Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итальяндық сәулетші (1570–1655)
Italian architect (1570–1655)
Гироламо Райналди (4 мамыр 1570 – 15 шілде 1655) – көбінесе басқа сәулетшілермен бірлесіп, консервативті манер стилінде жұмыс істеген итальяндық сәулетші. Ол Бернинидің белгілі бәсекелесі болды. Оның ұлы Карло Райналди одан да әйгілі, толыққанды барокко стиліндегі сәулетшіге айналды.
Girolamo Rainaldi (4 May 1570 – 15 July 1655) was an Italian architect who worked mainly in a conservative Mannerist style, often with collaborating architects. He was a successful competitor of Bernini. His son, Carlo Rainaldi, became an even more notable, more fully Baroque architect.
Өмірбаян
Норциядан суретшінің ұлы Рейналди Римде дүниеге келді. Ол архитектор-инженер Доменико Фонтанамен оқыды және Джакомо Делла Портамен кіші серіктес ретінде жұмыс істеді, одан кейін "officium architecti nobilis fabricae Capitolii Populi Romani" лауазымымен Папаның бас архитекторлығына ие болды. Сондай-ақ ол Джакомо Делла Порта жобалаған Альбертони Спинола сарайын аяқтады. Ол тұрақты түрде кішігірім жобалармен – алтарлар мен шіркеу жиһаздарымен және басқа дизайнерлердің жобаларымен, әсіресе Санкт-Петерде және Микеланджелоның Кампидольодағы шеберлік Палаццо деи Консерваториді бейнелеу үшін жоспарланған Палаццо Нуовоны аяқтауда айналысты. Рейналдидің ең әсерлі дизайны – Чиеса ди Гезу е Марияның қасбеті; жоба 1642 жылы басталды, бірақ Рейналдидің өліміне дейін аяқталмады. Өзінің ресми лауазымында Рейналди иезуиттерді орналастыру үшін Пьяцца дель Гезуде сарайды да жобалады. Кардинал Памфилидің сүйікті архитекторлігімен, ол 1644 жылы кардинал Папа Иннокентий X болғанда Берниниді уақытша басып өтті және 1644 жылы Римнің Папалық архитекторлығына тағайындалды. Үлкен Рейналдидің Римдегі маңызды жобаларының бірі – Пьяцца Навонадағы Палаццо Памфильдж (1645–1650 жж.), онда ол Сант-Агнес үшін жер жоспарын жасап, 1652 жылдан бастап іргетасын қалады, бірақ келесі жылы Франческо Борромини оны алмастырды, ол Рейналдидің іргетасына мүлдем өзгеше қасбет салды; Рейналдидің қайтысынан кейін оның ұлы Карло Борроминиді алмастыруға шақырылды. Ол сондай-ақ Трастевередегі Санта-Чечилиядағы қабірлерді жобалады және Вилла Боргезе бақшасының барокколық безендірілуіне қатысты. Римде ол 1641 жылы Санкт-Лука академиясының князі болып тағайындалды. Аға Райналди Фарнезе отбасының дерлік үй архитекторлігін атқарды. Римге жақын Капрароладағы Фарнезе бекінісінде кардинал Одоардо Фарнезе Райналдиге аяқсыз кармелиттер үшін СС Мария е Сильвестро шіркеуін (1621–1623 жж.) салуды тапсырды, бұл әдемі және ерекше шіркеу осы жердің ерекшеліктеріне бейімделген. Кардинал Одоардо сондай-ақ Капрароладағы Санта-Мария-делла-Консоляцияның ішкі кеңістігін безендіруді тапсырды (бұл кейіннен оның ұлы Карло Райналди жобалаған Санта-Мария-ин-Кампителлиге ұқсас). 1626 жылы Фарнезе алаңында екі монументалды антикалық граниттік бассейннен екі сәйкес фонтан жасаған Райналди Фарнезелермен бірге олардың қалалық сарайларын салу үшін Пармаға апарылды, сондай-ақ ол сол қаладағы Сантиссима Аннунциатаның күмбезін жасады. Райналди Болоньяда да белсенді болды, онда ол Сан-Петронионың кең және амбициялық шіркеуін жабу үшін күмбезді жобалады (Франческо Мартини аяқтады) және Санта-Люсия шіркеуін (1623 ж.) жобалады. Франческо д'Эсте үшін, Феррарадағы Эсте орнын Папалық мемлекеттерге жоғалтқаннан кейін, ол өзінің қамқорлығын Модена герцогтығында шоғырландырды, Райналди ежесі кастеллоны алмастыратын герцог сарайының құрылысына үлес қосты, әсіресе оның бақшаларының жоспарлауымен және күрделі гидравликасымен, giochi di acque және жасыл тіректерде жасалған театрмен (1631–1634 жж., Roganti). Гироламо Райналди әкесімен бірге Санти-Лука-е-Мартина шіркеуіндегі қабірге қойылды; оның бір бөлігін Райналдидің әкесі, ал бір бөлігін Пьетро да Кортона жобалады.
The son of a painter from Norcia, Rainaldi was born in Rome. He trained with the architect engineer Domenico Fontana and collaborated as a junior partner with Giacomo Della Porta, whom he succeeded as the papacy's chief architect, as "officium architecti nobilis fabricae Capitolii Populi Romani". He completed too Palazzo Albertoni Spinola projected from Giacomo Della Porta. He was constantly at work on lesser projects such as altars and church furnishings, and with on going projects of other designers, especially at St Peter's and in completing Michelangelo's project at the Campidoglio with the Palazzo Nuovo discreetly designed to mirror Michelangelo's masterful Palazzo dei Conservatori. Rainaldi's most influential single design was the façade of the Chiesa di Gesù e Maria; the project began in 1642, and was not completed before Rainaldi's death. In his official capacity Rainaldi also designed the palazzo to house the Jesuits in the Piazza del Gesù, a Mannerist façade without a trace of Baroque in its details. As the favored architect of Cardinal Pamphili, he temporarily eclipsed Bernini when this cardinal became Pope as Innocent X in 1644 and he became Papal architect of Rome in 1644. The elder Rainaldi's important projects in Rome the Palazzo Pamphilj in Piazza Navona (c. 1645 – 1650), where he designed the ground plan of Sant'Agnese and laid its foundations beginning in 1652, but was replaced the following year by Francesco Borromini, who erected quite a different façade on Rainaldi's foundations; after Rainaldi's death his son Carlo was called in to replace Borromini. He also designed the Tombs in Santa Cecilia in Trastevere and collaborated in the baroque setting of the gardens of Villa Borghese. In Rome, he was appointed Prince of the Academy of St. Luke for the year 1641. The elder Rainaldi was all but house architect for the Farnese family. In the Farnese stronghold of Caprarola, near Rome, Cardinal Odoardo Farnese commissioned Rainaldi to build for the Discalced Carmelites the Church of SS Maria e Silvestro (1621–23), a beautiful and original church adapted to exigencies of the site. Cardinal Odoardo also commissioned the enriched interior of Santa Maria della Consolazione at Caprarola (that is similar to Santa Maria in Campitelli, projected later from his son Carlo Rainaldi). Rainaldi, who had adapted for the Farnese two monumental antique granite basins as matching fountains in Piazza Farnese in 1626, was taken to Parma by the Farnese to build their town palaces there, and also did the vaulting of Santissima Annunziata in that city. Rainaldi was also active in Bologna, where he designed the vaulting to cover the vast and ambitious church of San Petronio (finished on site by Francesco Martini), and designed the Church of Santa Lucia (1623). For Francesco d'Este, who, with the loss of the Este seat of Ferrara to the Papal States, concentrated his patronage in his Duchy of Modena, Rainaldi contributed to the construction of the Ducal Palace to supplant the ancient castello, and was in particular charged with the layout and elaborate hydraulics of its gardens, with giochi di acque and a theater clipped in green hedges, 1631 34 (Roganti). Girolamo Rainaldi is modestly buried next to his father in the Church of Santi Luca e Martina; designed in part by Rainaldi's father, and part by Pietro da Cortona.