Екінші дүниежүзілік соғыстағы 106-шы жұмыскерлік дивизиясының тарихы
106th Infantry Division (United States)
Екінші дүниежүзілік соғысындағы 106-шы жұмыскерлік дивизиясы туралы ақпарат. Бульж шайқасындағы оқиғалары, құрылу тарихы және соғыстан кейінгі таратылуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
106-шы жаяу әскер дивизиясы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясы үшін құрылған дивизия. Оның үш полкінің екеуі Арденн шайқасының алғашқы күндерінде жауға түсіп, қоршауға алынды және 1944 жылдың 19 желтоқсанында неміс әскерлеріне тәслим болуға мәжбүр болды. Соғыс аяқталғаннан кейін дивизия ресми түрде әскер тізіміне енгізілмеді, 1948 жылға қарай Пуэрто-Рикода дерлік толық құрылған болатын; кейіннен Соғыс министрлігі дивизияның қажеттігі жоқ екенін шешіп, 1950 жылы дивизия штабын таратып жіберді.
The 106th Infantry Division was a division of the United States Army formed for service during World War II. Two of its three regiments were overrun and surrounded in the initial days of the Battle of the Bulge, and they were forced to surrender to German forces on 19 December 1944. The division was never officially added to the troop list following the war, despite having been almost completely organized in Puerto Rico by 1948; subsequently, the War Department determined the division was not needed and inactivated the division headquarters in 1950.
Екінші дүниежүзілік соғыс
106-шы жаяу әскер дивизиясының штаб-пәтері мен штаб-пәтері компаниясы 1942 жылдың 5 мамырында, АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа кіргенінен кейін бес ай өткен соң, АҚШ армиясында құрылды. Дивизияның нөмірленуі 105-ші жаяу әскер дивизиясынан кейін жүрді, ол афроамерикалық жаяу әскер дивизиясы ретінде жоспарланған, бірақ іске аспаған. 106-шы жаяу әскер дивизиясы 1943 жылдың 15 наурызында Оңтүстік Каролина штатының Форт-Джексон қаласында 80-ші жаяу әскер дивизиясының құрамынан шақырылған офицерлермен құрылды. Негізгі және кеңейтілген жаяу әскерлік дайыннан кейін дивизия 1944 жылдың 28 наурызында Теннесси штатына Екінші армияның №5 маневрлеріне қатысу үшін көшті. 1944 жылдың 11 желтоқсанында 106-шы жаяу әскер дивизиясы Шне-Эйфельдегі 2-ші жаяу әскер дивизиясын ауыстырды, ал оның 424-ші жаяу әскер полкі Винтерспельтке жіберілді. Соғысқа дейін, АҚШ армиясының нұсқаулығына сәйкес, бір дивизия 8 шақырымнан аспайтын майданға жауапты болуы керек еді. Соғысқа дейін 106-шы дивизия, оған қосылған 14-ші атқыштар тобымен бірге кем дегенде 34 шақырымдық майданды бақылауда ұстады. Арденн-Альзас науқанында неміс әскері 1944 жылдың 16 желтоқсанында 106-шы дивизияға шабуыл жасады. Дивизияның 422-ші және 423-ші жаяу әскер полктері Шёнберг маңында жау күштерінің бірігуінен қоршалып, кесіліп қалды. Олар қарсы шабуылға дайындалды, бірақ жау тоқтатып қойды. Екі полк 19 желтоқсанда капитуляциялады. Германия американ әскери тарихындағы ең ірі жаппай капитуляцияның бірінен 6000 тұтқынға қол жеткізді. Неміс шабуылынан құтылған дивизияның қалған бөлігі 28-ші жаяу әскер дивизиясының 112-ші жаяу әскер полкімен күшейтілді және Оур өзенінен өтіп, Сент-Виттегі басқа бөлімшелерге қосылды. Оңтүстікте Бастонь қаласымен бірге Сент-Вит – маңызды жол және теміржол торабы, неміс әскерінің одақтастардың желісін бұзып, американ және британдық күштерін бөліп, Бельгияның Антверпен портына жету мақсатына жеткеніне кедергі келтірді. 106-шы дивизияның жеке құрамы, әсіресе 81-ші инженерлік-ұрыс батальоны, 28 жастағы командир лейтенант-полковник Томас Риггс басқарып, Сент-Виттен шақырымдай қашықтықтағы жіңішке қыратта бес күндік қорғаныс шайқасын (17-21 желтоқсан) жүргізді, оларға сандық және қару-жарақ жағынан басымдық жасайтын неміс күштері қарсы тұрды (бірнеше жүз жас американдық сарбаздарға қарсы мыңдаған тәжірибелі неміс сарбаздары). Осы іс-қимылы үшін 81-ші инженерлік-ұрыс батальоны кейіннен батылдығы үшін ерекше бірлікпен марапатталды. Сент-Виттің 106-шы дивизиямен қорғалуы немістердің Антверпенге жету кестесін бұзып, олардың Балге шабуылына кедергі келтірді. 81-ші және басқа бөлімшелер, соның ішінде 168-ші инженерлік-ұрыс батальоны, 21 желтоқсанда Сент-Виттен кері шегінді, жаудың үздіксіз атысына ұшырады және 23 желтоқсанда Виелсальмде Сент өзенінен өтті. Келесі күні 7-ші бронетанкті дивизияға қарасты 424-ші полк Манхайда жиналыс аймағына бұйрық алғанға дейін кешіктіру шайқасын жүргізді. 1945 жылдың 25 желтоқсаны мен 9 қаңтары аралығында дивизия Антиснеде, Бельгияда күш-жігер мен жарақтар алды және 15 қаңтарда Энналь-Логбиерме желісіндегі нысаналарды қорғап, ауыр шайқас жүргізіп қайтадан шайқасқа кірді. Алға жылжыған дивизиялардың арасында қысылып қалғаннан кейін, 106-шы дивизия 18 қаңтарда Ставелода жиналып, қалпына келтіру және жаттығудан өтті. 7 ақпанда қорғаныс патрульдері мен жаттығулары үшін Хуннинген маңына көшті. Наурыз айында 424-ші полк Берк пен Симмер өзені арасындағы биік жерлер бойымен жылжыды және 7 наурызда ауыстырылды. Рейн өзенінің бойындағы оқу және қауіпсіздік патрульдері кезеңі 15 наурызға дейін жалғасты, содан кейін дивизия оңалту және жоғалған бөлімшелерді қайта құру үшін Сент-Квентинге көшті. Дивизия 16 наурызда 3-ші жаяу әскер полкі (Ескі гвардия) және 159-шы жаяу әскер полкі екі жоғалған полк орнына қосылғанда қайта құрылды. Содан кейін дивизия 25 сәуірде Германияға оралды, онда Еуропадағы қалған уақытында 106-шы дивизия тұтқын лагерлерін күзетті және кәсіби міндеттермен айналысты. Осы уақытта 422-ші және 423-ші жаяу әскер полктері 15 сәуірде Францияда жаңадан келген сарбаздардан құрылды, 66-шы жаяу әскер дивизиясына оқу мәртебесінде берілді және 8 мамырда немістер капитуляциялағанда әлі де осы мәртебеде болды.
The 106th Infantry Division's Headquarters and Headquarters Company was constituted in the Army of the United States on 5 May 1942, five months after the United States entered World War II. The division's numbering followed in sequence with the 105th Infantry Division, a planned African American infantry division that would be constituted on the Army's troop list, but never ended up being activated. The 106th Infantry Division was activated on 15 March 1943 at Fort Jackson, South Carolina, with a cadre from the 80th Infantry Division. Following basic and advanced infantry training, the Division moved on 28 March 1944 to Tennessee to participate in the Second Army No. 5 Maneuvers. The 106th Infantry Division relieved the 2nd Infantry Division in the Schnee Eifel on 11 December 1944, with its 424th Infantry Regiment being sent to Winterspelt. Prior to the battle, according to the U. S. Army Service Manual, one division should be responsible for no more than 5 mile (8 km) of front. On the eve of the battle, the 106th, along with the attached 14th Cavalry Group, was covering a front of at least 21 mile (34 km). In the Ardennes Alsace Campaign, the Germans attacked the 106th on 16 December 1944. The division's 422nd and 423rd Infantry Regiments were encircled and cut off by a junction of enemy forces in the vicinity of Schönberg. They regrouped for a counterattack, but were blocked by the enemy. The two regiments surrendered on 19 December. The Germans gained 6,000 prisoners in one of the largest mass surrenders in American military history. The remainder of the division that evaded the German pincer movement was reinforced by the 112th Infantry Regiment of the 28th Infantry Division and withdrew over the Our River and joined other units at Saint Vith. Along with the city of Bastogne to the south, St. Vith was a road and rail junction city considered vital to the German goal of breaking through Allied lines to split American and British forces and reach the Belgian port city of Antwerp. A scratch force of 106th Division personnel, in particular the division's 81st Engineer Combat Battalion, was organized and led by the 81st's 28 year old commanding officer, Lt. Col. Thomas Riggs, in a five day holding action (17–21 December) on a thin ridge line a mile outside St. Vith, against German forces vastly superior in numbers and armament (only a few hundred green Americans versus many thousands of veteran Germans). For this action, the 81st Engineer Combat Battalion was later awarded the Distinguished Unit Citation for gallantry. The defense of St. Vith by the 106th has been credited with ruining the German timetable for reaching Antwerp, hampering the Bulge offensive for the Germans. The 81st and other units, including the 168th Engineer Combat Battalion, pulled back from St. Vith on 21 December, under constant enemy fire, and withdrew over the Saint River at Vielsalm on 23 December. The following day, the 424th Regiment, attached to the 7th Armored Division, fought a delaying action at Manhay until ordered to an assembly area. From 25 December to 9 January 1945, the division received reinforcements and supplies at Anthisnes, Belgium, and returned to the struggle, securing objectives along the Ennal Logbierme line on 15 January after heavy fighting. After being pinched out by advancing divisions, the 106th assembled at Stavelot on 18 January for rehabilitation and training. It moved to the vicinity of Hunningen on 7 February for defensive patrols and training. In March, the 424th advanced along the high ground between Berk and the Simmer River and was relieved on 7 March. A period of training and security patrols along the Rhine River followed, until 15 March, when the division moved to St. Quentin for rehabilitation and the reconstruction of lost units. The division was reconstituted on 16 March when the 3rd Infantry Regiment (the Old Guard) and the 159th Infantry Regiment were attached to replace the two lost regiments. The division then moved back to Germany on 25 April, where, for the remainder of its stay in Europe, the 106th handled POW enclosures and engaged in occupational duties. In the meantime, the 422nd Infantry Regiment and the 423rd Infantry Regiment were reconstituted from replacements in France on 15 April, were attached to the 66th Infantry Division in training status, and were still in this status when the Germans surrendered on 8 May 1945.
Қоса берiлген бөлiмшелер
820-ші танк жойғыш батальоны (буксировкалық): 8 желтоқсан 1944 – 4 қаңтар 1945. 444-ші зениттік артиллерия батальоны (автоматтық қару): 17 желтоқсан 1944 – 25 желтоқсан 1944. 563-ші зениттік артиллерия батальоны (автоматтық қару): 9 желтоқсан 1944 – 18 желтоқсан 1944. 634-ші зениттік артиллерия батальоны (автоматтық қару): 8 желтоқсан 1944 – 18 желтоқсан 1944.
820th Tank Destroyer Battalion (Towed): 8 December 1944 – 4 January 1945. 444th Anti Aircraft Artillery Battalion (Auto Weapons): 17 December 1944 – 25 December 1944. 563rd Anti Aircraft Artillery Battalion (Auto Weapons): 9 December 1944 – 18 December 1944. 634th Anti Aircraft Artillery Battalion (Auto Weapons): 8 December 1944 – 18 December 1944.
DSC алушылары
Бригад генерал Герберт Т. Перрин
Техник үшінші дәрежеде Марлин "Марли" Дж. Холл
Екінші лейтенант Льюис Х. Уокер
Бірінші лейтенант Эрик Ф. Вуд кіші
Бірінші лейтенант Ричард А. Томас
Штаб-сержант Уолтер Л. Эльрод
Бірінші лейтенант Роберт Х. Томпсон
Brigadier General Herbert T. Perrin
Technician Third Grade Marlyn "Marly" J. Hall
Second Lieutenant Lewis H. Walker
First Lieutenant Eric F. Wood Jr.
First Lieutenant Richard A. Thomas
Staff Sergeant Walter L. Elrod
First Lieutenant Robert H. Thompson
Атақты мүшелер
Курт Воннегут осы дивизияда қызмет етті және «Slaughterhouse Five» романында Бальга шайқасы (және тұтқын ретінде болған тәжірибесі) кезіндегі оқиғаларын пайдаланды. 1944 жылдың 19 желтоқсанында 422-ші жаяу әскер полкінің құрамында тұтқынға алынған мастер-сержант Родди Эдмондс (1985 жылы қайтыс болды) 2015 жылы Израильдің Яд Вашем Холокост еске алу орталығы мен мұражайында Екінші дүниежүзілік соғыстан шыққан алғашқы американдық әскери қызметкер ретінде танылды. Ол өзінің бағынындағы еврей-американдық әскери тұтқындарын Германиядағы тұтқын лагерінен концлагерьлерге жіберуден құтқару үшін өмірін қауіпке тіккендігі үшін «Ұлттар арасындағы Адал» атағымен марапатталды, онда олар өлтірілуі немесе өлгенше жұмыс істеуі мүмкін еді. Футуролог және алғашқы компьютерлік журнал «Datamation»-ның негізін қалаушы Дональд Прелл 422-ші жаяу әскер полкіндегі екінші танкке қарсы взводтың басшысы болды және соғыстан кейін бірнеше жыл британдық психолог Ханс Эйзенкпен бірге жеке тұлғаның биологиялық негізін зерттеді. Прелл Бальга шайқасында тұтқынға алынып, 59 басқа тұтқынмен бірге вагонда жабылып, одақтастардың әуе шабуылынан аман қалды, содан кейін неміс тұтқын лагерінде суықтан және аштықтан зардап шекті. Сыртқы істер қызметінің офицері Ричард Б. Паркер 422-ші жаяу әскер полкінің танкке қарсы ротасының бірінші взводының басшысы болды, тұтқынға алынып, тұтқын ретінде қызмет етті. Паркер Таяу Шығыс мәселелері бойынша сарапшы болды және 1970-ші жылдары Алжир, Ливан және Марокко елшісі қызметін атқарды.
Kurt Vonnegut served in this division and used his experiences during the Battle of the Bulge (and captivity as a prisoner of war) in his novel Slaughterhouse Five. Master Sergeant Roddie Edmonds (died 1985), who was captured on 19 December 1944 as a member of the 422nd Infantry Regiment, was recognized in 2015 by Israel's Yad Vashem Holocaust memorial and museum as the first American serviceman from World War II to be honored with the title Righteous Among The Nations for risking his life to save Jewish American POWs under his command from being taken from the POW camp in Germany to concentration camps, where they likely would have been murdered or worked to death. Donald Prell, futurologist and founder of Datamation, the first computer magazine, served as the leader of the second anti tank platoon in the 422nd Infantry Regiment, and several years following the war researched the biological basis of personality with the British psychologist Hans Eysenck. Prell had been captured in the Battle of the Bulge, survived Allied aerial bombardment while locked in a boxcar with 59 other POWs, and then suffered freezing and starvation while in a German POW camp. Richard B. Parker, a Foreign Service Officer, served as the leader of the first platoon of the Anti Tank Company of the 422nd Infantry Regiment and was captured and served as a POW. Parker was an expert in Middle Eastern affairs and served as a U. S. Ambassador to Algeria, Lebanon and Morocco during the 1970s.