Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
16-17 ғасырдағы ағылшын саясаткері және ақыны Томас Саквилл, 1-ші Дорсет графы (1536 жылдың 19 сәуірінде дүниеден өтті) – ағылшын мемлекет қайраткері, ақын және драматург. Ол Анна Болейннің туысы Ричард Саквилдің ұлы. Парламент мүшесі және қазынашы болды.
16th/17th century English politician and poet
Thomas Sackville, 1st Earl of Dorset (153619 April 1608) was an English statesman, poet, and dramatist. He was the son of Richard Sackville, a cousin to Anne Boleyn. He was a Member of Parliament and Lord High Treasurer.
Ерте өмір
Томас Саквилл Сассекс графтығының Уитхэм приходындағы Бакхерстте дүниеге келді. Оның анасы Уинифред, Лондонның Лорд-мэрі сэр Джон Бриджестің қызы болған. Ол Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінде білім алып, магистр дәрежесін алды, сондай-ақ Оксфорд университетінің Герфорд колледжінде оқыды. Ол Ішкі храмға қабылданды және адвокаттық практикаға жіберілді.
Thomas Sackville was born at Buckhurst, in the parish of Withyham, Sussex. His mother Winifrede was the daughter of Sir John Bridges, Lord Mayor of London. He was educated at St John's College, Cambridge, where he obtained his M. A., and Hertford College, Oxford. He joined the Inner Temple, and was called to the bar.
Саяси мансап
Ол алғаш рет 1558 жылы Вестморленд графтығының округтік рыцарларының бірі ретінде Лордтар палатасына енді. 1559 жылы ол Шығыс Гринстедке, ал 1563 жылы Айлсбериге сайланды. 1566 жылы Сэквилл Римге сапар шекті, онда себебі нақты белгісіз болғанмен, он төрт күнге қамауға алынды, бірақ сол кезде Англия мен Папалық арасында шиеленіс күшті болды. Сол жылы әкесі қайтыс болды және ол Англияға оралды. 1567 жылы ол Сассекс графтығындағы Бакхерст бароны атанды. Оның алғашқы маңызды тапсырмасы 1571 жылы болды, ол королева Елизаветаның Франция королі IX Карлға, император Максимилианның қызы Австриялық Елизаветаға үйленгеніне құттықтауын жеткізуге жіберілді, және одан да маңыздысы, королева Елизавета мен француз королінің інісі Анжу герцогі арасындағы келісім туралы мәселені талқылауға барды. 1572 жылы ол Норфолк герцогі Томас Ховардтың төртіншісінің сот процесіне қатысқан пэрлердің бірі болды. 1579 жылы ол шотланд ғалымы Геркулес Роллокты Бакхерст Плейсте қабылдады, ал Роллок Сэквилл мен оның үйіне арнап латын тілінде өлеңдер жазды. 1586 жылы ол Шотландия королевасы Мэриге ағылшын Парламенті бекіткен өлім жазасын жеткізуге тағайындалды. 1587 жылы ол Лестер графына шағымданған Біріккен провинцияларға елші ретінде барды. Бірақ ол өзінің міндетін адалдықпен орындағанына қарамастан, жақын тұрған адам оны қайтарып алуға жеткілікті ықпалға ие болды, және ол оралғаннан кейін тоғыз немесе он айға өз үйіне қамауға алынды. Ол королева Елизаветаның «дипломатиядағы ойсыздығы» деп атаған нәрсесіне наразы болды. Алайда оның жағдайы ұзаққа соқпады, өйткені 1588 жылы оған Гартер ордені табысталды және 1589 және 1598 жылдары Нидерландыға қайта жіберілді. 1591 жылы Сэквилл Оксфорд университетінің канцлері болып сайланды. 1599 жылы ол Уильям Сесилдің орнын басып, лорд-казначей болды, ол өмірінің соңына дейін осы лауазымда қалды және қабілетті, бірақ ерекше көзге түспейтін қаржы басқарушысы болды. 1601 жылы ол жоғары сот судьясы ретінде Эссекс графына үкім шығарды, ол канцлерлік лауазымына және саясатта оның қарсыласы болған. 1603 жылы тәждердің бірігуі кезінде Джеймс I Шотландиядан оңтүстікке келді. Көптеген сарайлықтар 1603 жылдың маусымында Данияның Аннасы мен оның балаларын қарсы алу үшін Нортгемптонширге сапарлады. Сэквилл 1603 жылдың 21 маусымында өзі мен Лорд-сақшы Томас Эгертон «патшайымға, ханзадеге және ханшайымға міндеттерін орындау үшін» сапар шегіп жатқанын жазды. 1603 жылдың тамызында ол Англиядағы Данияның Аннасының жерлерін реттеу және бағалау жұмыстарын жүргізді, бұл Арагонның Екатеринасына берілген жерлерге негізделген. Дания королевасы Анна өзінің бауыры Кристиан IV-ке келісімді бекіту үшін аяқталған келісімді жіберді. Король Джеймс оны лорд-казначей лауазымында растады, ал 1604 жылы ол Дорсет графы атанды. 1604 жылы Сэквилл Кенттегі Грумбридж алаңын сатып алды. Оның басқа үйлері Севеноакстағы Кнол Хаус, Шығыс Суссекстегі Мишельхам монастырі және Лондонның Флит-стрит маңындағы Дорсет Хаус болды, кейіннен Лондонның Ұлы өрті кезінде өртенді. Королева Елизавета 1570 жылы Бексхиллдің қожалығын сатып алып, оны Сэквиллге берді. Ол сондай-ақ Саквилл отбасының атымен аталатын Бергольт Саквилл және Эссекстегі Маунт Бурес қожалығының соңғы Саквилл иегері болды, оны 1578 жылы Элис Дистерге сатты. Екі мүлік те 459 жыл бойы Саквилл отбасының меншігінде болды. 1605 жылдың тамызында Дорсет «Торп мырзаға» Анн Дания мен ханзаде Генри үшін Амптиллді қайта құруға арналған «жоспарларды» жасауды ұсынды. 1607 жылдың сәуір айында ол Лослидің Джордж Морына хат жазып, оның қызы Леди Энн Клиффордты оның немересі Ричард Саквиллге үйлендіру үшін Камберленд графына ықпал етуін сұрады. 1607 жылдың маусымында Сэквилл ауырғанда, корольдің жатын бөлмесінен Джеймс Хей оған келіп, корольдің алмаз орнатылған сақинасын және Сэквилл осы сақинаны киіп, «осы сақинаның алмаздарының қаншалықты ұзақ өмір сүретінін» білдіретін хабарламаны әкелді. Ол аурудан жазылып, тамызда өсиетін жазды, бірақ 19 сәуірде 1608 жылы қайтыс болды.
He first entered the House of Commons in 1558 as one of the knights of the shire for Westmorland. In 1559 he was elected for East Grinstead, and then in 1563 for Aylesbury. In 1566 Sackville travelled to Rome, where he was arrested and detained as a prisoner for fourteen days, for reasons not clear, but at the time there was great tension between England and the Papacy. His father died that year and he returned to England. In 1567 he was created Baron Buckhurst, of Buckhurst in the County of Sussex. His first important mission came in 1571, when he was sent to bear Queen Elizabeth's congratulations to Charles IX of France on his marriage to Elizabeth of Austria, the daughter of Emperor Maximilian, and more importantly to negotiate the matter of the proposed alliance between Queen Elizabeth and the Duke of Anjou, brother of the French king. In 1572, he was one of the peers who sat on the trial of Thomas Howard, 4th Duke of Norfolk. In 1579 he hosted the Scottish academic Hercules Rollock at Buckhurst Place, and Rollock wrote Latin verses in praise of Sackville and his house. In 1586 he was selected to convey to Mary, Queen of Scots, the sentence of death confirmed by the English Parliament. In 1587 he went as ambassador to the United Provinces, upon their complaint against the Earl of Leicester; but, although he performed his trust with integrity, the favourite had sufficient influence to get him recalled; and on his return, he was ordered to confinement in his own house, for nine or ten months. He incurred Queen Elizabeth's displeasure by what she called his "shallow judgement in diplomacy". However his disgrace was short, for in 1588 he was presented with the Order of the Garter, and was sent again to the Netherlands in 1589 and 1598. In 1591, Sackville was elected chancellor of the University of Oxford. In 1599 he succeeded William Cecil, Lord Burghley, as Lord Treasurer, a position he kept until his death, and was a capable, if uninspired, financial manager. In 1601 as high steward he pronounced sentence on the Earl of Essex, who had been his rival for the chancellorship and his opponent in politics. James I came south from Scotland in 1603 at the Union of the Crowns. Many courtiers travelled to Northamptonshire in June 1603 to greet Anne of Denmark and her children. Sackville wrote on 21 June 1603 that he and the Lord Keeper Thomas Egerton were travelling "to do our duties to the Queen, the Prince, and Princess, all the world flying beforehand to see her". In August 1603 he was working on the settlement and value of Anne of Denmark's jointure lands in England, in part based on that given to Catherine of Aragon. Anne of Denmark sent the finished settlement to her brother Christian IV for his approval. King James confirmed him in the office of lord treasurer, and in 1604 he was created Earl of Dorset. In 1604, Sackville bought Groombridge Place in Kent. His other houses included Knole House, in Sevenoaks, Kent, Michelham Priory, in East Sussex, and Dorset House, near Fleet Street, London, later burnt down in the Great Fire of London. Queen Elizabeth acquired the manor of Bexhill in 1570 and granted it to Sackville. He was also the last Sackville to be lord of the manor of Bergholt Sackville (named after the Sackville family) and Mount Bures in Essex, which he sold in 1578 to one Alice Dister. Both properties had been in the Sackville family for 459 years. In August 1605 Dorset recommended "Mr Thorpe" to survey and make "plots" for the rebuilding of Ampthill for Anne of Denmark and Prince Henry. In April 1607 he wrote to George More of Loseley asking him to influence the Countess of Cumberland to arrange the marriage of her daughter Lady Anne Clifford to his grandson Richard Sackville. In June 1607, when Sackville was ill, James Hay of the king's bedchamber, visited him and brought the king's gift of a ring with set with diamonds and the message that he hoped Sackville would wear the ring and "live as long as the diamonds of that ring did endure". He recovered from the bout of illness and wrote his will in August, but died on 19 April 1608.
Әдеби және коммерциялық
Саяси мансабынан басқа, Саквилл әдеби еңбегімен де есте қалды. Томас Нортонмен бірге ол 1561 жылы саяси бәсекелестіктің салдары туралы жазылған, бос өлеңмен жазылған алғашқы ағылшын пьесасы – «Горбодук» авторы болды. Ол 1560–1561 жылдар аралығындағы Рождество мерекелерінің аясында Иннер Темпл қоғамымен, ал кейін 1561 жылдың 18 қаңтарында Уайтхоллдегі Елизавета патшайым алдында қойылды. Сонымен қатар, ол 1563 жылғы «Магистраттарға арналған Айна» басылымына «Баккингем герцогы Генридің шағымы» атты өлеңмен үлес қосты. Саквиллдің алғашқы маңызды әдеби туындысы – «Индукция» поэмасы, онда ақын азап пен үрейді бейнелейтін тұлғалармен кездесетін тозақ әлеміне саяхат жасайды. Бұл өлеңнің күшті аллегориясымен және көркемдік мәнерлілігімен ерекшеленетіні белгілі. Саквилл көптеген округтердегі жер саудасы арқылы, сондай-ақ темір қорыту бизнесіне салған инвестицияларының нәтижесінде зор байлыққа ие болды. Ол әртүрлі әлеуметтік топтардың киім киюін реттейтін сәндік заңдарды қатаң орындауды жақтады, әсіресе әскерилер арасында. Атап айтқанда, ол тек полковник шенінен жоғары сарбаздар ғана жібек пен барқыт киюге құқылы екенін, ал капитан мен төменгі шендегілер «фустианмен қанағаттанып, қалған ақшаларын қару-жараққа жұмсауы керек» деп бұйырды. Шамамен 1587 жылы Саквиллге Гринвичтегі патшалық шеберханаларда қару-жарақ жасауға патшалық лицензия берілді. Мұқият ойылған, көгілдірленген және алтынмен жалатылған, жауынгерлік жиынтыққа арналған бұл қару-жарақ Гринвич мектебінің қару жасау өнерінің ең жақсы және сақталған үлгілерінің бірі болып табылады. Қазір ол Лондондағы Уоллес коллекциясының құрамында. Сол конструкция мен сәндік схемаға ие, Сэр Джеймс Скудаморға тиесілі ұқсас қару-жарақ Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында көрініс тапқан. Ол кеңес отырысында кенеттен, «мидың сусыздануы» деп аталатын инсульттан қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі Вестминстер аббаттығында өтті, ал ол Шығыс Суссекстегі Уитхем шіркеуіндегі Саквилл отбасының мазарында жерленді.
In addition to his political career, Sackville is remembered for his literary contributions. With Thomas Norton, he was an author in 1561 of the first English play to be written in blank verse, Gorboduc, which deals with the consequences of political rivalry. It was performed as part of the Christmas festivities (1560–1561) by the society of the Inner Temple, and afterwards on 18 January 1561 before Elizabeth at Whitehall. He also contributed to the 1563 edition of The Mirror for Magistrates, with the poem Complaint of Henry, Duke of Buckingham. Sackville's first important literary work was the poem Induction, which describes the poet's journey to the infernal regions, where he encounters figures representing forms of suffering and terror. The poem is noted for the power of its allegory and for its sombre stateliness of tone. Sackville acquired a large fortune through his land dealings in many counties, as well as from his investments in the iron foundry business. He was an advocate of stronger enforcement of the sumptuary laws, which regulated the types of clothing allowed to be worn by the various social classes, within the military. Specifically, he dictated that only soldiers holding the rank of colonel or above should be permitted to wear silk and velvet, and that captains and all ranks below should "make do with fustian and spend the remaining money on their arms." In around 1587, Sackville was granted a royal licence to commission a suit of armour from the royal workshops at Greenwich. The finely etched, blued and gilt armour, a garniture for the field, is one of the finest and best preserved examples of the Greenwich school of armour making. It is now part of the Wallace Collection in London. Another, similar, suit of armour, featuring the same construction and decorative scheme, which belonged to Sir James Scudamore, can be seen at the Metropolitan Museum of Art in New York. He died suddenly at the council table, having apparently suffered a stroke, referred to as "a dropsy on the brain". His funeral took place at Westminster Abbey, and he is buried in the Sackville family vault at Withyham Parish Church, East Sussex.
Отбасы
1555 жылы Сэквилл жетекші саясаткер сэр Джон Бейкердің және оның екінші әйелі Элизабет Дайнелидің қызы Сисели Бейкерге үйленді. Олардың жеті баласы болды, оның ішінде оның мұрагері Роберт және Франция королі Генрих IV-тің иелік еткен титулымен марапатталған сэр Уильям Саквилл. Олардың қызы Анна сэр Генри Глемхемге тұрмысқа шықты, ал Мэри Лорд Бергавенниге үйленді. Джон Чемберлен 1606 жылғы сәуірде олардың білімділігін «білімде, тілде және басқа да сирек қасиеттерінде толыққанды әйелдер» деп жазды.
In 1555, Sackville married Cicely Baker, daughter of the leading politician Sir John Baker and his second wife Elizabeth Dineley. They had seven children, including his heir Robert, and Sir William Sackville, knighted by Henry IV of France. A daughter Anne married Sir Henry Glemham, and Mary married Lord Bergavenny. John Chamberlain recorded their reputation for learning in April 1606, as "complete women for learning, language, and all other rare qualities."