Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және дипломаты (1503–1542)
English poet and diplomat (1503–1542)
Сер Томас Уайт (1503 жылдың 11 қазаны – 1542) – 16 ғасырғы ағылшын саясаткері, елшісі және лирикалық ақын, сонетті ағылшын әдебиетіне енгізгені үшін танымал. Ол Кенттегі Мейдстоун қаласының жанындағы Аллингтон қамалында дүниеге келді, бірақ оның отбасы бастапқыда Йоркширден шыққан. Оның отбасы Розалар соғысында Ланкастер тарапын қолдады. Оның анасы Анна Скиннер, ал әкесі Генрих, бұрын Ричард III тұтқындап, азаптаған болатын, Генрих VII-нің құпия кеңесшісі болды және Генрих VIII 1509 жылы таққа отырғанда сенімді кеңесшісі болып қалды. Томас Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінде білім алғаннан кейін әкесімен бірге сарайға келді. Патшаның қызметіне кірісіп, көптеген маңызды дипломатиялық миссияларға ие болды. Қоғамдық өмірде оның басты демеушісі Томас Кромвелл болды, оның қайтысынан кейін ол шетелден қайтарылып, түрмеге қамалды (1541). Кейіннен ақталғанмен және босатылғанмен, көп ұзамай қайтыс болды. Оның өлеңдері сарайда таралды және өмірінде анонимді түрде «Венера соты» антологиясында (алғашқы басылымы шамамен 1537 жыл) жарияланған болуы мүмкін, бірақ оның атымен қайтысынан кейін ғана жарық көрді; оның өлеңдерін көрсететін және оған жатқызатын алғашқы маңызды кітап – Тоттельдің әртүрлі туындылары (1557), оның өлімінен кейін 15 жыл өткен соң басылды.
Sir Thomas Wyatt (150311 October 1542) was a 16th century English politician, ambassador, and lyric poet credited with introducing the sonnet to English literature. He was born at Allington Castle near Maidstone in Kent, though the family was originally from Yorkshire. His family adopted the Lancastrian side in the Wars of the Roses. His mother was Anne Skinner, and his father Henry, who had earlier been imprisoned and tortured by Richard III, had been a Privy Councillor of Henry VII and remained a trusted adviser when Henry VIII ascended the throne in 1509. Thomas followed his father to court after his education at St John's College, Cambridge. Entering the King's service, he was entrusted with many important diplomatic missions. In public life, his principal patron was Thomas Cromwell, after whose death he was recalled from abroad and imprisoned (1541). Though subsequently acquitted and released, shortly thereafter he died. His poems were circulated at court and may have been published anonymously in the anthology The Court of Venus (earliest edition c. 1537) during his lifetime, but were not published under his name until after his death; the first major book to feature and attribute his verse was Tottel's Miscellany (1557), printed 15 years after his death.
Ерте өмір
Томас Уайт 1503 жылы Кент қаласының Аллингтон ауылында, сэр Генри Уайт пен Суррейдегі Рейгейттен келген Джон Скиннердің қызы Энн Скиннердің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның Генри есімді ағасы болған, ол нәресте кезінде қайтыс болған деп саналады, сондай-ақ Маргарет есімді әпкесі болды, ол сэр Энтони Лиге үйленді (1549 жылы қайтыс болды) және Елизавета патшайымның жауынгері, сэр Генри Лидің анасы болды.
Thomas Wyatt was born at Allington, Kent, in 1503, the son of Sir Henry Wyatt by Anne Skinner, the daughter of John Skinner of Reigate, Surrey. He had a brother Henry, assumed to have died an infant, and a sister, Margaret who married Sir Anthony Lee
(died 1549) and was the mother of Queen Elizabeth's champion, Sir Henry Lee.
Білім және дипломатиялық мансап
Уайттың бойы алты футтан асады, көрікті де, денесі күшті екендігі айтылады. Ол Генрих VIII-нің елшісі болған, бірақ Генрихтің қызметіне 1515 жылы «Ерекше ас ішетін» қызметкер ретінде кірді, және сол жылы Кембридждегі Сент-Джон колледжінде оқуға түсті. Оның әкесі сэр Томас Болейнмен Норвич қамалының констеблі болып байланыста болған, сондықтан Уайт Анна Болейнмен таныс болды. 1526 жылы Испанияға дипломатиялық миссиядан кейін, ол Бедфордтың 1-ші графы сэр Джон Расселмен бірге Римге барып, папа Климент VII-ге Генрих VIII-нің Арагондық Екатеринамен жасаған некесін жою туралы өтініш беруге көмектесті, осылайша оның Анна Болейнге үйленуіне мүмкіндік жасауды үміттенеді. Расселдің денсаулығы нашарлағандықтан, Уайтты да Венеция Республикасымен келіссөздер жүргізуге жіберді. Кейбір деректерге сәйкес, 1527 жылы император Карл V Римді басып алып, папаны тұтқындағанда Уайт оның әскеріне түскен, бірақ ол қашып, Англияға оралған. 1528 жылдан 1530 жылға дейін Уайт Каледе бас маршал қызметін атқарды. Одан кейін де ол Генрихтің қызметінде болды, алайда 1536 жылы бір айға Лондон мұнарасына қамалды, мүмкін Генрих патшайымды айыптауға итермелеуді көздеген болуы мүмкін. 1535 жылы ол рыцарь дәрежесіне ие болды және 1536 жылы Кенттің жоғары шерифі болып тағайындалды. Осы кезде ол ханшайым Мэридің заңды емес екендігі туралы жариялаудан кейін ренжіді, сол себепті Карл V-ге елші ретінде Испанияға жіберілді; олар туысқандық байланыста болған және бір кезде қысқа мерзімге үйленуге келісім берген еді. Уайт өз мақсатына жете алмаса да, кейбір әріптестері оны сенімсіздікпен қарады, бірақ ол кем дегенде Кромвельдің тірілігінде оның Кромвельмен жақын қарым-қатынасының арқасында қорғалды. Уайт 1541 жылдың желтоқсан айында Кент графтығының депутаты (МП) болып сайланды. Бір жылдан кейін олардың Томас (1521–1554) есімді ұлы дүниеге келді, ол әкесінің қайтысынан кейін шамамен 12 жыл өткен соң Уайттың бүліктерін басқарды. 1524 жылы Генрих VIII Уайтты елшілік қызметке тағайындады, ал көп ұзамай ол әйелімен адалдықтан айнып, ажырасты.
Wyatt was over six feet tall, reportedly both handsome and physically strong. He was an ambassador in the service of Henry VIII, but he entered Henry's service in 1515 as "Sewer Extraordinary", and the same year he began studying at St John's College, Cambridge. His father had been associated with Sir Thomas Boleyn as constable of Norwich Castle, and Wyatt was thus acquainted with Anne Boleyn. Following a diplomatic mission to Spain, in 1526, he accompanied Sir John Russell, 1st Earl of Bedford, to Rome to help petition Pope Clement VII to annul Henry VIII's marriage to Catherine of Aragon, in hopes of freeing him to marry Anne Boleyn. Russell being incapacitated, Wyatt was also sent to negotiate with the Republic of Venice. According to some, Wyatt was captured by the armies of Emperor Charles V when they captured Rome and imprisoned the pope in 1527, but he managed to escape and make it back to England. From 1528 to 1530, Wyatt acted as high marshal at Calais. In the years following he continued in Henry's service; he was, however, imprisoned in the Tower of London for a month in 1536, perhaps because Henry hoped he would incriminate the queen. He was knighted in 1535 and appointed High Sheriff of Kent for 1536. At this time, he was sent to Spain as ambassador to Charles V, who was offended by the declaration of Princess Mary's illegitimacy; he was her cousin and they had once been briefly betrothed. Although Wyatt was unsuccessful in his endeavours, and was accused of disloyalty by some of his colleagues, he was protected by his relationship with Cromwell, at least during the latter's lifetime. Wyatt was elected knight of the shire (MP) for Kent in December 1541. A year later, they had a son Thomas (1521–1554) who led Wyatt's rebellion some 12 years after his father's death. In 1524, Henry VIII assigned Wyatt to be an ambassador at home and abroad, and he separated from his wife soon after on grounds of adultery.
Уайттың поэзиясы мен ықпалы
Уайтттің мақсаты – ағылшын тілін жетілдіру, оны өркениетке жеткізу, оның мүмкіндіктерін басқа еуропалық тілдермен теңестіру болды. Оның поэзиясын Ренессанс әдебиетіндегі петраркизм ағымының бір бөлігі деп қарастыруға болады. Оның әдеби туындыларының көп бөлігі итальян ақыны Петрарканың сонеттерін аударудан және оларға ұқсатудан тұрады; ол өзі де сонеттер жазды. Ол Петрарканың сонеттерінен тақырыптар алды, бірақ оның ұйқас схемалары едәуір өзгеше. Петрарканың сонеттері abba abba ұйқасымен "октавадан" тұрады, одан кейін әртүрлі ұйқас схемалары бар "сестет" келеді. Уайатт Петрарканың октавасын қолданады, бірақ оның ең көп қолданылатын сестет схемасы – cddc ee. Уайатт рондо, эпиграммалар, терца рима, оттава рима әндері мен сатиралар, сондай-ақ моноримдер, қайырман жолдары бар үштіктер, әртүрлі ұзындығы мен ұйқас схемалары бар төрттіктер, кодилі бар төрттіктер және француздық дозайн мен треизайна формалары сияқты өлең құрылымдарымен тәжірибе жасады. Ол 12 буынды ямбикалық жолдан (александрин) және 14 буынды ямбикалық жолдан (төртінші жол) тұратын ұйқас жұптарын енгізді, сонымен қатар ямбикалық тетраметрдің шебері саналады. Уайатттың поэзиясында классикалық және итальяндық үлгілер көрінеді, бірақ ол Джеффри Чосердің шығармаларын да бағалады, ал оның сөздік қоры Чосердің сөздігіне ұқсас; мысалы, ол Чосердің «Олар менің қолымнан қашады» деген шығармасында «жаңалыққа құштарлық» деген сөзін қолданады. Оның көптеген өлеңдері романтикалық махаббаттың сынақтары мен сүйген адамның қол жеткізбес немесе қатал сүйіктіге деген адалдығы туралы. Басқа өлеңдері – Тюдор сарайында билікке ұмтылған сарайлықтардың жеңілтек сөздері мен құлшыныстарына қатысты өткір, сатиралық айыптамалар. Уайатттың өлеңдері қысқа, бірақ көп. Оның 96 махаббат өлеңі 1557 жылы «Тоттелдің әртүрлі жинағы» атты жинақта қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Олардың арасында 31 сонет ерекше көзге түседі, ол ағылшын тіліндегі алғашқы сонеттер. Олардың он біреуі Петраркадан аударылған, ал барлығы Уайатт енгізген аяқтаудан басқа Петрарка формасында жазылған. Мазмұнында ойлы және терең болған сонеттер, жаңа формада Уайатт тапқан қиындықтарды көрсететін құрылымдық қатаңдық пен метрлік белгісіздікке ие. Дегенмен, олардың қысқалығы ертедегі поэзияның көп сөзділігі мен мәдениетсіздігінен үлкен қадамды білдіреді. Уайатт жеке пікірді ағылшын поэзиясына енгізуге де жауапты, өйткені ол өзінің үлгілерін жақсырақ ұстанғанымен, өзінің жеке тәжірибелерін жазды. Оның эпиграммалары, әндері мен рондолары сонеттерге қарағанда жеңіл, олар жаңа романтизмге тән қамқорлық пен әдемілікті көрсетеді. Оның сатиралары итальяндық терца римамен жазылған, бұл да инновациялық тенденциялардың бағытын көрсетеді.
Wyatt's professed object was to experiment with the English language, to civilise it, to raise its powers to equal those of other European languages. His poetry may be considered as a part of the Petrarchism movement within Renaissance literature. A significant amount of his literary output consists of translations and imitations of sonnets by Italian poet Petrarch; he also wrote sonnets of his own. He took subject matter from Petrarch's sonnets, but his rhyme schemes are significantly different. Petrarch's sonnets consist of an "octave" rhyming abba abba, followed by a "sestet" with various rhyme schemes. Wyatt employs the Petrarchan octave, but his most common sestet scheme is cddc ee. Wyatt experimented in stanza forms including the rondeau, epigrams, terza rima, ottava rima songs, and satires, as well as with monorime, triplets with refrains, quatrains with different length of line and rhyme schemes, quatrains with codas, and the French forms of douzaine and treizaine. He introduced the poulter's measure form, rhyming couplets composed of a 12 syllable iambic line (Alexandrine) followed by a 14 syllable iambic line (fourteener), and he is considered a master of the iambic tetrameter. Wyatt's poetry reflects classical and Italian models, but he also admired the work of Geoffrey Chaucer, and his vocabulary reflects that of Chaucer; for example, he uses Chaucer's word newfangleness, meaning fickleness, in They Flee from Me. Many of his poems deal with the trials of romantic love and the devotion of the suitor to an unavailable or cruel mistress. Other poems are scathing, satirical indictments of the hypocrisies and pandering required of courtiers who are ambitious to advance at the Tudor court. Wyatt's poems are short but fairly numerous. His 96 love poems appeared posthumously (1557) in a compendium called Tottel's Miscellany. The noteworthy are 31 sonnets, the first in English. Ten of them were translations from Petrarch, while all were written in the Petrarchan form, apart from the couplet ending which Wyatt introduced. Serious and reflective in tone, the sonnets show some stiffness of construction and a metrical uncertainty indicative of the difficulty Wyatt found in the new form. Yet their conciseness represents a great advance on the prolixity and uncouthness of much earlier poetry. Wyatt was also responsible for the important introduction of the personal note into English poetry, for although he followed his models closely, he wrote of his own experiences. His epigrams, songs, and rondeaux are lighter than the sonnets, and they reveal the care and the elegance typical of the new romanticism. His satires are composed in the Italian terza rima, again showing the direction of the innovating tendencies.
Атауы
Эгертон қолжазбасы – Уайаттың өлеңдері мен аудармаларының жеке таңдауын қамтитын альбом, онда 123 мәтін сақталған, олардың бір бөлігі оның қолымен жазылған. Тоттелдің «Әртүрлі шығармалары» (1557) – Уайаттың өлімінен кейін оның беделін қалыптастырған Елизавета заманының антологиясы; онда оған 96 өлең жатқызылған, ал 33-і Эгертон қолжазбасында кездеспейді. Осы 156 өлең объективті деректерге сүйене отырып, Уайаттың туындылары деп сенімді түрде айтуға болады. Тағы 129 өлең тек редакторлық бағалау негізінде жазылған. Олар негізінен Девоншир қолжазбалар жинағы мен Блэдж қолжазбасынан алынған. Ребхольц «Сэр Томас Уайат. Толық өлеңдер» кітабының алғы сөзінде: «Уайаттың қай өлеңдерін жазғанын анықтау мәселесі әлі шешілмеген» деп мәлімдейді. Дегенмен, осы мәселенің шешімі бұрыннан да қолда болды және қазір де бар. Ребхольц Кеннет Мьюр мен Патрисия Томсонның 1969 жылғы басылымынан Уайатқа жатқызылған 285 өлеңнің канонын толығымен қабылдады. Бұл Мьюрдің Уайаттың үшінші басылымы болды (біріншісі – 1949 жылғы, екіншісі – 1963 жылғы), олардың әрқайсысына ол негізінен Девоншир қолжазбасына енгізілген жүздеген анонимді өлеңдерден, содан кейін жаңадан табылған Блэдж қолжазбасынан – Мьюрдің жеке пікірінен немесе қалауынан басқа ешқандай негізсіз Уайатқа жатқызылған өлеңдерді қосты. 1970 жылдардың басында Джост Даалдер Уайат канонын деректі фактілерге сәйкес жаңартуға тырысып, ішінара сәтті болған басылым шығарды (Оксфорд, 1975). Сондай-ақ сол жылы Ричард Харриер қолжазбалық деректерді филологиялық тұрғыдан зерттеген «Сэр Томас Уайат поэзиясының каноны» (Гарвард университетінің баспасы, 1975) атты маңызды еңбегін жариялады. Харриер деректік фактілерді мұқият зерттеп, Уайат өлеңдерінің фактіге негізделген канонын құрды. Кейінгі зерттеулер (Хелен Барон, 1989 және 1994, және Джейсон Пауэлл, 2009) Харриердің талдауының негізгі бағыттарын растады. Харриердің талдауына сүйене отырып, Ребхольц басылымына енген 285 өлеңнің 101-і Уайаттың туындылары емес екені анықталды. Харриердің зерттеулері Эгертон қолжазбасы мен Тоттелдің еңбектерінен басқа көздерден алынған тағы 33 өлеңнің берік деректік дәлелдер мен сенімді редакторлық бағалау негізінде Уайатқа жатқызылуы мүмкін екенін көрсетті. Осы анықталған фактілерді көрсететін Уайат поэзиясының жаңа басылымы қажет.
The Egerton Manuscript is an album containing Wyatt's personal selection of his poems and translations which preserves 123 texts, partly in his handwriting. Tottel's Miscellany (1557) is the Elizabethan anthology which created Wyatt's posthumous reputation; it ascribes 96 poems to him, 33 not in the Egerton Manuscript. These 156 poems can be ascribed to Wyatt with certainty on the basis of objective evidence. Another 129 poems have been ascribed to him purely on the basis of subjective editorial judgment. They are mostly derived from the Devonshire Manuscript Collection and the Blage manuscript. Rebholz comments in his preface to Sir Thomas Wyatt, The Complete Poems, "The problem of determining which poems Wyatt wrote is as yet unsolved". However, a solution was already at hand and is now in place. Rebholz adopted the canon of 285 poems ascribed to Wyatt in his edition wholesale from the 1969 edition by Kenneth Muir and Patricia Thomson. This was the third edition of Wyatt issued by Muir (the first in 1949, the second in 1963), to each of which he added scores of poems derived principally from the several hundred anonymous poems included in the Devonshire Manuscript and then the newly discovered Blage Manuscript – poems ascribed to Wyatt on no other basis than Muir’s own judgment or whim. Already in the early 1970s Joost Daalder produced an edition (Oxford 1975) which attempts and partly succeeds in renovating the Wyatt canon to accord with documentary facts, and also in that year Richard Harrier published his magisterial philological study of the manuscript evidence, The Canon of Sir Thomas Wyatt’s Poetry (Harvard University Press 1975). On the basis of a meticulous scientific study of the documentary evidence Harrier establishes a fact based canon of Wyatt’s poems. Later studies by other scholars (Helen Baron, 1989 and 1994, and Jason Powell, 2009) confirm the outlines and tenor of Harrier’s analysis. On the basis of Harrier’s analysis, 101 of the 285 poems included in Rebholz’s edition are demonstrated to be not Wyatt’s work. Harrier's researches establish that another 33 poems from other sources (besides The Egerton Manuscript and Tottel's) can be ascribed to Wyatt on the basis of solid documentary evidence and plausible editorial judgment. A new edition of Wyatt’s poetry reflecting these established facts is needed.
Бағалау
Уайттың туындыларына қатысты сын пікірлер кең ауқымда әртүрлі болды. Он сегізінші ғасырдың сыншысы Томас Уортон Уайтты өзінің замандасы Генри Ховардтан "кемтар" деп есептеді және Уайттың "таланттылығы моральдық және нұсқаулық сипатта" екенін айтса да, оны "бірінші өте шебер ағылшын сатиригі" деп бағалады. ХХ ғасырда оның танымалдылығы қайта жанданып, сыншылардың қызығушылығы арта түсті. Оның өлеңдері Езра Паунд, Марианна Мур, Джон Берриман, Ивор Винтерс, Базил Бантинг, Луи Зукофский және Джордж Оппен сияқты көптеген ақындар тарапынан мақтауға ие болды. К. С. Льюис оны "Сұр дәуірдің әкесі" деп атады (яғни әшекейсіз), ол 16 ғасырды "алтын" дәуір деп сипаттайды. Патриция Томсон Уайтты "Ағылшын поэзиясының әкесі" деп сипаттайды.
Critical opinions have varied widely regarding Wyatt's work. Eighteenth century critic Thomas Warton considered Wyatt "confessedly an inferior" to his contemporary Henry Howard, and felt that Wyatt's "genius was of the moral and didactic species" but deemed him "the first polished English satirist". The 20th century saw an awakening in his popularity and a surge in critical attention. His poems were found praiseworthy by numerous poets, including Ezra Pound, Marianne Moore, John Berryman, Yvor Winters, Basil Bunting, Louis Zukofsky and George Oppen. C. S. Lewis called him "the father of the Drab Age" (i. e. the unornate), from what he calls the "golden" age of the 16th century. Patricia Thomson describes Wyatt as "the Father of English Poetry".
Неке адалдығын бұзуда айыпталып , түрмеге қамалған
1536 жылы мамыр айында Уайт Анна Болейнмен неке адалдығын бұзғаны үшін Лондон мұнарасына қамалды. Сол жылы Томас Кромвельмен немесе оның әкесімен болған достығы арқасында босатылып, қызметіне оралды. Мұнарада тұрғанда, ол Анна Болейннің (1536 жылғы 19 мамырда) өлім жазасын тамашалаған болуы мүмкін, сондай-ақ онымен неке адалдығын бұзды деген айыппен тағы бес адамның өлім жазасын өз камерасының терезесінен көрген болуы мүмкін; ол осы оқиғадан шабыттанған өлең жазған болуы мүмкін. 1537 жыл шамасында Элизабет Даррелл Томасқа сүйікті болды, ол бұрын Арагондық Екатеринаның қызметкері болған. Ол Уайаттан үш ұл тудырды. 1540 жылға қарай, ол қайтадан корольдің құрметіне ие болды, өйткені оған таратылған Боксли аббаттығының жері мен көптеген иеліктері берілді. Дегенмен, 1541 жылы ол тағы да мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айып тағылды; айып қайта алынды, бірақ королева Кэтрин Говардтың араласуы және әйелімен келісу шартымен ғана. Ол толық кешірім алып, елшілік қызметіне қайта оралды. Кэтрин Говардтың өлім жазасынан кейін, Уайттың әйелі Елизаветаның әлі де Уайтпен некеде болғанына қарамастан, Генрих VIII-нің келесі әйелі болуы мүмкін деген қауесет тарады. Ол көп ұзамай ауырып, 1542 жылғы 11 қазанда 39 жасында қайтыс болды. Ол Шерборн аббаттығында жерленген.
In May 1536, Wyatt was imprisoned in the Tower of London for allegedly committing adultery with Anne Boleyn. He was released later that year thanks to his friendship or his father's friendship with Thomas Cromwell, and he returned to his duties. During his stay in the Tower, he may have witnessed Anne Boleyn's execution (19 May 1536) from his cell window, as well as the executions of the five men with whom she was accused of adultery; he wrote a poem which might have been inspired by that experience. Around 1537, Elizabeth Darrell was Thomas's mistress, a former maid of honour to Catherine of Aragon. She bore Wyatt three sons. By 1540, he was again in the king's favour, as he was granted the site and many of the manorial estates of the dissolved Boxley Abbey. However, he was charged once more with treason in 1541; the charges were again lifted, but only thanks to the intervention of Queen Catherine Howard and on the condition of reconciling with his wife. He was granted a full pardon and restored once again to his duties as ambassador. After the execution of Catherine Howard, there were rumours that Wyatt's wife Elizabeth was a possibility to become Henry VIII's next wife despite the fact that she was still married to Wyatt. He became ill not long after and died on 11 October 1542 around age 39. He is buried in Sherborne Abbey.
Ұрпақтар мен туыстар
Уайт қайтыс болғаннан соң ұзақ уақыт өткенде, оның жалғыз заңды ұлы, Томас Уайт Кенже, Генридің қызы Мэри I-ге қарсы сәтсіз көтеріліс ұйымдастырды, соның салдарынан өлім жазасына кесілді. Көтерілістің мақсаты – Анна Болейннің протестанттық көзқарасты қызы Елизаветаны таққа отырғызу еді. Уайт – Виндзор герцогының әйелі, бұрынғы король Эдуард VIII-нің әйелі Уолис Симпсонның арғы атасы. Томас Уайттің шөбересі Вирджиния колониясының губернаторы, сэр Фрэнсис Уайт болды.
Long after Wyatt's death, his only legitimate son Sir Thomas Wyatt the Younger led a thwarted rebellion against Henry's daughter Mary I, for which he was executed. The rebellion's aim was to set on the throne the Protestant minded Elizabeth, the daughter of Anne Boleyn. Wyatt was an ancestor of Wallis Simpson, wife of the Duke of Windsor, formerly King Edward VIII. Thomas Wyatt's great grandson was Virginia Colony governor Sir Francis Wyatt.