Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суретші және жалған өзі деп танылған (1772–1834)
British artist and imposter (1772–1834)
Оливия Серрес (3 сәуір 1772 – 21 қараша 1834), Олив есімімен танымал, Уорвик қаласында туған британдық суретші және жазушы. Ол сонымен қатар Камберленд принцессасы Олив екенін мәлімдеген ағылшын жалғаншысы ретінде де белгілі.
Olivia Serres (3 April 1772 – 21 November 1834), known as Olive, was a British painter and writer, born in Warwick. She is also known as an English impostor who claimed the title of Princess Olive of Cumberland.
Шығуы және ерте мансабы
Олив Уилмот Роберттің қызы, ол Уорвик қаласында үй бояушысы болған. Он жасында оны ағасы Джеймс Уилмотпен бірге Бартон-он-де-Хит ректорының қарауына жіберді. 1789 жылы ол Лондонға әкесіне қайта қосылды. Ол сурет салуға бейімділігімен көзге түсті және Джон Томас Серреспен (1759–1825), Георг III-нің теңіз суретшісімен өнерді оқыды, содан кейін 1791 жылы Серреске тұрмысқа шықты. Олардың екі қызы болды. Олив өзінің суреттерін Корольдік өнер академиясында және Британ институтында көрмеге қойды, бірақ қаржылық жағынан салмақты болмады; ол және оның күйеуі де қарызға байланысты түрмеге қамалды. Серрес жұбайы екі жақтан да ашумен ажырасты: Серрес Оливтің ол болмағанда бірнеше махаббат оқиғасы болғанына ренжіді, ал Олив жылына бар болғаны 200 фунт стерлинг көлемінде жәрдемақы алғанына наразы болды. Суретші досы Джордж Филдс Оливпен бірге тұра бастады және ол 1804 жылы ажырасқанға дейін оның ұлын дүниеге әкелді. Содан кейін ол өзін сурет салу мен әдебиетке арнады, роман, бірнеше өлең және ағасы, пастор доктор Уилмоттың естеліктерін жазды, онда ол оның Junius хаттарының авторы екенін дәлелдеуге тырысты.
Olive was born Olivia Wilmot, the daughter of Robert Wilmot, a house painter, in Warwick. At the age of ten she was sent to board with her uncle, James Wilmot, rector of Barton on the Heath. In 1789, she rejoined her father in London. She had a talent for painting and studied art with John Thomas Serres, (1759–1825), marine painter to George III, and she married Serres in 1791. They had two daughters. Olive exhibited her paintings at the Royal Academy of Arts and the British Institution, but was financially reckless; both she and her husband were imprisoned for debt. The Serres came to a parting of the ways, with acrimony on both sides: from Serres because Olive had had several affairs when he was away, and from Olive because she was given an allowance of only £200 per annum. George Fields, an artist friend, moved in with Olive and she gave birth to his son prior to her divorce in 1804. She then devoted herself to painting and literature, producing a novel, some poems and a memoir of her uncle, the Rev. Dr Wilmot, in which she endeavoured to prove that he was the author of the Letters of Junius.
Тауардың авторлық құқықтарына талаптар
1817 жылы Олив Принц Регентке хат жазып, өзінің Камберленд герцогы, Принц Генридің, Олив Пэйн ханымнан (Жеймс Уилмоттың әпкесі және оның нақты әпкесі) туған қызы екенін мәлімдеді. Ол ханзададан қаржылай көмек сұрады. Георг III-ге жолдаған өтінішінде корольдің ағасы, Камберленд герцогының заңды қызы екенін айтты. 1820 жылы әкесі, ағасы және Георг III патша қайтыс болғаннан кейін, ол әңгімесін өзгертті. Джеймс Уилмоттың Польша королі Станислав II-нің әпкесі, принцесса Пониатовскимен құпияда үйленгенін, ал олардың қызы 1767 жылы Лондонның бір ақсүйек үйінде Камберленд герцогына тұрмысқа шыққанын мәлімдеді. Олив осы некеден туған жалғыз бала екенін, ал анасы Камберленд герцогының Энн Хортонмен жасаған "екінші" және "заңсыз" некесінен "қапа болғандықтан" қайтыс болғанын айтты. Ол туылғаннан кейін он күн өткен соң анасынан алынып, Роберт Уилмоттың өлі туған баласымен ауыстырылғанын алға тартты. Олив Серрестің сөзіне сенсек, Георг III патша шындықты біліп, оған 5000 фунт стерлинг ақшалай және өмір бойына жылына 500 фунттан тұратын зейнетақы берді. Ол сондай-ақ Польша патшасынан қолдау алғанын және 1773 жылдың мамыр айында Георг III оны Ланкастер герцогинясы етіп тағайындағанын, бұл оған Ланкастер герцогтігінен түсетін кіріске құқық беретінін мәлімдеді. Георг IV-ке жазған хатында ол Камберлендтің принцессасы Олив атағын алды, атқарылған вагонына патшалық гербін орналастырды және қызметшілерін патшалық киімдерімен киіндірді.
In 1817, Olive wrote a letter to the Prince Regent, claiming that she was the natural daughter of Prince Henry, Duke of Cumberland by Mrs. Olive Payne (who was James Wilmot's sister and her actual aunt). She asked the prince for financial support. In a petition to George III, she put forward a claim to be the natural daughter of the Duke of Cumberland, the king's brother. In 1820, after her father, her uncle, and King George III had died, she revised her story. James Wilmot, she claimed, had secretly married the princess Poniatowski, sister of King Stanislaus II of Poland, and their daughter had married the Duke of Cumberland in 1767 at the London house of a nobleman. Olive claimed to be the only child of this marriage, and that her mother had died "of a broken heart" on the Duke of Cumberland's "second" and "bigamous" marriage to Anne Horton. She herself, ten days after her birth, was, she alleged, taken from her mother, and substituted for the still born child of Robert Wilmot. According to Olive Serres, King George III had learned the truth and had given her £5000 in cash and a yearly pension of £500 for life. She also claimed to have received support from the king of Poland and to have been created the Duchess of Lancaster by George III in May 1773, which, she said, entitled her to the income of the Duchy of Lancaster. In a memorial to George IV, she assumed the title of Princess Olive of Cumberland, placed the royal arms on her carriage and dressed her servants in the royal liveries.
Өз талаптарын қорғау
Оливия Серрестің мәлімдемесі құжаттармен расталды, сондай-ақ ол көптеген сенімсіз адамдарды алдауға жететіндей, күдікті әкесіне ұқсас еді. 1821 жылы ол Ислингтон шіркеуінде Камберленд герцогының қызы ретінде қайтадан крещениеден өтті және газеттердегі бірнеше хаттары мен памфлеттерінде тегін жариялады. Ол корольдік мәртебесіне қатысты талаптарына жауап ретінде Конституция қақпасынан өтуге рұқсат беру сияқты, кейбір жеңілдіктерге қол жеткізді. Алайда, сол жылы ол қайтадан қарыз үшін тұтқындалып, Корольдік сот түрмесіне қамалды. Ол "Камберленд ханшайымы тұтқында!" деп жазылған плакаттарды Лондон қаласының барлық жеріне іліп, жұрттан қаржылық көмек сұрады және 1822 жылы талаптарының толық мәліметтерін жариялады. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Лондон эксцентригі, шериф Дж. В. Паркинспен қарым-қатынаста болды, бірақ ол оған қарызын төлемегендіктен одан бас тартты. Содан кейін ол өзін Кларенс герцогының заңсыз ұлы деп таныстырған Уильям Генри ФицКларенс атты жас жігітпен қарым-қатынаста болды. Ол парламент депутаты сэр Жерард Ноэльді өзінің талаптарын тексеруге көндірді, бірақ сол кезде патшалық отбасы қарсылық көрсетті. Олар оның туу туралы куәлігін тауып, Роберт Уилмоттың оның нағыз және заңды әкесі екенін, ал ханшайым Пониатовскидің король Станиславтың ешбір қарындасы Англияға келмегенін растады. 1823 жылы сол кездегі Ішкі істер министрі Сэр Роберт Пил парламентте сөйлеген сөзінде Ноэльдің Оливияға деген қолдауына жауап ретінде оның құжаттарын жалған, ал оқиғасын – ойдан шығарылған деп айыптады. Оның талаптарының жалған екені анықталды, бірақ Оливия жалған жасаушылық айыбынан құтылды. Оның күйеуі, оның талаптарын ешқашан қолдамаған, өсиетімен оларға сенбестігін білдірді. Оливия өмірінің соңына дейін қаржылық қиындықтарға тап болып, борышкерлер түрмесінен шығып-кірді. 1830 жылы ол тағы да бір памфлет жариялады, онда патшалық құқығына талап қойды.
Olivia Serres's claim was supported by documents, and she bore sufficient resemblance to her alleged father to be able to impose on numerous gullible people. In 1821, she had herself rebaptized as the daughter of the Duke of Cumberland at Islington Church, and "announced" her parentage in several letters to the newspapers and in pamphlets. She actually succeeded in obtaining some courtesies in response to her claims of royal status, such as being permitted to pass through the Constitution Gate. The same year, however, she was arrested again for debt and placed in the King's Bench Prison. She appealed to the public for contributions, placing posters reading "The Princess of Cumberland in Captivity!" all over London, and publishing, in 1822, further details of her claims. On her release, she had an affair with Sheriff J. W. Parkins, a London eccentric, who turned against her when she failed to honour her debts to him. She next had an affair with a young man who called himself William Henry FitzClarence, who claimed to be an illegitimate son of the Duke of Clarence. Olive managed to persuade Sir Gerard Noel, a member of Parliament, to make inquiry into her claims, but by this time the royal family was fighting back. They located her birth certificate, and obtained a statement by Robert Wilmot stating that he was her natural and lawful father, and a statement from Princess Poniatowski that none of King Stanislaus's sisters had ever been to England. In 1823, Sir Robert Peel, then Home Secretary, speaking in Parliament, responded to Noel's speech in Olive's favour with a denunciation of her documents as forgeries and her story as a fabrication. It was concluded that her claims were false, but Olive escaped prosecution for forgery. Her husband, who had never given her pretensions any support, expressly denied his belief in them in his will. Olive continued to have money problems and was for the rest of her life in and out of debtors' prisons. In 1830, she again published a pamphlet staking a claim on royalty.
Жасырын кітап
Серрес королева Каролинаның күтімшісі болған леди Энн Гамильтонмен дос болып, оның сенімін жеңіп алды. 1832 жылы леди Энн «Ағылшын сарайының соңғы жетпіс жылдағы нақты тізілімдері» атты тарихын жазды, онда көптеген даулы айыптамалар келтірілді. Баспагер Ж.Филипс сотқа тартылып, айыпталды, бірақ елден қашып кетті. Серрес мәтіннің кеңейтілген нұсқасын жазған автор ретінде танылды, онда қаржылық тәртіпсіздіктерден бастап, тіпті кісі өлтіруге дейін көптеген даулы мәселелер қамтылған; нәтижесінде «Ағылшын сарайының құпия тарихы» атты екі томдық кітап жарық көрді, бірақ автор ретінде леди Энн Гамильтонның есімі көрсетілді. Леди Энн болса, екі томдық басылыммен ешқандай қатысы жоқ екенін мәлімдеді. «Ағылшын сарайының құпия тарихы» Ұлыбританияда тыйым салынды, бұл факт АҚШ-та көптеп қайта басылған кезде назарға алынды. Серрес 1834 жылдың 21 қарашасында қайтыс болды, одан екі қызы қалды.
Serres became friendly with Lady Anne Hamilton, who had been lady in waiting to Queen Caroline, and gained her confidence. In 1832 Lady Anne wrote a history called "The Authentic Records of the Court of England for the Last Seventy Years", which contained many accusations of scandals. The publisher, J. Phillips, was prosecuted and convicted but fled into exile. Serres has been identified as the author of an expanded version of the text which included more scandals, from financial malpractice up to murder; the resulting book was published in two volumes under the title "The Secret History of the Court of England", but still claiming that Lady Anne Hamilton was the author. For her part, Lady Anne disclaimed any connection with the two volume publication. "The Secret History of the Court of England" was suppressed in the United Kingdom, a fact noted when it was much reprinted in the United States. Serres died on 21 November 1834 leaving two daughters.
Үлкен қызы
Оның үлкен қызы портрет суретшісі Антони Рывсқа үйленді. Ол анасының талаптарын қолдап, өзін Камберленд принцессасы Лавиния деп атады. 1866 жылы ол сотқа анасының негіз еткен барлық құжаттарды ұсынды, бірақ қазылар алқасы патшалық жауаптың соңын күтпей-ақ, қолтаңбаларды бірауыздан жалған деп шешті.
Her elder daughter married Antony Ryves, a portrait painter. She upheld her mother's claims and styled herself Princess Lavinia of Cumberland. In 1866 she took her case into court, producing all the documents on which her mother had relied, but the jury, without waiting to hear the conclusion of the reply for the crown, unanimously declared the signatures to be forgeries.
Талдау
Серрестің жоғары бағалауы абсурдты мақтандықтың салдары деп есептелді. 1807-1815 жылдар аралығында ол патшалық отбасының бірқатар мүшелерімен танысқан. Осы кезден бастап, ол қандай да бір құнмен олардың әлеуметтік деңгейіне жетемін деген ойға құмар болды деседі. Бұл әңгіме бір рет құрастырылғаннан кейін, ол оны үнемі ойлап, соңында өзі де соған сене бастаған болуы мүмкін.
Serres' pretensions have been called the result of an absurd vanity. Between 1807 and 1815 she had made the acquaintance of some members of the royal family. From this time onward, she is claimed to have been obsessed with the idea of raising herself, at all costs, to their social level. The tale once invented, she brooded so continuously over it that she may have ended by believing it herself.