Кіріспе
Фландрия королі Этельвульфтің әйелі (шамамен 843 – 870 немесе одан кейінгі жылдары) – екі рет тұрмысқа шығып, Уэссекс патшайымы болған, кейін Фландрия графесі болған Каролингтер әулетінен шыққан ханшайым. Юдит Каролинг императоры Карл Батыл мен оның бірінші әйелі Орлеандық Эрментруданың үлкен баласы болды. 856 жылы ол Уэссекс патшасы Этельвульфке үйленді. 858 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Юдит оның ұлы және мұрагері Этельбальдқа үйленді. Король Этельбальд 860 жылы қайтыс болды. Юдиттің алғашқы екі некесінен балалары болған жоқ. Оның үшінші некесі Фландрия марграфы Балдуин I-ге болды, одан бірнеше баласы дүниеге келді.
Judith of Flanders (circa 843 – 870 or later) was a Carolingian princess who became Queen of Wessex by two successive marriages and later Countess of Flanders. Judith was the eldest child of the Carolingian emperor Charles the Bald and his first wife, Ermentrude of Orléans. In 856, she married Æthelwulf, King of Wessex. After her husband's death in 858, Judith married his son and successor, Æthelbald. King Ætheldbald died in 860. Both of Judith's first two marriages were childless. Her third marriage was to Baldwin I, Margrave of Flanders, with whom she had several children.
Ата-бабалары мен ерте өмір
Юдит 843 жылы немесе 844 жылдың басында Батыс Францияның патшасы Карл II ("Шарльз Тік бас"; 823–877) мен оның бірінші әйелі Орлеандық Эрментруданың (823–869) ең үлкен баласы ретінде дүниеге келді. Ол әкесінің әжесі, Бавариялық Юдит, Рим императрицасының (797–843) құрметіне аталған. Юдит Ұлы Карлдың (747–814) шөбересі болды. Оның тоғыз кіші толыққанды бауырлары және әкесінің екінші некесінен бес жарты бауырлары болды, бірақ оның үш толыққанды бауырлары мен барлық жарты бауырлары оның үйленіп, Уэссекске кеткеннен кейін дүниеге келді.
Бірінші неке және таққа отырғызу
855 жылы Вессекс патшасы (858 жылы қайтыс болған) Этельвульф өзінің кіші ұлы Альфред (848/849–899)пен бірге Римге саяхат жасады. Жолда ол Карл Бальдтың сарайына барып, 12 жасар Джудитпен некелесу туралы келіссөздер жүргізді. Ол өзінің және Карлдың викингтердің шабуылдарынан зардап шеккенін ескеріп, одақтас іздеді. Этельвульфтің беделді Каролинг әулетіне үйленуі оған қосымша пайда әкелді. 856 жылы кері қайтып келе жатқанда ол Карлдың ордасында тағы да болды және 856 жылдың 1 қазанында Вербери-сюр-Оазадағы патша сарайында Джудитке үйленді. Бұл ерекше оқиға болды, себебі Каролингтік ханшайымдар көбінесе үйленбей, монастырға жіберілетін. Олардың шетелдіктерге үйленуі бұрын-соңды болмаған жағдай еді. Реймс архиепискобы Гинкмар басқарған рәсімде Джудитке сақина тағылып, құнды сыйлықтар сыйланды. Рәсімнің бір бөлігі ретінде Джудит тәж кигізіліп, миррамен майланды. Этельвульф әйелін құттықтап, рәсімнен кейін оны патшайым деп атады. Вессекс дәстүріне сәйкес, патшаның әйелі патшайым деп аталмай, күйеуімен бірге таққа отыра алмауы керек еді. Дегенмен, барлық деректер авторы Карл Бальдтың қызының тағына отыруына талап еткенін, осылайша оның жаңа жеріндегі мәртебесін қамтамасыз етуге тырысқанын көрсетеді: автор=Реймс епискобы Гинкмар некеге бата беріп, оның басына тәж кигізді, ол оны патшайым деп жариялады, бұл оның халқының бұрынғы дәстүрінде болған емес. Ол кездегі франк ханшайымы сияқты білімді әйел болғандықтан, Джудит Вессекс сарайына «Каролинг монархиясының аурасын» әкелген болуы мүмкін. Патшалығына оралған Этельвульф қиындықтарға тап болды: оның үлкен ұлы Этельбальд, Шерборн епискобы Эалстан және Сомерсет елдоры Эанвульфтің қолдауымен оны тақтан түсіруге сөз байласты. Бұл неке осы жағдайға ықпал еткен болуы мүмкін, себебі Этельбальд әкесінің жас әйелі, Ұлы Карлдың немересі, өзінен жоғары текті мұрагер тудыруынан қорқып жүрген. Сонымен қатар, кейбір ақсүйектер Джудиттің жергілікті дәстүрге қайшы келіп, патшайым деп аталғанына және тәж кигізілгеніне наразылық білдірді. Басқа түсіндірулер бойынша, Этельбальд әкесінің жаңа некесінен бұрын-ақ бүлік көтерген, сондықтан Этельвульф Карл Бальдтың сарайында болды және оның қызына үйленді, бұл оның қолдаушылары шетелде барын халыққа көрсету үшін жасалған. Ақырында, әке мен ұл келісімге келді, соның нәтижесінде Этельвульф патшалықтың шығыс бөлігін сақтап қалды, ал Этельбальд батыс бөлігін алды. Бұл Этельвульф Кентке, ал Этельбальд Уэссекстің билеушісі болғанын білдіре ме, әлде Уэссекс өзі бөлінген ме, белгісіз. Оның некесі тіпті пұтқа табынушылыққа да қайшы келеді деген пікірді 616 жылы Кент патшасы Эдбальдтың (қайтыс болған 640) әкесінің жесірі Эмма Австразиялыққа үйленуі жоққа шығарады. 861 жылы монастырға барған, ал «Британ энциклопедиясы» мәліметінше, ол Джудитке ғашық болған. Оның бұрынғы некесіне дейін де оған қызығушылық танытқан деген де болжам бар. 861 жылдың Рождествосы немесе 862 жылдың басында Карл жас кезінде қайтыс болды деп есептеледі, себебі оның басқа ешқандай жазбасы табылған жоқ. Бальдуин (865/867–918 жылдың 10 қыркүйегі), әкесінің құрметіне осылай аталған, 879 жылы Фландрия маркграфы Бальдуин II болды. Ол 893–899 жылдары Уэссекстің Эльфтритіне үйленді. Гвинедильда немесе Гунгильда (904 жылдың 19 ақпанына дейін қайтыс болған), ол 875 жылдың 27 маусымына дейін Барселона графы Вильфред Тельмен үйленді. Эллисон Вейрдің сөзіне сәйкес, бұл туыстық қатынас Gestis Comitum Barcinonensium-да расталған, онда Карл Бальд Барселона графтығын беріп, Фландрия графының аты аталмаған қызын белгілі бір Пилозиге үйлендіргені жазылған.
author=|When the Bishop of Rheims, Hincmar, blessed the marriage and placed the crown on her head, he declared her queen, which neither he nor his people had in the past in the custom.|title=Annales Bertiniani
author=Flodoard|Judith, daughter of King Charles, was recently married to Æthelwulf, King of England, accepting the title of queen and royal consecration.|title=Annals
After the celebrations, Æthelwulf, his new wife and his son returned to Wessex. Judith, a well educated lady like most Frankish princesses of the time, probably brought the "aura of the Carolingian monarchy" to the court of Wessex. Back in his kingdom, Æthelwulf faced difficulties: his eldest surviving son, Æthelbald, supported by Eahlstan, Bishop of Sherborne and Eanwulf, Ealdorman of Somerset, were conspiring to dethrone him. The marriage with Judith may have played a role in this as Æthelbald probably feared that his father's young wife, the great granddaughter of Charlemagne, would give birth to a higher born heir than himself. In addition, some of the nobles were outraged that Judith was crowned and called queen, contrary to local custom. According to other explanations, Æthelbald had already been rebelling before his father's new marriage, and this was why Æthelwulf stayed at the court of Charles the Bald and married his daughter, demonstrating to his subjects that he had strong supporters abroad. In the end, father and son negotiated a compromise under which Æthelwulf kept the eastern districts of the kingdom and Æthelbald received the western. It is not known whether this meant that Æthelwulf took Kent and Æthelbald Wessex, or Wessex itself was divided.|author=Asser|title=Life of Alfred the Great
Asser's additional comment on the "great disgrace" was not reflected in contemporary Frankish records. His assertion that marriage is contrary to even pagan practice is refuted by the marriage of Eadbald, King of Kent (died 640) to his father's widow Emma of Austrasia in 616. visited the monastery in 861, and according to the Encyclopedia Britannica, he fell in love with Judith. There are claims that he had already been interested in her before her first marriage. Around the Christmas of 861, or in early 862, It is usually assumed that Charles died young, as no other reference to him has been found. Baldwin (c. 865/867 – c. 10 September 918), named after his father and succeeded him in 879 as Baldwin II, Margrave of Flanders. He married Ælfthryth of Wessex between 893 and 899. Guinidilde or Gunhild (died before 19 February 904), who married Wilfred the Hairy, Count of Barcelona before 27 June 875. According to Allison Weir, this parentage is confirmed in the Gestis Comitum Barcinonensium, which records that Charles the Bald gave an unnamed daughter of the count of Flanders in marriage to a certain Pilosi at the same time as granting him the County of Barcelona.