штатының Индианаполис қаласындағы Марион округі шериф кеңсесінде 30 жылдан астам қызмет еткеннен кейін, азаматтық қызметкер, түзету мекемесінің инспекторы және шериф орынбасары лауазымдарында зейнеткерлікке шықты.