Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Жоғарғы сотының судьясы 1916-1922 жылдары
US Supreme Court justice from 1916 to 1922
Джон Хессин Кларк (18 қыркүйек 1857 – 22 наурыз 1945) – американдық заңгер және судья, 1916 жылдан 1922 жылға дейін АҚШ Жоғарғы сотының судьясы қызметін атқарған.
John Hessin Clarke (September 18, 1857 – March 22, 1945) was an American lawyer and judge who served as an associate justice of the Supreme Court of the United States from 1916 to 1922.
Ерте өмір
Нью-Лиссабон қаласында туған Кларк, Джон Кларктың (1814–1884) үшінші және ең кіші баласы, жалғыз ұлы болды. Оның әкесі – Ирландияның Антрим графтығынан келген квакер иммигрант, кейіннен АҚШ-та заңгер және судья болған. Кларк Нью-Лиссабон орта мектебін және Батыс резервтік колледжін бітірді, онда Delta Kappa Epsilon бауырластығының мүшесі болды. 1877 жылы Phi Beta Kappa құрметімен аяқтады. Кларк заң факультетіне түспеді, бірақ әкесінің жетекшілігімен заңды оқыды және 1878 жылы cum laude үлгерімімен бар емтиханын тапсырды. Нью-Лиссабонда екі жыл заңгерлік тәжірибеден кейін, Кларк Йонгстаунға көшті, онда Йонгстаун Виндикатор газетінің жартысын сатып алды. Виндикатор демократиялық газет болды және реформалық көзқарастағы Бурбон демократы Кларк корпоративтік монополиялардың күшейіп келе жатқан билігіне қарсы бірнеше мақала жазды, сондай-ақ мемлекеттік қызмет реформасы сияқты мәселелерді қолдады. Ол сонымен қатар жергілікті партиялық саясатқа және қоғамдық істерге белсенді қатысты. Оның 1894 жылы Кальвин С. Брайстың партияның АҚШ Сенатына кандидаттығына қайта тағайындалуына қарсылық көрсету әрекеттері сәтсіз аяқталды, бірақ ол Американдық қорғаушы қауымдастығының мүшесі болған Йонгстаун мэріне республикалық кандидаттың сайлануына қарсы тұруда сәтті болды. 1896 жылы "алтын жәндік" болған Кларк, Уильям Дженнингс Брайанның Демократиялық партияның президенттікке кандидаттығына соншалықты қарсы болды, партиядан шығып, сол жылы Индианаполисте өткен "Алтын жәндік" конвенциясына қатысты, онда сенатор Джон М. Палмер кандидат ретінде ұсынылды.
Born in New Lisbon, Ohio, Clarke was the third and youngest child and only son of John Clarke (1814–1884), a Quaker immigrant from County Antrim, Ireland who became a lawyer and judge in the United States, and his wife Melissa Hessin. He attended New Lisbon High School and Western Reserve College, where he became a member of Delta Kappa Epsilon fraternity. He graduated Phi Beta Kappa in 1877. Clarke did not attend law school but studied the law under his father's direction and passed the bar exam cum laude in 1878. After practicing law in New Lisbon for two years, Clarke moved to Youngstown, where he purchased a half share in the Youngstown Vindicator. The Vindicator was a Democratic newspaper and Clarke, a reform minded Bourbon Democrat, wrote several articles opposing the growing power of corporate monopolies and promoting such causes as civil service reform. He also became involved in local party politics and civic causes. His efforts to prevent Calvin S. Brice's renomination as the party's candidate for the United States Senate in 1894 ended in failure, but he worked successfully to oppose the election of a Republican candidate for mayor of Youngstown who was a member of the American Protective Association. A "gold bug" in 1896, Clarke's opposition to William Jennings Bryan's nomination as the Democratic Party's presidential candidate was so great that he bolted the party and participated in the subsequent "Gold Bug" convention in Indianapolis that nominated Senator John M. Palmer later that year.
Прогрессивті саясаткер
1896 жылғы президенттік сайлаудан кейін көп ұзамай Кларк Кливлендке көшіп, Уильямсон мен Кушинг заң фирмасының серіктесі болды. Фирма корпоративтік және теміржол мүдделерін қорғайтын, ал Кларк көп ұзамай өзінің құндылығын көрсетіп, аға серіктес Сэмюэл У. Уильямсонды Нью-Йорк, Чикаго және Сент-Луис теміржолының бас кеңесшісі лауазымынан ығыстырды. Бірақ Кларк Демократиялық партиядағы қатысуын тоқтатпады. Осы кезеңде оның саяси көзқарастары өзгерді, өйткені Кларк жастық шағындағы көптеген саяси ұстанымдарынан, соның ішінде штаттардың құқықтарына қатысты көзқарастарынан бас тартып, жаңадан пайда болған прогрессивті қозғалыстың бағдарламасын қабылдады. Кларктың осы кезеңдегі саяси эволюциясына Кливленд қаласының мэрі Том Л. Джонсонмен болған достығы зор үлес қосты, ол Кларк Брайанның президенттік кандидатурасын қолдамағаннан кейін штаттық партиядағы оның беделін қайта қалпына келтіруге көмектесті. 1903 жылы Джонсон штаттық Демократиялық партияны бақылауға алуға жетті, бұл Кларк қолдаған күш-жігер болды. Тамыз айында өткен партия съезінде Кларк АҚШ Сенатына Демократиялық партиядан кандидат ретінде ұсынылды. Шешендік өнерімен көзге түскенімен, Кларк теміржол адвокаты ретіндегі жұмысы, жеті жыл бұрын Брайанның президенттік кандидатурасына қарсы болғаны және оның жеке шектеулері республикалық қарсыласы Марк Ханнаның жеңіске жеткеніне себеп болды. Ол Огайо штатының Бас Ассамблеясында Кларкқа қарсы 115 дауыспен, ал Кларкқа 25 дауыс берілді. Жеңіліске ұшырағаннан кейін Кларк партиялық саясатқа қатысуын азайтты және бір кезде заңгерлік жұмысына назар аударды. Бірақ Кларк көп ұзамай саяси аренаға оралды, 1907 жылы Уильямсон мен Кушингпен болған серіктестігінен бас тартты. 1908 жылы консервативті демократ Джадсон Хармонның губернаторлыққа сәтті сайлауына Кларк қолдау көрсеткеннен кейін Джонсонпен қарым-қатынасы нашарлады; жауап ретінде, 1910 жылы АҚШ Сенатына кандидатты атаған кезде Джонсон Кларк емес, ақыры жеңіске жеткен Атли Померенге басымдық берді. Дегенмен, Кларк 1911 жылы Огайо конституциясына прогрессивті реформаларды енгізуді қолдағандығы Огайо прогрессивтері арасында оның беделін қайта қалпына келтіруге көмектесті. Кларк 1914 жылдың басында АҚШ Сенатының орындығына екінші рет үміткер болуға тырысты, бірақ ол Огайо штатының бас прокуроры Тимоти С. Хоганнан қарсылық көріп, көктемге қарай жарыстан қалғанға дейін жетпеу қаупі туды.
Soon after the 1896 presidential election, Clarke moved to Cleveland, where he became a partner in the law firm of Williamson and Cushing. The firm represented corporate and railroad interests, and Clarke soon demonstrated his worth, replacing senior partner Samuel W. Williamson as the general counsel for the New York, Chicago and St. Louis Railroad. Yet Clarke continued his involvement in the Democratic Party. His politics evolved during this period, as Clarke abandoned many of the political views of his youth, including those involving states' rights, and embraced instead the program of the emerging progressive movement. Clarke's political evolution during this period was facilitated considerably by his friendship with Cleveland mayor Tom L. Johnson, who helped restore Clarke's standing within the state party after Clarke's previous failure to support Bryan's presidential bid. In 1903, Johnson succeeded in taking control of the state Democratic Party, an effort which Clarke supported. At the party's convention that August, Clarke was nominated as the Democratic candidate for the United States Senate. Though an accomplished orator, Clarke's work as a railroad attorney, his opposition to Bryan's presidential candidacy seven years before, and his own personal limitations all contributed to his failure to upset his Republican rival, Mark Hanna, who won the balloting in the Ohio General Assembly by 115 votes to 25 for Clarke. In the aftermath of his defeat, Clarke reduced his participation in party politics, focusing instead on his legal work for a time. Yet Clarke was soon back in the political arena, withdrawing from the partnership with Williamson and Cushing in 1907. His relationship with Johnson suffered after Clarke supported the successful candidacy of conservative Democrat Judson Harmon for governor in 1908; in response, when nominating a candidate for the United States Senate race in 1910 Johnson passed over Clarke in favor of Atlee Pomerene, the eventual winner. Clarke's support for the incorporation of progressive reforms into the Ohio Constitution in 1911, however, helped to restore his standing among Ohio progressives. Clarke attempted to parlay this into a second run for a United States Senate seat early in 1914, but he faced opposition in the primary from Ohio Attorney General Timothy S. Hogan and by the spring appeared to be in danger of losing the race.
Федералды судья
Кларк өзінің алғашқы науқанының ортасында болғанда, президент Вудро Вильсон оны 1914 жылдың 15 шілдесінде Уильям Луис Дэйдің отставкасынан кейін құрылған Огайо штатының Солтүстік округінің АҚШ округтік сотындағы бос орынды толтыруға тағайындады. Кларк Вудро Вильсон мен Бас прокурор Джеймс Кларк МакРейнольдстың таңдауы болды, олар бұл лауазымға соттың іс тізіміндегі үлкен қарыздармен айналысу үшін "жоғары деңгейдегі тағайындау" қажет деп ойлады және Кларктың Огайо штатының алдындағы жоғары беделі оны "ерекше қабілеті бар" адам ретінде көрсетті. Вильсон сондай-ақ, 16 жыл бойы республикалық президенттер болғаннан кейін федералдық соттардағы демократтардың мүмкіндіктерінің шектеулі екенін ескере отырып, болашақта Жоғарғы Сотқа үміткер бола алатын кандидатты іздеді. Ол 1914 жылдың 21 шілдесінде АҚШ Сенатымен бекітіліп, сол күні қызметке кірісті. Кларк көп ұзамай олардың үмітін ақтады, өзін тиімді судья ретінде көрсетті. Оны өзіне дейін келген адвокаттар тым формалды және жабық деп санаса да, ол іс тізіміндегі қарыздарды жойып, қабілеті үшін олардың құрметін алды. Оның жұмысының сапасы жоғары болды, оның алдында қараған 662 істің тек бесеуі ғана қайта қарастырылды, және олардың ешқайсысы дәлелдерді қабылдаудағы қателіктерге байланысты болған жоқ. Кларк өзінің округтік деңгейдегі қызметінен ләззат алды, оның міндеттері тым қиын болған жоқ және оның алдындағы түрлі істер оны ынталандырды.
Clarke was in the middle of his primary campaign when he was appointed by President Woodrow Wilson on July 15, 1914 to fill a vacancy on the U. S. District Court for the Northern District of Ohio created by the resignation of William Louis Day. Clarke was the choice of both Woodrow Wilson and Attorney General James Clark McReynolds, who felt that the position required a "first rate appointment" to deal with the backlog in the court's docket, and that Clarke's high standing before the Ohio bar marked him out as a man of "decided ability". Wilson also wanted a candidate who could be groomed as a prospective Supreme Court nominee, given the relative dearth of Democratic prospects on the federal bench after sixteen years of Republican presidents. He was confirmed by the United States Senate on July 21, 1914, and received commission the same day. Clarke soon vindicated their hopes in him, establishing himself as an effective judge. Though considered too formal and aloof by the attorneys before him, he cleaned up the backlogged docket and won their respect for his ability. His work was of the highest quality, with only five of the 662 suits tried before him reversed, and none of these for errors in the admission of evidence. Clarke himself enjoyed his time at the district level, finding his duties not too onerous and the variety of cases before him stimulating.
Сот төреші
1916 жылдың маусым айында Жоғарғы Сотта бос орын пайда болды, осыған байланысты төреші Чарльз Эванс Хьюз президенттікке республикалық кандидаттыққа қабылдануына байланысты отставкаға кетті. Уилсон өзінің Бас прокуроры Томас В. Грегориді тағайындап, орынды толтыруды ниеттенген, бірақ Грегори қарсылық білдіріп, Кларктың кандидатурасын ұсынды. Уилсонның соғыс хатшысы және Кларктың жақын досы болған Ньютон Бейкер Кларкпен келісіп, оның трасттарға қарсы екенін растағаннан кейін, Уилсон Кларкқа лауазымды ұсынды. Кларк соттағы істерді қараудан апелляциялық жұмысқа көшуге көңілсіз болғанымен, осындай құрметтен бас тарта алмайтынын түсініп, ұсынысты қабылдады. Уилсон оның кандидатурасын 1916 жылдың 14 шілдесінде Сенатқа жіберді, және Кларктың кандидатурасы он күннен кейін АҚШ Сенаты тарапынан бірауыздан мақұлданды. Ол 1916 жылдың 9 қазанында қызметке кірісті. Макрейндольдс Кларкқа соншалықты жаман қарым-қатынас танытқандықтан, Кларк отставкаға кеткен кезде оның кетуіне байланысты ресми өкініш білдіретін хатқа қол қоюдан бас тартты. Философиялық тұрғыдан алғанда, Кларк өз шешімдерінде құқықтық реализмге бейімділігін көрсетті. Ол көбінесе Оливер Уэнделл Холмс кіші және Луис Брандейспен бірге дауыс берді, көбінесе сол кездегі сотта басымдылыққа ие болған консервативті көпшілікке қарсы, бірақ Холмс «Абрамс АҚШ-ға қарсы» ісі бойынша берген қарсылығы Кларктың көпшілік пікіріне жауап ретінде болды. Прогрессивті саясаткер ретінде ол ұлттық және штаттық биліктің экономиканы реттеу құқығын, әсіресе балалар еңбегін реттеуді қолдады. «Хаммерге қарсы Дагенхарт» және «Бейлиге қарсы Дрексел жиһаз компаниясы» істері бойынша берген қарсылықтары Конгрестің Коммерциялық ереже (Хаммер ісі) және Салық салу және шығыстар ережесі (Бейли ісі) арқылы прогрессивтердің ірі әлеуметтік проблема деп санайтын мәселелерді шешуге берген құқығын қолдады. Сондай-ақ, ол «АҚШ-қа қарсы Reading Company» ісінде монополияға қарсылығын көрсетті, бұл шешім антитрест заңның маңызды бөлігіне айналды.
In June 1916, a vacancy arose on the Supreme Court when Associate Justice Charles Evans Hughes resigned to accept the Republican nomination for President. Wilson wanted to fill the seat by appointing his Attorney General, Thomas W. Gregory, but Gregory demurred and suggested Clarke instead. After having Newton Baker (Wilson's Secretary of War and a close friend of Clarke's) speak with Clarke to confirm his opposition to trusts, Wilson offered Clarke the nomination. Though Clarke was reluctant to abandon trial for appellate work, he felt he could not pass on such an honor and accepted. Wilson sent his name to the Senate on July 14, 1916, and Clarke was confirmed by the United States Senate unanimously ten days later. He was sworn into office on October 9, 1916. Such was McReynolds's animosity towards Clarke that, when Clarke resigned, McReynolds refused to sign the official letter of regret over his departure. Philosophically, Clarke demonstrated an affinity for legal realism in his opinions. He often voted with Oliver Wendell Holmes Jr. and Louis Brandeis, usually in dissent from the conservative majority dominant on the Court at that time, though Holmes's famous dissent from the Abrams v. United States decision was in response to Clarke's majority opinion. As a Progressive, he supported the power of both national and state authorities to regulate the economy, particularly with regard to regulating child labor. His dissents on two cases, Hammer v. Dagenhart and Bailey v. Drexel Furniture Company, supported Congress's authority under the Commerce Clause (in the Hammer case) and the Taxing and Spending Clause (in the Bailey case) to address what Progressives saw as a major social problem. He also demonstrated his opposition to monopoly in United States v. Reading Company, in a ruling that became a prominent part of anti trust law.
Отставка
Кларктың Соттың құқықтық тәжірибесіне тигізген әсері оның салыстырмалы түрде қысқа мерзімді қызметімен шектелді. 1922 жылдың 1 қыркүйегінде Кларк президент Уоррен Г. Хардингке хат жолдап, Соттан кету ниетін хабарлады. Оның шешіміне бірнеше фактор ықпал етті. Әділеттік қызметіне қанағаттанбауы және Макрейнольдспен туындаған қиындықтармен қатар, Кларк жақында әпкелері Ида мен Элис қайтыс болды. Сонымен қатар, ол Бас судья Эдвард Дуглас Уайттың денсаулығының нашарлағанын көргендіктен, сотта осындай жағдайға түсуден қашынғысы келді. Кларк шешімінен көп өкінбеді және оның орнын басатын Джордж Сазерлендке ол "ауыр өмірге" қадам басып жатқанын айтты.
Clarke's impact on the Court's jurisprudence was limited by his relatively brief service on it. On September 1, 1922, Clarke sent a letter to President Warren G. Harding announcing his intention to resign from the Court. His decision was motivated by a number of factors. Apart from his dissatisfaction with his work as a justice and his ongoing difficulties with McReynolds, Clarke had recently suffered the loss of his sisters Ida and Alice. Moreover, having witnessed the physical decline of Chief Justice Edward Douglass White, he wished to avoid a similar deterioration while on the bench. Clarke would have few regrets about his decision, and informed his successor, George Sutherland, that the latter was embarking on "a dog's life."
Ұлттар Лигасына кіру үшін үгіт-насихат
Кету туралы өтінішін бергеннен кейін үш күн өткен соң, Кларк сұхбатында Америка Құрама Штаттары Ұлттар Лигасына қосылуы керек деп америкалықтарды сендіруді мақсат тұтқанын айтты. Ол кезде Лигаға кіру мүмкіндігі төмен деңгейде болды, оның жақтастары Сенаттың Версаль келісімін қабылдамауы және 1920 жылы Лигаға қарсы республикашыл Уоррен Г. Хардингтің президент болып сайлануының салдарынан қос қиындыққа тап болды. Кларктың жария мәлімдемелері олардың ісіне жаңа серпіліс берді, ал 1922 жылдың қазан айында ол жаңа ұйымның – Ұлттар Лигасы Партиялық емес қауымдастығының президенті болды. Бұл қауымдастық Британдық Ұлттар Лигасы одағының үлгісімен құрылды, оның мақсаты – ұйымдастырушыларының АҚШ-та бар деп сенген Лигаға қосылуға деген жасырын қолдауды ояту және Лигаға қатысуға қарсылықты жеңу үшін жұмылдыру болды. Осылайша, Кларк Лигаға мүшелікке үгіттеу ісінде Уилсонның ізбасары ретінде танылды. Кларк бірнеше сапарлармен сөз сөйлеу арқылы өзін осы мақсатқа арнағанмен, көп ұзамай бірқатар қиындықтарға кезікті. Қауымдастықтың қаржысы шығындарды жаба алмады, шектеулі ресурстар кең ауқымды ұйым құруға ысырап болды. Кларк 1923 жылдың маусым айында қайта құрылымдауды ұйымдастырғанымен, негізгі мәселе – оның алдындағы міндетті дұрыс бағаламауында жатты. Кларк күткендей, Лигаға қосылуға деген жасырын қолдау болған жоқ, тек күмән мен қарсылық болды. Бұл мәселені шешу Кларк күткеннен гөрі әлдеқайда көп күш-жігерді қажет етті, ол және қауымдастық басшылығы өз мақсаттарын қысқартуға мәжбүр болды. Әлемдік сотқа қатысу мәселесіне назар аударған Кларк онжылдықтың соңына дейін халықаралық ұйымдар мен келісімдерге Американың қатысуын қолдауды жалғастырды.
In an interview three days after submitting his resignation, Clarke outlined a new cause he wanted to pursue – convincing Americans that the United States should join the League of Nations. At the time, prospects for League entry were at a low ebb, its proponents having suffered the dual setback of the Senate's rejection of the Versailles Treaty and the election of the anti League Republican Warren G. Harding as president in 1920. Clarke's public pronouncements gave their cause a new life, and in October 1922 he became the president of a new organization, the League of Nations Non Partisan Association. Modeled after the British League of Nations Union, the Association's mission was to awaken the underlying support for joining the League that its founders believed existed within the United States and mobilize it to overcome the opposition to League participation. Through it, Clarke quickly emerged as Wilson's successor in the campaign for League membership. Though Clarke committed himself to the cause with a series of speaking tours, he soon faced a number of challenges. Expenditures quickly outpaced the Association's funding, with limited resources squandered on building up an extensive organization. Though Clarke organized a restructuring in June 1923, a far greater problem lay in his underestimation of the task he faced. Contrary to Clarke's expectations, there was no latent undercurrent of support for joining the League, only skepticism and hostility to the idea. Addressing this required a far different level of commitment than Clarke expected to make, forcing him and the rest of the Association leadership to scale back on their goals. Focusing on the issue of entry into the World Court, Clarke continued to campaign for American involvement in international organizations and agreements for the remainder of the decade.
Зейнеткерлік
1927 жылдың соңына қарай Кларктың есту қабілетінің нашарлауы және Ассоциацияның нәтижесіздігіне деген көңілінің толуы оны Ассоциация президенттігінен кетуге итермеледі. Зейнетке шыққаннан кейін Кларк оқу және саяхатпен белсенді өмір салғандықтан, күшті және жанданды болып қала берді. Ол сондай-ақ қоғамдық қызметке қатысуын жалғастырып, Батыс резервтік университетінің қамқоршылық кеңесіне мүше болды. 1932 жылы ол Ньютон Бейкерді Демократиялық партиядан президенттікке ұсыну үшін құпия әрекеттер жасады, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін Кларк «Жаңа саясатты» және президент Франклин Д. Рузвельтті қолдады. Әдістеріне қарамастан, ол президенттің Жоғарғы сотты «толтыру» жоспарының артындағы мақсаттарға көңіл бөлді және Рузвельттің өтінішімен 1937 жылдың наурыз айында радио арқылы сөйлеген сөзінде бұл ұсыныстың конституциялық екенін қорғады. 1931 жылы Кларк Кливлендтен Сан-Диегоға көшіп, «Эль Кортес» атты пәтерлер үйінде тұрды. Ол сол жерде жүрек талмасынан қайтыс болды. Кейіннен оның ана университеті оның құрметіне Case Western Reserve кампусында Clarke Tower деп аталатын жатақхана салды.
By the end of 1927, Clarke's growing deafness and frustration with the failures of the Association led him to resign from the Association's presidency. In retirement Clarke remained vigorous and active with a regimen of reading and travel. He also continued to participate in public service, becoming a trustee of Western Reserve University. In 1932, he backed a clandestine effort to nominate Newton Baker as the Democratic presidential candidate, though after its failure Clarke became a supporter of the New Deal and President Franklin D. Roosevelt. Despite misgivings about the methods, he sympathized with the goals underlying the president's Supreme Court "packing" plan, and at Roosevelt's request Clarke made a radio broadcast in March 1937 in which he defended the constitutionality of the proposal. In 1931 Clarke moved from Cleveland to San Diego, where he lived in the El Cortez Apartment Hotel. It was there that he suffered a heart attack and died on March 22, 1945. He was later honored by his alma mater by having a residence hall, Clarke Tower, named after him on the Case Western Reserve campus.